II GSK 715/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Urszula Raczkiewicz po rozpoznaniu w dniu 3 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W. A. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 6 sierpnia 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 1101/08 w zakresie odrzucenia skargi W. A. w sprawie ze skargi W. A. na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] lutego 2008 r. Nr [...] w przedmiocie oddalenia wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na wzór użytkowy postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 1101/08 odrzucił skargę wniesioną przez W. A. na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...] w przedmiocie oddalenia wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na wzór użytkowy. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał m. in., że przedmiotowa ostateczna decyzja, zawierającą pouczenie o prawie i trybie wniesienia skargi, została doręczona skarżącemu w dniu 9 kwietnia 2008 r., a także jego pełnomocnikowi, reprezentującemu go w postępowaniu administracyjnym - rzecznikowi patentowemu - w dniu 8 kwietnia 2008 r. Sąd pierwszej instancji zauważył, że stosownie do treści art. 40 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.), dalej: k.p.a., jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. WSA w W. podał, iż zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem jednoczesne doręczenie pisma stronie, która ustanowiła pełnomocnika wywołuje jedynie ten skutek, że strona jest poinformowana o treści pisma, natomiast bieg terminu do wniesienia środka odwoławczego rozpoczyna się z datą skutecznego doręczenia pisma pełnomocnikowi. Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...] jako złożona po terminie podlegała odrzuceniu. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł W. A., domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania WSA w W. oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. Kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzucił: 1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 257 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. Nr 119, poz. 1117 ze zm.), poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji uznanie, że Urząd Patentowy RP prawidłowo zamieścił w swojej decyzji z dnia [...] lutego 2008 r. pouczenie o trybie wniesienia skargi przez skarżącego; 2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 40 § 2 k.p.a. poprzez uznanie, że poza pełnomocnikiem, który został ustanowiony w sprawie, pisma w toku postępowania doręcza się również skarżącemu; 3. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., poprzez uznanie, że skarga na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] lutego 2008 r. została wniesiona przez skarżącego po terminie. W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej wskazał m. in., że w zaskarżonej decyzji brak było informacji o tym, że termin na wniesienie skargi liczy się od daty doręczenia decyzji rzecznikowi patentowemu, reprezentującemu skarżącego w postępowaniu przed Urzędem Patentowym, nie zaś skarżącemu. Strona nie może zaś ponosić ujemnych skutków wywołanych brakiem rzetelnej informacji zawartej w kwestionowanej decyzji, tj. brakiem pouczenia, że termin na złożenie skargi winien liczyć się od daty doręczenia decyzji rzecznikowi patentowemu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W myśl art. 58 § 1 pkt 2 tej ustawy, Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Zgodnie z art. 40 § 2 k.p.a. organy administracyjne prowadzące postępowanie mają obowiązek doręczania wszystkich pism procesowych, w tym decyzji i postanowień, pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie. Od dnia powiadomienia organu o ustanowieniu pełnomocnika powinien mieć on zapewniony czynny udział w postępowaniu tak samo jak strona, a pominięcie pełnomocnika strony w czynnościach postępowania jest równoznaczne z pominięciem strony i wywołuje te same skutki prawne. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie miała jednak miejsca. Z ustaleń przyjętych przez Sąd pierwszej instancji niewątpliwie wynika, że w niniejszej sprawie strona ustanowiła pełnomocnika w postępowaniu przed Urzędem Patentowym RP, zaś decyzja z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...] została doręczona zarówno stronie, jak i jej pełnomocnikowi, z tym, że nastąpiło to w różnych datach. Pełnomocnikowi skarżącego decyzję doręczono dnia 8 kwietnia 2008 r., zaś skarżącemu dnia 9 kwietnia 2008 r. Doręczenie decyzji pełnomocnikowi było prawidłowe - pełnomocnik skarżącego potwierdził je własnoręcznym podpisem. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji trafnie wskazał, że w sytuacji, gdy pismo obok doręczenia go pełnomocnikowi, doręczono stronie, która ustanowiła pełnomocnika, doręczenie to ma charakter wyłącznie informacyjny. Jednoczesne doręczenie pisma stronie i pełnomocnikowi wywołuje jedynie ten skutek, że strona jest poinformowana o treści pisma, natomiast skutki prawne związane z jego doręczeniem rozpoczynają się z datą skutecznego doręczenia pisma pełnomocnikowi (por. postanowienie NSA z dnia 11 marca 1997 r., I SA/Po 1333/96, niepubl.; wyrok NSA z dnia 25 czerwca 1997 r., I SA/Lu 157/96, niepubl.; wyr. NSA z dnia 26 marca 1998 r., II SA 157/98, niepubl.; postanowienie SN z dnia 6 stycznia 1999 r., III RN 95/98, OSNP 1999, nr 21, poz. 672;postanowienie SN z dnia 6 kwietnia 2000 r., III RN 157/99, OSN 2001, Nr 3, poz. 61; wyrok NSA z dnia 15 maja 2001 r., I SA 2605/99, niepubl.). Powyższego faktu nie zmienia zawarte w doręczonym dokumencie pouczenie o trybie i terminie jego zaskarżenia. W świetle powołanych wyżej okoliczności, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo ustalono, iż zaskarżona decyzja została doręczona w dniu 8 kwietnia 2008 r., a tym samym W. A., składając skargę w dniu 9 maja 2008 r., przekroczył określony w art. 53 § 1 p.p.s.a., 30-dniowy termin do jej wniesienia. Dlatego też, stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 powoływanej ustawy, skarga jako spóźniona podlegała odrzuceniu. W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny uznał argumentację zawartą w skardze kasacyjnej będącej przedmiotem rozpoznania za całkowicie chybioną i na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. ----------------------- 2