II SA/Go 844/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędziowie Sędzia WSA Mirosław Trzecki (spr.) Sędzia WSA Joanna Brzezińska Protokolant sekretarz sądowy Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2009 r. sprawy ze skargi Wojewody na uchwalę Rady Miasta z dnia [...] r., nr XVI/115/2008 w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działalność Burmistrza Miasta i Gminy stwierdza niezgodność z prawem uchwały Rady Miejskiej Nr XVI/115/2008 z dnia [...]r. w sprawie rozpatrzenia skargi na działalność Burmistrza Miasta i Gminy. Zarządzeniem Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] odwołano E.F. z funkcji Dyrektora Gimnazjum. W dniu [...] grudnia 2007 r. skargę na działania Burmistrza w związku z wydanym zarządzeniem złożył E.F.. Wskazał, iż zarządzenie nie posiada uzasadnienia faktycznego i prawnego. Ponadto kwestionował naruszenie trybu odwołania dyrektora ze stanowiska, w szczególności wywieranie presji na radę pedagogiczną. Uchwałą z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] Rada Miejska uznała skargę E.F. z dnia [...] grudnia 2007 r. na działalność Burmistrza Miasta i Gminy za niezasadną. W uzasadnieniu Rada Miasta wskazała, iż po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego wszystkie zarzuty podniesione w skardze, a dotyczące odwołania E.F. z funkcji dyrektora szkoły i udzielenia mu nagany były przedmiotem wielokrotnego rozpoznawania przez Sąd Rejonowy Wydział Pracy. Stwierdzono, że Sąd wskazał wprawdzie na uchybienia w dokonywanych przez Burmistrza czynnościach uznał jednak skuteczność odwołania E.F. z funkcji. Powyższą uchwałę zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Wojewoda. Organ wskazał, iż działa na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r, nr 142, poz. 1591 ze zm.). Wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały nr [...] w całości. Zaskarżonej uchwale zarzucił istotne naruszenie art. 238 § 1 kpa poprzez brak wyczerpującego uzasadnienia faktycznego i prawnego aktu. W uzasadnieniu organ wskazał, iż E.F. w skardze z dnia [...] grudnia 2007 r. zarzucił Burmistrzowi m.in. wywieranie presji na członków rady pedagogicznej Gimnazjum, nieprzestrzeganie regulaminu działania rady pedagogicznej Gimnazjum, wywieranie presji na radę pedagogiczną by ta podjęła uchwałę o odwołaniu skarżącego z funkcji dyrektora szkoły, nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego zgodnie z art. 42 ust. 3 ustawy o systemie oświaty, posłużenie się nieważną uchwałą rady pedagogicznej w celu odwołania skarżącego z funkcji dyrektora szkoły, wprowadzenie wobec skarżącego zakazu opuszczania szkoły w czasie gdy ten pełnił funkcję dyrektora szkoły, udzielenie skarżącemu jako dyrektorowi szkoły bezprawnej nagany, nakazanie skarżącemu niedochodzenie należności przy udziale Komornika na rzecz Gimnazjum bezprawne potrącenie skarżącemu przysługującemu mu jako dyrektorowi szkoły dodatku motywacyjnego od miesiąca stycznia do kwietnia, wywieranie presji na skarżącego, by ten jako dyrektor szkoły nie rozwiązała stosunku pracy z nauczycielką będącą dobrą znajomą Burmistrza, bezpodstawne uchylanie się od zapłaty na rzecz skarżącego należności zasądzonej wyrokiem sądowym. Wojewoda podnosił, iż zarzut naruszenia art. 238 § 1 k.p.a. jest zasadny, albowiem zaskarżona uchwała zawiera uzasadnienie nie spełniające kryteriów, które wyraża ten przepis. Wskazano, iż zgodnie z art. 238 § 1 k.p.a., zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi powinno zawierać: oznaczenie organu, od którego pochodzi, wskazanie, w jaki sposób skarga została załatwiona, oraz podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego osoby upoważnionej do załatwienia skargi. Zawiadomienie o odmownym