I GSK 68/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Myślińska po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi K. G. – "[...]" o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2011 r. sygn. akt I GSK 24/10 w sprawie ze skargi kasacyjnej K. G. – P.P.H.U. [...]" od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 października 2009 r. sygn. akt V SA/Wa 3115/08 w sprawie ze skargi K. G. – P.P.H.U. [...]" na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w przedmiocie określenia kwoty długu celnego postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania. Dnia 14 listopada 2011 r. (data prezentaty Naczelnego Sądu Administracyjnego) [...] – dalej: skarżący - wniósł skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 stycznia 2011 r., sygn. akt I GSK 24/10, oddalającym skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 października 2009 r., sygn. akt V SA/Wa 3115/08 – dalej: skarga o wznowienie postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 6 grudnia 2011 r., sygn. akt I GSK 1546/11 odrzucił skargę o wznowienie postępowania, jako, że została ona sporządzona osobiście przez skarżącego. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 12 stycznia 2012 r., sygn. akt I GSK 1546/11 przywrócił [...] termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania. Skargę o wznowienie postępowania oparto na podstawie art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270, dalej: p.p.s.a.). Skarżący domagał się uchylenia wyroku NSA z 27 stycznia 2011 r., sygn. akt I GSK 24/10 oraz poprzedzającego go wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, rozpoznania sprawy oraz uchylenia zaskarżonej decyzji. Jako podstawę uzasadniającą żądanie wznowienia postępowania skarżący podał wykrycie okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których skarżący nie mógł skorzystać w poprzednim postępowaniu, tj. uniewinniający wyrok Sądu Rejonowego w Sochaczewie z dnia 3 czerwca 2011 r., sygn. akt II K 324/04, co stanowi podstawę określoną w art. 273 § 2 p.p.s.a. W uzasadnieniu skarżący podał, że postępowanie karne zostało zakończone prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w S., w którym orzeczono uniewinnienie od popełnienia zarzucanego posłużenia się przez firmę [...] fałszywymi świadectwami pochodzenia FORM A przy dokonywaniu zgłoszeń celnych, tj. przestępstwa z art. 270 § 1 Kodeksu karnego. Zdaniem skarżącego, sprawa karna, stanowiąca de facto przesłankę do zawieszenia terminu biegu przedawnienia w sprawie przed Urzędem Celnym, która zakończyła się powołanym wyrokiem uniewinniającym, stanowi okoliczność, o której mowa w art. 273 § 2 p.p.s.a. Ponadto, zgodnie z treścią art. 277 cyt. ustawy skargę o wznowienie wnosi się w terminie trzymiesięcznym, przy czym termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia. Z uwagi na fakt, iż skarżący o uniewinniającym wyroku dowiedział się w chwili otrzymania go wraz z uzasadnieniem, tj. z dniem 17 sierpnia 2011 r., termin ten został dotrzymany. Wyrok uniewinniający w sprawie karnej, wydany w odniesieniu do skarżącego, pozwala, jego zdaniem, na ponowne rozpatrzenie sprawy oraz na rozważenie zasadności wszczęcia postępowania karnego. Wnoszący skargę o wznowienie postępowania podniósł również, iż organy podatkowe, posiadając informację, iż dokumenty celne są nieprawdziwe, mogły i powinny wydać decyzję określającą wysokość długu celnego już w sierpniu 2003 r. W niniejszej sprawie wszczęcie postępowania karnego nie było w ogóle uzasadnione, a decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem art. 230 § 4 Kodeksu celnego, z uwagi na wydanie jej po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. W ocenie skarżącego, skutek w postaci zawieszenia biegu przedawnienia powoduje nie każde wszczęcie postępowania karnego, lecz tylko takie wszczęcie postępowania, którego ustalenia mają wpływ na rozstrzygnięcie postępowania celnego. W konsekwencji uznano, iż wszczęcie postępowania karnego w niniejszej sprawie nie spowodowało zawieszenia terminu przedawnienia zobowiązania celnego i tym samym stwierdzić należy, ze decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem prawa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z treścią art. 280 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd na posiedzeniu niejawnym odrzuci skargę o wznowienie postępowania, jeżeli została wniesiona po terminie lub nie opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Skarżący domagał się wznowienia postępowania powołując się na podstawę określoną w art. 273 § 2 p.p.s.a. W myśl tego przepisu można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Dokonując wstępnej kwalifikacji skargi o wznowienie postępowania, stosownie do powołanego powyżej art. 280 § 1 p.p.s.a. należy mieć na uwadze, iż dla wykazania, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia nie wystarczy samo jej przytoczenie we wniesionej skardze. Trzeba bowiem wykazać, że taka ustawowa podstawa w danej sprawie rzeczywiście istnieje, a więc należy przytoczyć fakty i okoliczności mieszczące się w dyspozycji przepisu prawnego, określającego podstawę wznowienia postępowania. Z uzasadnienia skargi o wznowienie postępowania wynika, że w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi powołana przez skarżącego ustawowa podstawa wznowienia postępowania, której upatruje on w wydaniu wyroku Sądu Rejonowego w S., uniewinniającego [...] od zarzucanego mu czynu. Podkreślenia wymaga, iż zgodnie z art. 273 § 2 p.p.s.a., wspomniany w przepisie środek dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się wyroku, nie może stanowić podstawy wznowienia postępowania (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2008, s. 802 oraz powołana tam uchwała składu siedmiu sędziów SN z dnia 21 lutego 1969 r., III PZP 63/68, OSNCP 1969 r., nr 12, poz. 208). W rozpoznawanej sprawie środek dowodowy w postaci uniewinniającego wyroku Sądu Rejonowego powstał już po uprawomocnieniu się wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, którego orzeczenia są prawomocne od chwili ich ogłoszenia, bowiem nie przysługuje od nich środek odwoławczy. Ponieważ powoływany w sprawie wyrok Sądu Rejonowego w Sochaczewie został wydany w dniu 3 czerwca 2011 r., zaś wyrok kończący postępowanie sądowoadministracyjne wydano w dniu 28 stycznia 2011 r., już chociażby z tej przyczyny należało uznać, że przedstawiony przez skarżącego środek dowodowy nie stanowi podstawy wznowieniowej zakończonego postępowania przed sądem administracyjnym. Przedstawiony wyrok sądu karnego nie może być potraktowany jako nowa okoliczność faktyczna lub środek dowodowy w rozumieniu art. 273 § 2 p.p.s.a. głównie dlatego, że w przepisie tym chodzi o okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, istniejące już przed uprawomocnieniem się wyroku zaskarżonego skargą o wznowienie. Przepis stanowi, że okoliczności (dowody) zostały "później wykryte", a zatem nie były znane stronom w czasie toczącego się postępowania i z tego tylko powodu nie mogły być wykorzystane w tym postępowaniu, co mogłoby mieć wpływ na jego wynik. Ponadto dyspozycja przepisu art. 273 § 2 p.p.s.a. wskazuje również, że podstawę wznowienia postępowania będzie stanowiła taka okoliczność lub środek dowodowy, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Powołując zatem nowe okoliczności lub nowe dowody, należy równocześnie podać, w jakim zakresie ich uwzględnienie może zmienić podstawę orzekania, wpływając tym samym na treść rozstrzygnięcia (por. postanowienie SN z dnia 24 maja 1982 r., II CO 1/82, OSPiKA 1984, nr 2, poz. 27 z glosą W. Stojanowskiej). Z uwagi na to, iż strona wnosząca skargę o wznowienie postępowania nie wykazała wpływu zakończonego postępowania karnego oraz wydania w sprawie wyroku uniewinniającego na wynik sprawy toczącej się przed sądami administracyjnymi obu instancji, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należało uznać, że powołana podstawa również z tej przyczyny nie stanowi ustawowej podstawy do wznowienia postępowania sądowego. Przedstawione rozważania uzasadniają stwierdzenie, że skarga o wznowienie postępowania nie jest oparta na żadnej z ustawowych podstaw wznowienia, określonych w art. 270 – 273 p.p.s.a. dlatego też podlega odrzuceniu, w oparciu o art. 280 § 1 i art. 276 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.