I SA/Wr 35/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anetta Chołuj, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Asesor WSA Tomasz Świetlikowski (sprawozdawca), Protokolant Anna Terlecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 marca 2009 r. sprawy ze skargi A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowo-akcyjna z siedzibą we W. na interpretację indywidualną Minister Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację. II. orzeka, że akt wymieniony w pkt I nie podlega wykonaniu. III. zasądza od Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej kwotę 457,00 (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu [...] do Biura Krajowej Informacji Podatkowej w L. wpłynął wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego (wniosek o interpretację indywidualną), sformułowany przez A Spółka komandytowo - akcyjna (dalej: spółka/wnioskodawca/strona). Z opisanego we wniosku stanu faktycznego wynika, że spółka - w ramach prowadzonej działalności gospodarczej - dokonuje sprzedaży lokali mieszkalnych wraz z prawem do wyłącznego korzystania z wyznaczonego miejsca postojowego, zlokalizowanego w podziemnej części budynku. Wnioskodawca zastrzegł, iż miejsca postojowe nie są oddzielone trwałymi ścianami i nie stanowią odrębnych przedmiotów własności, będąc współwłasnością przysługującą wszystkim właścicielom lokali. Strona zwróciła się z zapytaniem, czy sprzedaż lokali mieszkalnych wraz z prawem do korzystania z miejsca postojowego może być objęta preferencyjną 7% stawką podatku od towarów i usług (dalej: podatek VAT)? Spółka wyraziła pogląd, że sprzedaż lokalu mieszkalnego oraz prawa do korzystania z miejsca postojowego stanowi jedną czynność, dla której zastosowanie ma 7% stawka podatku VAT. Jako podstawę prawną przyjętego stanowiska wnioskodawca wskazał regulacje art. 41 ust. 12-12 c ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), § 5 ust. 1a pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 97, poz. 970 ze zm.) oraz art. 2 ust. 2 i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r., Nr 80, poz. 903 ze zm.). Spółka dodała, iż jej pogląd znajduje oparcie zarówno w wyrokach sądów administracyjnych, jak i interpretacjach organów podatkowych. Minister Finansów, działając przez Dyrektora Izby Skarbowej w P., w interpretacji indywidualnej z [...] nr [...] (doręczonej stronie [...]), stanowisko spółki uznał za nieprawidłowe. Organ ten stwierdził, że w zaprezentowanym we wniosku stanie faktycznym dostawa lokalu mieszkalnego objęta będzie 7% stawką podatku VAT natomiast dostawa miejsca postojowego stawką 22%. W dniu [...] podatnik wezwał Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa i zmiany interpretacji. W odpowiedzi na to wezwanie organ podatkowy stwierdził brak podstaw do zmiany wyrażonego w interpretacji indywidualnej stanowiska. W skardze - podtrzymując poglądy wyrażone we wniosku oraz w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa - strona wniosła o zmianę interpretacji i uznanie jej stanowiska za prawidłowe. Spółka wskazała ponadto na naruszenie regulacji art. 14d ustawy - Ordynacja podatkowa przejawiające się przekroczeniem terminu do wydania (doręczenia) interpretacji. Podniosła, że niewydanie interpretacji w terminie trzech miesięcy spowodowało, iż mamy do czynienia z tzw. milczącą interpretacją, uznającą stanowisko przedstawione we wniosku za prawidłowe. Dodała strona, iż powyższe znajduje potwierdzenie w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 listopada 2008 r. (sygn. akt I FPS 2/08). W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie. Stwierdził, że interpretacja została wydana w ustawowym terminie. Wywiódł, iż określony w art. 14d Ordynacji podatkowej termin należy uznać za zachowany, gdy interpretacja zostanie wydana - nie zaś doręczona - w terminie trzech miesięcy od dnia otrzymania wniosku. Zauważył organ, że powołana w skardze uchwała NSA nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie gdyż odnosi się ona do stanu prawnego obowiązującego w 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc w art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach, których katalog zawiera przepis art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.). W określonych przez ten