II SA/Gl 902/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Kiermaszek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant starszy sekretarz sądowy Magdalena Jankowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2009 r. sprawy ze skargi "[...]" Spółka jawna w C. na uchwałę Rady Miasta C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. Rada Miasta C. w dniu [...] r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w rejonie ulic [...] i [...] w C. W podstawie prawnej tej uchwały powołano przepisy art. 18 ust. 2 pkt 5, art. 40 ust. 1 i art. 42 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 14 ust. 8, art. 15 ust. 2, art. 20 ust. 1, art. 29 i art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Na powyższą uchwałę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniosła "[...]" Sp. J. z siedzibą w C. Wniesienie skargi poprzedzało bezskuteczne pisemne wezwanie Rady Miasta C. do usunięcia naruszenia. Skarżąca Spółka podnosząc zarzut naruszenia art. 21 i art. 64 Konstytucji RP oraz art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym domagała się uchylenia w całości zaskarżonej uchwały oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu tej skargi skarżąca wskazała, że uchwała narusza jej interes prawny, jako właściciela kilku działek położonych na terenie objętym planem miejscowym. Bez żadnego logicznego uzasadnienia dokonano podziału terenu na część przeznaczoną pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną (MW) oraz pod zabudowę usługową (U). Otaczające tereny mają zaś charakter typowo mieszkaniowy, początkowo w studium teren objęty planem miejscowym przeznaczony był pod zabudowę mieszkaniową, dopiero później przeznaczenie uległo zmianie. Zdaniem skarżącej zapisy § 6 ust. 2 i § 9 planu są wewnętrznie sprzeczne. Pierwszy z tych przepisów przewiduje, że zagospodarowanie terenu i kształtowanie zabudowy terenów MW i U realizować należy na podstawie projektu budowlanego obejmującego w całości każdy z terenów osobno lub jednocześnie oba tereny, natomiast drugi z tych przepisów dopuszcza podziały nieruchomości objętych planem. Przepis ten wyznaczając minimalną powierzchnię działki równą powierzchni terenu oznaczonego symbolem MW i U jest niewykonalny, gdyż zakłada z góry, że tereny muszą być scalone w rękach jednego właściciela. Zapisy § 14 planu przewidują dla terenu oznaczonego symbolem U użytkowanie na potrzeby oświaty i opieki zdrowotnej. Umiejscowienie lokalizacji obiektów na potrzeby oświaty i zdrowia na terenie należącym do prywatnych właścicieli stanowi bezpośrednią ingerencję w prawo własności, narusza bowiem określony sposób korzystania z nieruchomości, zakłada wywłaszczenie i to w sytuacji, gdy gmina posiada po drugiej stronie ulicy [...] kilkanaście hektarów terenu. Także stanowi ograniczenie praw właścicielskich zaprojektowanie ciągu pieszo-jezdnego na terenie oznaczonym symbolem MW (§ 13 ust. 3 pkt 3b zaskarżonej uchwały). Uniemożliwi to budowę zamkniętego osiedla mieszkaniowego, a więc standardowej funkcji osiedlowej. Wreszcie, zdaniem skarżącej, posadowienie na terenie oznaczonym symbolem U obiektów użyteczności publicznej zamiast budynków mieszkalnych narusza przepisy przeciwpożarowe. Wynika to z tego, że przy granicy terenu znajduje się stacja paliw ze zbiornikami na gaz LPG, zatem lokalizacja obiektów zgodnych z ustaleniami planu narusza § 76 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie. W konkluzji skarżąca Spółka wskazała, że jej uprawnienie wynikające z własności nieruchomości objętych planem miejscowym, powinno mieć pierwszeństwo przed interesem ogólnym. Interes skarżącej winien być uwzględniony, zwłaszcza że nie narusza to interesu ogólnego, a nawet jest z nim zbieżne. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta C. wniósł o jej oddalenie. W pierwszej kolejności organ podniósł, że plan miejscowy będący aktem prawa miejscowego może wprowadzać ograniczenia w sposobie wykonywania własności, wynika to z treści art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Rozwiązania przyjęte w planie, w tym także proporcje terenów zabudowy usługowej w stosunku do terenów zabudowy wielomieszkaniowej, zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, uwzględniają wymagania ładu przestrzennego rozumianego jako ukształtowanie przestrzeni, która tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne (art. 2 pkt 1 ustawy). Rozwiązanie pozostaje w zgodzie ze złożonymi do projektu wnioskami, w tym złożonymi przez poprzedników prawnych skarżących. W ocenie organu nie zachodzi sprzeczność między postanowieniami § 6 ust. 2 i § 9 treści uchwały. Regulacje zawarte w tych przepisach dotyczą różnych zagadnień, a ustalone w planie zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego nie są sprzeczne z zasadami i warunkami scalania i podziału nieruchomości. Dokonana przez skarżącą