II SA/Kr 1166/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie : WSA Krystyna Daniel WSA Renata Czeluśniak (spr.) Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2009 r. sprawy ze skargi [...] Telefonii sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 27 października 2008 r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] na rzecz strony skarżącej Telefonii sp. z o.o. w W. kwotę 757 zł ( siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 roku wydaną na podstawie art. 50 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2, art. 53 ust. 3, art. 54 oraz art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717, z późn. zm.), w związku z art. 6 pkt 1 i art. 4 pkt 18 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603 ze późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), Prezydent Miasta K. po rozpatrzeniu wniosku spółki pod firmą [...] Telefonia [...] spółka z.o.o. z siedzibą w W. odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "budowa stacji bazowej telefonii komórkowej "A" przy ul. [...], na działce nr 1 obr. [...]". W uzasadnieniu swojej decyzji organ obszernie przedstawił i omówił stan prawny mający zastosowanie w sprawach o ustalenie lokalizacji celu publicznego na gruncie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i ustawy o gospodarce nieruchomościami. W tym kontekście organ, powołując się na dyspozycję przepisu art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dokonał analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, tak ze względu na treść przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak również przepisów odrębnych, a także dokonał analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewidziano realizację zamierzenia inwestycyjnego, którego wniosek dotyczył. W wyniku wyżej powołanej analizy organ ustalił, że przedmiotowa inwestycja obejmuje budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na części dz. nr 1 usytuowanej przy sięgaczu od ul. [...] w K., w ramach której wybudowana ma zostać strunobetonowa wieża o znacznym gabarycie, o wysokości 41 metrów ponad poziom gruntu (wraz z odgromnikiem o wysokości 5 metrów) wraz z montażem na wieży systemu anten sektorowych i radioliniowych oraz umieszczeniem u podnóża wieży dwóch kontenerów z urządzeniami nadawczo-odbiorczymi obsługującymi stację. Ponadto, dokonując oceny stanu zagospodarowania terenu w rejonie projektowanej inwestycji organ ustalił, że wnioskowany teren inwestycji zlokalizowany jest we wschodniej części miasta na granicy z sąsiednią gminą W., na terenie układu urbanistycznego dawnej wsi L.. Układ ten charakteryzuje się swobodną kompozycją budynków. Znajduje się on w bezpośrednim sąsiedztwie otwartych terenów pól uprawnych, na terenie słabo zainwestowanym, którego główną zabudowę stanowi nieregularna, drobna zabudowa jednorodzinna w obudowie samej ul. [...] oraz odchodzących od niej sięgaczy. Występujące na tym terenie gospodarstwa w większości są pochodzenia starszego i noszą znamiona wiejskiej zabudowy zagrodowej, zaś powstałe współcześnie obiekty mieszkalne mają charakter zabudowy podmiejskiej. W niedalekiej odległości od terenu inwestycji planowana jest budowa [...] obwodnicy K. – drogi S... wraz z bezkolizyjnym skrzyżowaniem - Węzłem R. Sama zaś działka nr 1 obr [...] jest usytuowana w centrum terenów otwartych tzw. K., na północ od terenów kopalni kruszywa B. Budynki mieszkalne występujące w sąsiedztwie są drobne kubaturowo. Powoduje to, że zabudowa posiada jednolitą wysokość tworzącą regularną, horyzontalną linię zabudowy dachów na wysokości od około 8 do 10 metrów nad poziom terenu. Mając przedmiotowe ustalenia na względzie organ I instancji uznał, że lokalizacja zamierzenia inwestycyjnego o wysokości 41 metrów nad poziom terenu (46 metrów z odgromnikiem), o parametrach odbiegających od dominujących w opisanym wyżej rejonie, stosunkowo niskich parametrów wysokościowych (tj. około 8 - 10 metrów nad poziom terenu), byłaby sprzeczna z wymaganiami ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, o których mowa w art. 1 ust 2 pkt 1 i 2, art. 2 pkt 1 w związku z art. 53 ust. 3 i 54 pkt 2 lit. "a" ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie jest bowiem możliwe wyznaczenie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, skoro inwestycja określona we wniosku – ze względu na swoją wysokość, konstrukcję i miejsce jej planowanej lokalizacji – stoi w rażącej sprzeczności z tymi wymaganiami i stanowić będzie drastyczną ingerencję w istniejący ład przestrzenny w rejonie, w którym jest planowana. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła [...] Telefonia [...] spółka z.o.o. z siedzibą w W., zarzucając niewłaściwe zastosowanie art. 52 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odwołujący stwierdził, że wniosek o wydanie decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego zawierał wszystkie wymagane elementy, a mimo to organ I instancji uznał, że realizacja tej inwestycji byłaby sprzeczna z wymaganiami ładu przestrzennego, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2, art. 2 pkt 1, w związku z art. 53 ust. 3 i 54 pkt 2 lit. "a" ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie odwołującego się decyzja organu I instancji nosi znamiona dowolności, ponieważ rozstrzygnięcie oparte zostało na treści klauzul generalnych, przy jednoczesnym braku wskazania w sposób dostateczny na indywidualne, konkretne przesłanki, którymi organ kierował się przy jego wydaniu. Odwołujący podniósł także, że organ orzekający, aby odmówić lokalizacji danej inwestycji w sposób wnioskowany przez inwestora, musi wykazać jej niezgodność z przepisami prawa (to jest wskazać normę, która stanowiłaby o niedopuszczalności inwestycji), czego jednak wydając zaskarżoną decyzję – z przyczyn przedstawionych powyżej - w sposób należyty nie uczynił, powołując jedynie klauzule generalne i przepisy informujące o zakresie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto, odwołujący się podnosząc zarzut naruszenia art. 77 k.p.a. wskazał, że organ I instancji bezzasadnie utożsamił analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu, sporządzoną przez mgr inż. arch. W. G. oraz mgr inż. Arch. D. G., z dowodem z opinii biegłych, o którym mowa w art. 84 k.p.a., zaś samych autorów analizy – z biegłymi. W ocenie odwołującego się sama analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu nie może stanowić o odmowie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ administracji publicznej, stosując się do adresowanego do niego obowiązku określonego w przepisie art. 77 k.p.a., to jest wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, powinien samodzielnie ustalić okoliczności dotyczące planowanego obiektu, względnie dopuścić w sprawie na powyższą okoliczność dowód z opinii biegłego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 27 października 2008 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 1, art. 2, art. 50, art. 53, art. 54, art. 63 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717, z późn. zm.) w związku z art. 6 pkt 1 i art. 4 pkt 18 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603 ze późn. zm.) oraz na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że w jego ocenie po zapoznaniu się z materiałem dowodowym zaskarżona decyzja jest prawidłowa pod względem formalnym i materialnym. Podzielono w nim ustalenia i argumenty organu l instancji. Wskazano, że w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego organ dokonuje w pierwszej kolejności analizy zgodności inwestycji z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zaś w dalszej - z innymi przepisami odrębnymi. Podniesiono, że ustawodawca wprowadził wymóg analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, jak również sporządzenia projektu decyzji przez osobę legitymującą się odpowiednim poziomem merytorycznym (art. 50 ust. 4). Ma ona określać brak sprzeczności planowanej ustawy z wymaganiami m.in. ładu przestrzennego. Odnosząc się do zarzutu odwołania, że rozstrzygnięcie organu I instancji oparte zostało o treść klauzul generalnych, przy jednoczesnym braku wskazania w sposób dostateczny na indywidualne, konkretne przesłanki, którymi organ kierował się przy jego wydaniu, organ II instancji wskazał, że w jego ocenie na gruncie obowiązującej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zawarte w niej przepisy zawierające pojęcia niedookreślone mają charakter bezpośrednio obowiązujący organy administracji publicznej w procesie kształtowania polityki przestrzennej i stanowią samoistną podstawę do rekonstrukcji zawartych w nich norm prawnych. W konsekwencji w każdym przypadku winny one być brane pod rozwagę, także w przypadku wydawania decyzji administracyjnych z zakresu kształtowania zagospodarowania przestrzeni. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła [...] Telefonia [...] spółka z.o.o. z siedzibą w W., podnosząc następujące zarzuty: 1. naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez: -błędną wykładnię art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uznanie, że zamierzenie inwestycyjne jest niezgodne z przepisami odrębnymi, w konsekwencji nieprawidłowej wykładni art. 1 ust. 2 w zw. z art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ogólne odniesienie się do wymagań ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, walorów architektonicznych, krajobrazowych oraz potrzeb interesu społecznego w zakresie uznania, że inwestycja jest sprzeczna z ogólnymi zasadami kształtowania ładu przestrzennego; 2. innego naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez: - naruszenie art. 84 k.p.a. poprzez uznanie, że analiza urbanistyczna stanowi dowód w sprawie o znaczeniu dowodu z opinii biegłego, podczas gdy nie ma żadnych podstaw, aby analizę urbanistyczną utożsamiać z opinią biegłego w rozumieniu art. 84 k.p.a., a samego autora analizy z biegłym, przy czym skarżący podniósł, że