II OSK 904/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Chróścielewski Sędziowie sędzia NSA Krystyna Borkowska sędzia del. NSA Anna Żak (spr.) Protokolant Andrzej Nędzarek po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2010r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 marca 2009 r. sygn. akt II SA/Łd 76/09 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] znak [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi 2. zasądza od [...] Sp. z o.o. na rzecz [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L kwotę 405 zł (czterysta pięć) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego II OSK 904/09 UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 17 marca 2009r. w sprawie sygn.akt II SA/Łd 76/09, po rozpoznaniu skargi [...] Sp. z o.o., uchylił postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] listopada 2008r. w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia [...] lutego 2007 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] nałożył na [...] Spółkę z o.o. w Ł. (dalej jako Spółka) grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 12.000,00 zł. Organ ustalił, iż Spółka nie wykonała obowiązku nałożonego ostateczną decyzją z dnia [...] września 2005 r. - przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania pomieszczeń zajmowanych przez lokal gastronomiczny "[...]" usytuowanych na parterze trzykondygnacyjnego budynku biurowo - usługowo -handlowego, zlokalizowanego na nieruchomości przy [...] w [...]. W związku z tym, że upomnienie z dnia [...] stycznia 2007 r. okazało się nieskuteczne, sprawę przekazano do postępowania egzekucyjnego. Postanowieniem z dnia [...] marca 2007 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. Spółka wniosła skargę na powyższe postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...]. W wyniku jej rozpoznania wyrokiem z dnia 15 listopada 2007 r. (sygn. akt II SA/Łd 651/07) Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie wskazując w uzasadnieniu, że orzekające w sprawie organy egzekucyjne nie przeprowadziły jakiekolwiek postępowania w celu wyjaśnienia sytuacji majątkowej zobowiązanego i uzasadnienia nałożenia grzywny w wysokości 12.000zł. Jednocześnie Sąd podkreślił, że organ egzekucyjny nie może badać zasadności decyzji będącej podstawą postępowania egzekucyjnego, gdyż godziłoby to w zasadę trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych wynikającą z art. 16 § 1 k.p.a. Sąd wskazał również, iż organ wybrał mniej uciążliwy ze środków przewidzianych w tego typu sytuacji, zatem zarzut nierozważenia wyboru jest niezasadny. Rozpoznając po raz drugi zażalenie Spółki, organ odwoławczy uchylił postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Postanowieniem z dnia [...] września 2008 roku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] nałożył na [...] Spółkę z o.o. w Ł. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 15.000,00 złotych z powodu uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązków określonych w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] września 2005 r. Organ I instancji wskazał, że przeprowadził postępowanie wyjaśniające mające na celu ustalenie sytuacji majątkowej zobowiązanego oraz przeprowadził oględziny przedmiotowych pomieszczeń. Organ wyjaśnił, że ustalając grzywnę na kwotę 15.000,00 zł wziął pod uwagę górną granicę wysokości grzywny nakładanej na osoby prawne i jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, a także charakter czynności, które musi wykonać zobowiązany, aby zwolnić się z obowiązku nałożonego decyzją z dnia [...] września 2005 roku. Uwzględniono także bardzo dobrą sytuację majątkową zobowiązanego. Po rozpoznaniu zażalenia Spółki postanowieniem z dnia [...] listopada 2008 roku [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji z dnia [...] września 2008 r. w pełni akceptując stanowisko zaprezentowane przez organ I instancji. W skardze na powyższe postanowienie [...] Spółka z o.o. zarzuciła, że rażąco narusza ono interesy spółki oraz pozostaje w sprzeczności z przepisami art. 31ust. 3 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady proporcjonalności, art. 7 k.p.a. w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez niewyjaśnienie czy sytuacja majątkowa spółki uprawniała do nałożeniu grzywny w określonej