przepis przedmiotowych granicach kognicji sądów administracyjnych mieści się m. in. orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego, wydane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.). W ramach tak wyznaczonej kompetencji Sąd stwierdza, iż zaskarżona interpretacja narusza przepisy procesowe, przewidziane dla instytucji interpretacji przepisów prawa podatkowego, w stopniu nakazującym uchylenie tej interpretacji. Treść art. 14d ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm. - dalej: O.p) stanowi, że interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego wydaje się bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku. Do tego terminu nie wlicza się terminów i okresów, o których mowa w art. 139 § 4 O.p. W ocenie Sądu, termin określony w art. 14d O.p. uznać można za zachowany tylko wówczas, gdy przed jego upływem interpretacja zostanie skutecznie doręczona wnioskodawcy. Stawiając powyższą tezę Sąd miał na względzie uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2008 r. (sygn. akt I FPS 2/08) przesądzającą, iż - w stanie prawnym obowiązującym w 2005 r. - pojęcie niewydanie postanowienia, użyte w art. 14b § 3 O.p., oznacza brak jego doręczenia w terminie 3 miesięcy, liczonym od dnia otrzymania wniosku. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że również na gruncie przepisu art. 14d O.p., dla zachowania określonego w nim terminu, konieczne jest doręczenie, a nie samo wydanie interpretacji, rozumiane jako jej sporządzenie, opatrzenie datą i podpisanie przez uprawnioną osobę. Z akt sprawy wynika, że wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej wpłynął do właściwego organu [...]. Potwierdza to prezentata umieszczona na wniosku (K-11 akt administracyjnych). Taką datę wpływu wniosku ustalił także Minister Finansów, powołując ją w treści zaskarżonej interpretacji. Akta sprawy nie wskazują przy tym, aby organ podatkowy podejmował jakiekolwiek czynności przed wydaniem interpretacji, jak również, aby zaistniały okoliczności wymienione w art. 139 § 4 O.p., które przedłużałyby termin do wydania interpretacji. W niniejszej sprawie, termin określony z art. 14d O.p., liczony zgodnie z art. 12 § 3 O.p., upłynął dnia [...] (wtorek). Interpretację doręczono skarżącej spółce w dniu [...] (piątek), o czym świadczy potwierdzenie odbioru interpretacji (K-15 akt administracyjnych). Nie ulega zatem wątpliwości, iż zaskarżona interpretacja wydana - w rozumieniu doręczona - została z uchybieniem 3-miesięcznego terminu, o którym stanowi art. 14d O.p. Zgodnie z art. 14o § 1 O.p., w razie niewydania interpretacji indywidualnej w terminie zakreślonym w art. 14d uznaje się, że w dniu następującym po dniu, w którym upłynął termin wydania interpretacji, została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie. Oznacza to, iż w obrocie prawnym pojawiła się interpretacja uznająca stanowisko wnioskodawcy za prawidłowe w pełnym zakresie. W niniejszej sprawie skutek ten nastąpił w dniu [...] (środa). Z brzmienia art. 14o § 1 O.p. wynika, iż prawnym skutkiem uchybienia terminu jest przyjęcie, że interpretacja została wydana, tzw. "interpretacja milcząca" (interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie), aczkolwiek rzeczywistym autorem interpretacji nie jest organ podatkowy, lecz samo prawo, które ją kreuje (patrz: wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 grudnia 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 1077/08). Wskazać należy, że jedyną możliwość korekty takiej interpretacji przewiduje art. 14e § 1 O.p. Pozwala on Ministrowi Finansów z urzędu zmienić interpretację, jeżeli stwierdzi jej nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Zauważa się, iż w zaistniałej sytuacji procesowej Sąd nie był władny ocenić merytorycznej zasadności zarzutów skargi odnoszących się do stanowiska Ministra Finansów. Uznając, że zaskarżona interpretacja została wydana z naruszeniem przepisów procesowych, tj. regulacji art. 14d O.p., Sąd - na podstawie art. 146 § 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - uchylił interpretację Ministra Finansów. Orzeczenia dotyczące wstrzymania wykonania interpretacji oraz w zakresie kosztów postępowania sądowego uzasadnione są odpowiednio treścią art. 152 i art. 200 tej ustawy.