II OSK 1907/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Stahl (spr.) Sędziowie sędzia NSA Wiesław Kisiel sędzia NSA Jerzy Stankowski Protokolant Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 sierpnia 2008 r. sygn. akt III SA/Wr 294/08 w sprawie ze skargi A. O. na zarządzenie zastępcze Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia mandatu radnego oddala skargę kasacyjną Wojewoda Dolnośląski zarządzeniem zastępczym, na podstawie art. 98a ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm., zwanej dalej w skrócie "u.s.g.") w związku z art. 190 ust. 1 pkt 2a ustawy z dnia 16 lipca 1998 r. Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw (t. jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 159, poz. 1547 ze zm., zwanej dalej w skrócie "o.w."), stwierdził wygaśnięcie mandatu radnego Rady Miejskiej w Świebodzicach A. O.. W uzasadnieniu organ nadzoru wyjaśnił, że po uzyskaniu informacji o założeniu przez dwóch radnych Rady Miejskiej w Świebodzicach w dniu [...] maja 2007 r. spółki z o.o. "[...]", zajmującej się zarządzaniem wspólnotami mieszkaniowymi, wszczęte zostało postępowanie wyjaśniające w sprawie. Organ nadzoru zwrócił się do Burmistrza Świebodzic o podanie imion i nazwisk radnych, którzy są założycielami spółki, oraz o wskazanie czy spółka prowadzi działalność z wykorzystaniem mienia gminnego. Burmistrz ustalił, że wspólnikami są A. O. i W. T.. Następnie Wojewoda Dolnośląski wystąpił do radnego A. O. o wyjaśnienie, czy spółka "[...]" prowadzi działalność z wykorzystaniem mienia gminnego, a jeśli tak, to w jakim stopniu jest ono wykorzystywane w działalności spółki. Wniósł również o przesłanie odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego dotyczącego wspomnianej spółki. A. O. oświadczył, że spółka z o.o. "[...]" nie wykorzystuje mienia komunalnego Gminy Świebodzice, przedmiotem jej działalności jest zarządzanie wspólnotami mieszkaniowymi, których nieruchomości nie stanowią mienia komunalnego Gminy Świebodzice. Według dalszych informacji, spółka zawarła z Miejskim Zarządem Nieruchomości w Świebodzicach umowę najmu pomieszczeń biurowych i z tego tytułu opłaca czynsz miesięczny ustalony uchwałą Rady Miejskiej w Świebodzicach. Zdaniem radnego, wynajmowane pomieszczenia służą do celów administracyjnych spółki, co nie stanowi o istocie działalności gospodarczej, mającej na celu osiąganie korzyści majątkowych. Radny przesłał również odpis z Krajowego Rejestru Sądowego dotyczący spółki "[...]". Z przesłanego przez A. O. odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego dotyczącego spółki z o.o. "[...]" wynika, że ma ona siedzibę w Świebodzicach przy ul. [...], jej zaś wspólnikami są A. O. i W. T., przy czym pierwszy pełni funkcję prezesa zarządu, drugi - wiceprezesa tego organu. Na podstawie przedstawionej przez Burmistrza Świebodzic umowy z dnia 1 lipca 2007 r. organ nadzoru ustalił, że Gmina Świebodzice wynajęła spółce z o.o. "[...]" pomieszczenia biurowe i socjalne przy ul. [...] o całkowitej powierzchni 160,90 m², zawierając umowę na 3 lata. W tej sytuacji, uznając, że przepis art. 24f ust. 1 u.s.g zgodnie z którym radni nie mogą prowadzić działalności gospodarczej na własny rachunek lub wspólnie z innymi osobami z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy, w której radny uzyskał mandat, a także zarządzać taką działalnością lub być przedstawicielem czy pełnomocnikiem w prowadzeniu takiej działalności został naruszony Wojewoda Dolnośląski wystąpił do rady gminy o wygaszenie mandatu radnego A. O., jednak Rada Miejska nie podjęła stosownej uchwały. Wobec bezskutecznego upływu wyznaczonego na podjęcie uchwały terminu Wojewoda Dolnośląski - działając na podstawie art. 98a ust. 2 u.s.g. - poinformował Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o zamiarze wygaszenia mandatu radnemu Rady Miejskiej w Świebodzicach A. O. (pismo z dnia [...] stycznia 2008 r., Nr [...]). W dniu 21 lutego 2008 r. organ nadzoru wydał zapowiadane zarządzenie zastępcze. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu A. O. wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia Wojewody Dolnośląskiego, zarzucając organowi nadzoru naruszenie art. 24f u.s.g. W uzasadnieniu skargi A. O. podkreślił, że przy ocenie istnienia materialnoprawnej przesłanki podjęcia uchwały o wygaśnięciu mandatu radnego należy odnieść się nie tylko do art. 24f ust. 1 u.s.g., ale także do ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Uzasadnieniem zakazu ustanowionego w art. 24f ust. 1 u.s.g. jest bowiem przeciwdziałanie sytuacjom, które mogą stwarzać pokusę do nadużywania zajmowanego stanowiska publicznego (występowanie tzw. konfliktu interesów). Chodzi tu również o eliminowanie sytuacji mogących stawiać pod znakiem zapytania bezstronność czy uczciwość osób publicznych, podważać autorytet konstytucyjnych organów państwa i osłabiać zaufanie wyborców oraz opinii publicznej do ich prawidłowego funkcjonowania. Według skarżącego, w rozpoznawanej sprawie nie ma przesłanek ustawowych do zastosowania art. 24f ust. 1 u.s.g. w stosunku do osób pełniących funkcje kierownicze w spółce z o.o. "[...]". Zarząd tej spółki nie ma wpływu na wysokość stawki czynszu za najmowany lokal, jest ona bowiem ustalana na podstawie uchwały Rady Miejskiej. W żadnym zatem wypadku nie zachodzi niebezpieczeństwo nadużywania zajmowanego stanowiska publicznego i występowania tzw. konfliktu interesów w związku z pełnieniem funkcji prezesa zarządu spółki z o.o. "[...]". Zdaniem skarżącego, samo zajmowanie stanowiska prezesa zarządu spółki zarządzającej nieruchomościami mieszkalnymi (w zasadzie wspólnotami mieszkaniowymi) przy wykorzystaniu - na potrzeby biura - pomieszczeń w budynku stanowiącym mienie Gminy Świebodzice, nie jest naruszeniem ustawowego zakazu łączenia stanowisk, o którym mowa w art. 24f u.s.g., co ma potwierdzać również orzecznictwo przywołane w skardze. Stanowisko Wojewody nie znajduje uzasadnienia, ponieważ wykorzystywanie mienia komunalnego do prowadzenia działalności gospodarczej należy rozpatrywać w kontekście przedmiotu tej działalności. Tymczasem z umowy łączącej Gminę ze spółką z o.o. "[...]" wynika, że przedmiot najmu nie jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej przez tę osobę prawną. Ponadto, stosownie do dyspozycji art. 659 k.c., najemca ma prawo wyłącznie do używania rzeczy, jednakże bez czerpania korzyści. Gdyby strony przewidywały możliwość wykorzystywania mienia gminnego - pomieszczeń objętych umową - do prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącego, to łączący je stosunek prawny ułożyłyby według kryteriów dzierżawy. W związku z tym w niniejszej sprawie nie ma jakiegokolwiek konfliktu pomiędzy zajmowaniem przez skarżącego stanowiska w zarządzie spółki z o.o. "[...]" a wykonywaniem mandatu radnego w Radzie Miejskiej w Świebodzicach. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Dolnośląski wniósł o jej oddalenie. W piśmie procesowym, nawiązującym do odpowiedzi na skargę, A. O. zakwestionował pogląd organu nadzoru o możliwości negocjowania przez zarząd spółki z o.o. "[...]" wysokości czynszu, podnosząc przy tym, że wysokość stawek czynszu najmu za 1 m² powierzchni lokali użytkowych, pomieszczeń gospodarczych i garaży na terenie Gminy Świebodzice reguluje uchwała Nr XXII/213/04 Rady Miejskiej w Świebodzicach z dnia 15 marca 2004 r. oraz uchwała Nr XXXV/293/05 Rady Miejskiej w Świebodzicach z dnia 31 stycznia 2005 r. Według tych aktów, stawka czynszu dla lokali biurowych pozostałych wynosi 7,30 zł za 1 m² powierzchni, spółka zaś wynajmuje 160,90 m² powierzchni i płaci z tego tytułu czynsz najmu w wysokości 1.200 zł, co przy podzieleniu kwoty 1.200 zł przez 160,90 m² daje stawkę 7,46 zł za 1 m². Wynik ten wskazuje, że spółka płaci większy czynsz niż określony w uchwale Rady Miejskiej. Skarżący podniósł ponadto, że mimo pełnienia funkcji radnego Rady Miejskiej w Świebodzicach, nie brał udziału w uchwalaniu stawek czynszu najmu za 1 m² powierzchni lokali użytkowych, pomieszczeń gospodarczych i garaży na terenie Gminy Świebodzice, ponieważ przyjęli je radni poprzedniej kadencji. Skarżący podkreślił, że mimo zakazu ustanowionego w art. 24f u.s.g., nie złamał tego przepisu, ponieważ przy ocenie sytuacji faktycznej należy uwzględniać nie tylko sam fakt korzystania z mienia gminnego, ale przede wszystkim możliwości czerpania z tego tytułu korzyści. Taka sytuacja nie zaistniała w przypadku działalności spółki "[...]", ponieważ - wynikająca z prawa miejscowego - stawka czynszu nie podlegała negocjacjom, skarżący nie miał więc wpływu na jej wysokość. W odpowiedzi na pismo skarżącego Wojewoda Dolnośląski podtrzymał argumentację przedstawioną w zarządzeniu zastępczym. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym skarżący podniósł dodatkowo, że stawki czynszu najmu obowiązujące spółkę są wyższe od przeciętnych stawek obowiązujących w mieście. Pełnomocnik Wojewody Dolnośląskiego zmodyfikował żądanie zawarte w odpowiedzi na skargę i wniósł o odrzucenie skargi z powodu braku legitymacji radnego do zaskarżenia zarządzenia zastępczego. Na wypadek nieuwzględnienia takiego wniosku, oświadczył, że podtrzymuje twierdzenia i argumenty zawarte w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 22 sierpnia 2008 r. (III SA/Wr 294/08) oddalił skargę, W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, że zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2007 r. (P 19/04, OTK-A 2007, Nr 7 poz. 78) zarządzenie zastępcze może być zaskarżone także przez radnego, którego interesu prawnego dotyczy a tym samym skarga A. O. na zarządzenie zastępcze podlegała rozpoznaniu. Sąd podkreślił, że ustalony w postępowaniu wyjaśniającym stan faktyczny nie jest sporny między stronami. Kontrowersje dotyczą natomiast skutków prawnych jakie każda ze stron wiąże z tym stanem. W takiej sytuacji istotne było rozstrzygnięcie, czy okoliczności faktyczne rozpoznawanej sprawy odpowiadają hipotezie art. 24f ust. 1 u.s.g., w przypadku zaś twierdzącej odpowiedzi na to pytanie - czy przy wydaniu zarządzenia zastępczego wojewoda zachował wymagane ustawą reguły proceduralne. Według art. 24f ust. 1 u.s.g., radni nie mogą prowadzić działalności gospodarczej na własny rachunek lub wspólnie z innymi osobami z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy, w której radny uzyskał mandat, a także zarządzać taką działalnością lub być przedstawicielem czy pełnomocnikiem w prowadzeniu takiej działalności. Przesłanki i rygoryzm przywołanego przepisu wskazuje, że należy on do zbioru - zawartych w różnych źródłach prawa - unormowań (nazywanych potocznie antykorupcyjnymi) zmierzających do zapobiegania możliwościom wykorzystywania mienia państwowego i jednostek samorządu terytorialnego przez osoby pełniące funkcje w organach władzy publicznej, zarówno do działalności gospodarczej tychże osób, jak i do zaspokajania ich potrzeb osobistych. Odpis z rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym - w zakresie dotyczącym firmy "Zarządzanie Nieruchomościami, Doradztwo i Wykonawstwo Budowlane "[...]" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością" - wskazuje, że A. K. O. jest nie tylko członkiem zarządu tejże spółki, ale także prezesem tego organu. Taka funkcja skarżącego lokuje go w kręgu osób zarządzających działalnością gospodarczą spółki z o.o., gdyż jej zarząd - jako organ osoby prawnej - prowadzi sprawy spółki i reprezentuje ją na zewnątrz (art. 201 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeksu spółek handlowych, Dz. U. Nr 94, poz. 1037 ze zm.). W kontekście regulacji zawartej w art. 24f ust. 1 u.s.g., sam fakt zarządzania przez radnego gminy działalnością gospodarczą spółki z o.o. nie został obwarowany zakazem ustawowym. Radny nie może bowiem dokonywać takich czynności dopiero wtedy, gdy działalność gospodarcza spółki jest prowadzona "z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy". Ta właśnie przesłanka ma decydujący wpływ na ocenę legalności zarządzenia zastępczego wojewody. W umowie najmu zawartej w dniu 1 lipca 2007 r. postanowiono, że Gmina Świebodzice oddaje w najem spółce z o.o. "[...]" lokal przy ul. [...] w Świebodzicach (będący - jak oświadczył wynajmujący w § 2 ust. 1 umowy - "w jego prawowitym posiadaniu i dzierżeniu"), "który wykorzystywany będzie przez najemcę na działalność gospodarczą, zgodnie z jego przedmiotem działania określonym w umowie spółki, a głównie zarządzaniem nieruchomościami i wykonawstwem budowlanym" (§ 3 umowy). Przywołane regulacje kontraktowe wskazują, że najem lokalu - będącego składnikiem mienia komunalnego Gminy Świebodzice, jako strony wynajmującej - miał służyć działalności gospodarczej spółki z o.o. "[...]" i, jak wykazało postępowanie wyjaśniające, spełnia on faktycznie taką funkcję, skoro będący przedmiotem najmu lokal przy ul. [...] w Świebodzicach jest - ujętym w odpisie z rejestru przedsiębiorców - adresem spółki, sam zaś skarżący przyznaje w skardze (s. 2, wiersz 3 i 2 od dołu) wykorzystywanie "na potrzeby biura pomieszczeń w budynku stanowiącym mienie Gminy Świebodzice", choć nie uważa tego faktu za sprzeczny z zakazem przewidzianym w art. 24f ust. 1 u.s.g. Wobec takich ustaleń Wojewoda Dolnośląski miał podstawy, by przyjąć, że w rozpoznawanej sprawie zaistniały przesłanki objęte hipotezą art. 24f ust. 1 u.s.g., gdyż spółka z o.o., w której skarżący, będąc radnym, pełnił funkcję prezesa zarządu, a więc zarządzał jej działalnością, wykorzystywała do tej działalności mienie komunalne gminy, w której radny uzyskał mandat. Trzeba przy tym zauważyć, że według art. 24f ust. 1 u.s.g. prowadzenie działalności gospodarczej lub zarządzanie taką działalnością "z wykorzystaniem mienia komunalnego" (którym jest "własność i inne prawa majątkowe należące do poszczególnych gmin i ich związków oraz mienie innych gminnych osób prawnych, w tym przedsiębiorstw" - art. 43 u.s.g.) nie zostało opatrzone dodatkowymi określeniami (przymiotnikami), które pozwoliłyby na podstawie jakiegoś kryterium klasyfikować sposoby "wykorzystywania" owego mienia, następnie zaś - zależnie od rodzaju "korzystania" - różnicować skutki prawne. Prowadzenie działalności gospodarczej lub zarządzanie nią "z wykorzystaniem mienia komunalnego" w rozumieniu art. 24f ust. 1 u.s.g. nie zależy zatem od tego czy uprawnienie do korzystania jest elementem stosunku prawno-rzeczowego (np. użytkowania - art. 252 i nast. k.c.), czy też stosunku zobowiązaniowego (np. najmu - art. 659 i nast. k.c., dzierżawy - art. 693 i nast. k.c., użyczenia - art. 710 i nast. k.c.), czy owo korzystanie jest odpłatne, czy też wykonywane pod tytułem darmym, ani wreszcie od tego, czy korzystający z mienia komunalnego osiąga z tego tytułu korzyści w postaci pożytków (art. 53-55 k.c.) lub innych przychodów (zob. także wyroki NSA z 10 stycznia 2006 r., II OSK 786/05, Lex Nr 208945; z 12 stycznia 2006 r., II OSK 787/05, ONSAiWSA 2006, Nr 3, poz. 86; z 6 kwietnia 2006 r., II OSK 23/06, Lex 209511; z 8 sierpnia 2006 r., II OSK 753/06, Lex Nr 275489). Skoro prawodawca nie zawarł w art. 24f ust. 1 u.s.g. dodatkowych kryteriów wskazujących, które sposoby "wykorzystywania" mienia komunalnego w działalności gospodarczej objęte są zakazem przewidzianym tym przepisie, niedopuszczalne jest uzupełnianie jego treści o rodzaje (sposoby) "wykorzystywania" nieobjęte hipotezą szczególnej regulacji prawnej. Z tych też względów nie można było uznać za zasadne argumentów skarżącego dotyczących wysokości czynszu przekraczającego stawki ustalone przez radę gminy, o braku wpływu zarządu spółki z o.o. "[...]" na określenie stawek czynszu za wynajmowany lokal oraz o posłużeniu się przy korzystaniu z lokalu komunalnego umową najmu a nie dzierżawy i wskazywanych konsekwencji prawnych. Zdaniem Sądu, przewidziany art. 24f ust. 1 u.s.g. zakaz prowadzenia działalności gospodarczej lub zarządzanie nią "z wykorzystaniem mienia komunalnego" nie jest zależny od tego czy uprawnienie do korzystania jest elementem stosunku prawno-rzeczowego (np. użytkowania - art. 252 i nast. k.c.), czy też stosunku zobowiązaniowego (np. najmu - art. 659 i nast. k.c., dzierżawy - art. 693 i nast. k.c., użyczenia - art. 710 i nast. k.c.), czy korzystanie to jest odpłatne, czy też wykonywane pod tytułem darmym, ani wreszcie od tego, czy korzystający z mienia komunalnego osiąga z tego tytułu korzyści w postaci pożytków (art. 53-55 k.c.) lub innych przychodów. Wobec niewadliwego ustalenia w postępowaniu wyjaśniającym, że w rozpoznawanej sprawie zaistniały przesłanki ujęte w art. 24f ust. 1 u.s.g., Rada Miejska w Świebodzicach zobowiązana była do podjęcia uchwały stwierdzającej wygaśnięcie mandatu radnego A. O. (art. 190 ust. 1 pkt 2a o.w.), najpóźniej w 3 miesiące od przyczyny wygaśnięcia mandatu. Ponieważ organ stanowiący gminy , wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 190 ust. 2 o.w., zaniechał wydania wymaganej tym przepisem uchwały, Wojewoda Dolnośląski miał podstawy do wydania zarządzenia zastępczego. A. O. zaskarżył powyższy wyrok. Pełnomocnik skarżącego zarzucił w skardze 1/ błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie art. 24 f u.s.g. , polegające na nieuprawnionym przyjęciu, że doszło do naruszenia t.zw. norm antykorupcyjnych, co umożliwia wykorzystywanie mienia komunalnego do osiagania korzyści majątkowych przez skarżącego; 2/ błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie art. 24f u.s.g., polegające na wydaniu orzeczenia , które jest niespójne z dotychczasowym orzecznictwem NSA; 3/ błędną interpretacje i niewłaściwe zastosowanie art. 24f u.s.g. w zw. z art. 32 Konst5ytucji przez jego nieuwzględnienie w toku rozpoznawania sprawy, co spowodowało dyskryminowanie skarżącego ze względu na prowadzoną działalność gospodarczą i wykonywanie mandatu radnego. W skardze kasacyjnej wnoszono o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnoszono, że skarżący w toku postępowania administracyjnego i w trakcie procesu wyjaśniał, że nie miał możliwości skorumpowania urzędników samorządowych i sam nie był skorumpowany. Powołano także wyrok NSA z dnia 10 listopada 2004 r. OSK 882/04 w którym stwierdzono, że wykonywanie przez pielęgniarkę radną działalności na rzecz pomiotu dzierżawiącego pomieszczenia gminy nie narusza wskazanego zakazu i wyrok NSA z 6 października 2004 r., w którym wykorzystywania przystanków autobusowych nie potraktowano jako korzystania z mienia komunalnego. Zdaniem pełnomocnika, literalne odnoszenie się do art. 24f u.s.g. prowadzi do naruszenia zasady równości wobec prawa. Skarżący nie miał nieuczciwych intencji, nie chciał naruszyć prawa a został przez nie ukarany, co nie jest ani dobre ani sprawiedliwe. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw a tym samym nie mogła zostać uwzględniona. Zarzuty skargi dotyczą błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 24f ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Są one niezasadne w świetle brzmienia powołanego przepisu. Stanowi on, że radni nie mogą prowadzić działalności gospodarczej na własny rachunek lub wspólnie z innymi osobami z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy w której radny uzyskał mandat, a także zarządzać taką działalnością lub być przedstawicielem lub pełnomocnikiem w prowadzeniu takiej działalności. Wbrew argumentom skargi powołane wyroki nie potwierdzają poglądu o naruszeniu linii orzeczniczej, bo dotyczą całkowicie odmiennych sytuacji faktycznych a tym samym nie czynią zasadnym zarzutu naruszenia art. 32 Konstytucji RP. Zasada równości wyraża się w tym, że wszystkie podmioty charakteryzujące się daną cechą istotną (relewantną) w równym stopniu, mają być traktowane równo, bez zróżnicowań zarówno dyskryminujących jak i faworyzujących. W rozpoznawanej sprawie zasada ta nie została naruszona bo przytoczone w uzasadnieniu skargi kasacyjnej przykłady nie mogą być potraktowane jako dotyczące sytuacji osób znajdujących się w takiej samej sytuacji prawnej i faktycznej. We wskazanym przepisie nie określono szczegółowych kryteriów oceny stopnia i sposobu wykorzystania mienia komunalnego w działalności gospodarczej prowadzonej przez radnego . Do oceny że nastąpiło naruszenie określonego w nim zakazu nie trzeba wykazywać, że radny wykorzystał swoją pozycję czy był skorumpowany. Chodzi o zapobieganie potencjalnym konfliktom interesów i potencjalnym nadużyciom, które nie muszą mieć miejsca ale mogą wystąpić .Innymi słowy, wolą ustawodawcy było wyeliminowanie sytuacji, które mogłyby – choć nie muszą - prowadzić do działań o charakterze korupcyjnym .Tak interpretując w okolicznościach rozpoznawanej sprawy przepis art. 24f u.s.g. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie naruszył prawa ani poprzez błędną wykładnię ani poprzez niewłaściwe jego zastosowanie. W tej sytuacji, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.