II SA/Wa 1645/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Anna Mierzejewska, Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Protokolant Dorota Kwiatkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2009 r. sprawy ze skargi A.K. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. znak [...] w sprawie statusu osoby bezrobotnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości Decyzją z dnia [...] października 2006 r. nr [...] Starosta [...] orzekł o utracie przez A.K. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] grudnia 2005 r. w związku z powzięciem informacji, że strona pobiera zasiłek stały ze środków pomocy społecznej przyznany na mocy decyzji Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ł. od dnia [...] grudnia 2005 r. W dniu 13 listopada 2006 r. A.K. złożył do Starosty [...] pismo, w którym wniósł o uzupełnienie treści decyzji z dnia [...] października 2006 r. Następnie w dniu 20 listopada 2006 r. A.K. wniósł do Wojewody [...] pismo zatytułowane "skarga", które zostało uznane jako odwołanie od decyzji z dnia [...] października 2006 r. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2006 r. znak: [...] Starosta [...] odmówił uzupełnienia treści decyzji z dnia [...] października 2006 r. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. znak: [....], na podstawie art. 10 ust. 4 pkt 2, art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; zwanej dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania A.K. z dnia 20 listopada 2006 r., utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] października 2006 r. W dniu 15 lipca 2008 r. A.K. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. znak: [...]. Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] września 2008 r. znak: [...], na podstawie art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] sierpnia 2008 r. znak: [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. Uzasadniając zaskarżoną decyzję organ wskazał, że Wojewoda [...] utrzymując w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] października 2006 r. zasadnie orzekł o pozbawieniu A.K. statusu osoby bezrobotnej, w sytuacji gdy powziął informację, że decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ł. przyznał wnioskodawcy świadczenie z pomocy społecznej w formie zasiłku stałego od dnia [....] grudnia 2005 r. Ponadto wskazał, że pismo z dnia 16 listopada 2006 r., wniesione w dniu 20 listopada 2006 r., zostało uznane za odwołanie od decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2006 r., gdyż z jego treści wynikało niezadowolenie z decyzji wydanej w pierwszej instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz piśmie z dnia 25 lutego 2009 r. A.K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, zaś kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którym Sąd dokonuje z urzędu kontroli rozstrzygnięć administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem i nie jest związany w tym zakresie zarzutami, podstawą prawną i wnioskami sformułowanymi w skardze. Oznacza to, że Sąd ma prawo, a nawet obowiązek wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze. Przeprowadzając kontrolę legalności zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej Sąd doszedł do przekonania, że decyzje te wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Minister Pracy i Polityki Społecznej nienależycie ocenił, czy decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2006 r., której stwierdzenia nieważności domagał się skarżący została wydana w sposób zgodny z prawem. W szczególności, nie zbadano czy organ przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy mógł potraktować pismo z dnia 20 listopada 2006 r. jako odwołanie A.K. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2006 r. nr [...] o utracie statusu osoby bezrobotnej. Warunkiem bowiem pozwalającym na przeprowadzenie postępowania odwoławczego od decyzji organu I instancji jest skuteczne wniesienie odwołania. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy w dniu 9 listopada 2006 r. skarżący otrzymał decyzję Starosty [...] z dnia [...] października 2006 r. w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej, zaś w dniu 13 listopada 2006 r. złożył do Powiatowego Urzędu Pracy w Ż. pismo zatytułowane "dotyczy decyzji nr [...] z dnia [...] października 2006 r.", które przesłano Wojewodzie [...] jako odwołanie od powyższej decyzji. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2006 r. znak: [...] Wojewoda [...] przekazał Staroście [...] przedmiotowy wniosek wyjaśniając, że A.K. w piśmie z dnia 13 listopada 2006 r., przywołując datę wydania i znak decyzji organu I instancji, wyraźnie wniósł o uzupełnienie jej treści. W związku z tym Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] grudnia 2006 r. znak: [...] odmówił uzupełnienia treści decyzji z dnia [...] października 2006 r. pouczając, że na niniejsze postanowienie nie służy zażalenie, a strona może je zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji z dnia [...] października 2006 r. w terminie 14 dni od dnia otrzymania tego postanowienia. Tymczasem Wojewoda [...] w dniu [...] grudnia 2006 r., po rozpatrzeniu pisma z dnia 20 listopada 2006 r. jako odwołania, wydał decyzję utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] października 2006 r. mimo, że termin do wniesienia od niej środka zaskarżenia rozpoczął się dopiero w dniu 11 grudnia 2006 r., tj. w dniu doręczenia skarżącemu postanowienia Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. odmawiającego uzupełnienia treści tej decyzji. Wobec tego Wojewoda [...] nie mógł rozstrzygnąć sprawy odwołania złożonego przed tą datą, tj. 11 grudnia 2006 r. Przepis art. 111 k.p.a. stanowi, że dla strony, która zażądała uzupełnienia decyzji, termin do wniesienia odwołania biegnie od dnia doręczenia jej odpowiedzi w tym przedmiocie. Także w doktrynie prawa administracyjnego nie ma wątpliwości, że termin do wniesienia środka zaskarżenia biegnie, dla strony wnioskującej o uzupełnienie decyzji, od daty doręczenia decyzji uzupełniającej rozstrzygnięcie lub odmawiającej uzupełnienia rozstrzygnięcia (Borkowski J., [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. 1996, s. 508). Również w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęto, że zgłoszenie żądania uzupełnienia decyzji przesuwa początek liczenia terminu wniesienia odwołania na dzień doręczenia stronie odpowiedzi (decyzji uzupełniającej albo postanowienia o odmowie uzupełnienia - art. 111 § 2 k.p.a.). Takie stanowisko zajął też Naczelny Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 22 listopada 2000 r., sygn. akt II SA/Gd 1783/98, ONSA 2002/1/23, stwierdzając, że "orzeczenie o uzupełnieniu decyzji lub o odmowie jej uzupełnienia (art. 111 k.p.a.) nie ma bytu samodzielnego i pozostaje częścią aktu, którego uzupełnienia domaga się strona; w szczególności dzieli losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym". Powyższe stanowisko w pełni podziela Sąd orzekający w niniejszym składzie. Reasumując należy stwierdzić, że Minister Pracy i Polityki Społecznej wydając w dniu [...] września 2008 r. decyzję znak: [...] utrzymującą w mocy własną decyzję z dnia [...] sierpnia 2008 r. znak: [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. nie wyjaśnił należycie sprawy, bowiem nie odniósł się w swoim rozstrzygnięciu do powołanych wyżej faktów, czym naruszył przepisy art. 7, 77 § 1 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.