II OSK 1083/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia del. WSA Wanda Zielińska-Baran Protokolant Kamil Strzępek po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 marca 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 92/09 w sprawie ze skargi J.K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską i bojową 1. oddala skargę kasacyjną 2. zasądza od J.K. na rzecz Komendanta Głównego Policji 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję Komendanta Stołecznej Policji w Warszawie z dnia [...] lipca 2008 r. w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej oraz palnej myśliwskiej. W uzasadnieniu organ podał, że podstawową przesłanką cofnięcia J. K. pozwolenia na broń palną myśliwską i bojową było ustalenie, że należy on do osób budzących obawę możliwości użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa, ponieważ organy ścigania przedstawiły mu zarzut popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu (art. 286 § 1 k.k.). Wystąpiła zatem bezsprzecznie okoliczność uznana przez samego ustawodawcę za uzasadniającą obawę możliwości użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organ podkreślił, że przedmiotem postępowania administracyjnego w sprawie było ustalenie czy J. K. należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a zatem czy istnieją przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń. Przesłanka, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, została w przypadku skarżącego spełniona, zatem organy Policji były zobowiązane – w myśl dyspozycji art. 18 ust. 1 pkt 2 – cofnąć stronie pozwolenie, bowiem sam ustawodawca przesądził, że toczące się postępowanie karne, m.in. o przestępstwo przeciwko mieniu stanowi okoliczność wystarczającą do zaistnienia obawy niezgodnego z prawem – w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 6 – użycia broni palnej. Komendant Główny Policji ustosunkowując się do argumentacji zawartej w odwołaniu, wyjaśnił, że w postępowaniu administracyjnym nie ma uprawnień do weryfikacji działań organów ścigania i podważania ustaleń postępowania karnego, które znalazły odzwierciedlenie w materiałach sprawy karnej. Dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy, nie ma bowiem znaczenia fakt, że w toczącym się przeciwko stronie postępowaniu karnym nie zapadł jeszcze prawomocny wyrok. Organ podkreślił, że już sam fakt toczącego się przeciwko posiadaczowi pozwolenia na broń postępowania karnego o czyn, m.in. przeciwko mieniu skutkuje cofnięciem mu pozwolenia na broń w myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy. Przepis ten ma charakter obligatoryjny, co oznacza, że organ właściwy w sprawach pozwoleń na broń w przypadku ustalenia, iż przeciwko danej osobie toczy się takie postępowanie karne, nie ma możliwości zachowania jej pozwolenia na broń. Dodatkowo organ uznał, iż pozytywne opinie ze środowiska skarżącego, nie miały wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy, bowiem czyn, o który strona została oskarżona nakazuje zaliczyć ją do osób, które prawa do broni posiadać nie powinny. Organ odniósł się dodatkowo do kwestii przedstawiania orzeczeń lekarskich i psychologicznych, potwierdzających zdolność zdrowotną i psychiczną do dysponowania przez te osoby bronią. Wskazał bowiem, że z materiałów postępowania wynikało, iż skarżący uzyskał pozwolenie na broń palną bojową do ochrony osobistej w 1996 r., na podstawie przepisów nieobowiązującej już ustawy z 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych. Aktualna ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, przepisem art. 15 ust. 4 nałożyła na posiadaczy pozwoleń na broń, m.in. do ochrony osobistej, obowiązek okresowego, co 5 lat, przedstawiania orzeczeń lekarskich i psychologicznych, potwierdzających zdolność zdrowotną i psychiczną do dysponowania przez te osoby bronią. Przepis ten obejmuje także te osoby, które pozwolenie uzyskały na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów, bowiem ustawodawca mocą art. 52 ustawy o broni i amunicji zachował ważność tych pozwoleń. W ten sposób posiadacze "starych" pozwoleń na broń zostali poddani wszystkim powinnościom wynikającym z nowego aktu prawnego, tj. ustawy o broni i amunicji. Obowiązek określony w art. 15 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, ciążył zatem również na skarżącym, bowiem posiadał on takie pozwolenie. Organ podkreślił, że mimo oświadczenia strony zawartego w odwołaniu, w aktach sprawy nie stwierdzono dokumentu potwierdzającego, iż zrzekła się ona prawa do broni palnej do ochrony osobistej, gdyż sama sprzedaż broni nie jest tożsama z rezygnacją z prawa do broni. Dlatego też organ I instancji orzekając w kwestii cofnięcia pozwolenia na broń zasadnie objął decyzją także prawo strony do broni bojowej służące do ochrony osobistej, z uwagi na fakt, że skarżący winien był przedłożyć aktualne orzeczenia lekarskie i psychologiczne w 2005 r. czyli 5 lat od wejścia w życie ustawy o broni i