III SA/Wa 3086/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędziowie Sędzia WSA Anna Wesołowska, Asesor WSA Aneta Trochim-Tuchorska (sprawozdawca), Protokolant Ewa Chojnacka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2009 r. sprawy ze skargi I. K. przedstawiciela ustawowego małoletniej A. D. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o miejscu zamieszkania dla celów podatkowych oddala skargę Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2008 r., nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w W., działając na podstawie art. 233 § 2 w związku z art. 239 oraz art. 306k ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia I. K. przedstawiciela ustawowego małoletniej A. D., uchylił postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...] o odmowie wydania zaświadczenia o miejscu zamieszkania dla celów podatkowych (certyfikatu rezydencji) i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Postanowienie zostało wydane w oparciu o następujący stan sprawy. W dniu 29 maja 2008 r. I. K. wystąpiła do Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. o wydanie certyfikatu rezydencji podatkowej CFR-1 dla niepełnoletniej córki A. D. za okres od 1 stycznia 2008 r. do 31 grudnia 2008 r. w związku z osiąganiem dochodów z pracy we Włoszech. Ponadto wskazała, iż wydane wcześniej tj. w dniu [...] maja 2008 r. zaświadczenie o miejscu zamieszkania dla celów podatkowych (certyfikat rezydencji) CRF-1 za okres od 12 maja 2008 r. do 19 maja 2008 r. jest nieprawidłowe. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008 r., wydanym na podstawie art. 216 § 1 i art. 306c Ordynacji podatkowej, Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści. W uzasadnieniu – jako przyczynę odmowy – wskazał, iż zgodnie z art. 306a § 3 Ordynacji podatkowej zaświadczenie potwierdza stan faktyczny lub prawny istniejący w dniu jego wydania, a zatem organ podatkowy nie może potwierdzić stanu faktycznego na dzień 31 grudnia 2008 r. Ponadto wskazał, iż decyzją z dnia [...] maja 2008 r. A. D. otrzymała numer identyfikacji podatkowej (NIP). Na powyższe postanowienie I K. złożyła zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej w W., w którym - wnosząc o ponowne rozpatrzenie wniosku - wskazała, iż decyzją z dnia [...] maja 2008 r. nadano A. D. numer identyfikacji podatkowej. W zgłoszeniu identyfikacyjnym wpisany został adres zamieszkania w J., ul. N. ważny od dnia 1 stycznia 2005 r. Stan faktyczny w dniu wydania certyfikatu rezydencji był zatem następujący: "A. D. zamieszkuje pod tym adresem od dnia 01.01.2005 r. i nadal". Dyrektor Izby Skarbowej w W. wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2008 r. uchylił powyższe postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] czerwca 2008 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. W motywach wskazał, że jak wynika z akt sprawy, istotą żądania zawartego we wniosku skierowanym do Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. w dniu [...] maja 2008 r., było wydanie certyfikatu rezydencji podatkowej CFR-1 za okres od 1 stycznia 2008 r. do 31 grudnia 2008 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008 r. odmówił wydania zaświadczenia o miejscu zamieszkania dla celów podatkowych na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej za okres 01.01.2008 r. do 31.12.2008 r. wskazując, iż organ może jedynie stwierdzić stan faktyczny w dniu wydania certyfikatu, a nie na dzień 31 grudnia 2008 r. Zgodnie z art. 306a § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Z § 2 wymienionego artykułu wynika, że zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1. urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, 2. osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. W myśl art. 306a § 3 i § 4 tej ustawy zaświadczenie potwierdza stan faktyczny lub prawny istniejący w dniu jego wydania i wydawane jest w granicach żądania wnioskodawcy. Na