VII SA/Wa 1583/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), , Sędzia WSA Mariola Kowalska, Asesor WSA Paweł Groński, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2009 r. sprawy ze skargi A. i T. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących A. i T. S. kwotę 760 zł (siedemset sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sygnatura akt VIISA/Wa 1583/08 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] lipca 2008r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania A. i T. S., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. nr [...] z dnia [...].09.2006r. znak: [...], [...] nakazującą w/w rozbiórkę budynku gospodarczo-garażowego wybudowanego na nieruchomości o nr ew. [...] obr. [...] przy ul. [...] w J.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne: Czynności kontrolne przeprowadzone przez pracowników PINB w O. w dniu 13.06.2003 r. wykazały, że na działce nr [...] z obr. [...] w J. przy ul. [...] znajduje się budynek gospodarczo-garażowy. Wedle oświadczenia inwestorów, dokonali oni modernizacji budynku polegającej na wymianie ścian, wzmocnieniu fundamentów, powiększeniu piwnicy, wymianie konstrukcji i pokrycia dachu, wykonaniu docieplenia. Powiększona została powierzchnia zabudowy, dodano 2 tarasy z podcieniami. Powyższe prace zostały wykonane bez wymaganego pozwolenia na budowę. Organ powiatowy dokonał analizy map, pochodzących z różnych okresów. Wynika z nich, że przed wykonanymi robotami budowlanymi istniały w miejscu obecnego budynku dwa budynki przylegające do siebie o wymiarach ok. 5 m x 5 m oraz 4 m x 4 m. Obecnie obiekt składa się z dwóch przyległych prostokątów o wymiarach 9,30 m x 6,82 m i 4,28 m x 10,55 m, tarasy posiadają wymiary 2,65 m x 6.82 m i 4,28 m x 3,00 m. Lokalizacja tylko częściowo pokrywa się z lokalizacją budynku sprzed rozbudowy. Ustalono, że rozbudowa jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miasta J. z dnia [...].05.2003r. W świetle w/w planu na działce o nr ew. [...] obr. [...] położonej jak wyżej obowiązuje zakaz realizacji wolnostojących budynków towarzyszących o funkcjach gospodarczych, technicznych, garażowych; funkcje te należy realizować w formie pomieszczeń w budynkach mieszkalnych. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. biorąc pod uwagę dowody zgromadzone w postępowaniu decyzją z dnia [...].03.2004r. nr [...], na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, nakazał rozbiórkę rozbudowanej części budynku gospodarczo — garażowego. Decyzją nr [...] z dnia [...].10.2004 r., znak: [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w/w rozstrzygnięcie organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania z uwagi na niewyczerpujący materiał dowodowy w omawianej sprawie. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy organ I instancji ustalił, że roboty budowlane związane z przedmiotem niniejszego postępowania zostały rozpoczęte w 1993 r. (oświadczenie świadków z dnia 21.07.2003 r., 22.07.2003 r. T. B. oraz Pana J. G.), a zakończone w latach 1995-1996. W związku z tym, iż roboty budowlane przy w/w budynku zostały zakończone po 1994 r. organ I instancji wszczął postępowanie legalizacyjne w oparciu o przepisy prawa budowlanego z 1994 r. Decyzją nr [...] z dnia [...].09.2006 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: PINB) w O. nakazał A. i T. S. rozbiórkę spornego obiektu. W uzasadnieniu PINB wskazał, że sporny obiekt budowlany jest niezgodny z obecnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W wyniku rozpoznania odwołania A. i T. S. organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji w toku prowadzonego postępowania podjął działania niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, zgodnie z art. 7, oraz art. 77 kpa zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy w niniejszej sprawie. W art. 29 Prawa budowlanego zawarty został katalog obiektów i robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a więc takich, do których nie będzie miała zastosowania ogólna zasada wyrażona w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Katalog ten ma formę listy zamkniętej (wyliczenie enumeratywne), a więc wyłącznie te obiekty i te roboty nie wymagają pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy podzielił pogląd przedstawiony przez organ I instancji, że Inwestorzy dokonali przebudowy poprzednio istniejących dwóch obiektów co spowodowało, iż powstał jeden nowy budynek gospodarczo-garażowy, którego usytuowanie częściowo pokrywa się z usytuowaniem poprzednich obiektów. Tak więc na wykonanie przedmiotowego obiektu wymagane jest uzyskanie przez inwestora pozwolenia na budowę. W świetle art. 48 ust. 1 cyt. ustawy "Właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę." Stosownie do postanowień zawartych w art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, istnieje możliwość legalizacji obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, jeżeli budowa tego obiektu spełnia łącznie następujące przesłanki: 1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem W ocenie [...]WINB PINB w O. prawidłowo zbadał czy wykonany przez inwestorów obiekt jest zgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie legalizacji. Z ustaleń tego organu wynika, że działka nr ew. [...] obr. [...] przy ul. [...] w J. położona jest na terenie jednostek planistycznych oznaczonych symbolami RLz-29, RLz-28, RL. Na tym terenie obowiązuje zakaz realizacji wolnostojących budynków towarzyszących o funkcjach gospodarczych, technicznych, garażowych; funkcje te należy realizować w formie pomieszczeń w budynkach mieszkalnych (zaświadczenie Urzędu Miasta J. z dnia 15.01.2004r.). W związku z powyższym niemożliwe jest przeprowadzenie postępowania naprawczego. Organ podkreślił też, że w związku z treścią odwołania organ odwoławczy zlecił organowi I instancji przeprowadzenie postępowania uzupełniającego m. in. w celu ustalenia daty zakończenia prowadzonych przez Inwestorów robót budowlanych przy spornym obiekcie ze wskazaniem wykonania poszczególnych robót. Na tę okoliczność PINB w O. został zobowiązany do przesłuchania stron postępowania oraz świadków po uprzednim pouczeniu ich o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych wyjaśnień (art. 233§1 kk i art. 83§ 2 kpa). PINB wezwał inwestorów do stawiennictwa w celu złożenia stosownych wyjaśnień oraz do wskazania dwóch świadków. Pismo to inwestorzy otrzymali w dniu 06.06.2007 r. Do dnia rozpatrywania ich odwołania nie stawili się do organów nadzoru budowlanego, ani nie wskazali świadków, jak również nie przedstawili innych dowodów potwierdzających termin zakończenia robót budowlanych przy spornym obiekcie. W związku z tym organ II instancji uznał ustalenia dokonane przez organ I instancji za prawidłowe i w konsekwencji przyjął, że prawidłowo zostało przeprowadzone postępowanie w trybie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. A. i T. S. złożyli skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2008r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W jej uzasadnieniu wskazali, że są właścicielami nieruchomości, na której posadowiony jest budynek objęty nakazem rozbiórki. Budynek ten został wybudowany na długo przed nabyciem przez nich nieruchomości i był przez nich modernizowany i remontowany. W piśmie z dnia 13 lutego 2009r. stanowiącym uzupełnienie skargi podnieśli, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte z urzędu w dniu 20 stycznia 2003r. W tej dacie przepis art. 49 Prawa budowlanego miał inną treść. W konsekwencji organ winien w pierwszej kolejności zbadać czy spełnione zostały przesłanki określone w tym przepisie to jest: - upływ 5-letniego okresu od budowy - zgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, z tym że zdaniem skarżących wiążące są dla organu zapisy planu obowiązującego w dacie wszczęcia postępowania to jest 20 stycznia 2003r. Dodatkowo skarżący zarzucili naruszenie przepisów postępowania – art. 77§1, 80 i 7 kpa poprzez nienależyte wyjaśnienie okoliczności sprawy. Podnieśli także, że nie otrzymali odpisu pisma z dnia 1 czerwca 2006r. ani też, że organ odwoławczy nie zawiadomił ich o zakończeniu postępowania dowodowego przed wydaniem decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest zasadna aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są słuszne. Jak wynika z treści zaskarżonego rozstrzygnięcia podstawą prawną kontrolowanej przez Sąd decyzji był art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Organ ustalił przy tym, że przedmiotowa inwestycja nie może być zalegalizowana albowiem jest sprzeczna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta J. zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta J. z dnia [...] maja 2003r. Natomiast uszło uwadze organu, co trafnie podnoszą skarżący, że postępowanie w sprawie "wybudowanych na terenie działki przy ul. [...] w J. budynków i ich użytkowania" zostało wszczęte dnia 20 stycznia 2003r. W tej dacie obowiązywała ustawa - Prawo budowlane w innym brzmieniu a mianowicie: Art. 48 stanowił, że właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Natomiast w art. 49 ustawodawca wskazał, że nie można nakazać rozbiórki, o której mowa w art. 48, jeżeli upłynęło 5 lat od dnia zakończenia budowy obiektu budowlanego lub jego części, a jego istnienie nie narusza przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na właścicielu spoczywa wówczas obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. Cyt. przepisy