załatwianiu skargi powinno zawierać ponadto uzasadnienie faktyczne i prawne. W ocenie organu nadzoru Rada Miasta w uzasadnieniu niezasadności skargi nie wskazała na przepisy prawa, w których jej stanowisko znajduje oparcie, nie wyjaśniła ich sensu w tym wypływające z nich dyrektywy (nakazy i zakazy) oraz nie przedstawiła w odniesieniu do każdego z zarzutów wszystkie okoliczności faktyczne istotne w sprawie oraz wnioskowanie, które doprowadziło ją do nieuwzględnienia skargi. Organ nadzoru wywodził, iż celowym było wskazanie w uzasadnieniu uchwały nr [...] m.in. organów, które zdaniem Rady badały zarzuty podniesione przez skarżącego oraz wyniki ich ustaleń jeżeli takowe są znane Radzie. Zasadnym było również wyrażenie w uzasadnieniu uchwały stanowiska Rady wobec ustaleń organów, na które Rada się powołuje ze wskazaniem właściwych podstaw prawnych, w których znajduje oparcie stanowisko Rady. Nie wystarczające jest ograniczenie się do wskazania, że zarzuty podniesione w skardze były przedmiotem badania innych organów. Pismem z dnia [...] września 2008 roku Wojewoda poinformował Radę Miejską, o naruszeniu przez uchwałę w sposób istotny art. 238 § 1 k.p.a. Pomimo wezwania organu nadzoru do jej uchylenia uchwała nadal w obowiązuje. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska podtrzymała stanowisko w sprawie wskazując, iż uzasadnienie przedmiotowej uchwały spełnia wymogi określone w art. 238 § 1 kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej, wykonywana przez sądy administracyjne, obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej. Kontrola ta, w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. tylko w przypadku naruszeń prawa, określonych w art. 145 § 1 tej samej ustawy Sąd może stwierdzić nieważność lub niezgodność z prawem zaskarżonego aktu, ma również prawo wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze oraz dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, nawet gdy dany zarzut nie został podniesiony (por. art. 134 § 1 p.p.s.a.). Jedynie w sytuacji, gdy zaskarżony akt odpowiada prawu, możliwość jego wzruszenia jest wykluczona, a skarga podlega oddaleniu. Rozpatrując niniejsza sprawę w pierwszej kolejności należało rozważyć kwestię dopuszczalności zaskarżenia uchwały Rady Miejskiej nr [...] do sądu administracyjnego. Innymi słowy w pierwszej kolejności należy rozważyć, czy sąd administracyjny jest uprawniony do rozpatrzenia wniesionej skargi, ponieważ uchwała będąca jej przedmiotem podjęta została na podstawie art. 229 K.p.a., a jak powszechnie przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych uchwały takie nie podlegają kontroli sprawowanej przez te sądy. Wskazać należy, iż tryb skargowy uregulowanym w dziale VIII kpa jest trybem jednoinstancyjnym. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wprowadza innych kryteriów poza zgodnością z przepisami prawa podjętej uchwały lub aktu, o których mowa w art. 3 § 1 i 2 pkt 5 i 6. W świetle art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, stwierdza ich nieważność w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenia ich nieważności. O ile więc zakresem sądowej kontroli działalności administracji publicznej objęte są rozstrzygnięcia, akty i czynności wymienione w art. 3 § 2 p.p.s.a., to nie obejmują one czynności podejmowanych w trybie postępowania skargowego, uregulowanego w dziale VIII K.p.a., gdyż czynności te nie stanowią czynności czy aktów z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa czy aktów jednostek samorządu terytorialnego, innych niż określone w pkt 5 art. 3 § 2 p.p.s.a, a podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej. Nie można jednak wykluczyć, że na podstawie przepisów odrębnych będą poddane