podstawie art. 306l tej ustawy, organ podatkowy na wniosek podatnika wydaje zaświadczenie o jego miejscu zamieszkania lub siedzibie dla celów podatkowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (certyfikat rezydencji). Certyfikat rezydencji, zgodnie z definicją zamieszczoną w art. 5a pkt 21 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), oznacza zaświadczenie o miejscu zamieszkania podatnika dla celów podatkowych wydane przez właściwy organ administracji podatkowej państwa miejsca zamieszkania podatnika. Wzory powyższego certyfikatu zostały określone w załączniku nr 1 i 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 5 kwietnia 2007 r. (Dz. U. Nr 72, poz. 482) w sprawie wzorów zaświadczeń o miejscu zamieszkania lub siedzibie dla celów podatkowych wydawanych przez organy podatkowe, tj.: w załączniku nr 1 - wzór zaświadczenia o miejscu zamieszkania lub siedzibie dla celów podatkowych (CERTYFIKAT REZYDENCJI) - CFR-1, a w załączniku nr 2 - wzór zaświadczenia o miejscu zamieszkania dla celów podatkowych w Rzeczypospolitej Polskiej osoby fizycznej osiągającej przychody (dochody) z oszczędności (faktycznego odbiorcy) - CFR-2. W certyfikacie rezydencji (CFR-1) organ administracji podatkowej zaświadcza, że podatnik wymieniony w tym certyfikacie ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce, pod adresem wskazanym w niniejszym certyfikacie i podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w rozumieniu umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a wskazanym w niniejszym zaświadczeniu krajem w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu. Analizując treść ww. certyfikatu rezydencji, a zwłaszcza poz. 1 i 2, należy wyjaśnić, iż: zaświadczenie o miejscu zamieszkania lub siedzibie dla celów podatkowych (certyfikat rezydencji) wydawane jest przez urząd skarbowy: - poz. 1. "za okres: Od/From" - data podana w tej pozycji zaświadczenia oznacza datę zamieszkania podatnika pod wskazanym adresem; - poz. 2. "za okres: Do/To" - data podana w tej pozycji zaświadczenia oznacza datę wydania powyższego zaświadczenia. W związku z wyżej cytowanymi przepisami certyfikat rezydencji jest dokumentem potwierdzającym określony stan faktyczny na dzień jego wydania, a także - o ile wynika to z jego treści - również w przeszłości. Zaświadczenie to nie może dotyczyć stanów przyszłych, które dopiero mogą (albo i nie) wystąpić. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy wskazał, że z treści art. 306b § 1 Ordynacji podatkowej wynika, że w przypadkach, o których mowa w art. 306a § 2 organ podatkowy jest obowiązany wydać zaświadczenie, jeżeli chodzi o potwierdzenie faktów lub stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Z posiadanych przez Urząd Skarbowy dokumentów wynika, że A. D. otrzymała decyzję z dnia [...] maja 2008 r. nadającą jej numer identyfikacji podatkowej (NIP). W zgłoszeniu identyfikacyjnym NIP-3 podane zostały adresy: zameldowania w W., ul. G. - ważny od dnia 1 marca 2006 r., oraz zamieszkania w J., ul. N.- ważny od dnia 1 stycznia 2005 r. Zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (Dz. U. z 2004 r. Nr 269, poz. 2681 ze zm.), podatnicy mają obowiązek aktualizowania danych objętych zgłoszeniem identyfikacyjnym przez dokonanie zgłoszenia aktualizacyjnego do właściwego naczelnika urzędu skarbowego nie później niż w terminie 30 dni od dnia, w którym nastąpiła zmiana danych. Z akt sprawy nie wynika, aby podatnik dokonał aktualizacji zgłoszenia identyfikacyjnego NIP-3. W tej sytuacji, zdaniem organu odwoławczego, należy uznać, iż organ podatkowy pierwszej instancji był w posiadaniu danych umożliwiających potwierdzenie certyfikatu rezydencji od dnia 1 stycznia 2008 r., o co wnosi m.in. Strona we wniosku z dnia 29 maja 2008 r. W tym stanie – w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w W. – zaskarżone rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] czerwca 2008 r. podlega