VI SA/Wa 2104/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia NSA Stanisław Gronowski (spr.) Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi J. A. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Ostateczną decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2007 r. nr [...] utrzymano w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] , w której cofnięto J. A., zwanemu dalej "skarżącym", pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej, przyznane decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] września 1994 r. Decyzja została wydana na podstawie przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Natomiast zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Stosownie zaś do art. 20 ustawy o broni i amunicji cofnięcie pozwolenia na broń, dopuszczenia do posiadania broni oraz unieważnienie karty rejestracyjnej broni pneumatycznej następuje w drodze decyzji administracyjnej. Powodem cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej było powzięcie przez organy Policji informacji o prawomocnym wyroku Sądu Rejonowego w T. z dnia [...] września 2005 r., sygn. akt [...], skazującym skarżącego na karę łączną 2 lata pozbawienia wolności w zawieszeniu na 5 lat, karę grzywny 350 stawek po 200 zł oraz na naprawienie szkody za popełnienie m.in. czynów, o których mowa w art. 286 § 1 k.k., art. 284 § 2 k.k. i art. 294 § 1 w związku z art. 286 § 1 k.k., objętych rozdziałem XXXV Kodeksu karnego – Przestępstwa przeciwko mieniu. Według zgodnego stanowiska organów Policji wiąże je wspomniany wyrok sądu karnego, skazujący skarżącego m.in. za popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu. W świetle stanowiska organów Policji, przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 jest bezwzględnie obowiązujący i nie daje pola do uznaniowości, obligując w omawianej sytuacji organy Policji do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej. Bez znaczenia jest w sprawie okoliczność popełnienia przez skarżącego przestępstwa 10 lat temu, jak również dobrowolne poddanie się karze przez skarżącego. Nawet pozytywna opinia, jaką cieszy się skarżący w miejscu zamieszkania i w kole łowieckim, nie mogła mieć wpływu na treść decyzji. W skardze na ostateczną decyzję Komendanta Głównego Policji, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz w piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2008 r., skarżący zarzuca naruszenie przepisów art. 7, 8 i 80 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Zaskarżonej decyzji stawia generalny zarzut nadmiernej restrykcyjności rozstrzygnięcia i zbyt formalistycznego podejścia do sprawy. Miało to miejsce w sytuacji, gdy skarżący jednorazowo naruszył przepisy prawa karnego, co wzięto pod uwagę zawieszając wykonanie orzeczonej kary, a jednocześnie w swoim dotychczasowym życiu skarżący zachowywał się nienagannie i cieszy się dobrą opinią. Wszystko to oddala zarzut istnienia obawy użycia przez skarżącego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, o którym mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Dodatkowo akcentuje charakter popełnionego przestępstwa, z którym nie wiąże się obawa użycia broni, w przeciwieństwie przykładowo do takich przestępstw, jak np. kradzież z włamaniem, czy znęcanie się fizyczne nad członkiem rodziny. Dlatego, zdaniem skarżącego, przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji powinny być interpretowane przez organy Policji przy uwzględnieniu wykładni celowościowej. Odmienna, językowa interpretacja powyższych przepisów narusza art. 2 oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Zgodnie z art. 2 Konstytucji RP Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Natomiast w myśl art. 32 ust. 1 Konstytucji RP wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Przejawem zaś wewnętrznej niespójności decyzji i braku konsekwencji organu Policji było prowadzenie postępowania zmierzającego do uzyskania opinii o skarżącym i cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni palnej w sytuacji legitymowania się przez skarżącego pozytywną opinią w miejscu zamieszkania i w kole łowieckim. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrolując zaskarżoną decyzję pod kątem powyższych kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej p.p.s.a.). Zgodnie z art. 6 k.p.a., organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Z tych względów w sprawie dotyczącej cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej, toczącej się w związku z popełnieniem przez posiadacza broni przestępstwa przeciwko mieniu, organ Policji jest obowiązany zastosować przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, gdyż te właśnie przepisy wprost normują omawianą sytuację. Powołane wyżej przepisy, przewidujące cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni palnej, są bezwzględnie obowiązujące i nie dają organowi Policji