pod kontrolę sądu określone akty. Takimi przepisami są m.in. regulacje zawarte w odrębnych ustawach, w tym ustrojowych ustawach samorządowych. W związku z powyższym wskazać należy, że zgodnie z art. 16 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej "Samorząd terytorialny uczestniczy w sprawowaniu władzy publicznej. Przysługującą mu w ramach ustaw istotną część zadań publicznych samorząd wykonuje w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność". Przyznana w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej samodzielność samorządu terytorialnego, która podlega ochronie sądowej, powoduje, że ingerencja nadzorcza jest dopuszczalna tylko w granicach wyznaczonych przepisami prawa. Granice te wyznacza Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej, stanowiąc w art. 171 ust. 1 "Działalność samorządu terytorialnego podlega nadzorowi z punktu widzenia legalności". Zgodnie z art. 85 ustawy 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm.) nadzorowi podlega "działalność gminna". Do nowelizacji ustawy o samorządzie gminnym dokonanej w 1998r, która weszła w życie 1 stycznia 1999r. ustawa ta posługiwała się pojęciem "działalność komunalna". Zgodnie ze stanowiskiem Trybunału Konstytucyjnego zaprezentowanym w uchwale z 27 września 1994r, sygn. W 10/93 (OTK 1994/2/46) działalnością komunalną w rozumieniu art. 85 i art. 87 usg (sprzed nowelizacji) jest wszelka działalność gmin oraz innych wymienionych w tej ustawie jednostek samorządu terytorialnego. Zdaniem TK w przepisach ustawy o samorządzie terytorialnym (obecnie gminnym) "komunalny" oznaczał najczęściej tyle co "gminny", a zatem - samorządowy, przynależny do samorządu terytorialnego (samorządu gminnego). TK podkreślił przy tym, że przyjęcie podmiotowej i szerokiej definicji "działalności komunalnej" jako działalności gmin nie oznacza, by cała ta działalność podlegała nadzorowi w rozumieniu rozdziału 10 ustawy o samorządzie terytorialnym (obecnie gminnym), wykonywanemu przez organy określone bezpośrednio lub pośrednio jako organy nadzoru (nadzorujące), przy pomocy środków nadzoru (rozstrzygnięć nadzorczych) tam przewidzianych. Nadzorowi określonemu w rozdziale 10-tym tej ustawy, zdaniem Trybunału podlega działalność komunalna o tyle, o ile jest prowadzona bezpośrednio przez organy (władze) gmin jako organy ukonstytuowane na gruncie prawa administracyjnego (...), a przy przyjęciu konstrukcji osoby prawa publicznego, wyposażone z mocy prawa we władzę publiczną. Sąd w pełni podziela wskazane wyżej stanowisko Trybunału Konstytucyjnego. Wprawdzie Trybunał odwołuje się do nieobowiązującej obecnie Konstytucji z 1992 roku jak również nie mającego obecnie zastosowania trybu (nieistniejącej aktualnie instytucji) ustalenia powszechnie obowiązującej wykładni, to aktualna pozostaje argumentacja prawna zawarta w w/w orzeczeniu. W uzasadnieniu Trybunał wskazał m.in. na szereg istotnych okoliczności mających wpływ na zajęte stanowisko, a mianowicie m.in. na to, iż środki nadzoru przewidziane w ustawie o samorządzie terytorialnym, a obecnie gminnym mogą być stosowane wobec wszelkich aktów organów gminy łamiących prawo, a nie tylko takich, które mają związek z wąsko rozumianą działalnością gminną. W konsekwencji, zdaniem Sądu, pojęcie "działalność gminna" o jakiej mowa w art. 85 usg należy rozumieć szeroko. Tym samym należy przyjąć, iż nadzór wojewody obejmuje swym zakresem przedmiotowym także uchwały rady gminy podejmowane w trybie skargowym k.p.a.( art. 229 pkt. 3 k.p.a.). Zauważyć też należy, że zgodnie z art. 93 ust. 1 (101 ust. 1, 101 a ust. 1) u.s.g. określającym przedmiot skargi do sadu administracyjnego, określono krąg podmiotów mających legitymację skargową, co pozwala na objęcie kontrolą sądową innych aktów na zasadzie lex specialis w stosunku do art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. Ustawodawca odmiennie określił zakres aktów organów jednostek samorządu terytorialnego zaskarżalnych do sądu administracyjnego. Organ administracji, zgodnie z art. 91 ust. 1 i 99 ust. 1a ustawy o samorządzie gminnym, może stwierdzić nieważności uchwały organu gminy, gdy jest ona sprzeczna z prawem, w terminie 30 dni od daty przedłożenia uchwały lub zarządzenia przez wójta, burmistrza lub prezydenta. Po upływie tego terminu organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały, może natomiast zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego, stosując swego rodzaju przedłużenie uprawnień nadzorczych organów sprawujących nadzór nad działalnością gminy. Wypływa z tego wniosek, że nie można odmówić organowi nadzoru prawa zaskarżenia do sądu uchwały organu jednostki samorządu terytorialnego. Przepisy rozdziału 10 ustawy o samorządzie gminnym nie wprowadzają ograniczeń w nadzorze ze względu na przedmiot uchwały ani jej charakter prawny. Organ nadzoru może więc zaskarżyć do sądu każdą uchwałę i zarządzenie organu gminy. Artykuł 91 ust. 1 w związku z art. 91 ust. 4 powołanej ustawy o samorządzie gminnym stanowi o rodzaju naruszenia prawa, które jest podstawą stwierdzenia nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. Artykuł 91 ust. 1 w związku z art. 93 ust. 1 powołanej ustawy wyznacza natomiast granice czasowe realizacji kompetencji nadzorczej. Wniesienie przez wojewodę skargi do sądu, w trybie art. 93 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, jest także wykonywaniem uprawnień nadzorczych ( por. wyrok NSA z dnia 29 lipca 2004 r. OSK 607/04 ). Konkludując, stwierdzić należy, że przepis art. 93 ust. 1 u.s.g. nie zawiera żadnych ograniczeń dotyczących zakresu przedmiotowego zaskarżania uchwał podejmowanych przez organy jednostek samorządu terytorialnego ( zob. postanowienie NSA z dnia 5 grudnia 2005 r. sygn. akt OSK 1221/05), a tym samym organ nadzoru jest uprawniony do wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności uchwały jednostki samorządu terytorialnego podjętej na podstawie art. 229 K.p.a. W ocenie Sądu kompetencje nadzorcze wojewody obejmują swym zakresem przedmiotowym także uchwały rady gminy podejmowane w oparciu o art. 229 pkt. 3 k.p.a. w sprawie rozpatrzenia skarg na działalność. Z uwagi na odmienność w przedmiotowej sprawie sytuacji prawnej, a mianowicie to do podmiotu wnoszącego skargę, przyjmowane w orzecznictwie sądowym stanowisko dotyczące uchwał podejmowanych w oparciu o art. 229 K.p.a. nie może tu być uwzględniane. Wojewoda zaskarżył uchwałę z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] Rady Miejskiej, w której organ uznał skargę E.F. z dnia [...] grudnia 2007 r. na działalność Burmistrza Miasta i Gminy za niezasadną. Wojewoda za podstawę prawną swego działania wskazał art. 93 ust. 1 usg. Stosownie do art. 93 ust. 1 organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu, którą uzna za sprzeczną z prawem. Przez sprzeczność taką należy przy tym rozumieć niezgodność z aktami prawa powszechnie obowiązującego, a więc z Konstytucją, ustawami, aktami wykonawczymi oraz z powszechnie obowiązującymi aktami prawa miejscowego. Ustalając znaczenie pojęcia "sprzeczność" można odwołać się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 sierpnia 1990 r., sygn. akt SA/Gd 796/90 (ONSA 1990, nr 4, póz. 1, Lex nr 10160) i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 grudnia 2006 r., sygn. akt IV SA/GI 835/06 (niepubl.), w których wyrażony został pogląd, że rozstrzygnięcie o stwierdzeniu nieważności uchwały organu gminy przez wojewodę może być wydane tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym i wynika to wprost z treści tego przepisu. Oznacza to, że sprzeczność musi być oczywista i bezpośrednia, a nie ma jej, jeżeli określone rozstrzygnięcie podjęte przez organ gminy nie jest wyraźnie zakazane przez ustawodawcę i mieści się w granicach swobodnego uznania. Zatem dla stwierdzenia nieważności uchwały lub zarządzenia wystarczy istotne naruszenie prawa (oczywiste i bezpośrednie), nie jest zaś konieczne - rażące naruszenie, warunkujące stwierdzenie nieważności decyzji czy postanowienia, o jakim mowa w przepisie art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, ale również nie wystarcza naruszenie nieistotne. Powołane przepisy wyróżniają zatem dwie kategorie wad uchwał lub zarządzeń organów gminy - istotne naruszenie prawa oraz nieistotne naruszenie prawa. To rozgraniczenie kategorii wad ma znaczenie prawne dla dopuszczalności podjęcia rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzającego nieważność tych aktów. Do istotnych wad, skutkujących stwierdzeniem nieważności, zalicza się między innymi naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (por. M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego (w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny), "Samorząd Terytorialny" 2001, z. 1-2, s. 101-102). W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że są to takiego rodzaju naruszenia prawa jak: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały i naruszenie procedury podjęcia uchwały. Natomiast w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowym oraz poglądami doktryny prawniczej organ nadzoru dokonując ustaleń zgodności z prawem poddanej nadzorowi uchwały obowiązany jest wywieść z konkretnego przepisu prawa określony rodzaj naruszenia prawa. Ten wywód w zakresie naruszenia przepisu prawa jest obligatoryjnym elementem rozstrzygnięcia nadzorczego ( por. wyrok NSA z 28.10.2003r sygn. akt. II SA/Wr 1500/03). Wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia nadzorczego a także skargi wniesionej na podstawie art. 93 ust. 1 u.s.g. polega na powołaniu przede wszystkim właściwych przepisów prawa, z którymi akt organu Gminy jest niezgodny. W niniejszej sprawie nie może budzić wątpliwości, iż organ administracji prawidłowo zakwalifikował pismo E.F. z dnia [...] grudnia 2007 r jako skargę w rozumieniu art. 227 k.p.a. i przeprowadził tzw. postępowanie skargowe. Zgodnie z art. 237 § 1 k.p.a. organ właściwy do załatwienia skargi powinien załatwić skargę bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu miesiąca. O sposobie załatwienia skargi zawiadamia się skarżącego (§ 3 art. 237). Sąd nie ma wątpliwości, że zarzuty bezpośrednio tyczące się sprawy odwołania E.F. ze stanowiska kierowniczego mają charakter kompetencji władczej, związanej z wykonywaniem publicznoprawnych zadań w zakresie oświaty, określonych w przepisach mających charakter publicznoprawny. Personalny charakter aktu odwołania z funkcji kierowniczej nie stanowi o jego prywatnoprawnym charakterze, gdyż obsada stanowiska kierowniczego w szkole jest formą zarządzania szkołą publiczną a zarządzanie szkołą wchodzi w zakres administracji publicznej (tak też NSA w uzasadnieniu wyroku z dnia 22 czerwca 2005 r., sygn. akt l OSK 296/05, niepubl.). Okoliczność, że akt taki wywołuje konsekwencje w sferze prawa pracy ma jedynie ten skutek, że osoba odwołana może własnego interesu prawnego w sferze stosunków pracowniczych dochodzić przed sądem pracy. Kwestia zaliczania spraw tego rodzaju do spraw z zakresu administracji publicznej została przesądzona uchwałą składu 7 sędziów z dnia 16 grudnia 1996 r. (sygn. OPS 6/96, ONSA z 1997 r.,2/48). Z treści skargi E.F. wynika, że skarżący żali się na nieprawidłowy