III SA/Wa 3310/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, Sędziowie Sędzia WSA Anna Wesołowska, Asesor WSA Aneta Trochim-Tuchorska (sprawozdawca), Protokolant Ewa Rutkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2009 r. sprawy ze skargi A.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 1997 r. oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] października 2008 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., działając na podstawie art. 220 § 2 w związku z art. 13 § 1 pkt 3 oraz art. 233 § 1 pkt 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A. J. (Skarżącej w niniejszej sprawie), uchyliło decyzję Wójta Gminy J. z dnia [...] września 2001 r., nr [...] w sprawie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 1997 i umorzyło postępowanie. Decyzja została wydana w oparciu o następujący stan sprawy. Wójt Gminy J. decyzją z dnia [...] grudnia 2000 r., nr [...] odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] marca 1997 r., nr [...] ustalającej wymiar podatku od nieruchomości za rok 1997. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. – po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Skarżącą – decyzją z dnia [...] kwietnia 2001 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy J. z [...] grudnia 2000 r. Na decyzję tę Skarżąca wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarga ta wraz z wezwaniem o udzielenie odpowiedzi na skargę oraz o nadesłanie akt do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynęła do Kolegium w dniu 10 października 2001 r. Akta sprawy wraz z odpowiedzią na skargę na decyzję [...] zostały przekazane do NSA w dniu 8 listopada 2001 r. W dniu 29 października 2001 r. do Kolegium wpłynęło odwołanie Skarżącej od decyzji Wójta Gminy J. z dnia [...] września 2001 r., nr [...] o odmowie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 1997. Postanowieniem z [...] listopada 2001 r., nr [...] Kolegium zawiesiło postępowanie odwoławcze od decyzji Wójta Gminy J. z dnia [...] września 2001 r. do czasu wydania przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku w sprawie ze skargi na decyzję z dnia [...] kwietnia 2001 r., nr [...]. Z przyczyn leżących po stronie organu II instancji nie doszło do podjęcia postępowania w czerwcu 2002 r., kiedy to do Kolegium wpłynął wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 kwietnia 2002 r., sygn. akt III SA 2257/01. Strona także nie wystąpiła z wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania. Podczas kontroli akt zawieszonych postępowań ustalono, że postępowanie odwoławcze od decyzji Wójta Gminy J. z dnia 1 września 2001 r., nr [...] pozostaje zawieszone. Postanowieniem nr [...] podjęto zawieszone postępowanie. O podjęciu postępowania powiadomiono zarówno Skarżącą jak i jej pełnomocnika. Powiadomiono też o możliwości zaznajomienia się z aktami sprawy i zajęcia stanowiska. Poproszono też o podanie informacji, czy T. J. nadal jest pełnomocnikiem wnioskodawczyni. Na to pismo Kolegium nie otrzymało odpowiedzi. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] października 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uchyliło decyzję Wójta Gminy J. z dnia [...] września 2001 r., nr [...] w sprawie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 1997 i umorzyło postępowanie I instancji. W uzasadnieniu wskazało, że zgodnie z art. 75 § 1 Ordynacji podatkowej – jeżeli podatnik kwestionuje zasadność pobrania przez płatnika podatku albo wysokość pobranego podatku, może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku. Uprawnienie to przysługuje również podatnikom, których zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1, jeżeli: 1) w zeznaniach (deklaracjach), o których mowa w art. 73 § 2, wykazali zobowiązanie podatkowe nienależne lub w wysokości większej od należnej i wpłacili zadeklarowany podatek albo wykazali nadpłatę w wysokości mniejszej od należnej, 2) w deklaracjach innych niż wymienione w art. 73 § 2 pkt 2 i 3, z wyjątkiem deklaracji dotyczącej zaliczek na podatek dochodowy, wykazali zobowiązanie podatkowe nienależne lub w wysokości większej od należnej i wpłacili zadeklarowany podatek, 3) nie będąc obowiązanymi do składania zeznań (deklaracji), dokonali wpłaty podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej (art. 75 § 2 pkt 1). Z treści przepisu art. 75 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej wynika zatem, że podatnikom, których zobowiązania podatkowe powstają z mocy konstytutywnych decyzji wymiarowych (na mocy art. 21 § 1 pkt 2) uprawnienie do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty nie przysługuje. Zgodnie z treścią art. 6 ust. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84, ze zm.) obowiązującą w 1997 r., podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych ustala, w drodze decyzji, wójt (burmistrz, prezydent) właściwy ze względu na miejsce położenia nieruchomości. Przytoczony przepis stanowi wprost, że podatek od nieruchomości należny od osób fizycznych powstaje w sposób określony w art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, to jest w drodze doręczenia podatnikowi decyzji ustalającej ten podatek. Zatem do osób fizycznych będących podatnikami podatku od nieruchomości przepisy art. 75 § 2 pkt 1 Iit. a), b) i c) Ordynacji podatkowej nie mają zastosowania. W ustawie tej nie ma natomiast innych przepisów, które podatnikom podatku powstałego w sposób określony w art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej dawałyby uprawnienie do skutecznego wystąpienia do organu z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty. W związku z tym postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości należnego od osoby fizycznej nie może się toczyć. Organ I instancji, do którego wpłynął wniosek, winien był zatem wydać postanowienie na podstawie art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej, w myśl którego gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę nie będącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Stanowisko takie wyrażone zostało także w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 października 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 1410/07. W związku z powyższym Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że skoro w niniejszej sprawie została wydana decyzja pierwszej instancji, należało tę decyzję uchylić, a postępowanie umorzyć. W skardze na powyższą decyzję pełnomocnik Skarżącej – T. J, wniósł o stwierdzenie nieważności tej decyzji z uwagi na rażące naruszenie prawa. W uzasadnieniu skargi wskazał, że prowadzone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze postępowanie narusza regulacje dotyczące terminów zawitych. Podniósł, iż w przypadku podjęcia postępowania z urzędu organ nie jest związany zarzutami podnoszonymi przez stronę i winien rozpatrzeć wszelkie aspekty prawne sprawy. Winien przede wszystkim zauważyć bezskuteczność wydanej decyzji ze względu na delegowanie przez Wójta Gminy J. uprawnień do wydania decyzji o wymiarze podatku od nieruchomości. Decyzja ta została wydana z upoważnienia Wójta. W sprawach wymiaru podatku od nieruchomości nie można stosować jako podstawy prawnej tej delegacji – regulacji zawartych w kodeksie postępowania administracyjnego. Ponadto podniósł, że organ zastosował przepisy nieobowiązujące w czasie gdy doszło do pierwszego zdarzenia prawnego. Należało sięgnąć do regulacji zawartych w wersji historycznej, zgodnie z którymi podatnik miał pełne prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty lub podjęcia też innych działań prawnych, których nie zawiera aktualnie Ordynacja podatkowa. Wskazał także, że organ podał niewłaściwy adres. Ponadto decyzję wydano z naruszeniem art. 233 § 3 Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi oraz podtrzymało dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Tytułem wstępu należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Biorąc powyższe kryteria pod uwagę Skład orzekający uznał, iż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. nie narusza prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a także przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie Sąd, na gruncie niniejszej sprawy, nie dostrzegł także wad dających podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub skutkujących obowiązkiem stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Kontroli Sądu poddana została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] października 2008 r. uchylająca decyzję Wójta Gminy J. z dnia [...] września 2001 r., nr [...] o odmowie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 1997 i umarzająca postępowanie. Postępowanie to zostało zainicjowane wnioskiem Skarżącej z 2 lipca 2000 r. o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 1997. Mając na uwadze treść skargi, wskazać przede wszystkim należy, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze zasadnie oparło swoje rozstrzygnięcie na przepisach Ordynacji podatkowej. Wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 1997 r. złożony został już bowiem pod rządami Ordynacji podatkowej, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 1998 r. Żaden zaś z przepisów przejściowych nie zawierał regulacji, z której wynikałoby, że w niniejszej sprawie nie mają zastosowania przepisy Ordynacji podatkowej. Przepis art. 330 Ordynacji podatkowej stanowi jedynie, że "zwrot nadpłat powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy dokonywany jest na podstawie przepisów ustawy o zobowiązaniach podatkowych". Z redakcji tej wynika zatem, że w przypadku nadpłat powstałych przed dniem wejścia w życie Ordynacji podatkowej (1 stycznia 1998 r.) – odsyła on w kwestii "zwrotu nadpłat" do regulacji zawartych w ustawie o zobowiązaniach podatkowych. Regulacja taka powoduje zatem, że wyjaśnienia wymaga użyte w nim