ustalenia analizy urbanistycznej zostały przyjęte jako podstawa prawna zaskarżonej decyzji; - pominięcie w zaskarżonej decyzji naruszenia przez Prezydenta Miasta K. przepisów art. 77 § 1 k.p.a. w zakresie obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, art. 107 k.p.a. w zakresie nieprawidłowego uzasadnienia wydanej decyzji. Powołując powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta K. oraz o zasądzenie na jej rzecz od organu administracji kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu swojej skargi skarżący wskazał, że klauzule generalne zawarte w art. 1 ust. 2 pkt 1 oraz art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie mogą stanowić głównej podstawy odmowy przez organ ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, ponieważ upoważniałoby to organy administracji do wydawania rozstrzygnięć w znacznym stopniu dowolnych. Zdaniem skarżącego organy administracji obu instancji naruszyły przepisy regulujące zasady wydawania decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego poprzez oparcie decyzji odmownej na klauzulach generalnych, zawartych w wyżej powołanych przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym bez wskazania konkretnych przepisów szczególnych, z którymi planowana inwestycja byłaby sprzeczna. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, stwierdzeniem ich nieważności bądź wydania ich z naruszeniem prawa, wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" p.p.s.a. sąd uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga jest uzasadniona. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja, a także utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji dotknięte są naruszeniami o takim właśnie charakterze, zatem nie mogły one pozostać w obrocie prawnym. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż podjęte przez organy administracji publicznej rozstrzygnięcia dotknięte są naruszeniem przepisów prawa materialnego, a to art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie do stanu faktycznego, ustalonego w sprawie. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu, nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Zarówno Prezydent Miasta K., jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze dokonały interpretacji tego przepisu przez pryzmat art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy, obligującego do uwzględniania w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymogów ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, jak i art. 2 pkt 1, wskazującego, iż pod pojęciem ładu przestrzennego należy rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Organy uznały również, iż w zakresie pojęcia "przepisów odrębnych", użytego w art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, mieszczą się również przepisy tejże ustawy, a także inne przepisy, zawarte w aktach rangi ustawowej, znajdujące się poza ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W nauce prawa administracyjnego podkreśla się, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter rozstrzygnięcia związanego (zob. T. Bąkowski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Zakamycze, 2004, komentarz do art. 56), co oznacza, że w wypadku zgodności inwestycji z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami odrębnymi nie można odmówić ustalenia jej lokalizacji. Podobne stanowisko wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia z dnia 13 czerwca 2006r. (sygn. akt IV SA/Wa 441/06), w którym Sąd stwierdził, że "Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest decyzją uznaniową organu, lecz jej ustalenia są zależne od regulacji prawnych dotyczących projektowanego zamierzenia inwestycyjnego i obszaru, na którym takie zamierzenie ma być zlokalizowane. Decyzja ta stanowi zatem prawnie określoną formę oceny dopuszczalności lokalizacji inwestycji w danym miejscu, w świetle powszechnie obowiązującego prawa. Organ ustalający lokalizację projektowanej inwestycji, aby odmówić jej lokalizacji w sposób wnioskowany przez inwestora, musi wykazać niezgodność wnioskowanej lokalizacji z przepisami prawa.". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podziela ww. stanowisko. W ocenie Sądu przyjęcie, iż podstawą odmowy ustalenia lokalizacji może być niezgodność z normami niedookreślonymi, takimi jak powołane wyżej przepisy art. 1 ust. 2 pkt 1 oraz art. 2 pkt 1 ustawy, jest sprzeczne z wyżej przedstawionym charakterem decyzji, pozostawiając nadmierny tzw. luz decyzyjny organom administracji publicznej. W ocenie Sądu, przepisami odrębnymi w rozumieniu art. 56 ustawy są przepisy, umiejscowione w innych ("odrębnych") aktach prawnych niż sama ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepisy tejże ustawy mogą rzecz jasna również stanowić podstawę wydania rozstrzygnięcia odmownego, jednakże podstawowym i niezbędnym warunkiem wówczas musi być szczegółowość normy prawnej. Oparcie decyzji negatywnej na klauzuli generalnej, jaką jest ład