tryb jego odwołania ze stanowiska dyrektora zarządzeniem nr [...], brak zamieszczenia uzasadnienia faktycznego i prawnego, nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego zgodnie z art. 42 ust. 3 ustawy o systemie oświaty, wywieranie presji na członków rady pedagogicznej Gimnazjum, nieprzestrzeganie regulaminu działania rady pedagogicznej Gimnazjum, wywieranie presji na radę pedagogiczną, by ta podjęła uchwałę o odwołaniu skarżącego z funkcji dyrektora szkoły, posłużenie się nieważną uchwałą rady pedagogicznej w celu odwołania go z funkcji dyrektora szkoły, wprowadzenie wobec niego zakazu opuszczania szkoły w czasie gdy pełnił funkcję dyrektora szkoły, udzielenie mu jako dyrektorowi szkoły bezprawnej nagany, nakazanie niedochodzenie należności przy udziale Komornika na rzecz Gimnazjum, bezprawne potrącenie przysługującemu mu jako dyrektorowi szkoły dodatku motywacyjnego od miesiąca stycznia do kwietnia, wywieranie presji, by ten jako dyrektor szkoły nie rozwiązał stosunku pracy z nauczycielką będącą dobrą znajomą Burmistrza, bezpodstawne uchylanie się od zapłaty na jego rzecz należności zasądzonej wyrokiem sądowym. W ocenie Sądu, zaskarżona uchwałą narusza treść przepisu art. 238 § 1 k.p.a., gdyż jej uzasadnienie nie spełnia kryteriów wskazanych w powyższym przepisie. Zgodnie z tym przepisem zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi powinno zawierać oznaczenie organu, od którego pochodzi, wskazanie, w jaki sposób skarga została załatwiona, oraz podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego osoby upoważnionej do załatwienia skargi. Zawiadomienie o odmowie załatwienia skargi powinno zawierać ponadto uzasadnienie faktyczne i prawne. Zawiadomienie o załatwieniu skargi w trybie postępowania skargowego wyrażone w formie uchwały przez rade gminy powinno obowiązkowo zawierać wszystkie składniki wymienione w art. 238 § 1 k.p.a. Wyliczenie elementów zawiadomienia zmierza do tego, aby zawierało ono treści merytoryczne, charakteryzujące ustosunkowanie się organu do przedmiotu skargi. Elementem o charakterze merytorycznym jest również uzasadnienie faktyczne i prawne. Nie ulega żadnych wątpliwości, iż uzasadnienie zaskarżonej uchwały w ogóle nie powołuje się na przepisy prawne, które świadczyłyby o niezasadności zarzutów skargi E.F., nie zawiera jakichkolwiek rozważań prawnych. Uzasadnienie jest aż nazbyt lakoniczne i ogólnikowe. Rada Miasta powinno ustosunkować się osobno do każdego z zarzutów, wskazując jednocześnie wszystkie istotne dla sprawy okoliczności. Niewątpliwie w uzasadnieniu uchwały Rada Miasta powinna wskazać organy, które badały zarzuty podniesione przez skarżącego oraz przedstawić ich ustalenia. Mając na uwadze powyższe okoliczności istnieją podstawy do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały. Zaskarżona uchwała nr [...] Rady Miejskiej wpłynęła do Wojewody w dniu [...] lutego 2008r. Zgodnie z uregulowaniem zawartym w art. 94 ust. 1 u.s.g. stwierdzić nieważność uchwały lub zarządzenia organu gminy można tylko w terminie jednego roku od daty ich podjęcia, chyba że naruszony został 7- lub 2-dniowy termin ich przedłożenia organowi nadzoru przez wójta oraz wówczas gdy są one aktami prawa miejscowego. Powyższa uchwała nie jest aktem prawa miejscowego, a zatem skoro upłynął okres czasu, w którym możliwe było stwierdzenie jej nieważności, to w myśl art. 94 ust. 2 u.s.g. Sąd orzekł o jej niezgodności z prawem. W tym miejscu należy stwierdzić, iż powołane wyżej przepisy art. 94 ust. 1 i 2 u.s.g. są przepisami szczególnymi, o których mowa w art. 147 § 1 p.p.s.a. ( por. wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2006 r. II OSK 182/06 ). Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.