uchyleniu w całości, a sprawa nim objęta (z wniosku o wydanie zaświadczenia) – przekazaniu do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Nie zgadzając się z postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2008 r. I. K. przedstawiciel ustawowy małoletniej A. D. wniosła skargę na to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu skargi opisała przebieg postępowania przed organami. Wskazała, że Dyrektor Izby Skarbowej uznał wprawdzie, iż organ podatkowy pierwszej instancji był w posiadaniu danych umożliwiających potwierdzenie certyfikatu rezydencji podatkowej od dnia 1 stycznia 2008 r., o co wnosiła we wniosku z 29 maja 2008 r., ale nie uznał, iż wnioskowana przez nią data końcowa okresu, za jaki certyfikat ma być wydany jest prawidłowa. Takie stanowisko organu – w jej ocenie – nie chroni interesów podatnika, lecz działa na jego niekorzyść. Przyjęta przez organ interpretacja przepisów działa na szkodę budżetu, przysparzając korzyści budżetowi innego państwa. Przyjmując natomiast stanowisko organu, co do sposobu wypełniania druku CFR-1, druk ten winien być wypełniony w ten sposób, że w poz. 1 urząd skarbowy powinien wpisać datę 1 stycznia 2005 r., gdyż jest to data, od której A. D. zamieszkuje pod wskazanym adresem, a fakt ten był znany organowi ze zgłoszenia identyfikacyjnego, a nie datę 12 maja 2008 r. (datę nadania NIP). Natomiast w przekonaniu strony w poz. 2 nie powinno się wpisywać daty wydania dokumentu, gdyż data jego wydania znajduje się w prawym górnym rogu tego dokumentu. Podatnik nie zawsze w momencie wnioskowania o wydanie certyfikatu zamieszkuje w dalszym ciągu pod adresem, a certyfikat jest mu niezbędny do odzyskania zapłaconych za granicą podatków w okresie przeszłym, kiedy zamieszkiwał pod danym adresem. Podatnik nie zmienił miejsca zamieszkania następnego dnia po wydaniu certyfikatu. Dopóki nie zawiadomi urzędu skarbowego w terminie 30 dni od zaistnienia faktu, o zmianie swojego miejsca zamieszkania, należy przyjąć, iż w dalszym ciągu zamieszkuje pod wskazanym adresem i nadal jest rezydentem podatkowym danego kraju. Ponadto podniosła, że wydanie certyfikatu zawierającego w swej treści tylko czas przeszły, jest dla podatnika krzywdzące. Na podstawie certyfikatu rezydencji podatkowej, w którym datą końcową okresu jest data wydania tego dokumentu, pracodawca zagraniczny nie jest upoważniony do zaprzestania poboru podatku i odprowadzania go do urzędu skarbowego danego kraju, a podatnik może jedynie wystąpić do urzędu skarbowego kraju, w którym osiągał dochody (w przypadku A. D. jest to Urząd Skarbowy Republiki Włoskiej) o zwrot zapłaconego tam podatku. Podatnik musi skorzystać z pomocy prawnej, gdyż samodzielnie nie jest w stanie tego zrobić, nie znając przepisów podatkowych tego kraju. Dyrektor Izby Skarbowej w W. w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasową argumentację i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej powoływanej jako "ppsa"), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ppsa, sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c ppsa), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 ppsa). Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 ppsa, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji (postanowienia) ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę. Biorąc powyższe kryteria pod uwagę Skład orzekający uznał, iż zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. nie narusza prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a także przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie Sąd, na gruncie niniejszej sprawy, nie dostrzegł także wad dających podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub skutkujących obowiązkiem stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia. Kontroli Sądu poddane zostało postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. w sprawie z wniosku Skarżącej z 29 maja 2008 r. o