wysokości oraz niewyjaśnienie, czy obowiązek został wykonany oraz nieuwzględnienie faktu, że obecny sposób użytkowania spornych pomieszczeń jest zgodny z handlowo - biurowo - usługowym przeznaczeniem tej nieruchomości. Spółka zarzuciła nadto naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 18 oraz art. 125 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez dowolne przyjęcie, że obowiązek przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania nie został wykonany w sytuacji zgodności sposobu użytkowania z przeznaczeniem nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił skargę i uchylił zaskarżone postanowienie. Wskazał, że zgodnie z treścią art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przypomniał, że w wyroku z dnia 15 listopada 2007 r. Sąd zarzucił organom, że nie wyjaśniły wysokości nałożonej grzywny oraz nie ustaliły sytuacji majątkowej zobowiązanego. Sąd I instancji stwierdził, że ponownie rozpoznając sprawę organy egzekucyjne wskazały, że uzyskały informację z właściwego urzędu skarbowego na temat sytuacji majątkowej strony, jednak nie jest to pełne wykonanie zaleceń Sądu zawartych w wyroku z dnia 15 listopada 2007 r. Stwierdzenie, iż sytuacja majątkowa spółki jest dobra, nie zostało poparte żadnymi ustaleniami w tym zakresie. W uzasadnieniach rozstrzygnięć organów nie ma oceny i analizy zgromadzonych w sprawie dokumentów, co zdaniem Sądu I instancji uniemożliwia ocenę toku rozumowania organu, który doprowadził do wniosku o dobrej kondycji spółki. Sąd I instancji uznał, że doszło do naruszenia art. 7 § 2, art. 121 § 2 i 4 oraz art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 107 § 3, art. 124 § 2, art. 126 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a., które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ uniemożliwiało Sądowi kontrolę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd I instancji podniósł, że w myśl art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Wątpliwości Sądu wzbudził sposób doręczenia decyzji z dnia [...] września 2005 r. stanowiącej podstawę prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W toku postępowania pełnomocnikiem strony skarżącej został ustanowiony A.K. tymczasem decyzja z dnia [...] września 2005 roku została doręczona bezpośrednio stronie skarżącej, z pominięciem pełnomocnika. Wątpliwa zatem staje się skuteczność doręczenia decyzji stronie skarżącej. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ winien szczegółowo odnieść się do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, przeprowadzić szczegółową analizę zebranych dokumentów, która to analiza znajdzie odzwierciedlenie w uzasadnieniu postanowienia. Ponadto organ wyjaśnić winien, w kontekście dopuszczalności egzekucji, wpływ doręczenia decyzji stanowiącej podstawę wszczęcia egzekucji bezpośrednio stronie skarżącej, z pominięciem ustanowionego w sprawie pełnomocnika. Z powyższych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uchylił zaskarżone postanowienie. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] zarzucając : - naruszenie przepisów postępowania tj. art. 18 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez udział w składzie orzekającym sędziego sprawozdawcy, który brał również udział w wydaniu w tej samej sprawie wcześniejszego orzeczenia kasatoryjnego, co skutkuje nieważnością postępowania, - - naruszenie art. 153 w/w ustawy poprzez nie uwzględnienie oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych we wcześniejszym wyroku, - art.145 par.1 pkt.1c poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym uznaniu, iż organy administracyjne naruszyły przepisy art. 7 § 2, art. 121 § 2 i 4 art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. a art. 107§ 3, art. 124 § 2, art. 126 i art. 77§ 1 kpa, i nie wyjaśniły zasadności wysokości nałożonej grzywny oraz nie ustaliły sytuacji majątkowej zobowiązanego, podczas gdy organy nadzoru budowlanego dokonały wyczerpujących ustaleń w zakresie sytuacji majątkowej zobowiązanego do zapłaty grzywny oraz co do zasadności i celowości zastosowania grzywny w celu przymuszenia oraz jej wysokości. Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że prowadząc ponownie postępowanie po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyroku kasacyjnego w dniu 15 listopada 2007r. będąc związanym oceną prawną i wskazaniami, co do dalszego postępowania, organ egzekucyjny przeprowadził postępowanie wyjaśniające na okoliczność ustalenia sytuacji majątkowej zobowiązanego. W tym celu zwrócił się do właściwego Naczelnika Urzędu Skarbowego o przekazanie informacji dotyczącej sytuacji majątkowej strony, w tym osiągniętego dochodu. W ocenie organu egzekucyjnego jest to obiektywny dowód mający formę dokumentu urzędowego, stwierdzający sytuację majątkową zobowiązanego oraz na pozwalający na obiektywnie ustalenie wysokości grzywny w taki sposób, aby nie stanowiła ona nadmiernej dolegliwości dla zobowiązanego lecz jednak by była dolegliwa w takim stopniu, aby przymusić stronę do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji administracyjnej. W ocenie skarżącego wskazania Sądu zostały wykonane, co znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Kwestionowane orzeczenie Sądu I instancji z dnia 17 marca 2009r. narusza zasadę wyrażoną w art. 153 p.p.s.a, zobowiązując organy egzekucyjne do ponownego przeprowadzenia postępowania, które zgodnie ze wskazaniami Sądu zawartymi we wcześniej wydanym w tej samej sprawie orzeczeniu zostały wykonane. Tym samym Sąd I instancji błędnie zastosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa wskazując na naruszenia przepisów art. 7 § 2, art. 121 § 2 i 4 art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. a art. 107§ 3, art. 124 § 2, art. 126 i art. 77§ 1 kpa poprzez brak wyjaśnienia zasadności wysokości nałożonej grzywny i nie ustalenia sytuacji majątkowej zobowiązanego, w sytuacji gdy postępowanie organów egzekucyjnych zostało przeprowadzone zgodnie z dyrektywami tam zawartymi. Uzasadniając zarzut nieważności postępowania sądowoadministracyjnego podniesiono, że Sąd I instancji naruszył art. 18 § 1 pkt 6 p.p.s.a., ponieważ przy wydaniu wyroku w sprawie sygn. akt II S.A./Łd 76/09 z dnia 17 marca 2009r. w składzie orzekającym brał udział sędzia będący sprawozdawcą, ulegający w myśl art. 18 § 1 pkt 6 wyłączeniu. Ten sam sędzia brał udział przy wydaniu orzeczenia kasatoryjnego dotyczącego tej samej sprawy sygn. akt II S.A./Łd 651/07 z dnia 15 listopada 2007r. Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawy wyłączenia sędziego zachodzą, gdy sędzia brał udział w postępowaniu przed bezpośrednio niższą bądź wyższą instancją w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, ale i w sytuacji, gdy sędzia ten brał udział w tej samej sprawie w wydaniu wcześniejszego orzeczenia kasatoryjnego (wyrok NSA z dn. 1.10.2008r. sygn. akt II GSK 274/2008, LexPolonica nr 1969791). W tym stanie faktycznym w rozpoznaniu sprawy brał udział sędzia wyłączony z mocy ustawy, co zgodnie z art. 183 § 2 pkt 4 skutkuje nieważnością postępowania. [...] Sp. z o.o., wniosło o oddalenie skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Rozpatrując sprawę na skutek skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny związany jest jej granicami, tj. treścią przytoczonych w niej podstaw kasacyjnych oraz treścią i zakresem zawartego w niej wniosku, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza, że zakres kontroli orzeczenia wydanego w pierwszej instancji wyznacza strona wnosząca ten środek zaskarżenia. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 ustawy to Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej. W pierwszej kolejności należało poddać ocenie zarzut naruszenia art. 183 § 2 pkt 4 w zw. z art. 18 § 1 pkt 6 p.p.s.a., gdyż wskazuje on na przesłankę nieważności w postaci udziału w rozpoznaniu sprawy sędziego wyłączonego z mocy ustawy. Skarżący podnosi, że wbrew treści art. 18 § 1 pkt. 6 p.p.s.a w wydaniu zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku Sądu I instancji orzekał sędzia (sprawozdawcza w sprawie), który brał także udział w wydaniu wcześniejszego wyroku w pierwszej instancji, którym uchylono zaskarżone postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] listopada 2008r. w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Odnosząc się do tego zarzutu należy wskazać, wskazać, że przepis art. 18 § 1 pkt 6 p.p.s.a. stanowi, iż sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawach w których brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, jak też w sprawach o ważność aktu prawnego z jego udziałem sporządzonego lub