zostały zmienione ustawą z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw ( Dz.U. nr 80, poz. 718), która weszła w życie 11 lipca 2003r. Postanowienia przepisów przejściowych zawarte w art. 7 tej ustawy wskazywały, że do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe, z zastrzeżeniem ust. 2. Ten ostatni stanowił, że do postępowań - dotyczących obiektów budowlanych lub ich części będących w budowie albo wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ - wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy art. 1 pkt 37-39 oraz - w części odnoszącej się do art. 48 ust. 2 ustawy, o której mowa w art. 1 - art. 1 pkt 41. Należy jednak przypomnieć, że wyrokiem z dnia 8 października 2006r. w sprawie P 27/05 Trybunał konstytucyjny stwierdził, że art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718) w zakresie, w jakim wyłącza stosowanie art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym do dnia 10 lipca 2003 r., do budowy obiektu budowlanego lub jego części, mimo że pięcioletni termin od zakończenia budowy upłynął do dnia 10 lipca 2003 r., jest niezgodny z art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz nie jest niezgodny z art. 2 Konstytucji. Art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 93, poz. 888) w zakresie, w jakim wyłącza stosowanie art. 49 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym do dnia 10 lipca 2003 r., do budowy obiektu budowlanego lub jego części, mimo że pięcioletni termin od zakończenia budowy upłynął do dnia 10 lipca 2003 r., jest niezgodny z art. 32 Konstytucji oraz nie jest niezgodny z art. 2 Konstytucji. Należy też wskazać, że Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu niniejszego wyroku stwierdził, iż spełnienie przed dniem wejścia w życie ustawy z 27 marca 2003 r. przesłanek uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu stanowi wspólną cechę istotną uzasadniającą równe traktowanie przez organy władzy publicznej przy legalizacji samowoli budowlanej. Wszystkie podmioty, które przed dniem wejścia w życie tej ustawy, to jest przed 11 lipca 2003 r., spełniały przesłanki uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu, powinny być traktowane według jednakowej miary w zakresie możliwości legalizacji samowoli budowlanej. Bezspornym jest w niniejszej sprawie, że skarżący wybudowali budynek gospodarczy bez wymaganego pozwolenia na budowę. Z poczynionych przez organ ustaleń wynika, że budowa tego budynku została zakończona w latach 1995 – 1996. W tej sytuacji, jeżeli pięcioletni termin od zakończenia budowy upłynął do 10 lipca 2003r., obowiązkiem organu było w pierwszej kolejności zbadać czy nie powinny mieć zastosowania przepisy ustawy - Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym przed 11 lipca 2003r. Dopiero ustalenie, że przepisy te nie mogą mieć zastosowania w niniejszej sprawie mogło skutkować zastosowaniem przepisów art. 48 ustawy Prawo budowlane w obecnym brzmieniu. W przypadku ustalenia, że w okolicznościach niniejszej sprawy będą miały zastosowanie przepisy Prawa budowlanego w pierwotnym brzmieniu obowiązkiem organu będzie, co zostało wyżej wskazane, ustalenie czy istnienie tego obiektu nie narusza przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym. Sąd nie podzielił przy tym stanowiska skarżących co do tego, że oceniając zaistnienie tej przesłanki organ winien brać pod uwagę treść prawa miejscowego obowiązującego "ówcześnie" to jest w dacie zakończenia realizacji samowoli budowlanej a tym bardziej jej rozpoczęcia. W ocenie Sądu, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, wiążąca dla tej oceny będzie treść przepisów, które obowiązują w dacie dokonywania legalizacji to jest wydawania decyzji w tym zakresie. Jedynie na marginesie należy dodać, że orzecznictwo NSA, które zostało przywołane przez skarżących z piśmie z dnia 13 lutego 2009r. (m.in. wyrok NSA z dnia 28.08.1999r. IVSA1313/97) nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie albowiem odnosi się do innych okoliczności sprawy. Nietrafny jest także zarzut skarżących odnoszący się do wadliwego ustalenia przez organy administracji zakresu samowoli budowlanej, której dopuścili się inwestorzy. W tym zakresie organy dokonały prawidłowej analizy map, z których wynika, że w dacie ich sporządzania na nieruchomości posadowione były 2 budynki gospodarcze przyległe do siebie o wymiarach 4mx4m i 5mx5m. Obiekt, który jest przedmiotem postępowania posiada natomiast wymiary: 9,30mx6,82m i 4,28mx10,55m oraz tarasy o wymiarach 2,65mx6,82m i 4,28mx3m. Niczym nie poparte a zatem gołosłowne są w tej sytuacji twierdzenia inwestorów, że rozbudowa budynku gospodarczego polegała jedynie na powiększeniu piwnicy, utwardzeniu terenu przed wejściem i przedłużeniu zadaszenia (twierdzenia zawarte w odwołaniu). Należy przy tym podkreślić, że twierdzenia te pozostają w sprzeczności z treścią zapisów zawartych w protokole oględzin z dnia 13 czerwca 2003r., z którego wynika, że "budynek gospodarczo – garażowy w wyniku modernizacji polegającej na wymianie ścian, wzmocnień fundamentów (częściowo), powiększeniu piwnicy, wymianie dachu (konstrukcja i pokrycie). Ściany budynku wykonano z pustaka i ocieplono styropianem metodą lekką, mokrą. W wyniku przebudowy nieznacznie powiększyła się powierzchnia zabudowy – dobudowano 2 tarasy z podcieniami". A zatem już w tej dacie wskazywali oni inny zakres wykonanych przez nich robót. Nie może przy tym ujść uwadze, że postępowanie w niniejszej sprawie toczy się od 20 stycznia 2003r. ( ponad 5 lat) i na żadnym etapie postępowania skarżący nie przedstawili żadnego dowodu na poparcie ich twierdzeń co do zakresu samowolnie zrealizowanej inwestycji. A zatem Sąd uznał za prawidłowe ustalenia organów administracji, że w wyniku wykonanych robót budowlanych powstał nowy obiekt budowlany, którego lokalizacja pokrywa się częściowo z lokalizacją poprzednich budynków. Faktycznie jest to jednak nowy obiekt, który powstał bez uzyskania wymaganego prawem budowlanym pozwolenia na budowę. Sąd podzielił przy tym argumentację organu, że zebrany materiał dowodowy wskazuje, iż zakres wykonanych robót budowlanych wykracza poza te, które można byłoby zaliczyć do przebudowy lub modernizacji w rozumieniu art. 3 Prawa budowlanego. Reasumując – zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa procesowego a to art. 7, 77, 80 i 107§3 kpa oraz materialnego (art. 48 Prawa budowlanego ), które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji Sąd wyeliminował te rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Rozpoznając ponownie sprawę organ weźmie pod uwagę wskazaną wyżej ocenę prawną, w szczególności oceni czy w niniejszej sprawie nie powinny mieć zastosowania art. 48 i 49 w brzmieniu obowiązującym w dacie wszczęcia postępowania. Dopiero ustalenie, że przepisy te nie mogą mieć zastosowania będą skutkowały zastosowaniem przepisów w obecnym brzmieniu. Jednocześnie należy zwrócić uwagę organu na konieczność ustalenia kręgu osób posiadających przymiot strony w niniejszym postępowaniu. Z akt sprawy wynika bowiem bezspornie, że budynek będący przedmiotem postępowania posadowiony jest przy granicy z działką ew. nr [...]. A zatem organ powinien ocenić czy właścicielom tej nieruchomości nie przysługuje przymiot strony w niniejszym postępowaniu. Brak prawidłowych ustaleń w tym zakresie może prowadzić do naruszenia przepisów prawa dających podstawę do wznowienia postępowania to jest art. 10 kpa. I wreszcie - jako pozostający bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy należy uznać zarzut, że skarżący nie zostali powiadomieni o zebraniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy. Faktem jest, że organ nieprawidłowo zaniechał dokonania tej czynności jednakże wskazane naruszenie przepisów postępowania (art. 10 kpa) w okolicznościach niniejszej sprawy pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Należy bowiem zauważyć, że skarżący wzywani byli do stawienia się w siedzibie Inspektoratu i złożenia wyjaśnień (wezwanie z 31 maja 2007r.) a wezwanie to pozostało bez odpowiedzi. Na żadnym etapie postępowania organy nie uniemożliwiły im składania wniosków w celu należytego wyjaśnienia okoliczności sprawy. Sąd podzielił przy tym stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 24 maja 2007r. w sprawie. II GSK 4/07 (LEX nr 351055), zgodnie z którym "W sytuacji postawienia organom administracji publicznej zarzutu dotyczącego braku zawiadomienia strony przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych, koniecznym jest ustalenie, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła strona dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez niepowiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych, uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej (najczęściej w sferze postępowania dowodowego), a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 k.p.a." Nie jest także wiążąca w niniejszej sprawie ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania zawarte w wyroku NSA z dnia 26 listopada 1999r. IVSA 1110/97. Kontrolowana przez Sąd w tym postępowaniu decyzja dotyczyła nakazu rozbiórki budynku mieszkalnego a zatem inny był zakres prowadzonego wówczas postępowania. Z tych wszystkich względów – na podstawie art. 145§1 pkt. 1 lit. c oraz 135 i 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji. Rozstrzygnięcie o kosztach zostało oparte o treść art. 200 i 205 tej ustawy.