I SA/Gd 769/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romała, Sędziowie Sędzia WSA Irena Wesołowska (spr.), Sędzia WSA Bogusław Woźniak, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Szymańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 lutego 2009 r. sprawy ze skargi M.S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 4 września 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Naczelnik Urzędu Skarbowego, w oparciu o tytuł wykonawczy Nr [...] z dnia [...], wystawiony przez Naczelnika Urzędu Skarbowego (wierzyciela), obejmujący zaległość podatkową w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997 rok, wynikającą z decyzji Inspektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...], prowadzi postępowanie egzekucyjne skierowane do majątku M.S.. W dniu 23 lipca 2002 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego nadał klauzulę o skierowaniu tytułu wykonawczego do egzekucji. Odpis tytułu wykonawczego organ ten doręczył M.S. w dniu 10 października 2002 r. Z tą chwilą nastąpiło wszczęcie egzekucji administracyjnej. W dniu doręczenia tytułu wykonawczego spisano z zobowiązanym protokół o stanie majątkowym. Na etapie wszczęcia egzekucji zobowiązany w ustawowym terminie nie skorzystał z prawa do zgłoszenia zarzutów w rozumieniu art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej w skrócie zwana u.p.e.a.). W dniu 21 września 2004 r. tytuł wykonawczy z [...] został przekazany Naczelnikowi Urzędu Skarbowego z uwagi na miejsce zamieszkania zobowiązanego. Naczelnik Urzędu Skarbowego, na podstawie tytułu wykonawczego z [...] zawiadomieniem z dnia 16 grudnia 2004 r. dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego M.S., a zawiadomieniem z dnia 29 marca 2005 r. dokonał zajęcia wierzytelności należnej zobowiązanemu od "A" S.A. W związku ze zbiegiem egzekucji administracyjnej i sądowej do wierzytelności przysługującej podatnikowi od "A" S.A., prowadzenie egzekucji administracyjnej z tego składnika majątkowego zostało przekazane Komornikowi Sądowemu przy Sądzie Rejonowym. M.S. pismem z dnia 20 marca 2007 r. zgłosił żądanie wydania postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 3, 4 i 7 u.p.e.a. jak i uchylenia dokonanych czynności egzekucyjnych. Żądnie to zostało ponowione w zażaleniu M.S., złożonym na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 9 lipca 2007 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia [...] odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku zobowiązanego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] Na powyższe postanowienie M.S. pismem z dnia 14 czerwca 2008 r. wniósł zażalenie. W następstwie rozpoznania wniesionego przez podatnika środka odwoławczego, Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...] utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił w pierwszej kolejności, że błąd co do osoby zobowiązanego stanowi podstawę do umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 4 u.p.e.a. wówczas, gdy w tytule wykonawczym została wskazana jako zobowiązana osoba, na której nie ciążył obowiązek co następuje poprzez porównanie danych osoby wskazanej w tytule z danymi adresata decyzji. Podstawę wystawienia tytułu wykonawczego z dnia [...] stanowiła decyzja Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia [...], skierowana do małżonków J.S. i M.S., którzy składając zeznanie podatkowe za 1997 rok, wybrali wspólne opodatkowanie swoich dochodów. Organ odwoławczy przyjął, że nie można za wadę tytułu wykonawczego uznać sytuacji, gdy w tytule tym wymieniony jest tylko jeden z małżonków, którego zobowiązanie dotyczy. W takiej bowiem sytuacji wierzyciel chcąc realizować swoje roszczenie w trybie egzekucji administracyjnej ogranicza swoje żądanie jedynie do jednego z małżonków - to jest M.S. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał ponadto, że tytuł wykonawczy spełnia wymogi w zakresie oznaczenia terminu, rodzaju i stawki odsetek. Jednocześnie brak wskazania w tytule przerw w naliczaniu odsetek nie uzasadnia umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 u.p.e.a. Nie jest to bowiem jeden z elementów tytułu wykonawczego, który został wymieniony w art. 27 § 1 u.p.e.a. W ocenie organu odwoławczego, mimo że w tytule wykonawczym nie wskazano numeru decyzji z dnia [...], będącej podstawą jego wystawienia, dochodzona należność można zidentyfikować na podstawie pozostałych informacji zawartych w tytule. Zdaniem organu odwoławczego brak jest także podstaw do stosowania art. 29 § u.p.e.a., albowiem obowiązek, którego dotyczy tytuł wykonawczy z [...], podlega egzekucji administracyjnej, a ponadto spełnia on niezbędne wymogi określone w art. 27 § 1 i 2 u.p.e.a. Nie istnieją także podstawy do umorzenia egzekucji z uwagi na prowadzenie postępowania egzekucyjnego przez niewłaściwy zdaniem podatnika organ egzekucyjny. Organ odwoławczy zwrócił bowiem uwagę na to, że przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie normują sposobu postępowania organu egzekucyjnego w razie stwierdzenia braku właściwości do prowadzenia postępowania egzekucyjnego, a w szczególności okoliczność ta nie została wskazana jako jedna z przesłanek umorzenia postępowania. Zaznaczył przy tym, że tytuł wykonawczy został przekazany do właściwego organu egzekucyjnego jakim stał się Naczelnik Urzędu Skarbowego. Dyrektor Izby Skarbowej nie zgodził się również z twierdzeniem podatnika, że organ podatkowy był zobligowany do przesłania zobowiązanemu wezwania do spełnienia świadczenia o jakim mowa w art. 15 u.p.e.a. Odstąpienie od obowiązku doręczenia wezwania do spełnienia świadczenia, w przypadku wydania decyzji określającej wysokość podatku wynika bowiem z treści § 13 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541; z późno zm.). Dodatkowo wierzyciel w tytule wykonawczym wskazał podstawę prawną braku obowiązku doręczenia upomnienia. Dyrektor Izby Skarbowej zaznaczył również, że przywoływane rozporządzenie weszło w życie z dniem 30 listopada 2001 r., nie zaś w dniu 30 listopada 2002 r. jak wskazuje skarżący. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej brak jest również podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego z uwagi na podnoszony przez podatnika zarzut wygaśnięcia zobowiązania podatkowego na skutek przedawnienia. W przedmiotowej sprawie bieg terminu przedawnienia został bowiem przerwany w wyniku dokonania pierwszej czynności egzekucyjnej, o której podatnik został powiadomiony, czyli z chwilą spisania protokołu o stanie majątkowym z dnia 10 października 2002 r. Dodatkowo wobec zobowiązanego zastosowano środki egzekucyjne, o których został on powiadomiony. Organ odwoławczy zwrócił również uwagę na to, że postępowanie egzekucyjne nie zostało ukończone do dnia 31 sierpnia 2005 r. Natomiast od dnia 1 września 2005 r., wraz z nowelizacją art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. W konsekwencji nie sposób przyjąć, że doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego objętego tytułem wykonawczym z dnia [...] Jednocześnie bez wpływu na przerwanie biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego egzekwowanego w oparciu o powyższy tytuł wykonawczy ma fakt wystawienia odrębnych tytułów wykonawczych, obejmujących podatek dochodowy za 1997 r., wynikający jednakże z różnych podstaw prawnych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku M.S. wniósł o uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] oraz poprzedzającego je postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 6, 7 i 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeksu postępowania administracyjnego (dalej w skrócie k.p.a.). Uzasadniając postawione zarzuty skarżący wskazał, że tytuł wykonawczy, który został skierowany do egzekucji nie dotyczył decyzji Inspektora Urzędu Kontroli Skarbowej, określającej zaległość w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1997 w wysokości [...] zł. Prowadzonemu postępowaniu egzekucyjnemu zarzucił ponadto, że toczyło się ono pomimo wygaśnięcia zobowiązań określonych decyzją Inspektora Kontroli Skarbowej. Zdaniem skarżącego postępowanie egzekucyjne winno zostać umorzone z chwilą upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Podatnik wskazał również na szereg wad tytułu wykonawczego, które w jego ocenie skutkować winny uchyleniem tytułu wykonawczego i wystawieniem nowego. W szczególności zwrócił uwagę na to, że jako podstawę prawną należności wskazano orzeczenie nie istniejące w obrocie prawnym oraz, że tytuł był "odręcznie" uzupełniany o numery decyzji, nie odpowiadające żadnemu orzeczeniu wydanemu w sprawie. Skarżący zarzucił również, że tytuł wykonawczy winien zostać wystawiony na małżonków J.S. i M.S. W związku z tym postępowanie egzekucyjne winno zostać umorzone na podstawie art. 59 § 1 pkt 4 u.p.e.a. M.S. podniósł także, że określenie wysokości zobowiązani w tytule wykonawczym na kwotę [...] zł. jest niezgodne z treścią obowiązku określonego w decyzji Inspektora Urzędu Kontroli Skarbowej, w której zaległość podatkową określono na sumę [...] zł. a odsetki na sumę [...] zł. Podsumowując swoje rozważania skarżący podniósł, że z uwagi na błędy tytułu wykonawczego co do osoby, podstawy i wysokości egzekwowanego obowiązku, postępowanie egzekucyjne należało umorzyć na podstawie art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga podatnika nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja wbrew podniesionym w niej zarzutom nie narusza prawa, które uzasadniałoby wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Na wstępie rozważań przypomnieć należy, że podstawę umorzenia postępowania egzekucyjnego stanowi przepis art. 59 u.p.e.a. Powołany przepis w § 1 stanowi, że postępowanie egzekucyjne umarza się: 1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania; 2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał; 3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa; 4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego; 5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny; 6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego; 7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu; 8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; 9) na żądanie wierzyciela; 10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że przesłanki umorzenia postępowania uregulowane w art. 59 § 1 u.p.e.a. można sklasyfikować według rozmaitych kryteriów. Można je podzielić na merytoryczne, dotyczące bezpodstawności istnienia obowiązku, lub na formalnoprawne (proceduralne). Do pierwszych można zaliczyć wygaśnięcie obowiązku z różnych przyczyn, jak np. umorzenie obowiązku, nieistnienie obowiązku, wykonanie obowiązku itp. Podstawę umorzenia postępowania egzekucyjnego mogą stanowić jednak istotne naruszenia proceduralne. Należy tu zastosowanie niedopuszczalnego środka egzekucyjnego, brak upomnienia skierowanego do zobowiązanego, określenie obowiązku niezgodnie z decyzją administracyjną, stanowiącą podstawę egzekucji itp. (Z. Leoński [w:] R. Hauser, Z. Leoński. Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz. Wydawnictwo C.H. Beck 2004, str. 160). Umorzenie postępowania egzekucyjnego może nastąpić, gdy na skutek zgłoszonych zarzutów wyjdą na jaw przeszkody lub wady postępowania, albo wtedy, gdy okoliczności te zostaną ujawnione w toku kontroli postępowania przeprowadzonej z urzędu przez organ egzekucyjny, a także na wniosek zobowiązanego lub wierzyciela. Istotą umorzenia jest przerwanie postępowania, uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych oraz rozstrzygnięcie o dalszym nieprowadzeniu postępowania. Przyczyny uzasadniające umorzenie zostały enumeratywnie wymienione w przytoczonym wyżej art. 59 u.p.e.a. Wśród nich można wyróżnić przeszkody trwałe i przemijające. Przy przeszkodzie trwałej np. śmierć zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z jego osobą, w tej sprawie nie będzie już można wszcząć postępowania egzekucyjnego. Jeżeli występuje przeszkoda przemijająca - np. brak doręczenia zobowiązanemu upomnienia - po doręczeniu upomnienia będzie można ponownie wszcząć postępowanie, o ile obowiązek w dalszym ciągu nie będzie wykonany. Pogląd ten nie budzi wątpliwości w literaturze przedmiotu - por. np. W. Chróścielewski [w:] W. Chróścielewski, J.P. Tarno, Postępowanie administracyjne i postępowanie przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2006, s. 353-354; L. Klat-Wertelecka, Umorzenie administracyjnego postępowania egzekucyjnego [w:] J. Niczyporuk, S. Fundowicz, J. Radwanowicz, System egzekucji administracyjnej, Warszawa 2004, s. 288. Instytucja umorzenia postępowania egzekucyjnego ma na celu jego zakończenie z przyczyn natury formalnej, gdy w danej, konkretnej sytuacji zaistniałej w jego toku wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest niemożliwe lub niedopuszczalne. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2006 r. sygn. akt I OSK 804/06, LEX nr 289091). Skarżący podstaw umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego do jego majątku upatruje przede wszystkim w wadliwym wystawieniu tytułu wykonawczego, a to przez błędne wskazanie osoby zobowiązanej, a także określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji stanowiącej podstawę egzekucji. Zdaniem podatnika umorzenie postępowania egzekucyjnego winno nastąpić również z uwagi na to, że zobowiązanie podatkowe objęte tytułem wykonawczym wygasło na skutek przedawnienia i nie może być już egzekwowane. Odnosząc się do podniesionych zarzutów wskazać należy, że z sytuacją błędu co do osoby zobowiązanego mamy do czynienia wówczas, gdy egzekucja jest prowadzona przeciwko osobie innej aniżeli zobowiązany chociaż noszącej to samo imię i nazwisko lub też skierowanie egzekucji do spółki o nazwie "X" podczas gdy decyzja nakładająca obowiązek dotyczyła przedsiębiorstwa państwowego nazywającego się również "X" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 grudnia 1998 r. sygn. akt III SA 2801/97 LEX nr 37165). Z przedłożonych Sądowi akt sprawy wynika zaś, że tytuł wykonawczy skierowany do egzekucji wskazuje jako zobowiązanego M.S., na którym ciąży obowiązek podatkowy w podatku dochodowym od osób fizycznych, określony decyzją Inspektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...]. W sprawie nie zachodzi zatem błąd co do osoby zobowiązanego. Wprawdzie decyzja stanowiąca podstawę egzekucji określa obowiązek podatkowy także byłej małżonce skarżącego, jednakże okoliczność ta nie stanowi o konieczności wystawienia tytułu wykonawczego na imię obojga małżonków. Z treści przepisu art. 27c u.p.e.a. wynika bowiem, że tytuł wykonawczy powinien być wystawiony na oboje małżonków w sytuacji jeżeli egzekucja ma być prowadzona z majątku wspólnego zobowiązanego i jego małżonka (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 stycznia 2005 r. sygn. II CK 416/04 LEX 277087), co w sprawie nie miało miejsca. Małżeństwo skarżącego zostało bowiem rozwiązane wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia [...]. Wbrew podniesionym zarzutom stwierdzić także należy, że obowiązek w tytule wykonawczym został określony zgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji stanowiącej podstawę egzekucji. Wprawdzie w tytule wykonawczym z [...] nie wskazano numeru decyzji organu pierwszej instancji, będącej podstawą jego wystawienia, to jednak dochodzoną należność można jednoznacznie zidentyfikować na podstawie pozostałych informacji zawartych w tymże tytule. Zwrócić należy bowiem uwagę na to, że z jego treści wynika co stanowiło podstawę prawną dochodzonej należności (poz. 30), jaki akt normatywny był podstawą wydania decyzji określającej zobowiązanie podatkowe (poz. 29), jakiego okresu dotyczyło to zobowiązanie (poz. 32) oraz oznaczenie danych identyfikujących osobę zobowiązanego (poz. 10 – 14). Przy czym podkreślić trzeba, że kwota dochodzonej należności wykazana w tytule wykonawczym jednoznacznie wynika z rozliczenia zawartego w treści uzasadnienia (str. 4) decyzji stanowiącej podstawę wystawienia tytułu wykonawczego. Zaznaczyć przy tym należy, że w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania decyzji z dnia [...], podstawę prowadzonej egzekucji mógł stanowić tytuł wykonawczy wystawiony na podstawie nieostatecznej decyzji organu podatkowego pierwszej instancji. Jak stanowił bowiem, uchylony obecnie art. 224 § 1 Ordynacji podatkowej, wniesienie odwołania od decyzji organu podatkowego nie wstrzymywało jej wykonania. Sąd nie przychyla się również do stanowiska podatnika, że za umorzeniem postępowania egzekucyjnego przemawia nieprawidłowe oznaczenie w tytule należnych odsetek. Zawarte w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. wyliczenie elementów tytułu wykonawczego zawiera wskazanie, że w przypadku egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym wierzyciel jest w każdym przypadku zobligowany do wskazania w tytule wykonawczym terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek. Powyższe wymogi uznać należy za spełnione w przedmiotowej sprawie, albowiem z tytułu wykonawczego wynika, że od zaległości podatkowej w kwocie należności głównej, nalicza się odsetki za zwłokę od dnia 1 maja 1998 r. W konsekwencji, nieuwzględnienie przerw w naliczaniu odsetek, które nie zostały oznaczone w tytule wykonawczym, nie decyduje o takiej wadliwości tytułu wykonawczego, której skutkiem powinno być obligatoryjne umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 u.p.e.a. Brak wskazania przerw w naliczaniu odsetek nie uzasadniał również nie przystąpienia do egzekucji i zwrócenia tytułu wykonawczego wierzycielowi zgodnie z art. 29 § 2 u.p.e.a. Tytuł wykonawczy spełniał bowiem wymogi okresowe w art. 27 § 1 u.p.e.a., a przy tym obowiązek objęty tym tytułem, podlegał egzekucji administracyjnej. Słuszne jest również stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej, że nie doręczenie podatnikowi upomnienia nie pociąga za sobą konieczności umorzenia postępowania egzekucyjnego. Spełnienie tego obowiązku nie jest bowiem wymagane w sytuacji, gdy należność pieniężna została określona w orzeczeniu, a więc w sytuacji z jaką mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie, o czym stanowi § 13 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Za nie znajdujący podstaw do uwzględnienia uznać należy również podnoszony przez podatnika zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego. Zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Z kolei przepis art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, (w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 sierpnia 2005 r.) stanowił, że bieg terminu przedawnienia zastaje przerwany na skutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony, a po przerwaniu biegnie na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zakończono postępowanie egzekucyjne. Wraz z nowelizacją Ordynacji podatkowej z dniem 1 września 2005 r. uległo zmianie brzmienie art. 70 § 4; stosownie do zmienionej treści tego przepisu bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Dodać należy przy tym, że ocenę tego, od kiedy rozpoczął swój bieg termin przedawnienia, po jego przerwaniu, wskutek zastosowania środka egzekucyjnego przed dniem 1 września 2005 r., należało przeprowadzić z uwzględnieniem art. 21 ustawy z 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw, zgodnie z którym do przedawnienia zobowiązań podatkowych powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepis art. 70 § 4 ordynacji podatkowej w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Mając na uwadze treść powyższych przepisów wskazać należy, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego M.S. przerwany został wskutek zastosowania w 2004 i w 2005 roku środków egzekucyjnych, polegających na zajęciu przysługujących podatnikowi wierzytelności z rachunku bankowego oraz wierzytelności wobec spółki "A". Tym samym, wbrew twierdzeniom podatnika, zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997 r. nie wygasło na skutek upływu terminu przedawnienia, a w konsekwencji brak jest podstaw do umorzenia postępowania z tej przyczyny. Wobec braku podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego, organ egzekucyjny i odwoławczy trafnie skonstatowały, że w sprawie nie zaszły również przesłanki do uchylenia dokonanych czynności egzekucyjnych. W tym miejscu zauważyć należy, że wbrew podniesionym w skardze zarzutom, które zresztą nie zostały szerzej uzasadnione, organy obu instancji, działając na podstawie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz Kodeksu postępowania administracyjnego podjęły wszelkie działania zmierzające do wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Stwierdzić także należy, że w prowadzonym postępowaniu nie doszło do naruszenia zasad wyrażonych w art. 6 i 7 k.p.a. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.