amunicji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 marca 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 92/09, w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską i bojową, oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 5 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1070 ze zm.). Przepisy te określają obligatoryjne i fakultatywne przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń. Przesłanka obligatoryjna została wskazana w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy – właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Zgodnie z wymienionym w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy – pozwolenia na broń nie wydaje się osobom co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W stosunku do skarżącego został skierowany do sądu akt oskarżenia zarzucający popełnienie przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. – kto, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadza inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania. J. K., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w ramach przyjętego podziału ról, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził [...] "[...]" S.A. Oddział w L. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci wypłaty nienależnego odszkodowania w wysokości 49000 złotych (czterdzieści dziewięć tysięcy) na jego rzecz. Zatem przestępstwo zarzucane skarżącemu jest przestępstwem umyślnym skierowanym przeciwko mieniu, w tym przypadku przeciwko mieniu ubezpieczyciela. Stosownie do art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji osoby zaliczone do kategorii osób wymienionych w tym przepisie nie mogą posiadać broni. Przepis ten w jego części pierwszej wskazuje na zasadniczą przesłankę pozbawienia uprawnionego broni – broń nie wydaje się osobom co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. By jednak wykazać wystąpienie tej przesłanki, organ administracji jest obowiązany wskazać na konkretny stan faktyczny ją uzasadniający. Prawodawca uznał, przez użycie zwrotu "w szczególności", iż takim stanem faktycznym będą okoliczności wskazane w części drugiej wymienionego przepisu – w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Wobec skarżącego toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, zatem tą okolicznością znalazł się w kręgu osób, którym organ Policji, zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy, był obowiązany cofnąć posiadane uprawnienie do broni. Jeżeli bowiem wolą racjonalnego ustawodawcy część druga art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nie miałaby znaczenia, gdyż organ Policji musiałby, stosownie do części pierwszej tego przepisu przeprowadzać dodatkowe ustalenia, to wymieniona część druga art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy byłaby zbędna. Organ Policji stwierdzając bowiem, że uprawniony do posiadania broni ma dobre opinie w miejscu zamieszkania i w środowisku łowieckim, a jednocześnie narusza porządek prawny, nie mógłby faktycznie sprawować kontroli nad bronią będącą w posiadaniu osób stojących pod zarzutem popełnienia przestępstwa, chociażby tylko w zakresie kategorii wymienionych w części drugiej art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. W ocenie Sądu orzekającego w sprawie takie rozumienie wymienionego przepisu przez skarżącego należy uznać za błędne. Broń nie jest dobrem powszechnym, a jej posiadanie nie należy do praw obywatelskich gwarantowanych Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej. Otrzymanie pozwolenia na broń wiąże się z przeprowadzeniem przez organy Policji szczególnej procedury i w okresie posiadania pozwolenia na uprawnionym ciążą również szczególne obowiązki (np.: właściwe przechowywanie i noszenie broni, informowanie o zmianie miejsca pobytu, poddawanie się badaniom lekarskim i psychologicznym itp.). Ustawa o broni i amunicji odróżnia posiadanie broni na podstawie pozwolenia oraz na podstawie rejestracji. Do tej drugiej kategorii broni należy m.in. broń pneumatyczna (tzw. wiatrówki), na którą zgodnie z art. 11 pkt 10 ustawy o broni i amunicji nie jest wymagane pozwolenie, jednakże broń ta podlega obowiązkowi rejestracji – art. 13 ust. 1 ustawy. W świetle rozważań nad istotą części drugiej przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, w aspekcie znaczenia tego zapisu, Sąd zwrócił uwagę na art. 13 ust. 7 pkt 2 lit. b) ustawy. Zgodnie z tym przepisem broń pneumatyczna nie może być zarejestrowana na rzecz osoby, która nie przedstawi informacji z Krajowego Rejestru Karnego stwierdzającej, że nie była ona skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Jak wynika z tego przepisu w posiadanie broni wymagającej jedynie rejestracji nie może wejść osoba, o której mowa również w części drugiej przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, co prawda jeżeli chodzi o broń pneumatyczną wymaganie to jest łagodniejsze, gdyż dotyczy wyłącznie osób skazanych prawomocnym wyrokiem za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Nie powinno zatem budzić wątpliwości, że w stosunku do osób posiadających broń palną na podstawie pozwolenia, a więc broń uznaną przez prawodawcę za bardziej niebezpieczną od broni pneumatycznej i podlegającą szczególnej reglamentacji, już fakt prowadzenia postępowania karnego przeciwko uprawnionemu o popełnienie wymienionych przestępstw będzie przesłanką do zastosowania art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy. Organy Policji wskazywały również drugą podstawę uzasadniającą cofnięcie skarżącemu prawa do posiadania broni – art. 18 ust. 5 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 4 ustawy o broni i amunicji. Podstawa ta ma charakter fakultatywny, gdyż zgodnie z art. 18 ust. 5 pkt 2 ustawy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń jeżeli osoba ją posiadająca nie do pełnienia obowiązku poddania się badaniom lekarskim i psychologicznych i nie przedstawiła orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, o których mowa w art. 15 ust. 3-5. Skarżący takich orzeczeń nie przedłożył, gdyż uznał, że fakt sprzedaży broni palnej bojowej do ochrony osobistej był równoznaczny ze zrzeczeniem się prawa do jej posiadania. Oczywiście takie rozumienie art. 15 ust. 4 ustawy nie było właściwe. Stosownie do tego przepisu osoba posiadająca pozwolenie na broń wydane w celu określonym w art. 10 ust. 3 pkt 1 obowiązana jest raz na pięć lat przedstawić właściwemu organowi Policji aktualne orzeczenia lekarskie i psychologiczne, o których mowa w ust. 3. W przypadku wydania negatywnego orzeczenia lekarz lub psycholog zobowiązany jest zawiadomić o tym właściwy organ Policji. Skarżący zatem naruszył również wymieniony przepis art. 15 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, co również organ administracji wziął pod uwagę przy wydawaniu rozstrzygnięcia. Z tego względu, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. J. K. wniósł od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Skargę kasacyjną oparł na zarzutach: 1) naruszenia prawa materialnego, to jest art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 53, poz. 549 ze zm.) przez błędną wykładnię; 2) naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 80 i 77 § 1 oraz 7,8 i 11 kpa poprzez zaakceptowanie dowolnego ustalenia organów policji, że skarżący jest osobą, co do której istnieje obawa, że użyje broni w sposób zagrażający bezpieczeństwu i porządkowi publicznemu, - art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) poprzez ogólnikowość uzasadnienia wyroku, pominięcie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności podniesionych w skardze i w piśmie procesowym, dokonanie własnych ustaleń oraz nieuprawnionych uogólnień. Nadto – odstępując od utrwalonej od lat linii orzecznictwa w tego rodzaju sprawach – Sąd I instancji nie wskazał przyczyn, które to odstępstwo uzasadniają. Na tych podstawach wnosił o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, 2) zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionej podstawie. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tj. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy nakłada na organ Policji obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń osobom wymienionym w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. W uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r. sygn. akt II OPS 4/09 przyjęto: "Osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie, na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.)". W uzasadnieniu uchwały wywodzono, że posiadanie i używanie broni palnej stanowi sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Prawa do posiadania broni nie można zliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywateli w świetle Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Dostęp obywateli do broni został poddany istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przymusu, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zasadnicze znaczenie ma to, że pozwolenie na broń może być wydane tylko wówczas, gdy istnieją okoliczności uzasadniające jego wydanie. W uchwale podkreślono, że pozwolenie na broń palną jest uprawnieniem wyjątkowym, będącym atrybutem władztwa państwowego i z tego względu jego posiadacz musi być osobą dającą rękojmię, że swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. W uchwale powołano art. 5 lit. b dyrektywy Rady 91/477/EWG z dnia 18 czerwca 1991 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (Dz. U. UE 91.256.51,2008.179.5), który stanowi, że bez uszczerbku dla art. 3 państwo członkowskie zezwalają na nabywanie i posiadanie broni palnej wyłącznie osobom, które przedstawią ważną przyczynę i które nie stanowią zagrożenia dla samych siebie, dla porządku publicznego lub bezpieczeństwa państwa. Dyrektywa została implementowana do ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, a zatem jej zapisy stanowią źródło dla dokonywania wykładni polskich przepisów prawa. Ustawa o broni