przez niego rozpoznanego oraz w sprawach, w których występował jako prokurator; Z dniem 24 października 2008 r. art. 18 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zakresie, w jakim pomija jako podstawę wyłączenia sędziego od udziału w orzekaniu w postępowaniu sądowym toczącym się po wznowieniu postępowania administracyjnego, jego wcześniejszy udział w orzekaniu w sprawie dotyczącej decyzji wydanej we wznawianym postępowaniu administracyjnym, został uznany za niezgodny z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 14 października 2008r. Tak więc z treści w/w przepisu wynika, że wyłączenie dotyczy sędziego, który brał udział w wydaniu orzeczenia, które zostało zaskarżone, a więc sędziego orzekającego w pierwszej instancji. Taki sędzia jest wyłączony w tej sprawie w wyższej instancji, a w wypadku uchylenia orzeczenia przez sąd wyższej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania również w niższej instancji. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd wyrażony przez NSA w wyroku z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie II OSK 1533/07 (LEX nr 488467), że regulacja art. 18 § 1 pkt 6 nie dotyczy sytuacji, w których ten sam sędzia orzeka ponownie w sprawie, w której uprzednio zapadł wyrok w pierwszej instancji uchylający decyzję i została wniesiona do sądu skarga na nową decyzję, wydaną po wyroku sądu administracyjnego. Pod pojęciem " zaskarżone orzeczenie " należy rozumieć wyłącznie orzeczenie wydawane przez sąd. W istniejącym stanie faktycznym sprawy sędzia Barbara Rymaszewska była członkiem składu orzekającego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w sprawie II SA /Łd 651/07, w której Sąd ten wyrokiem z dnia 15 listopada 2007r. uchylił postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2007r. o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia na [...] Spółkę z o.o. w Ł.. W niniejszej sprawie sędzia B. Rymaszewska jako sędzia sprawozdawca uczestniczyła w wydaniu wyroku w sprawie, w której uprzednio zapadł w/w wyrok z dnia 15 listopada 2007r. Niewątpliwie zatem, sędzia B. Rymaszewska nie brała udziału w wydaniu żadnego zaskarżonego orzeczenia sądowego, a jedynie uczestniczyła w składach orzekających rozpoznających skargi wnoszone przez [...] Spółkę z o.o. w Ł. na ostateczne postanowienia administracyjne wydawane w sprawie wymierzenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania ostatecznej decyzji z [...] września 2005r. Powołany w skardze kasacyjnej przepis nie może zatem stanowić podstawy do wyłączenia z mocy samej ustawy sędziego, który poprzednio orzekał w tej samej instancji w sprawach sądowoadministracyjnych pomiędzy tymi samymi stronami, wszczynanych odrębnymi skargami na ostateczne decyzje administracyjne, wydawane w granicach danej sprawy administracyjnej. Takie stanowisko zajął także NSA w wyroku z dnia 4 grudnia 2007 r. w sprawie I OSK 239/07, z którym należy się w pełni zgodzić. Tym samym stwierdzić należy, iż nie zaistniała przesłanka do wyłączenia na podstawie art. 18 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sędziego WSA. Barbary Rymaszewskiej od orzekania w rozpatrywanej sprawie. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uznania, iż zachodzi nieważność postępowania na podstawie art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a., jak również nie stwierdził by zachodziły inne przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Nie jest także zasady zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art.153 p.p.s.a w sposób wskazany w skardze kasacyjnej. Przepis ten stanowi, że ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Najistotniejsze elementy oceny prawnej wyrażonej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 15 listopada 2007r. zawarte są w tym fragmencie uzasadnienia orzeczenia, w którym Sąd powołując treść art.121 par.2 i 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia dlaczego uznał za właściwe nałożenie na stronę grzywny w wysokości 12.000,00 zł. Sąd podkreślił, że z akt sprawy nie wynika, aby organ egzekucyjny przeprowadził jakiekolwiek postępowanie mające na celu ustalenie sytuacji majątkowej zobowiązanego, która uzasadniałaby nałożenie grzywny właśnie w takiej wysokości. Tą oceną prawną związany był organ wydający decyzję przy ponownym rozpatrywaniu sprawy oraz