pola dla uznaniowości. Innymi słowy, decyzja cofająca pozwolenie na posiadanie broni palnej ma w omawianej sytuacji charakter decyzji związanej, nie zaś wydanej w ramach uznania administracyjnego. Nie ma bowiem tutaj zastosowania przepis art. 7 k.p.a., nakładający na organ obowiązek uwzględniania przy załatwieniu sprawy słusznego interesu obywateli. Nie można podzielić stanowiska strony skarżącej, która zmierza do wartościowania przestępstw przeciwko mieniu pod kątem istnienia zagrożenia użycia przez sprawcę przestępstwa broni palnej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, o którym mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a to dla potrzeb wykazania, iż przestępstwo przeciwko mieniu, jakiego dopuścił się skarżący, nie stwarza wspomnianego zagrożenia. Stanowisko to nie znajduje uzasadnienia w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy. Przepis ten bowiem w sposób niebudzący wątpliwości przesądza, że przymiot osoby, co do której zachodzi uzasadniona obawa możliwości użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, obejmuje osobę skazaną prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko mieniu. Innymi słowy, w świetle powołanego przepisu, sprawca skazany prawomocnym wyrokiem za takie przestępstwo na potrzeby cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej mieści się w powołanej wyżej grupie osób. Co więcej, przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nie ma charakteru domniemania prawnego, w rozumieniu przepisu art. 234 k.p.c., i tym samym nie dopuszcza możliwości dowodzenia przez posiadacza broni, iż mimo skazania go prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko mieniu, nie należy do kręgu osób, o których mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy. Redakcja przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, w świetle którego osoba skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko mieniu należy do kręgu osób, które mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a tym samym nie może posiadać pozwolenia na broń palną, jest jednoznaczna i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Toteż brak jest uzasadnienia, jak to wnioskuje skarżący, aby odstąpić od językowej wykładni wspomnianego przepisu, na rzecz wykładni celowościowej. Przy wykładni przepisu prawa jest bowiem zasadą, że nie stosuje się wykładni celowościowej, systemowej czy funkcjonalnej, jeżeli treść przepisu jest jednoznaczna, gdyż wówczas poprzestaje się na wykładni językowej (zasada clara non sunt interpretanda). Sąd nie dopatrzył się zasadności zarzutu skarżącego, upatrującego naruszenia przepisów art. 2 oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji RP w następstwie przyjęcia interpretacji przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji przy zastosowaniu reguł wykładni językowej. Co najwyżej, jest to materia należąca do właściwości Trybunału Konstytucyjnego. Natomiast materia ta nie należy do organu Policji, którego decyzję w niniejszej sprawie kontroluje sąd administracyjny. Organ administracji publicznej stosuje bowiem obowiązujący przepis prawa (art. 6 i art. 7 k.p.a.). Przepis ustawy, a takim jest kwestionowany przez skarżącego przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, wiąże również sąd, a to stosownie do art. 178 ust. 1 Konstytucji RP. Sąd może jedynie, stosownie do art. 193 Konstytucji RP, zwrócić się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Jednakże Sąd nie dopatrzył się istnienia takiej potrzeby w niniejszej sprawie. W kontekście zarzutu skarżącego dotyczącego naruszenia przepisu art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, statuującego zasadę równego traktowania każdego przez władze publiczne, nie można dopatrzyć się naruszenia powyższego przepisu i z tego względu, że zarówno orzecznictwo organu Policji, jak i WSA w Warszawie jest w omawianych sprawach analogiczne. Jako przykład można wskazać wyrok WSA w Warszawie z 30 stycznia 2007 r., VI SA/Wa 1397/06 (LEX nr 302773). W świetle tego wyroku dopuszczenie się przestępstwa przeciwko mieniu powoduje, że bez znaczenia jest fakt, iż przestępstwo, jakiego dopuściła się osoba, której stosownie do treści art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z 1999 r. o broni i amunicji cofa się pozwolenie na broń na postawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy, było popełnione bez użycia broni czy przemocy, że jest to występek a nie zbrodnia oraz że wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności skarżącemu zawieszono tytułem próby na okres 2 lat. Sąd również nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji naruszenia przepisów postępowania, przynajmniej w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 ust. 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W tym stanie sprawy skarga podlega oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.).