przestrzenny, jego kształtowanie i ochrona, czyniłoby z decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego orzeczenie o charakterze zbliżonym do uznaniowego. Ustawa ma za zadanie kształtować i chronić ład przestrzenny, jednakże środki do tego służące określone są precyzyjnie w przepisach o charakterze szczególnym, w tym regulujących ustalanie warunków zabudowy oraz lokalizacji inwestycji celu publicznego. W niniejszej sprawie Sąd podziela pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 18 października 2007r. (sygn. akt II SA/Lu 618/07), że "Niedopuszczalne jest przyjęcie, że organ ma prawo oceny projektowanej inwestycji z normami ogólnymi np. chroniącymi ład przestrzenny (art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy) i ocena ta mogłaby stanowić podstawę do odmowy ustalenia warunków zabudowy." W wyroku tym Sąd podkreślił także, że "Organ, wydając decyzję odmowną, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć na wyraźnej sprzeczności z przepisem nakładającym expressis verbis jakieś ograniczenie". Rację mają organy administracji publicznej wskazując, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego stanowi substytut planu miejscowego i jest instytucją zbliżoną do decyzji ustalającej warunki zabudowy. W tym jednak przypadku oprócz podobieństw, sprowadzających się do podobnej funkcji obu rodzajów rozstrzygnięć w toku procesu inwestycyjnego, istotniejsze są różnice w zakresie przesłanek wydania decyzji w obu tych trybach wynikające ze specyfiki zamierzeń inwestycyjnych. Trzeba podkreślić, że decyzja o warunkach zabudowy, oprócz ogólnego wymogu zgodności z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5) musi spełniać szereg innych przesłanek, w tym warunek kontynuacji zabudowy (art. 61 ust. 1 pkt 1), w czym zresztą należy upatrywać rozwinięcia i uszczegółowienia zasady ochrony ładu przestrzennego. W odniesieniu do decyzji ustalającej lokalizację celu publicznego, ustawodawca wymogu takiego nie przewidział. Wystarczy zresztą dokonać analizy art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, zawierającego katalog inwestycji celu publicznego, aby dojść do wniosku, że zastrzeżenie takie byłoby całkowicie chybione. Charakter większości z tych inwestycji wyklucza nie tylko zastosowanie zasady kontynuacji zabudowy i zagospodarowania, ale wręcz przesądza, że realizacja każdego takiego zamierzenia musi doprowadzić do naruszenia i przekształcenia istniejącego na danym obszarze ładu przestrzennego. W odróżnieniu zatem od zamierzeń, objętych obowiązkiem uzyskania warunków zabudowy, z samej swojej istoty inwestycja celu publicznego nie może być ograniczona istniejącym stanem zagospodarowania i zabudowy danego obszaru, zawsze bądź prawie zawsze będzie od takiego stanu znacząco odbiegać. Skoro ustawodawca nie przewidział - jak ma to miejsce w odniesieniu do warunków zabudowy - aby dopuszczalne parametry obiektów inwestycji celu publicznego odpowiadały średnim wartościom, występującym na danym terenie, najwyraźniej dopuścił, aby obiekty o charakterze celu publicznego odbiegały od tych wartości. Skoro tak, to warunek kontynuacji i dostosowania charakteru zabudowy takich obiektów nie został w ustawie zastrzeżony, co czyni niedopuszczalnym próby wprowadzenia go za pomocą rozszerzającej interpretacji klauzul generalnych, takich jak ład przestrzenny. Z samej technicznej istoty urządzenia, jakim jest stacja bazowa telefonii komórkowej, wyposażona w anteny nadawcze i odbiorcze, wynika konieczność wykonania jej na odpowiednio wysokim maszcie, który musi znacząco przewyższać istniejącą zabudowę. Podzielenie stanowiska organów administracji, zaprezentowanego w kontrolowanych decyzjach, musiałoby prowadzić do wniosku, że w żadnym wypadku nie jest możliwe ustalenie lokalizacji takiego obiektu celu publicznego, albowiem maszt anteny stacji zawsze będzie górował nad terenem lub okoliczną zabudową, zawsze zatem wprowadzi jakąś dysharmonię w istniejący sposób zagospodarowania obszaru. Jednak sama ta okoliczność nie może stanowić podstawy do wydania decyzji odmownej. W świetle art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym może ona zapaść wyłącznie wówczas, kiedy inwestycja naruszałaby przepisy odrębne - normy zawarte w innych aktach prawnych. Tymczasem organy administracji publicznej nie przeanalizowały projektowanej inwestycji pod kątem tak właśnie rozumianych przepisów odrębnych, nie badając na przykład jej zgodności z normami w zakresie ochrony środowiska. W tym zakresie zarzut naruszenia przepisów postępowania (art. 7 i 77 kpa w zw. z art.53 cyt. ustawy) należy uznać za zasadny. W ponownie prowadzonym postępowaniu administracyjnym organy administracji publicznej winny ocenić zgodność inwestycji z przepisami odrębnymi w rozumieniu art. 53 ust.3 i art.56 ustawy. Mając powyższe na uwadze, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu l instancji, za podstawę biorąc art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.