i amunicji przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń łączy z utratą przez posiadacza broni przymiotów, które uzasadniają jego posiadanie. Jedną z takich przesłanek są okoliczności przewidziane w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, w myśl którego, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy o broni i amunicji stanowi, że podstawą do odmowy udzielenia pozwolenia na broń, a następnie podstawą cofnięcia tego pozwolenia (art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy) jest istnienie uzasadnionej obawy, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Do przesłanki wypełniającej tę podstawę expressis verbis art. 15 ust. 1 pkt 6 zalicza prowadzenie postępowania karnego o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu. Nie można podzielić wykładni art. 15 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy o broni i amunicji przedstawionej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Nie można bowiem podzielić stanowiska, że ustawodawca wprowadził do stanu hipotetycznego element bezpośredniego związku pomiędzy czynem a zaistnieniem obawy, że osoba użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy o broni i amunicji wyliczający negatywne przesłanki wyłączające możliwość wydania pozwolenia na broń, mający charakter bezwzględnie wiążący, w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy oznacza, że cofnięciu podlega pozwolenie na broń wydane m.in. osobom, którym z określonych w tym przepisie przyczyn pozwolenie takie nie powinno być w ogóle wydane. Zastosowanie przez organy Policji powołanych przepisów i cofnięcie pozwolenia na broń jest zatem obligatoryjne w każdym przypadku, gdy strona należy do osób, o których stanowi art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy. Są to osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Art. 15 ust. 1 pkt 6 przesądza o tym, że osoba wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu zalicza się do kręgu osób, co do których taka obawa istnieje. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko przyjęte w wyroku z dnia 30 października 2008 r. sygn. akt II OSK 1296/07. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W zaskarżonym wyroku Sąd przeprowadził prawidłową wykładnię art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy o broni i amunicji i w konsekwencji ocenił przeprowadzone ustalenie stanu faktycznego sprawy przez organy rozpoznające i rozstrzygające sprawę w postępowaniu administracyjnym. Konsekwentnie nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Sąd przeprowadził kontrolę zaskarżonej decyzji, stosując prawidłowo wykładnię przepisów prawa materialnego i przepisy postępowania. Tym samym nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie narusza art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd ocenia zgodność z przepisami prawa zaskarżonej decyzji administracyjnej. Do tej oceny nie można włączyć okoliczności faktycznych, których nie ma podstaw do wyprowadzenia z przepisu prawa materialnego. Pozytywna ocena w środowisku skarżącego nie może obalić faktu zapisanego w przepisie prawa: prowadzenia przeciwko skarżącemu postępowania karnego za popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu. Nie jest też zasadny zarzut zmiany linii orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego. Analizę linii orzecznictwa przeprowadził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 kwietnia 2009 r. sygn. akt II OSK 650/08, wskazując na rozbieżności oraz przyjmując w tej rozbieżnej linii stanowisko, że art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 2 pkt 2 ustawy o broni i amunicji są na tyle precyzyjnie zredagowane, że nie można zrezygnować z wykładni literalnej. Naczelny Sąd Administracyjny w tym wyroku przyjął: "ustawodawca zróżnicował osoby prawomocnie skazane i objęte postępowaniem przygotowawczym. Jedną grupę tworzą skazani prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie tych przestępstw. W stosunku do tych osób organ administracyjny może ograniczyć postępowanie administracyjne do ustalenia wymienionych tu przesłanek (prawomocne skazanie lub postawienie zarzutów) i może zakończyć postępowanie administracyjne cofnięciem zezwolenia bez potrzeby badania czy czyn strony uzasadnia obawę, że strona może w przyszłości użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Drugą grupę tworzą skazani za popełnienie wszystkich innych przestępstw czy wykroczeń, bądź którym zarzucono takie czyny". W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania w zaskarżonym wyroku przedmiotem była sytuacja faktyczna objęta pierwszą grupą, którą tworzą skazani prawomocnym wyrokiem za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie, co wypełnia przesłankę cofnięcia pozwolenia na broń. W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionej podstawie, na mocy art. 184 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1) powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.