VII SA/Wa 1357/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska, , Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.), Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2009 r. sprawy ze skargi P. S.A. w W. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] czerwca 2008 r. znak [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych uchybień I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. na rzecz skarżącego P. S.A. w W. kwotę 460 zł (czterysta sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r, Nr sprawy [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] na podstawie art. 1 pkt 6, art. 4 ust. 1 pkt 3a, art. 12 ust. 1 i art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 ze zm.), art. 27 ust. 4, art. 45 ust. 2, art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2006 r. Nr 171, poz. 1225), art. 54 ust. 1 i ust. 2 lit. a) Rozporządzenia WE nr 882/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. U. UE L. 165 z 30 kwietnia 2004 r), art. 21 § 1 pkt 3, art. 104 § 1, art. 130 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071), §5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 9 października 2007 r. w sprawie składu oraz oznakowania suplementów diety (Dz. U. z 2007 r. Nr 196 poz. 1425), §2 ust. 5, §5 ust. 4, §14 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007r. w sprawie znakowania środków spożywczych (Dz. U. z 2007 r. Nr 137 poz. 966 ze zm.) nakazał firmie P. S.A. z siedzibą w W: 1. w oznakowaniu suplementu diety pn. S. podać ilość wszystkich substancji wykazujących efekt odżywczy lub inny efekt fizjologiczny w przeliczeniu na zalecaną przez producenta do spożycia dzienną porcję produktu, 2. w oznakowaniu suplementu diety pn. S. podać określenie "Suplement diety" w bezpośrednim sąsiedztwie nazwy handlowej produktu, 3. uwzględnić w oznakowaniu suplementu diety pn. S. zmianę adresu firmy, 4. w jednym polu widzenia oznakowania produktu podać następujące informacje: nazwę środka spożywczego, datę minimalnej trwałości, masę netto lub ilość sztuk w terminie wprowadzenia do obrotu kolejnej partii produktu i/lub do wyczerpania zapasów opakowań jednostkowych znajdujących się obecnie w posiadaniu firmy, jednak nie później niż do [...] czerwca 2008 r. W uzasadnieniu organ stwierdził na podstawie przeprowadzonej w dniu [...] kwietnia 2008 r. kontroli, protokół której Spółka podpisała bez zastrzeżeń i nie wniosła żadnych uwag, że Spółka działająca na rynku spożywczym nie przestrzega wymagań dotyczących oznakowania suplementów diety, przez co dopuściła się naruszenia § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 9 października 2007 r. w sprawie składu oraz oznakowania suplementów diety, art. 27 pkt 4 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r.o bezpieczeństwie żywności i żywienia, § 2 ust. 5 i § 14 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spożywczych. Organ uznał za niezbędne nałożenie stosownych obowiązków w celu zapewnienia ochrony konsumenta. Decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r., znak [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania P. S.A. z siedzibą w W., w zakresie nałożonego obowiązku w punkcie 1 decyzji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji w zakresie zasadności nałożonego w pkt 1 decyzji na Spółkę obowiązku. Organ wskazał, że Spółka protokół kontrolny podpisała bez zastrzeżeń i nie wniosła żadnych uwag. Odnosząc się do odwołania organ podał, że surowce zielarskie, wbrew twierdzeniom Spółki wykazują efekty fizjologiczne, a w przypadku dawki leczniczej - efekty farmakologiczne, a ponadto stosowanie dawek leczniczych w suplementach diety, będących środkami spożywczymi jest zabronione. Organ powołał rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 9 października 2007 r. w sprawie składu oraz oznakowania suplementów diety, które wymaga podania ilościowej zawartości każdego bez wyjątku składnika, który wykazuje efekt odżywczy lub inny efekt fizjologiczny. Organ stanął na stanowisku, że Spółka dopuściła się wprowadzenia konsumenta w błąd przez zaniechanie. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła P. S.A. z siedzibą w W. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji w zakresie punktu 1, ewentualnie stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła: - naruszenie § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie składu oraz oznakowania suplementów diety poprzez błędne przyjęcie, że ma zastosowanie w niniejszym stanie faktycznym, * naruszenie art. 7, 77, 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez nie zebranie i nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz niejasne i nieprecyzyjne sformułowanie rozstrzygnięcia decyzji i wadliwe jej uzasadnienie, * naruszenie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji przez organ II instancji z naruszeniem przepisów o właściwości, gdyż kompetencje do wydawania decyzji na podstawie art. 6 ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym posiada jedynie Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Skarżąca zarzuciła niewykonalność decyzjom obu instancji ze względu na nieokreślenie w sposób jednoznaczny nakazu zawartego w pkt 1 decyzji. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) Podkreślenia przy tym wymaga iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstaw prawną. Skarga jest zasadna, w związku z tym podlega uwzględnieniu albowiem zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem przepisów postępowania, a mianowicie art. 7, 77 i 107 § 3 kpa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] czerwca 2008 r., znak [...], którą organ odwoławczy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania P. S.A. z siedzibą w W., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z [...] kwietnia 2008 r, znak: [...] w zakresie obowiązku nałożonego w punkcie 1 decyzji. Dotyczył on nakazu podania w oznakowaniu suplementu diety o nazwie S. ilości wszystkich substancji wykazujących efekt odżywczy lub inny efekt fizjologiczny w przeliczeniu na zalecaną przez producenta do spożycia dzienną porcję produktu. Należy zgodzić się z organami orzekającymi w sprawie że kwestionowany obowiązek nałożony na skarżącą spółkę P. wynika wprost z § 5 ust. 3 i 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 9 października 2007 r. w sprawie składu oraz oznakowania suplementów diety. Natomiast załącznik nr 1 do rozporządzenia będącego podstawą prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowi wykaz poszczególnych witamin i składników mineralnych, które mogą być stosowane w produkcji suplementów diety. Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja jest nieprecyzyjna, gdyż nie wynika z niej jakich konkretnie substancji skarżąca nie podała, a wywołują one wskazany w rozporządzeniu z dnia 9 października 2007 r. efekt odżywczy lub inny efekt fizjologiczny. Powinnością organu było wskazanie konkretnie z nazwy substancji obecnych w suplemencie diety o nazwie S. wykazujących efekt odżywczy jak również inny efekt fizjologiczny, których wykazanie objęte jest obowiązkiem zawartym w pkt. 1 decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] Decyzja zawierająca tak niejasne sformułowania jak to zawarte w pkt. 1 jest trudna do wyegzekwowania. Powinna być jasna i precyzyjna bo tylko tak sformułowana podlega wykonaniu. Związane jest to z obowiązkiem konkretyzacji nałożonych w drodze decyzji administracyjnej obowiązków lub nadanych uprawnień. W orzecznictwie sądowym wielokrotnie podkreślano, że rozstrzygnięcie (osnowa decyzji) jako jeden z najistotniejszych elementów każdej decyzji administracyjnej musi być sformułowana w taki sposób aby nie było wątpliwości, nawet po latach, czego ono dotyczyło /wyrok NSA z 18 października 1999 r. IV SA 1654/97 LEX Nr 47915/ Z przedstawionych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1271) orzekł jak w pkt I wyroku, na podstawie art. 151 ww. ustawy jak w pkt II wyroku, na podstawie art. 152 ww. ustawy jak w punkcie III wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy.