II OSK 1060/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Hauser Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia del. NSA Małgorzata Dałkowska-Szary ( spr. ) Protokolant Kamil Strzępek po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 26 lutego 2009 r. sygn. akt III SA/Lu 483/08 w sprawie ze skargi J. H. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie 2. zasądza od Wojewody Lubelskiego na rzecz J. H. kwotę 500,00 złotych (pięćset) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. |Uzasadnienie | | | |Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 26 lutego 2009r. w sprawie o sygn. akt III SA/Lu 483/08 oddalił skargę na | |decyzję Wojewody Lubelskiego w przedmiocie wymeldowania J. H. z pobytu stałego przy ulicy [...] w Lublinie. | |W uzasadnieniu wyroku Sąd przedstawił następujące okoliczności faktyczne i prawne: | |Decyzją z dnia [...] października 2008 r., nr [...], wydaną z upoważnienia Wojewody Lubelskiego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu| |postępowania administracyjnego w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych,| |po rozpatrzeniu odwołania J. H. od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta Lublina z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...], | |orzekającej o wymeldowaniu J. H. z pobytu stałego przy ulicy [...] w Lublinie, zaskarżoną decyzję utrzymano w mocy. W uzasadnieniu | |decyzji organ odwoławczy wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dniał 9 czerwca 2008 r. sygn. akt III SA/Lu 595/07 | |uchylił decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] października 2007 r. nr [...] orzekającą o uchyleniu decyzji l instancji i przekazaniu | |sprawy do ponownego rozpatrzenia. Uchylając tą decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że argumenty zawarte w | |uzasadnieniu decyzji II instancji są niezasadne, ponieważ wniesione przez odwołująca się powództwo eksmisyjne w stosunku do inicjatora | |jej wymeldowania, wszczęte po złożeniu przez niego wniosku o wymeldowanie, nie ma wpływu na decyzję w sprawie o wymeldowanie. Od 1998 | |r. jest ona właścicielką lokalu, w którym zamieszkała po opuszczeniu lokalu przy ul. [...] w Lublinie, a opuszczenie miejsca pobytu | |stałego należy traktować jako dobrowolną rezygnację z zamieszkania w tym lokalu. Ponieważ ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże| |ten sąd oraz organ administracji, to w związku z tym decyzję organu l instancji z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] należało, zgodnie z | |art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymać w mocy. | |Skargę na powyższą decyzję wniosła J. H., wnosząc o jej uchylenie, a także o uchylenie poprzedzającej ją decyzji l instancji, lub | |ewentualnie stwierdzenie ich nieważności. | |Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: | |- przepisów postępowania tj, art. 7, 8, 9, 10 art. 75 w związku z art. 77 , art. 79 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie, czy skarżąca z | |własnej woli i w sposób trwały opuściła sporny lokal oraz nieustosunkowanie się do treści zarzutów strony podniesionych w odwołaniu i | |ich pominięcie przy rozstrzyganiu sprawy, | |przepisów postępowania tj. art. 107 k.p.a. poprzez brak określenia w decyzji | |właściwego oznaczenia organu administracji publicznej, | |- art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności dowodach osobistych poprzez wymeldowanie skarżącej bez zbadania | |rzeczywistych przyczyn opuszczenia lokalu mieszkalnego i tym samym uznanie, że skarżąca dobrowolnie opuściła lokal | |mieszkalny. | |W odpowiedzi na skargę Wojewoda Lubelski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując jednocześnie swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu | |zaskarżonej decyzji. | |Uzasadniając wyrok oddalający skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, wskazał, że z ustaleń dokonanych przez organy | |orzekające wynika, iż skarżąca wyprowadziła się we wrześniu 2006 r. z przedmiotowego lokalu dobrowolnie i zamieszkała przy ul. [...], w| |mieszkaniu stanowiącym jej własność. Oceny tej nie może zmienić okoliczność, że po złożeniu wniosku o jej wymeldowanie wytoczyła w dniu| |22 czerwca 2007 r. powództwo o eksmisję uczestnika postępowania. Zachodziły zatem przesłanki określone w art. 15 ust. 2 ustawy o | |ewidencji ludności i dowodach