wydanie certyfikatu rezydencji podatkowej CFR-1 dla małoletniej córki A. D. w związku z osiąganiem przez nią dochodów z pracy we Włoszech. Przede wszystkim wskazać należy, że certyfikat rezydencji wydawany jest w trybie właściwym do wydawania zaświadczeń, uregulowanym w Dziale VIIIA Ordynacji podatkowej. Zgodnie bowiem z art. 306l tej ustawy organ podatkowy na wniosek podatnika wydaje zaświadczenie o jego miejscu zamieszkania lub siedzibie dla celów podatkowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (certyfikat rezydencji). Podkreślenia wymaga, że postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń, aczkolwiek odformalizowane, wiąże się jednak z pewnym rygoryzmem proceduralnym, spowodowanym skutkami jakie wywołują zaświadczenia, które mają charakter dokumentów urzędowych, stanowiąc dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. W postępowaniu o wydanie zaświadczenia organ podatkowy nie rozstrzyga co do istoty w całości ani w części żadnej sprawy administracyjnej. Zaświadczenie potwierdza jedynie stan faktyczny lub prawny istniejący w dniu jego wydania (art. 306a § 3 Ordynacji podatkowej). Jest ono pochodną istniejących faktów lub stanu prawnego i wraz ze zmianą tych faktów lub stanu prawnego – zaświadczenie staje się nieaktualne i może być wydane nowe, odpowiadające aktualnemu stanowi prawnemu lub aktualnym faktom. Jak podkreśla się w doktrynie "w obrocie prawnym zaświadczenia mogą wieść samodzielny żywot, niekoniecznie odpowiadając aktualnemu stanowi faktycznemu i prawnemu po jakimś czasie i wobec tego pewna reglamentacja ich wystawiania spełnia postulat bezpieczeństwa obrotu prawnego." (B. Adamiak, J. Borkowski [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2003, s. 804). W rozpoznawanej sprawie, jak wynika z akt nadesłanych przez organ, Skarżąca wnioskiem z dnia 7 kwietnia 2008 r. wystąpiła o nadanie jej córce A. D. numeru identyfikacji podatkowej, informując że w 2008 r. będzie ona osiągała dochody. Jednocześnie złożyła zgłoszenie identyfikacyjne. W zgłoszeniu tym wskazała adres zamieszkania córki: J., ul. N. oraz datę zamieszkania pod tym adresem: 1 stycznia 2005 r. Po otrzymaniu decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] maja 2008 r. o nadaniu numeru identyfikacji podatkowej A. D. wystąpiła pismem z dnia 19 maja 2008 r. o wydanie certyfikatu rezydencji podatkowej, oświadczając iż osiąga dochody z pracy we Włoszech. W dniu 19 maja 2008 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. wydał certyfikat rezydencji za okres od 12 maja 2008 r. do 19 maja 2008 r. Następnie wnioskiem z dnia 29 maja 2008 r. Skarżąca wystąpiła o wydanie certyfikatu rezydencji podatkowej dla małoletniej córki A. D. za okres od 1 stycznia 2008 r. do 31 grudnia 2008 r., wskazując jednocześnie, że otrzymany certyfikat rezydencji z 19 maja 2008 r. jest nieprawidłowy. Z jego treści wynika bowiem, że przed 12 maja 2008 r. córka nie była rezydentem w Polsce, a po 19 maja 2008 r. nie jest rezydentem w Polsce. Podkreśliła, że w dniu 12 maja 2008 r. został nadany A. D. jedynie NIP. Nie oznacza to jednak, że od tego dnia zamieszkuje ona w Polsce. We wniosku o nadanie NIP podana została data, od której zamieszkuje ona pod wskazanym w tym wniosku adresem zamieszkania. Rozpoznając powyższy wniosek organ pierwszej instancji odmówił wydania zaświadczenia o miejscu zamieszkania dla celów podatkowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej za okres od 1 stycznia 2008 r. do 31 grudnia 2008 r., gdyż nie może potwierdzić stanu faktycznego na dzień 31 grudnia 2008 r., a A. D. NIP został nadany decyzją z 12 maja 2008 r. Zgodzić należy się zatem z Dyrektorem Izby Skarbowej w W., że skoro Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. był w posiadaniu danych umożliwiających potwierdzenie certyfikatu rezydencji od dnia 1 stycznia 2008 r. do dnia rozpoznawania tego wniosku, to organ ten winien wydać zaświadczenie potwierdzające