pojęcie "zwrot nadpłat". Pojęcie to może zaś być tłumaczone dwojako. Raz (wąsko), jako czynność materialnotechniczna polegająca na prawnie uregulowanym sposobie zadysponowania przez organ podatkowy nadpłaconym podatkiem. Drugi (szeroko), jako ogół norm materialnoprawnych regulujących kwestię powstania i rozdysponowania nadpłat. Niezależnie jednak od sposobu rozumienia tego pojęcia, stwierdzić należy, że analiza regulacji zawartej w art. 29 ustawy o zobowiązaniach podatkowych prowadzi do wniosku, że całkowicie pomija ona zagadnienia procesowe związane z ustalaniem nadpłat, na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 lipca 2003 r., sygn. akt III SA 2149/02, w którym stwierdził, że przywołany przepis art. 29 stanowił jedynie o zasadach postępowania z nadpłatą, a nie o sposobie jej ustalania (vide: System Legalis Wyd. C.H. Beck w Warszawie). Stąd też w pełni uprawnionym staje się wniosek, że o ile materialnoprawne regulacje związane z powstaniem nadpłaty oceniane muszą być na podstawie regulacji obowiązującej uprzednio ustawy o zobowiązaniach podatkowych, o tyle regulacje procesowe wiążące się z dochodzeniem zwrotu nadpłaty, wobec ich braku w poprzednim stanie prawnym, winny być stosowane zgodnie z treścią nowej regulacji prawnej zawartej w Ordynacji podatkowej (por. wyrok NSA z dnia 6 maja 2005 r., sygn. akt FSK 2110/04 oraz wyrok NSA z dnia 29 września 2005 r., sygn. akt 2280/04). Zgodnie natomiast z art. 79 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej – w brzmieniu obowiązującym w 2000 r., a więc w dacie, w której złożono wniosek o stwierdzenie nadpłaty – jeżeli podatnik kwestionuje zasadność pobrania przez płatnika podatku albo wysokość pobranego podatku, może złożyć żądanie stwierdzenia nadpłaty podatku. Uprawnienie to przysługuje również podatnikom, których zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1, jeżeli: a) w zeznaniach (deklaracjach), o których mowa w art. 74 § 2, wykazali zobowiązanie podatkowe nienależne bądź w wysokości większej od należnej i wpłacili zadeklarowany podatek albo wykazali kwotę nadpłaty w wysokości mniejszej od należnej, b) w deklaracjach innych niż wymienione w art. 74 § 2 pkt 3 wykazali zobowiązanie podatkowe nienależne lub w wysokości większej od należnej i wpłacili zadeklarowany podatek albo wykazali kwotę podatku przypadającego do zwrotu w wysokości mniejszej od należnej, c) nie będąc obowiązanymi do składania zeznań (deklaracji), dokonali wpłaty podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej. Regulacja ta w wyniku nowelizacji Ordynacji podatkowej od dnia 1 stycznia 2003 r. zawarta jest w art. 75 tej ustawy. Zarówno więc w brzmieniu obowiązującym w chwili złożenia wniosku przez Skarżącą, jak i w dacie orzekania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, Ordynacja podatkowa przewidywała uprawnienie do złożenia przez podatnika wniosku o stwierdzenie nadpłaty, jedynie w przypadku gdy zobowiązanie podatkowe powstaje z mocy prawa (z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania – art. 21 § 1 pkt 1). Innymi słowy podatnikom, których zobowiązanie podatkowe powstaje na skutek doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania (art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej) – uprawnienie do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty nie przysługuje. W myśl art. 6 ust. 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (w brzmieniu obowiązującym w 1997 r.), podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych ustala, w drodze decyzji, wójt (burmistrz, prezydent) właściwy ze względu na miejsce położenia nieruchomości. Jak słusznie zatem wskazał organ odwoławczy przepis ten stanowi wprost, że podatek od nieruchomości należny od osób fizycznych powstaje w sposób określony w art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, to jest w drodze doręczenia podatnikowi decyzji ustalającej ten podatek. Podkreślenia wymaga, że ustawodawca świadomie wyłączył możliwość zastosowania uprawnienia do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w stosunku do osób fizycznych będących podatnikami podatku od nieruchomości, gdyż w przypadku tych podatników zmiana wysokości zobowiązania podatkowego wymaga zmiany rozstrzygnięcia zawartego w decyzji ustalającej podatek i zmiana ta może nastąpić, bądź w trybie zwyczajnym wskutek wniesienia odwołania od decyzji wymiarowej bądź też w trybach nadzwyczajnych. Tylko w tych bowiem trybach organy podatkowe mogą dokonywać oceny zgodności z prawem decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe. Stąd nie może to następować w postępowaniu w sprawie z wniosku o stwierdzenie nadpłaty podatku. Z tego też powodu Kolegium nie mogło w rozpoznawanej sprawie badać zgodności z prawem decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za rok 1997. Kolegium nie mogło zatem badać, czy decyzja ustalająca zobowiązanie podatkowe wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości organu podatkowego. Podkreślenia wymaga, że zarówno naruszenie przepisów o właściwości, jak i rażące naruszenie prawa stanowią przesłanki stwierdzenia nieważności. Jeżeli zatem podatnik uważa, że decyzja ustalająca zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości obarczona jest jedną z tych wad – może wystąpić o stwierdzenie nieważności tej decyzji. Z tych wszystkich względów zdaniem Sądu należało stwierdzić, że nie może toczyć się postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości należnego od osoby fizycznej, którego podstawą jest wniosek tej osoby o stwierdzenie nadpłaty, gdyż przepisy prawa nie przewidują uprawnienia do złożenia takiego wniosku. Zatem w sytuacji, gdy do organu pierwszej instancji zostanie złożony przez osoby fizyczne wniosek o stwierdzenie nadpłaty należnego od nich podatku od nieruchomości, organ na podstawie art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej obowiązany jest wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty. W rozpoznawanej sprawie Wójt Gminy J. nie odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty podatku od nieruchomości, ale rozpoznał wniosek Skarżącej z 2 lipca 2000 r. i decyzją z dnia [...] września 2001 r. odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 1997. Decyzja organu pierwszej instancji została zatem wydana z naruszeniem art. 165a § 1 w związku z art. 79 § 2 Ordynacji podatkowej. W związku z tym, mając na uwadze, że postępowanie to w ogóle nie powinno się było toczyć, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, rozpoznając odwołanie od decyzji Wójta Gminy J. z dnia [...] września 2001 r., obowiązane było uchylić tę decyzję i umorzyć postępowanie w sprawie (art. 233 § 1 pkt 2 lit. a Ordynacji podatkowej). Z uwagi na powyższe organ odwoławczy nie mógł orzec co do istoty sprawy. Rozstrzygnięcie to nie narusza art. 233 § 3 Ordynacji podatkowej. Po pierwsze – w sprawie stwierdzenia nadpłaty podatku przepisy prawa nie pozostawiają sposobu jej rozstrzygnięcia uznaniu organu podatkowego pierwszej instancji. Po drugie – wobec bezprzedmiotowości postępowania w sprawie z wniosku z 2 lipca 2000 r. Kolegium nie orzekało co do istoty sprawy, ale zobligowane było uchylić decyzję organu I instancji i umorzyć postępowanie, co też uczyniło. Odnosząc się do zarzutu naruszenia zasady szybkości postępowania, wyrażonej w art. 125 Ordynacji podatkowej, nakazującej działać organom wnikliwie i szybko, stwierdzić należy, że niewątpliwie w rozpoznawanej sprawie postępowanie prowadzone było przez organ odwoławczy przewlekle. Przewlekłość ta była wynikiem niepodjęcia zawieszonego postępowania po ustaniu przyczyny zawieszenia. Okoliczność ta nie miała jednak wpływu na treść rozstrzygnięcia. Nie została zatem wyczerpana określona w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przesłanka uchylenia zaskarżonej decyzji. Skuteczność zarzutów naruszenia przepisów postępowania uzależniona jest bowiem od stwierdzenia, iż naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchybienie terminowi załatwienia sprawy wpływu takiego w rozpoznawanej sprawie mieć nie mogło. Przekroczenie terminu załatwienia sprawy nie podważa prawa do wydania decyzji i nie ma wpływu na ważność czynności postępowania, w tym na wydaną przez organ decyzję. Trzeba mieć też na względzie, że ordynacja podatkowa przewiduje środki prawne mające na celu zdyscyplinowanie organu podatkowego i wyeliminowanie jego bezczynności, z których Skarżąca nie skorzystała. W przypadku braku załatwienia sprawy w terminie ustawowym lub dodatkowym, określonym w art. 140 Ordynacji podatkowej, stronie postępowania służy ponaglenie (art. 141 tej ustawy). Oznacza to, że przewlekłość postępowania Skarżąca powinna zwalczać przede wszystkim w toku postępowania podatkowego, a nie po jego zakończeniu. Na wynik sprawy nie miało także wpływu błędne adresowanie przez organ odwoławczy korespondencji kierowanej w toku postępowania do Skarżącej oraz jej pełnomocnika. Organ wskazywał jako adres "ul. O. 75" zamiast "ul. O. 73". Korespondencja ta była skutecznie doręczana Skarżącej oraz jej pełnomocnikowi. Strona nie została przez to pozbawiona udziału w postępowaniu, w terminie też wniosła skargę do sądu. Wbrew zatem twierdzeniom strony Skarżącej, zaskarżona decyzja nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, które uzasadniałoby stwierdzenie jej nieważności. Zgodnie z ugruntowanym poglądem doktryny i orzecznictwa, o rażącym naruszeniu prawa – materialnego, jak również procesowego – można mówić jedynie wówczas, gdy treść rozstrzygnięcia (w tym wypadku decyzji) pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa. Skoro dokonane przez Kolegium rozstrzygnięcie odpowiada prawu i wydanej decyzji nie można przypisać wadliwości w omawianym zakresie, brak jest podstaw do formułowania zarzutu rażącego naruszenia prawa. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.