osobistych do wymeldowania jej z przedmiotowego lokalu. W odniesieniu do pozostałych zarzutów | |podniesionych w skardze Sąd pierwszej instancji stwierdził, że nie znajdują one potwierdzenia w stanie faktycznym. Organ administracji | |w sposób prawidłowy odniósł się do wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia | |19 czerwca 2008 r. Odnosząc się do zarzutu skarżącej, że obie decyzje w rozpatrywanej sprawie zostały wydane z naruszeniem art. 107 § | |1 k.p.a, tj. przez Urząd Miasta Lublina i Lubelski Urząd Wojewódzki, Sąd stwierdził, że żadna z decyzji nie została wydana przez | |wskazany urząd. Prawdą jest, że na obu decyzjach widnieją pieczątki z nazwami powyższych urzędów, to jednak obie z nich zostały wydane | |przez stosowne organy, a mianowicie: Prezydenta Miasta Lublina (z upoważnienia Prezydenta) i Wojewodę Lubelskiego (także z jego | |upoważnienia), co jest zgodnie z obowiązującymi przepisami dopuszczalne. | |W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. H. zaskarżyła powyższy wyrok w całości. | |Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie: | |- art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, poprzez błędną jego wykładnię i uznanie, | |że skarżąca opuściła lokal mieszkalny dobrowolnie i w sposób trwały, | |- przepisów postępowania w postaci art. 107 § 1 k.p.a., poprzez nie uznanie zarzutu skarżącej w przedmiocie braku w zaskarżonej decyzji| |właściwego oznaczenia organu administracji publicznej, | |- przepisów postępowania, poprzez niedopełnienie obowiązków spoczywających na Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym z mocy art. 80 | |k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 7, 8, 9, 10 k.p.a., art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 | |sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ewentualnie w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. i nie uchylenie | |decyzji Wojewody Lubelskiego, pomimo nie wyjaśnienia czy skarżąca z własnej woli i w sposób trwały opuściła lokal mieszkalny. | |W skardze kasacyjnej domagała się uchylenia w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz przekazania sprawy | |do ponownego rozpatrzenia, bądź uchylenia zaskarżonego wyroku, rozpoznania skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji Wojewody Lubelskiego | |oraz poprzedzającej jej decyzji, ewentualnie stwierdzenia nieważności obu decyzji jako wydanych z rażącym naruszeniem art. 107 §1 | |k.p.a. przez odpowiednio Urząd Miasta Lublina i Lubelski Urząd Wojewódzki, które bezsprzecznie nie są organami administracji publicznej| |oraz zasądzenia kosztów postępowania wg norm przepisanych. | |Uzasadniając skargę kasacyjną wywodziła, że w świetle ugruntowanego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiocie | |wykładni art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, nadrzędne znaczenie ma ocena | |przyczyny opuszczenia lokalu przez osobę uprawnioną. W zgromadzonym przez organy administracji materiale dowodowym, nie ma żadnych | |wiarygodnych dowodów, potwierdzających dobrowolność opuszczenia przez skarżącą przedmiotowego lokalu mieszkalnego. Przeciwnie, zarówno | |z wyjaśnień skarżącej, jak i jej konkubenta wywieść należało, iż opuszczenie lokalu było konieczne z uwagi na naganne zachowanie | |konkubenta skarżącej i obawę o własne życie i zdrowie. Skarżąca wskazała, że już w decyzji o nr [...] stwierdzono, iż sporną kwestią | |pozostaje, czy J. H. z własnej woli i w sposób trwały opuściła przedmiotowy lokal. Takie stanowisko reprezentował organ również w | |odpowiedzi na skargę R. S. w przedmiotowej sprawie, dając również wiarę skarżącej, iż czasowo zamieszkuje w lokalu wynajętym, a to | |czasowe zamieszkiwanie spowodowane jest nagannym zachowaniem konkubenta. Poza powyższymi ustaleniami nie przeprowadzono żadnego | |postępowania dowodowego, a na skutek wyroku WSA w Lublinie ze skargi R. S. w sposób całkowicie dowolny zmieniono ustalenia faktyczne w | |sprawie. Skarżąca podała, iż jedynie z uwagi na konieczność wyprowadzenie się z lokalu mieszkalnego przy ul. [...] w Lublinie, wraz z | |córką wynajęła mieszkanie w którym do dnia dzisiejszego zamieszkuje. Skarżąca wyjaśniała powyższe, co znajduje potwierdzenie choćby w | |uzasadnieniu decyzji organu I instancji i fakt ten nie wzbudził jakichkolwiek wątpliwości przy orzekaniu, nie zażądano żadnych | |dodatkowych wyjaśnień, czy złożenia, dokumentów potwierdzających fakt zamieszkiwania. Skarżąca w całości podtrzymała wywody odwołania w| |przedmiocie braku dobrowolności opuszczenia lokalu mieszkalnego, podnosząc jednocześnie, iż fakt czasowego zameldowania się w lokalu | |przy ul. [...] w Lublinie miał na celu jedynie ułatwienie w otrzymywaniu korespondencji, bowiem z uwagi na konflikt z konkubentem | |istniała obawa, że nie będzie on powiadamiał i przekazywał korespondencji adresowanej do skarżącej i jej córki. Podkreśliła, iż | |konkubent skarżącej R. S., zamieszkujący w lokalu przy ul. [...], został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Lublinie z dnia| |26 kwietnia 2006r. na l rok pozbawienia wolności, z warunkowym zawieszeniem kary na okres próby, za znęcanie się fizyczne i psychiczne | |nad skarżącą oraz jej córką. Wyrokiem powyższym zobowiązano również R. S. do powstrzymywania się od nadużywania alkoholu. Skarżąca | |podniosła, że nie opuściła lokalu w sposób trwały, bowiem wniosła pozew o eksmisję, który ma na celu doprowadzenie do możliwości | |powrotu do mieszkania przy ul. [...] w Lublinie. Na uwagę zasługuje również fakt wymiany zamków przez konkubenta skarżącej, co zostało | |potwierdzone w jego wyjaśnieniach złożonych w dniu 26 lipca 2007r. w sprawie dotyczącej wymeldowania skarżącej J. H.. R. S. wyjaśnił w | |tej sprawie, że zamki w drzwiach wymienił w tym samym dniu kiedy skarżąca wraz z córką opuściła mieszkanie. W tej mierze skarżąca | |powołała się na stanowisko NSA wyrażone w wyroku z dnia 21 marca 200lr., V SA 2950/00, w którym wskazano, że "Przez "opuszczenie | |lokalu" w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z 1974 r. o ewidencji ludności należy rozumieć dobrowolne wyprowadzenie się z | |dotychczasowego miejsca pobytu stałego, bez dopełnienia obowiązku meldunkowego. Jeżeli zaś strona została usunięta z lokalu w drodze | |przymusu fizycznego czy psychicznego bądź wobec wymiany zamków w drzwiach uniemożliwiono jej dostęp do lokalu, to nie można uznać tego | |za opuszczenie dotychczasowego miejsca stałego pobytu". | |W zakresie zarzutu wadliwego oznaczenia organu wskazała, że zgodnie z dyspozycją art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o | |ewidencji ludności i dowodach osobistych, decyzję w sprawie wymeldowania wydaje na wniosek strony lub z urzędu organ gminy. Dlatego | |właściwym organem był Prezydent Miasta Lublina, a nie Urząd Miasta Lublin, który jest jedynie aparatem pomocniczym dla organu | |administracji samorządowej. Natomiast art. 50 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych | |statuuje Wojewodę jako organ odwoławczy od orzeczeń wydanych na podstawie tej ustawy. Tym samym wydanie decyzji przez aparat pomocniczy| |Wojewody jakim jest urząd wojewódzki stanowiło rażące naruszenie prawa. Podpis osoby działającej w imieniu organu nie był spełnieniem | |wymogów oznaczenia organu. W ocenie autora skargi kasacyjnej zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca wydane zostały z | |rażącym naruszeniem art. 107 § 1 k.p.a., poprzez brak prawidłowego oznaczenia organu administracji publicznej. Autor skargi | |kwestionował argumentację Sądu, iż pieczęć i podpis osoby upoważnionej do wydania decyzji był równoznaczny ze wskazaniem właściwego | |organu administracji, który ją wydał. | | | |Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: | | | |Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr| |153 , poz. 1270 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu | |biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, | |wymienionych w art. 183 § 2 cytowanej wyżej ustawy, tym samym sprawa ta mogła być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny | |wyłącznie w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. | |W skardze kasacyjnej wskazano na obie podstawy kasacyjne wymienione w art. 174 p.p.s.a. Zarzuty te w istotnej części okazały się | |zasadne. | |Sformułowany zarzut naruszenia przepisów postępowania, wskazujący na wadliwe ustalenie stanu faktycznego, ściśle związany jest w | |niniejszej sprawie z zarzutem naruszenia prawa materialnego tj. art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i| |dowodach osobistych (Dz. U. z 2006, Nr 139, poz. 993 ze zm.). | |Za uzasadniony Sąd uznał zarzut naruszenia przepisów postępowania, polegający na naruszeniu przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 | |pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, k.p.a., art. 77 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. | |Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżony wyrok wydany został bez dokładnej oceny zebranego materiału dowodowego i ustalenia| |stanu faktycznego. Nie zostały bowiem wzięte pod uwagę dowody i okoliczności faktyczne, które w odniesieniu do przyczyn opuszczenia | |lokalu skarżąca wykazywała już na etapie postępowania odwoławczego, a które ponowione i rozwinięte zostały w skardze. | |Zauważyć należy, iż ewidencja ludności polega na rejestracji danych o rzeczywistym miejscu pobytu osób (art. 1 ust. 2 powołanej | |ustawy). Obowiązek meldunkowy służy zarówno prawidłowemu wykonywaniu przez organy władzy publicznej ich funkcji, jak i ochronie | |interesów samych zainteresowanych meldunkiem oraz ochronie praw osób trzecich (zob. szerzej w uzasadnieniu wyroku Trybunału | |Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r., sygn. akt K. 20/01). W konsekwencji, w sytuacji, gdy dana osoba opuszcza miejsce zamieszkania | |lub pobytu nie ma podstaw do podtrzymywania fikcji jej przebywania w określonym lokalu. | |Przechodząc do dalszej oceny zasadności podstaw kasacyjnych wskazać należy, iż zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i | |dowodach osobistych, organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce | |pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Stosownie do art. 6 ust. 1 | |powołanej ustawy, pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. | |Ustawodawca nie sprecyzował w omawianym przepisie jaki charakter ma mieć opuszczenie przez daną osobę miejsca stałego pobytu oraz w | |jaki sposób fakt opuszczenia lokalu ma być potwierdzony. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, utrwalił się pogląd, | |zgodnie z którym spełnienie przesłanki opuszczenia przez zainteresowaną osobę dotychczasowego miejsca pobytu stałego następuje wówczas,| |gdy jest ono trwałe, dobrowolne i wynika z jej własnej woli. O opuszczeniu miejsca stałego pobytu można mówić tylko wtedy, gdy dana | |osoba fizycznie nie przebywa w określonym lokalu i ma zamiar opuszczenia tego lokalu na stałe, a zamiar ten związany jest z założeniem | |w nowym miejscu ośrodka osobistych i majątkowych interesów. | |Wypracowane zostało jednocześnie stanowisko, zgodnie z którym o opuszczeniu w rozumieniu art. 15 ust. 2 powołanej ustawy można mówić | |wówczas, gdy dana osoba nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu (por. np. wyroki | |Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2000 r., sygn. akt V SA 1424/99, z dnia 22 sierpnia 2000 r., sygn. akt V SA | |108/00, z dnia 12 kwietnia 2001 r., sygn. akt V SA 3078/00). Rezygnacja z przebywania w określonym lokalu może nastąpić bowiem w sposób| |wyraźny - poprzez złożenie oświadczenia woli, ale także w sposób domniemany - poprzez zachowanie, które nie wyraża woli stałego | |przebywania w miejscu, w którym dotychczas koncentrowały się sprawy życiowe danej osoby. | |W konsekwencji, każda sprawa meldunkowa wymaga indywidualnego podejścia do okoliczności związanych z opuszczeniem lokalu i działaniami | |podejmowanymi przez zainteresowanego po jego opuszczeniu. | |Obowiązkiem organów administracji prowadzących postępowanie w sprawie wymeldowania jest więc ustalenie - w oparciu o zebrany materiał | |dowodowy – okoliczności faktycznych dotyczących tego czy dana osoba trwale oraz dobrowolnie opuściła lokal, w którym była zameldowana | |na pobyt stały. Okoliczności te winny być ocenione przez Sąd pierwszej instancji rozpoznający skargę na decyzje tych organów w ramach | |kontroli legalności decyzji. | |W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji, stwierdzając, że w sprawie zachodziły przesłanki określone w art. 15 ust. 2 ustawy o | |ewidencji ludności i dowodach osobistych do wymeldowania skarżącej, nie rozważał w ogóle kwestii dotyczących okoliczności związanych z| |opuszczeniem lokalu przy ul. [...] w Lublinie przez skarżącą i jej córkę, nie zbadał, czy zamiar ten związany jest z założeniem w nowym| |miejscu ośrodka osobistych i majątkowych interesów skarżącej. Podkreślenia wymaga, że sam fakt pobytu czasowego w innym lokalu ( nawet | |jeżeli stanowi on własność danej osoby ) nie stanowi spełnienia przesłanki