zamieszkiwanie pod wskazanym adresem od 1 stycznia 2008 r. do dnia wydania tego zaświadczenia. Rozpoznając przedmiotowy wniosek w dniu 4 czerwca 2008 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. nie mógł natomiast potwierdzić stanu przyszłego tj. od dnia 5 czerwca 2008 r. do dnia 31 grudnia 2008 r. Jak już bowiem wskazano powyżej organ podatkowy może jedynie potwierdzić stan faktyczny lub prawny istniejący w dniu wydania zaświadczenia, w tym przypadku certyfikatu rezydencji. Zatem w przypadku, gdy z dokumentów znajdujących się w jego posiadaniu wynika, że podatnik aktualnie zamieszkuje pod danym adresem – najpóźniejszą datą, jaką organ może wstawić w tym certyfikacie w rubryce nr 2 jest data wydania tego certyfikatu. Natomiast w przypadku, gdy z dokumentów będących w posiadaniu organu, będzie wynikało, że podatnik zmienił miejsce zamieszkania organ w rubryce tej wpisze datę ostatniego dnia zamieszkiwania podatnika pod danym adresem. Innymi słowy Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. winien był odmówić wydania zaświadczenia o miejscu zamieszkania dla celów podatkowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej za okres od następnego dnia po dniu rozpoznawania wniosku podatnika do dnia 31 grudnia 2008 r. Stąd w ocenie Sądu, Dyrektor Izby Skarbowej w W. prawidłowo orzekł o uchyleniu postanowienia organu I instancji z dnia [...] czerwca 2008 r. W wyniku bowiem rozstrzygnięcia Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. podatnik nie uzyskał także zaświadczenia o miejscu zamieszkania za okres, w którym zgodnie z danymi będącymi w posiadaniu tego organu zamieszkiwał on na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W konsekwencji został on pozbawiony możliwości wykazania miejsca zamieszkania w Polsce również w tym okresie, za który organ mógł wydać takie zaświadczenie. W związku z powyższym, za nieprawidłowe należy uznać stanowisko Skarżącej, że organ podatkowy może wydać zaświadczenie dotyczące okresu po wydaniu tego zaświadczenia. W związku z argumentacją podnoszoną w skardze wskazać także należy, że wprawdzie z dokumentów będących w posiadaniu organu wynika, że A. D. zamieszkuje pod wskazanym adresem od 1 stycznia 2005 r., to jednakże biorąc pod uwagę, że we wniosku o wydanie certyfikatu rezydencji Skarżąca wystąpiła o jego wydanie od 1 stycznia 2008 r., organ odwoławczy prawidłowo wskazał, że zaświadczenie to winno obejmować okres od 1 stycznia 2008 r. do dnia wydania tego zaświadczenia. Zaświadczenie wydawane jest na wniosek, a zatem o zakresie sprawy decyduje treść zawartego w nim żądania. Jeżeli podatnik chce uzyskać takie zaświadczenie za wcześniejszy okres winien złożyć nowy wniosek. Odnosząc się natomiast do podnoszonej w skardze argumentacji, że inny urząd skarbowy w certyfikacie rezydencji w rubryce nr 2 nie wpisuje daty – wskazać należy, że nawet w przypadku niewpisania tej daty, zaświadczenie takie potwierdza jedynie stan na dzień jego wydania. Także bowiem w tym przypadku istotna jest data wydania tego zaświadczenia. Innymi słowy nawet w przypadku niewpisania daty w rubryce nr 2 certyfikatu rezydencji nie oznacza to, że obejmuje ono swym zakresem także okres po wydaniu tego certyfikatu. Datą decydującą w tym przypadku o zakresie tego zaświadczenia (okresie zamieszkiwania pod wskazanym adresem) będzie data wydania tego zaświadczenia. Jako przykład można wskazać następującą sytuację: organ w dniu [...] stycznia 2006 r. wydał zaświadczenie, że dana osoba zamieszkuje pod określonym adresem od 1 marca 2004 r. Osoba ta przedłożyła następnie to zaświadczenie w dniu [...] kwietnia 2008 r. innemu organowi. W konsekwencji wykazała ona jedynie tym zaświadczeniem, że w okresie od 1 marca 2004 r. do 2 stycznia 2006 r. zamieszkiwała pod określonym adresem. Taka jedynie była bowiem moc dowodowa tego zaświadczenia. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił na podstawie art. 151 ppsa.