powtórnie orzekający Sąd I instancji. Orzekając kolejny raz w niniejszej sprawie, Sąd I instancji dokonał oceny czy organ administracyjny prawidłowo uwzględnił wytyczne zawarte w poprzednim wyroku i doszedł do przekonania, że chociaż organy uzyskały informację z urzędu skarbowego o sytuacji majątkowej zobowiązanego to nie jest to pełne wykonanie zaleceń Sądu zawartych w wyroku z dnia 15 listopada 2007r., ponieważ organy egzekucyjne nie dokonały analizy i oceny zgromadzonych w sprawie dokumentów stąd nie jest wiadomym, dlaczego organ uznał, iż Spółka jest w dobrej kondycji. Uznanie przez Sąd I instancji, iż organy ponownie nie ustaliły sytuacji majątkowej skarżącej Spółki nie świadczy o naruszeniu przez ten Sąd art.153 p.p.s.a. Przeciwnie Sąd I instancji zgodnie z tym przepisem dokonał kontroli, czy organy administracji publicznej prawidłowo uwzględniły wytyczne zawarte w poprzednim wyroku. Natomiast to, czy dokonana przez Sąd I instancji ocena zgromadzonego w sprawie przez organy administracji publicznej materiału dowodowego była prawidłowa, czy też błędna nie może być utożsamiane z naruszeniem art.153 p.p.s.a. Odpowiedź na to pytanie związana jest jednak z podnoszonym w skardze kasacyjnej zarzutem naruszenia art.145 § 1 pkt 1c w zw. z art. 7 § 2, art. 121 § 2 i 4 art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. a art. 107 § 3, art. 124 § 2, art. 126 i art. 77 § 1 kpa, polegającym na błędnym uznaniu, przez Sąd I instancji, iż organy administracyjne nie wyjaśniły zasadności wysokości nałożonej grzywny oraz nie ustaliły sytuacji majątkowej zobowiązanego. Stwierdzić należy, że ten zarzut skargi kasacyjnej jest uzasadniony. Z akt sprawy wynika, że przy ponownym rozpoznawaniu sprawy - ustalając sytuację majątkową Spółki - organ egzekucyjny pismem z dna 23 czerwca 2008r. zwrócił się do właściwego urzędu skarbowego i uzyskał i informację, że w 2007r. [...] Sp. z o.o. uzyskała dochód w wysokości 215 144,26 zł. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] stwierdził, że po zapoznaniu się z w/w informacją uznał, iż grzywna w kwocie 15.000,00 zł. winna skutecznie przymusić zobowiązanego do wykonania obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji z dnia [...] września 2005r. Ma rację Sąd I instancji, że uzasadnienie organu II instancji odnośnie wysokości nałożonej grzywny nie zawiera pełnej analizy zgromadzonych w sprawie dokumentów, w czym należy upatrywać naruszenia przez organ orzekający art.107 § 3 k.p.a., naruszenie to jednak nie ma wpływu na wynik sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego organ egzekucyjny ostatecznie prawidłowo uznał, iż sytuacja majątkowa zobowiązanego jest dobra i uzasadnia nałożenie na podstawie art. 121 § 2 i 4 i art. 122 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm., dalej powoływanej jako ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji) grzywny w wysokości 15.000,00 zł, która to grzywna powinna zapewnić efektywność egzekucji. Z tego względu brak było podstaw do zastosowania przez Sąd I instancji regulacji przewidzianej w art. 145 § 1 ust.1lit. c p.p.s.a i uchylenia zaskarżonego postanowienia. Chociaż strona wnosząca skargę kasacyjną nie podnosiła tej okoliczności, to dla porządku należy wyjaśnić, iż nie ma racji Sąd I instancji, co do konieczności zbadania w niniejszej sprawie przez organ orzekający dopuszczalności egzekucji. Co prawda trafnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, że w toku postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny bada z urzędu jedynie dopuszczalność egzekucji administracyjnej, nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, o czym stanowi przepis art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jednak Sąd I instancji przeoczył, iż w rozpoznawanej sprawie, Sąd i instancji , co wynika z uzasadnienia poprzedniego wyroku z dnia 15 listopada 2007r., dokonał analizy w/w art. 29 odnosząc się do obowiązku organu egzekucyjnego badania dopuszczalności egzekucji i nie wytknął w tym zakresie organom egzekucyjnym żadnych uchybień. Wskazywanie obecnie przez Sąd I instancji konieczności badania dopuszczalności egzekucji narusza art.153 p.p.s.a. i nie może być aprobowane. Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.185 § 1 p.p.s.a uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi.