I OSK 1243/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Irena Kamińska Sędziowie sędzia NSA Izabella Kulig- Maciszewska ( spr. ) sędzia del. WSA Marzenna Linska-Wawrzon Protokolant Krzysztof Tomaszewski po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Zakładu [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 marca 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 6/09 w sprawie ze skargi Zakładu [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] października 2008 r. [...] w przedmiocie zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 26 marca 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 6/09, oddalił skargę Zakładu [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej. Wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2008 r., Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad po rozpatrzeniu wniosku Zakładu [...] Sp. z o.o. o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] kwietnia 2008 r. odmawiającą wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] na działkę nr [...] w miejscowości K. Zajmując stanowisko w sprawie organ wyjaśnił, mając na uwadze art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych, zgodnie z którym, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację lub przebudowę zjazdu, z uwagi na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, iż droga krajowa nr [...] na odcinku B. B. – G. została zakwalifikowana zarządzeniem Nr 1 Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 2 stycznia 2008 r. w sprawie ustalenia klas istniejących dróg krajowych, do dróg głównych ruchu przyśpieszonego (GP), na których w celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego, zgodnie z § 9 ust. 1 pkt. 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430) stosowanie zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości. Organ ustalił, że działka nr [...], położona w miejscowości K. przylega do drogi krajowej nr [...] (ul. [...]) oraz drogi powiatowej nr [...] k (ul. [...]) i ma zapewnioną obsługę komunikacyjną istniejącym zjazdem z powyższej drogi powiatowej. Istnienie zjazdu na przedmiotową działkę w przeszłości nie może być elementem przesądzającym o konieczności jego przywrócenia, zwłaszcza, że po zmianie właściciela nieruchomości, uległ zmianie sposób użytkowania budynku, przeznaczonego obecnie na obiekt służący prowadzeniu działalności gospodarczej. Organ stwierdził, iż istniejący stan zagospodarowania terenu przesądził o kategorii zjazdu mającego zapewnić obsługę komunikacyjną nieruchomości. Zgodnie bowiem z § 55 ust. 1 pkt 3 powołanego rozporządzenia, zjazd publiczny to "...zjazd co najmniej do jednego obiektu, w którym jest prowadzona działalność gospodarcza..." oraz uznał, iż zezwolenie na lokalizację zjazdu publicznego byłoby sprzeczne z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa nakazującymi ograniczanie liczby i częstotliwości zjazdów z dróg klasy GP, jako elementów obniżających poziom bezpieczeństwa ruchu na drodze. Wskazując na przyjętą linię orzecznictwa, zgodnie z którą każdy zjazd stanowi dodatkowe źródło kolizji na drodze, zwiększające zagrożenie wskazanego wyżej bezpieczeństwa ruchu, organ podniósł także, że zjazd publiczny jako zjazd przenoszący znacznie większy ruch pojazdów nie może być zlokalizowany z drogi, na której występuje bardzo duże natężenie ruchu pojazdów, wynoszące w niniejszej sprawie 10916 pojazdów/dobę (zgodnie z generalnym pomiarem ruchu wykonanym w 2005 r.). Ponadto organ podkreślając, iż przedmiotowa działka posiada zjazd z drogi krajowej nr [...], usytuowany w km 23+423, strona lewa zwrócił także uwagę, że kwestie poprawy ochrony pożarowej budynku oraz poprawy komunikacji wewnętrznej Zakładu powinny być rozwiązane w momencie projektowania zagospodarowania nieruchomości, a nie na etapie funkcjonującego obiektu. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad przyznał ostatecznie prymat ważnemu interesowi społecznemu, którego wyznacznikiem jest bezpieczeństwo ruchu drogowego nad interesem indywidualnym. Nadto wnioskowany zjazd byłby usytuowany w niewielkiej odległości od już istniejących zjazdów z drogi krajowej nr [...] w km 23+393 i 23+423, strona lewa, tworząc dodatkowy punkt kolizji na tej drodze, wpływający na obniżenie poziomu bezpieczeństwa i płynności ruchu na omawianym odcinku drogi. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Zakład [...] Sp. z o.o., wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił, uznał bowiem, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Oceniając podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji, którą stanowił art. 29 ust.1 i 4 u.o.d.p, zgodnie z którym budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu (...), jednakże ustawa nie określa przesłanek warunkujących uzyskanie od zarządu drogi zgody na lokalizację zjazdu publicznego Sąd wskazał, iż decyzja w sprawie wyrażenia zgody na budowę lub przebudowę zjazdu wydawana jest w ramach tzw. uznania administracyjnego, co oznacza, że organ może, ale nie musi wyrazić zgody na budowę lub przebudowę zjazdu – powołano się na bogate orzecznictwo w tym przedmiocie. Decyzje podejmowane w ramach uznania administracyjnego pozostają pod kontrolą sądu, ale jej zakres jest ograniczony - Sąd bada bowiem zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, a nie wnika w jego celowość. Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania i czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami tak, że nie można mu postawić zarzutu dowolności. W takim przypadku, badaniu podlega, czy przy podjęciu decyzji została spełniona powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony oraz czy respektowana była konstytucyjna zasada równości wobec prawa (art. 7 K.p.a.). Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje już jednak poza granicami kontroli sądowej. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, dokonana w niniejszej sprawie przez organ ocena materiału dowodowego nie budzi zastrzeżeń. Bezsporne jest, iż droga krajowa nr [...] została zakwalifikowana jako droga główna ruchu przyspieszonego klasy GP. Tym samym zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. stosowanie zjazdów z tej drogi powinno mieć charakter wyjątkowy. Przeciwko usytuowaniu zjazdu zgodnie z wnioskiem skarżącego przemawia fakt, iż przedmiotowa nieruchomość ma zapewnioną obsługę komunikacyjną istniejącym zjazdem z drogi powiatowej nr [...]k. Według ustaleń organu, niekwestionowanych przez stronę, na rozpatrywanym odcinku drogi krajowej występuje szczególnie duże natężenie ruchu drogowego (w roku 2005 wynosiło 10916 pojazdów na dobę). W tym stanie rzeczy argumentacja organu, że urządzenie zjazdu bezpośredniego ze spornej działki do drogi krajowej nr 52 zagrażałoby bezpieczeństwu ruchu drogowego nie jest stwierdzeniem arbitralnym. Jest bowiem oczywiste, że każdy zjazd z drogi stanowi potencjalne źródło zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, chociażby z tego powodu, że wymusza na wszystkich uczestnikach ruchu na tej drodze konieczność zmniejszenia (czasami drastycznego) dozwolonej prędkości, a w konsekwencji powoduje ograniczenie płynności ruchu powodujące niejednokrotnie kolizje drogowe. Co więcej, wnioskowany zjazd byłby usytuowany w niewielkiej odległości od już istniejących zjazdów z drogi krajowej nr [...] w km 23+393 i 23+423, strona lewa, tworząc dodatkowy punkt kolizji na tej drodze, wpływający na obniżenie poziomu bezpieczeństwa i płynności ruchu na omawianym odcinku drogi, Sąd podkreślił, iż naczelną zasadą przy wyrażaniu zgody na budowę lub przebudowę zjazdu jest zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym, która może ograniczać uprawnienia właściciela nieruchomości w swobodnym korzystaniu ze swojej własności. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 września 1998 r. II SA 1019/98 (LEX nr 41380) podkreślił, że ograniczenia korzystania z własności mogą wypływać także z usytuowania działki przy drodze krajowej i wynikają one z nałożonych na zarządy dróg ustawowych obowiązków oraz przepisów ustawy o drogach publicznych. W ocenie Sądu, ustalony przez organ w niniejszej sprawie stan faktyczny pozwalał na przyjęcie, że wydanie zezwolenia na lokalizacje zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] do działki skarżącego stanowiłaby zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Jest to wystarczająca przesłanka do uznania, że interes społeczny nie zezwalał na uwzględnienie wniosku skarżącego. Sąd doszedł do przekonania, iż w rozpatrywanej sprawie brak jest uzasadnionych podstaw, aby skutecznie zarzucić Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad, iż w sposób dowolny i nie poparty dowodami wydał zaskarżoną decyzję. Zdaniem Sądu, organ wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz ustalił stan faktyczny zgodnie wyrażonymi zasadami prawdy obiektywnej oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów wyrażonymi w art. 7, 8 oraz 77 K.p.a. Ponadto, organ słusznie zastosował się do zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym dając pierwszeństwo ważnemu interesowi społecznemu nad interesem jednostki. Tym samym Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu naruszenia przepisów postępowania jak również naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Skargę kasacyjną, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniósł Zakład [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. i zaskarżając go zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 29 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) oraz § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. nr 43, poz. 430) poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, 2. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 145 pkt 1 lit. c cyt. wyżej ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7 i 8 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie i nieuwzględnienie wszystkich okoliczności faktycznych związanych z zaskarżoną sprawą oraz nieustaleniem stanu faktycznego zgodnie z wyrażonymi w tych przepisach zasadami prawdy obiektywnej oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów, jak i niewłaściwego zastosowania słuszności interesu społecznego nad interesem jednostki w drodze naruszenia konstytucyjnej zasady równości stron wobec prawa. Wobec powyższego wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów. W uzasadnieniu nie zgodzono się ze stanowiskiem Sądu, z uwagi na to, iż wskazane w petitum skargi kasacyjnej przepisy prawa materialnego zostały niewłaściwie i bezpodstawnie zastosowane w zakresie nieuwzględnienia skargi, poprzez nieustalenie w sposób prawidłowy stanu faktycznego sprawy jak i zastosowanie do jego oceny przepisów prawa przyjętych przez organy administracji, a podzielonych przez Sąd. W szczególności nie podzielono poglądu, iż decyzje o administracyjne podejmowane w ramach uznania administracyjnego są w sposób ograniczony pod kontrolą Sądu, wobec czego, zdaniem skarżącego, organ przekroczył granice uznania administracyjnego, bowiem decyzja nieuwzględniająca wniosku odnośnie przebudowy zjazdu jest niesprawiedliwa i krzywdząca oraz została naruszona konstytucyjna zasada równości wobec prawa. Organ nie uwzględnił słusznego interesu strony. Skarżący kasacyjnie nie zgadza się z poglądem, iż usytuowanie zjazdu zagrażałoby bezpieczeństwu ruchu drogowego z uwagi m. in. na brak zapewnionej widoczności wjazdu, który występowałby w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła. Przesłanki takie nie występują w tym przypadku, zatem nie mogą stanowić podstawy odmowy udzielenia przez organ decyzji. Na tej drodze jest ograniczona prędkość (strefa zabudowana), dlatego też argument, iż dodatkowy zjazd do posesji spowoduje ograniczenie płynności ruchu jest bezzasadny. Wobec tego niesłuszny jest stwierdzenie, iż Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów mających wpływ na wynik sprawy i powinien zgodnie z art. 145 § 1 lit. 1 lit. c ustawy prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dokonać kontroli decyzji pod kątem zgodności z prawem i stwierdzić naruszenie wskazanych przepisów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i jako taka podlega oddaleniu. Stosownie do treści art.183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę związany jest granicami skargi kasacyjnej, jednakże z urzędu bierze pod rozwagę nieważność postępowania, z uwzględnieniem przesłanek określonych w § 2 powołanego artykułu, których zaistnienia w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Odnosząc się do postawionych zarzutów w skardze kasacyjnej wskazać należy przede wszystkim, iż w myśl art. 174 ustawy P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego (pkt.1), bądź naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt.2), przy czym do ich skuteczności konieczne jest prawidłowe ich określenie poprzez powołanie konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił Sąd I instancji, określenie jaką postać miało naruszenie, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazanie dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza, że zakres kontroli orzeczenia wydanego w pierwszej instancji wyznacza sama strona wnosząca ten środek zaskarżenia zaś Naczelny Sąd Administracyjny nie może samodzielnie konkretyzować zarzutów kasacyjnych, uzupełniać ich czy w inny sposób korygować, zatem z własnej inicjatywy nie może podjąć żadnych badań w celu ustalenia czy zaskarżone orzeczenie nie narusza innych przepisów prawa niż te wprost powołane w skardze kasacyjnej. Ponieważ w przedmiotowej sprawie został postawiony zarówno zarzut naruszenia prawa materialnego jak również procesowego w pierwszej kolejności wymaga odniesienie się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania tj. "art. 145 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7 i 8 K.p.a." poprzez niewyjaśnienie i nieuwzględnienie wszystkich okoliczności faktycznych a tym samym nieustaleniu stanu faktycznego sprawy zgodnie z wyrażonymi zasadami prawdy obiektywnej i pogłębiania zaufania obywateli do organu, jak również niesłusznego uprzywilejowania interesu społecznego nad interesem jednostki. Tak postawiony zarzut jest nieprawidłowy, gdyż w/w art. 145 cyt. ustawy posiada § 1 i 2 zaś dopiero § 1 dzieli się na pkt oraz lit., zatem zarzut ten nie został prawidłowo sformułowany, jednakże to uchybienie nie jest na tyle istotne, aby nie można było odnieść się merytorycznie. Oceniając zatem powyższy zarzut należy uznać go za chybiony, bowiem zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji dokonał pełnej i szczegółowej analizy stanu faktycznego sprawy uwzględniając wszystkie okoliczności, wbrew twierdzeniu skarżącego kasacyjnie. Mianowicie Wojewódzki Sąd Administracyjny poczynił konkretne ustalenia na podstawie akt sprawy, iż działka nr [...] położona w K. skarżącego Zakładu [...] Sp. z. o. o., ubiegającego się o zjazd z drogi krajowej nr [...], przylega do drogi krajowej nr [...] (ul. [...]) oraz drogi powiatowej nr [...] k (ul. [...]), która na odcinku B. – B. G. została zakwalifikowana jako droga główna ruchu przyspieszonego (GP), ma zapewnioną obsługę komunikacyjną istniejącymi zjazdami z drogi krajowej nr [...] w km 23+393 i 23+423 (lewa strona), które znajdują się w niewielkiej odległości od zjazdu wnioskowanego km 23+415, co stworzyłoby dodatkowy punkt kolizyjny. Ponadto na rozpatrywanym odcinku drogi krajowej istnieje duże natężenie ruchu drogowego, wynoszące 10916 pojazdów/dobę (dane z 2005 r.), co nie zostało przez skarżącego kasacyjnie zakwestionowane, które w połączeniu z urządzeniem kolejnego zjazdu bezpośredniego z przedmiotowej działki zwiększyłoby niebezpieczeństwo w ruchu drogowym, bowiem nie budzi wątpliwości, iż każdy zjazd z drogi stanowi potencjalne zagrożenie dla bezpieczeństwa jak również dla płynności ruchu, chociażby przez konieczność radykalnego zmniejszenia dozwolonej prędkości. Ustalenia dokonane przez Sąd I instancji nie budzą zastrzeżeń, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który również w pełni podtrzymuje stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, iż zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym jest podstawowym kryterium wyrażania zgody na wykonanie zjazdów z dróg publicznych i może wpływać na uprawnienia właściciela działki w swobodnym korzystaniu z prawa własności, które nie jest prawem absolutnym i może doznawać szeregu ograniczeń, jeżeli wynikają one z przepisów prawa. Do takich norm prawnych należą między innymi przepisy ustawy o drogach publicznych oraz akty wykonawcze do tej ustawy. Przepisy te nie gwarantują każdemu właścicielowi nieruchomości przylegającej do drogi publicznej bezpośredniego zjazdu na tę drogę. Na drodze klasy GP zjazdy mogą być stosowane wyjątkowo, w sytuacjach określonych w § 9 ust.1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430), a ponadto z zachowaniem - w przypadku zjazdów publicznych - warunków określonych między innymi w § 78 ust. 1 i § 2 oraz § 113 ust. 1 - 10 rozporządzenia. Zjazdy nie mogą być wykonane w miejsca zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, w szczególności w obszarze oddziaływania skrzyżowania (§ 113 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia) oraz na odcinku występowania dodatkowego pasa ruchu ( § 113 ust. 7 pkt 5 rozporządzenia). Niedopuszczalne jest zatem wyrażenie przez zarządcę drogi zgody na lokalizację zjazdu w takich miejscach, nawet w sytuacjach przewidzianych w § 9 ust.1 pkt 3 cyt. rozporządzenia. Również zasadnie Sąd I instancji wskazał na tryb wydawania decyzji o wyrażeniu zgody na budowę lub przebudowę zjazdu tj. w ramach tzw. uznania administracyjnego, co oznacza, iż organ może lecz nie musi wydać zezwolenia, które to decyzje pozostają pod kontrolą Sądu, powołując się w tym zakresie na bogate orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego. Odnosząc się natomiast do zarzutów naruszenia prawa materialnego, należy stwierdzić, iż nie wystarczy powołać konkretny przepis, ale również należy wyjaśnić czy to w petitum skargi kasacyjnej czy też w jej uzasadnieniu na czym polega, zdaniem skarżącego, naruszenie wskazanych przepisów oraz przedstawić ich własną interpretację. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie z ani jednego zdania skargi kasacyjnej nie wynika na czym miałaby polegać błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie art. 29 ust. 1 i 4 ustawy o drogach publicznych oraz § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430, ze zm.), ani na czym miałaby polegać właściwa ich interpretacja. Wobec barku rozwinięcia zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego, co czyni go bezskutecznym, Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł go merytorycznie rozpoznać. Ponadto należy zauważyć, iż skarżący kasacyjnie wskazuje jednocześnie na "błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie". Tymczasem z art. 174 pkt.1 ustawy P.p.s.a. wynika, że są to dwie odrębne formy naruszenia prawa, na co jednoznacznie wskazuje użyta w przepisie alternatywa a nie koniunkcja. Nie jest zatem możliwe jednoczesne ich powoływanie jako podstawy kasacyjnej. Skuteczny zarzut błędnej wykładni określonej normy wyklucza w istocie możliwość postawienia zarzutu niewłaściwego jej zastosowania (vide: wyrok NSA z dnia 11 lipca 2007 r., sygn. akt I OSK 1148/06). Reasumując, odmowa wydania zezwolenia w niniejszej sprawie na zjazd z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] położonej w K. skarżącego Zakładu [...] Sp. z. o. o., w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nastąpiła w oparciu o szeroko zgromadzony i szczegółowo przeanalizowany materiał zarówno przez organy jak i Wojewódzki Sąd, zgodnie z obowiązującymi przepisami, zaś potencjalne zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego dla wszystkich jego uczestników świadczy, iż interes społeczny nie zezwalał na uwzględnienie wniosku, zatem nie można było w tych okolicznościach skutecznie postawić zarzut niewłaściwego uprzywilejowania interesu społecznego nad interesem indywidualnym, który w niniejsze sprawie miał pierwszeństwo, zwłaszcza z uwagi na istnienie zjazdów w niewielkiej odległości od działki skarżącego kasacyjnie. Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.