II SA/Go 38/09

Dnia 18 marca 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz Sędziowie Sędzia WSA Marek Szumilas Asesor WSA Michał Ruszyński (spr.) Protokolant ref. staż. Małgorzata Zacharia-Gardzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2009 r. sprawy ze skargi P Sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej – P Sp. z o.o. kwotę 740 (siedemset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją administracyjną z [...] sierpnia 2008r. nr [...] - Wójt Gminy odmówił P sp. z o.o. ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, na działce nr ewid. [...] w skład której wchodzić mają: - kratowa wieża telekomunikacyjna o wysokości 60m, - wyposażenie elektryczno-przesyłowe stacji-kontenery bazowe, - instalacja antenowa, uziemiająca i odgromowa, - przyłącze energetyczne zasilające stację. Jako podstawę prawną decyzji organ pierwszej instancji wskazał art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej: k.p.a, art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 52, art. 53 ust. 1-5, art. 54, art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003r. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej: u.p.z.p, art. 6 pkt 10 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U z 2004r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) i art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 21 lipca 2000r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. z 2000r. Nr 73, poz. 852 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że właścicielem działki objętej wnioskiem jest M.C.. Działka jest położona przy drodze powiatowej. Na działce występuje zabudowa zagrodowa na którą składa się budynek mieszkalny parterowy z poddaszem użytkowym, oraz budynek gospodarczy, położony w środkowej części działki. Według mapy ewidencyjnej część działki (zabudowana) oznaczona jest symbolem "B", obok występują grunty "RIVa". Przez działkę przepływa rów melioracyjny, za którym znajduje się las, oznaczony symbolem LsVI. Północna część działki jest niezagospodarowana i w tej części planowana jest budowa stacji telefonii komórkowej na gruncie "RIVa". W sąsiedztwie od strony południowej na działce nr ewid. [...] usytuowana jest zabudowa zagrodowa, na którą składa się budynek mieszkalny i zabudowania gospodarcze, po drugiej stronie drogi powiatowej na działce [...] znajduje się ruina zabudowań gospodarczych. Od strony północnej i zachodniej działka graniczy z działką nr ewid. [...] – pola, użytki rolne. Organ podał, że analizując art. 54 pkt 2 lit. a u.p.z.p, który nakazuje w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego określenie warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu, wynikających z przepisów odrębnych a w szczególności w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, należy odstąpić od ustalenia lokalizacji wieży jako obcego elementu w przestrzeni, chroniąc w ten sposób krajobraz. W ocenie organu lokalizacja inwestycji stanowić będzie dysharmonizujący obiekt w otoczeniu, ponadto działka objęta wnioskiem znajduje się w obszarze chronionego krajobrazu nr [...], ustanowionego przez Wojewodę na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody i wydanego na tej podstawie rozporządzenia nr [...] Wojewody z dnia [...] lutego 2005r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu (Dz.Urz. Woj. Nr 9, poz. 172). Ponadto w ocenie organu pierwszej instancji lokalizacja wieży telefonii komórkowej o wysokości ok. 60m ingeruje w krajobraz tej części wsi i niewątpliwie przyczyni się do jego zakłócenia, co jest niezgodne z art. 2 pkt 1 u.p.z.p. Organ podał, że lokalizacja w obszarze chronionego krajobrazu przyczyni się do utraty krajobrazowych i przyrodniczych walorów cennego terenu. W związku z powyższym za bezzasadne uznano uzgadnianie odmownych warunków z organami na podstawie art. 53 ust. 4 u.p.z.p. Organ pierwszej instancji przedstawił też przebieg postępowania w sprawie. Wskazał, iż w sprawie trzykrotnie wydawał decyzje odmawiające ustalenia lokalizacji i decyzje te uchylane były przez organ odwoławczy – Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Wójt Gminy stwierdził, iż należy odmówić ustalenia lokalizacji z uwagi na art. 144 Kodeksu cywilnego a budowę obcego elementu dominującego w krajobrazie należy uznać za korzystanie z nieruchomości ponad przeciętną miarę. Organ podkreślił, że uwzględniając art. 5 Prawa budowlanego należy zapewnić poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich. Może nastąpić spadek wartości nieruchomości, dlatego też z tego powodu należy odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji. Wskazano także, że w ramach władztwa planistycznego wyrażonego w art. 4 ust. 2 u.p.s.p, organ rozstrzyga o przeznaczeniu danego terenu w planie miejscowym (decyzji) oraz wprowadza ograniczenia w użytkowaniu terenu. Każdy ma prawo do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób – art. 6 ust. 2 u.p.z.p. Od decyzji powyższej odwołanie wniosła P sp. z o.o. Odwołujący się zarzucił organowi pierwszej instancji naruszenie art. 56 i art. 1 pkt 2 ust. 9 u.p.z.p, niewłaściwe zastosowanie art. 144 Kodeksu cywilnego, art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, oraz art. 107, 7 i 8 k.p.a, wnosząc o uchylenie pierwszoinstancyjnego rozstrzygnięcia i orzeczenie co do istoty sprawy. W uzasadnieniu odwołania odwołujący się podniósł iż organ pierwszej instancji nie wskazał w jaki sposób budowa stacji bazowej stoi w sprzeczności z interesami osób trzecich chronionymi art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego i art. 144 Kodeksu cywilnego. W ocenie odwołującego się stwierdzenie, że organ ma prawo oceny inwestycji z normami ogólnymi np. chroniącymi ład przestrzenny i ta ocena mogłaby być podstawą do odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji jest niedopuszczalne. Organ powinien oprzeć wszelkie rozwiązania sprzeczne z wnioskiem na wyraźnej sprzeczności z przepisem nakładającym expressis verbis jakieś ograniczenie. Nie można odmówić wydania decyzji, jeżeli zamierzenie nie jest sprzeczne w przepisami odrębnymi. Odwołujący się wskazał ponadto, iż na etapie ustalania lokalizacji inwestycji celu publicznego ochrona interesów osób trzecich nie może być zapewniona całościowo i przejmować działań właściwych ochronie interesów osób trzecich na etapie pozwolenia na budowę. Dlatego też organ pierwszej instancji błędnie zastosował przepis Prawa budowlanego. Argumentem przemawiającym za odmową ustalenia lokalizacji nie może być też obniżenie wartości nieruchomości sąsiednich, jest to bowiem interes faktyczny a nie prawny, a ten nie zasługuje na ochronę w świetle art. 28 k.p.a. Decyzją z [...] listopada 2008r. nr [...] - Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że zaskarżona decyzja nie zawiera analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy. Brak jest załączników do decyzji – części tekstowej i części graficznej. Organ stwierdził, iż nie ma przy tym prawnego znaczenia, czy decyzja jest pozytywna, czy negatywna. W obu bowiem przypadkach jej niezbędnym elementem jest analiza. Organ wskazał ponadto, iż odmawiając ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, organ pierwszej instancji powołał się na niezgodność z obowiązującymi przepisami prawa, nie wskazując jednak w sposób należycie umotywowany, z jakimi konkretnymi przepisami prawa zamierzenie inwestycyjne jest niezgodne. Kolegium podzieliło argumenty odwołującego się, iż przeszkody w pozytywnym rozpatrzeniu wniosku nie mogą stanowić przepisy Prawa budowlanego. Organ odwoławczy wskazał, że powołano ogólnie art. 5. Należy jednak domniemywać, tak jak wskazano w odwołaniu, że chodziło o przepis ust. 1 pkt 9 tego artykułu – poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich. Tak samo w ocenie Kolegium w sprawie nie mają zastosowania przepisy Kodeksu cywilnego, w szczególności wskazanego w uzasadnieniu art. 144. Organ zwrócił także uwagę, iż organ pierwszej instancji nie wskazał na czym miałaby polegać ochrona krajobrazu i naruszenie, w razie ustalenia lokalizacji inwestycji, zapisów zawartych w rozporządzeniu nr [...] Wojewody z dnia [...] lutego 2005r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu. Przez to zasadny okazał się zarzut naruszenia art. 107 § 1 i 3 k.p.a, jeśli chodzi o nie wykonanie obowiązku należytego uzasadnienia decyzji, zarówno pod względem prawnym, jaki i faktycznym. Organ odwoławczy wskazał na treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 3.10.2007r. sygn. akt II SA/Łd 571/07. Pokreślił, iż trzykrotnie uchylał decyzje organu pierwszej instancji, lecz organ pierwszej instancji nie zastosował się do jego wskazań i zaleceń zawartych we wcześniej wydanych decyzjach. Organ odwoławczy uznał zatem, iż rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części i dlatego też należało uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego stała się przedmiotem skargi P złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił uchybienie : 1. przepisom art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a, polegające na uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, w sytuacji gdy rozstrzygnięcie nie wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości bądź w znacznej części, 2. przepisom art. 136 k.p.a, polegające na uchyleniu zaskarżonej decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia, podczas gdy przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego w granicach wyznaczonych przez art. 136 k.p.a było wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy, 3. przepisom art. 15 k.p.a, polegające na nie poddaniu sprawy drugiemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu, przez co naruszona została ustrojowa zasada postępowania administracyjnego, 4. przepisom art. 7 k.p.a, polegające na ograniczeniu się do kontroli zasadności argumentów przytoczonych przez organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji, nie podejmując kroków niezbędnych do merytorycznego załatwienia sprawy, czym niewątpliwie organ naruszył interes skarżącego. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o : 1. uchylenie zaskarżonej decyzji w części przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, 2. zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 15 k.p.a, strona ma prawo domagania się dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy przez organu I i II instancji. W konsekwencji organ odwoławczy obowiązany jest do merytorycznego rozpatrzenia sprawy i skontrolowania postępowania oraz decyzji organu pierwszej instancji, zarówno z punktu widzenia legalności, jak i celowości. Kontrola organu odwoławczego musi być więc zawsze kontrolą pełną, polegającą na ponownym merytorycznym rozpoznaniu sprawy, co wynika wprost z art. 138 § 2 k.p.a. Zakres kompetencji merytoryczno-reformacyjnej organu odwoławczego ogranicza jedynie art. 138 § 2 k.p.a, który stanowi podstawę prawną do wydania decyzji kasacyjnej powodującej przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Skarżący zwrócił uwagę, iż wydanie decyzji kasacyjnej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji jest wyjątkiem od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, a zatem niedopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca art. 138 § 2 k.p.a. Mając powyższe na uwadze – zdaniem skarżącego – Kolegium na podstawie art. 136 w zw. z art. 84 ust. 1 k.p.a i art. 50 ust. 4 u.p.z.p, powinno było zlecić osobie wpisanej na listę samorządu zawodowego urbanistów albo architektów, przygotowanie projektu decyzji na wniosek inwestora. Dopiero wówczas doszłoby bowiem do merytorycznego wyjaśnienia sprawy. Ponadto dopiero tak przygotowany projekt dawałby pogląd czy, tak jak wskazuje inwestor, nie ma żadnych prawnych przeszkód do ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla danego przedsięwzięcia. W sytuacji zaś decyzji pozytywnej, Kolegium winno skierować ją do uzgodnienia, jak stanowi art. 53 ust. 4 u.p.z.p. Wskazane czynności, jakie zdaniem skarżącego Kolegium powinno podjąć, w żadnym wypadku nie przekraczają uprawnień organu z art. 136 k.p.a. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł także, iż rozstrzygnięcie organu odwoławczego nie może być uzasadniane, jak wskazał to organ, nie wyznaczeniem przez organ pierwszej instancji obszaru analizowanego w otoczeniu planowanej inwestycji. Wbrew bowiem stanowisku Kolegium art. 61 u.p.z.p a także normy rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie znajdują zastosowania w odniesieniu do inwestycji celu publicznego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało w całości argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem kwestionowana decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego zapadła z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżona decyzja jest decyzją kasacyjną. Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Skorzystanie zatem z uprawnień kasacyjnych przez organ odwoławczy jest uzasadnione jedynie wówczas, gdy zachodzi konieczność usunięcia istotnych braków w przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego przez organ pierwszej instancji. Sąd podziela stanowisko skarżącego, iż co do zasady, orzeczenie organu odwoławczego powinno mieć charakter reformacyjny (art. 138 § 1 k.p.a.), zaś uprawnienia kasacyjne tego organu mają charakter wyjątkowy i nie mogą być interpretowane rozszerzająco. W przypadku, gdy przedmiotem zaskarżenia decyzji do sądu administracyjnego jest decyzja wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a, rolą sądu jest dokonanie oceny, czy organ odwoławczy wydający decyzję nie przekroczył swoich uprawnień określonych w wymienionym przepisie prawa. W niniejszej sprawie zdaniem sądu nie zachodziły przesłanki pozwalające organowi odwoławczemu na uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy uchylając decyzję pierwszoinstancyjną wskazał, że decyzja ta nie zawiera niezbędnych elementów, tj. analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, stwierdzając jednocześnie, iż zarówno w przypadku pozytywnego, jak i negatywnego załatwienia sprawy, przedmiotowa analiza jest niezbędnym elementem postępowania. Obowiązek przeprowadzenia takiej analizy wynika z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003r. Nr 164, poz. 1588). W niniejszej sprawie mamy do czynienia z decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego, jakim jest budowa stacji bazowej telefonii komórkowej. Zgodnie z brzmieniem art. 53 ust. 3 u.p.z.p, wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (także decyzji o warunkach zabudowy) wiąże się z dokonaniem przez organ analizy dwóch elementów. Jest to analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych (art. 53 ust. 3 pkt 1), oraz analiza prawna i faktyczna dotycząca terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji (art. 53 ust. 3 pkt 2). Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego w odróżnieniu od decyzji o warunkach zabudowy, korzysta z preferencji proceduralnych. Wyznacznikiem rozstrzygnięcia merytorycznego decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest tylko zgodność projektowanej inwestycji z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. W przypadku lokalizacji inwestycji celu publicznego nie znajduje zatem zastosowania tzw. zasada dobrego sąsiedztwa, wynikająca z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p, co oznacza, że nie znajdują także zastosowania przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Rozporządzenie powyższe określa bowiem sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w decyzji o warunkach zabudowy (§ 1). Oznacza to, że w niniejszej sprawie organ pierwszej instancji nie był zobowiązany do wyznaczenia wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, obszaru analizowanego i przeprowadzenia na nim analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. Organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż odmawiając ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, organ pierwszej instancji powołał się na niezgodność z obowiązującymi przepisami, nie wskazując jednak w sposób należycie umotywowany, z jakimi konkretnie przepisami prawa zamierzenie jest niezgodne. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że nie podziela stanowiska organu pierwszej instancji, iż przeszkody w pozytywnym rozpatrzeniu wniosku nie może stanowić powołany przez organ pierwszej instancji przepis art. 5 Prawa budowlanego, a także przepis art. 144 Kodeksu cywilnego. Powyższe stwierdzenie Kolegium oznacza, że organ ten przyjął, iż niezgodność zamierzenia inwestycyjnego z powołanymi wyżej przepisami stanowi dla organu pierwszej instancji podstawę odmowy pozytywnego dla skarżącego załatwienia sprawy. Niezrozumiałe jest zatem stanowisko organu odwoławczego, iż organ pierwszej instancji nie wskazał z jakimi przepisami niezgodna jest planowana inwestycja. Należy także podkreślić, iż oprócz niezgodności zamierzenia inwestycyjnego z przepisami art. 5 Prawa budowlanego, oraz art. 144 Kodeksu cywilnego, organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał, że planowana inwestycja ingerować będzie w krajobraz wsi i przyczyni się do jego zakłócenia, co jest niezgodne z art. 2 pkt 1 u.p.z.p. Do kwestii niezgodności planowanej inwestycji z art. 2 pkt 1 organ odwoławczy nie odniósł się jednak w uzasadnieniu decyzji. W ocenie organu pierwszej instancji działka objęta wnioskiem znajduje się w obszarze chronionego krajobrazu nr [...], ustanowionego przez Wojewodą rozporządzeniem nr [...] z dnia [...] lutego 2005r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu. Należałoby zatem przyjąć, iż zdaniem organu pierwszej instancji już samo położenie działki nr ewid. [...] na obszarze chronionego krajobrazu, wyklucza możliwość wydania pozytywnej dla skarżącego decyzji. Przy takim stanowisku organu pierwszej instancji organ odwoławczy powinien sam tę kwestię wyjaśnić. Konieczność bowiem przeprowadzenia postępowania w zakresie zgodności lokalizacji przedmiotowej stacji bazowej z zapisami rozporządzenia Wojewody mieści się w kompetencji organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania wyjaśniającego na podstawie art. 136 k.p.a, wyłączając dopuszczalność kasacji decyzji. Reasumując sąd uznał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze mogło samodzielnie rozstrzygnąć sprawę skarżącego i nie istniała potrzeba uchylania decyzji organu pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. W świetle powyższych ustaleń uznać należy, iż zaskarżoną decyzję wydano z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a. Naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tego względu zaskarżoną decyzję należało wyeliminować z obrotu prawnego. Wobec powyższego sąd – z mocy przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a, orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 i 2 p.p.s.a. Na koszty te składa się wpis od skargi w kwocie 500 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 240 zł. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy powinien zatem orzec mając na uwadze powyższe treści.