opuszczenia lokalu bez wymeldowania, chyba że towarzyszą | |temu okoliczności, wskazujące na zamiar stałego związania się z tym nowym miejscem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia| |10 lutego 1989 r., sygn. akt SA/Wr 789/88 ONSA 1989/2/72). Okoliczności te winny być jednak wykazane w toku postępowania | |administracyjnego. | |Sąd pierwszej instancji nie ocenił też materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania administracyjnego w świetle przesłanek z | |art. 15 ust. 2 powołanej ustawy. W szczególności brak jest jakichkolwiek rozważań dotyczących wskazywanych przez skarżącą okoliczności | |związanych ze skazaniem konkubenta za znęcanie się fizyczne i psychiczne nad nią oraz swoją córką prawomocnym wyrokiem Sądu | |Rejonowego w Lublinie z dnia 26 kwietnia 2006r. na karę 1-go roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania kary, jak | |również do faktu wymiany zamków w dniu, kiedy skarżąca wraz z córką opuściły mieszkanie. W opisie czynu przypisanego oskarżonemu | |znalazło się również stwierdzenie, że R. S. uniemożliwiał skarżącej wspólne zamieszkanie. | |Wskazać należy, że fakt, iż z mocy przepisu art. 153 p.p.s.a. zarówno Sąd I instancji, jak i organy administracji były związane | |wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 czerwca 2008r. sygn. akt III SA/Lu 595/07, nie zwalniał tych organów| |i Sądu od wnikliwego rozpatrzenia sprawy. W wyroku tym Sąd ustalił, że rozstrzygnięcie w toczącej się sprawie o eksmisję nie ma wpływu | |na decyzję w sprawie wymeldowania, która dotyczy stanu faktycznego, a nie prawa do lokalu. Dlatego też organy administracji podejmując | |decyzję o wymeldowaniu są zobligowane do ustalenia stanu faktycznego, na podstawie którego podejmą stosowną decyzję i ocenę dowodów w | |tym przedmiocie. Sąd ten wskazał jednak , że sporną kwestią pozostaje, czy J. H. z własnej woli i w sposób trwały opuściła sporny | |lokal, czy też opuszczenie lokalu miało związek z zachowaniem R. S. i nakazał rozważenie czy podjęte przez J. H. działania są | |wystarczające do uznania, że opuściła lokal niedobrowolnie. Pomimo, że w decyzji organu II instancji z dnia [...] października 2008r. | |brak jest ustaleń w tym przedmiocie – Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym skargą kasacyjną wyroku nie odniósł się do tego faktu, jak | |również do podnoszonego w skardze na decyzję organu II instancji zarzutu niewyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy i pominięcia | |dowodów. | |W tej sytuacji uzasadniony jest powołany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku| |z art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., albowiem Sąd I instancji błędnie ustalił stan faktyczny i pominął ten materiał | |dowodowy, który wskazywał na przyczyny i okoliczności opuszczenia przez skarżącą przedmiotowego lokalu. | |Chybiony jest natomiast podniesiony w kasacji zarzut naruszenia przepisu art. 107 § 1 k.p.a. poprzez nie uznanie zarzutu skarżącej w | |przedmiocie braku w zaskarżonej decyzji właściwego oznaczenia organu administracji publicznej. Odnosząc się do tego zarzutu stwierdzić | |należy, iż zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a., decyzja powinna zawierać między innymi oznaczenie organu administracji publicznej, który | |wydał daną decyzję. Oznaczenie to polega na wskazaniu pełnej nazwy organu i jego siedziby, brak oznaczenia organu pozbawia akt | |charakteru decyzji administracyjnej, jednak brak oznaczenia organu w części tzw. "nagłówkowej" decyzji nie powoduje takiego skutku, | |jeżeli podpis osoby upoważnionej do wydania decyzji został opatrzony pieczęcią dostatecznie identyfikującą konkretny organ | |administracji publicznej (por. M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II.). W| |przedmiotowej sprawie spotykamy się z sytuacją, gdzie podpis osoby upoważnionej do wydania decyzji został opatrzony pieczęcią, która w | |sposób dostateczny identyfikuje organ, wydający decyzję. Zatem nie można przyjąć, iż zaskarżone decyzje zostały wydane przez | |odpowiednio Urząd Miasta czy Lubelski Urząd Wojewódzki. Ocena Sądu Wojewódzkiego w tym zakresie była zatem prawidłowa. | |Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna wniesiona w sprawie zawiera uzasadnione podstawy i na | |mocy art. 185 § 1 oraz art. 203 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. |