konkluzja na temat wywłaszczania nieruchomości jest nieprawidłowa. Przepis § 14 uchwały nie ogranicza w żaden sposób potencjalnych inwestorów, usługi mogą zostać zrealizowane przez podmioty prywatne na terenach będących własnością prywatną. Ustalenie zaś dopuszczalnej formy ciągu pieszego wzdłuż zachodniej ściany wielkopowierzchniowego obiektu handlowego nie powoduje ograniczenia sposobu wykonywania prawa własności, nie wyklucza to również realizacji zamkniętego osiedla mieszkaniowego. Z kolei powołany w skardze przepis dotyczący warunków technicznych nie ma zastosowania do lokalizacji budynków zgodnych z przeznaczeniem terenu. Odnosząc się do zarzutu, iż skarżąca nabyła działki z przeznaczeniem pod budownictwo, organ zauważył, iż w dacie kupna-sprzedaży tych działek nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a w ewidencji gruntów sposób użytkowania tego terenu określony był jako grunty orne. Ponadto, obowiązywało Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta, gdzie przedmiotowy teren oznaczony został jako "teren zabudowy mieszanej: wielorodzinnej i usług rangi ogólnomiejskiej" w strefie wielofunkcyjnej, usługowo-mieszkaniowej. W końcowej części odpowiedzi na skargę organ stwierdził, że projekt planu miejscowego przeszedł pełną procedurę wymaganą przepisami prawa, a zaskarżona uchwała jako nienaruszająca prawa opublikowana została w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] (Nr [...] z dnia [...] r., poz. [...]). W piśmie procesowym z dnia [...] r. pełnomocnik organu wniósł o odrzucenie skargi wskazując, że została wniesiona z uchybieniem terminu do jej wniesienia. Odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa została doręczona skarżącej w dniu [...] r., tymczasem skarga wniesiona została po upływie trzydziestodniowego terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć taką uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Wyczerpanie tego środka prawnego przed wniesieniem skargi warunkuje zatem dopuszczalność skargi. Ustawa o samorządzie gminnym nie reguluje dalszych kwestii związanych z zaskarżeniem do sądu uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym zakresie zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 30 stycznia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Stosownie do art. 53 § 1 P.p.s.a. zasadą jest, że skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W przypadku aktów innych niż decyzja, postanowienie albo inny akt lub czynność, zgodnie z art. 53 § 2 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie – w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07 (ONSAiWSA z 2007 r. Nr 3, poz. 60) powołany przepis art. 53 § 2 P.p.s.a. znajduje zastosowanie do skarg wnoszonych do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. W konsekwencji przyjąć należy, iż z dniem doręczenia organowi wezwania do usunięcia naruszenia rozpoczyna biec termin sześćdziesięciu dni do wniesienia skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. Termin ten staje się bezprzedmiotowy, gdy przed jego upływem organ udzieli odpowiedzi na wezwanie, w przeciwnym razie biegnie on nieprzerwanie od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia. W rozpoznawanej sprawie skarżąca Spółka pismem z dnia [...] r., zaadresowanym do Prezydenta Miasta C., wezwała tamtejszą Radę Miejską do usunięcia naruszenia jej interesu prawnego w związku z podjęciem uchwały w sprawie planu miejscowego, stanowiącej obecnie przedmiot skargi. W tej sytuacji obowiązkiem organu wykonawczego, do którego wpłynęło wezwanie do usunięcia naruszenia, było przekazanie tego wezwania Radzie Miasta C. celem zajęcia stanowiska w odniesieniu do sformułowanych w wezwaniu zarzutów. Tymczasem Prezydent Miasta odstąpił od przekazania pisma organowi, którego dotyczyło wezwanie i bez uzyskania stanowiska Rady Miasta udzielił skarżącej Spółce odpowiedzi (ściślej Wiceprezydent Miasta w piśmie z dnia [...] r.). Wbrew zatem stanowisku organu zaprezentowanym w toku postępowania sądowego termin do wniesienia skargi do Sądu nie mógł być liczony od dnia doręczenia do siedziby Spółki wymienionego pisma, tj. od dnia [...] r., lecz od dnia [...] r., tj. od dnia doręczenia organowi wezwania do usunięcia naruszenia. Ustawowy termin do wniesienia skargi, zgodnie z art. 53 § 2 P.p.s.a., upływał więc w niniejszej sprawie w dniu [...] r. Skoro zaś skarga wniesiona została w dniu [...] r. przyjąć należało, że jest wniesiona w ustawowym terminie. Na marginesie jedynie zauważyć przyjdzie, że sam fakt, iż prezydent miasta jako organ wykonawczy kieruje sprawami bieżącymi gminy i reprezentują ją na zewnątrz (art. 31 ustawy o samorządzie gminnym) nie upoważnia, bez stanowiska rady miasta – adresata wezwania do usunięcia naruszenia – do udzielenia odpowiedzi autorowi wezwania. Z merytorycznych względów skarga nie zasługuje jednak na uwzględnienie. Trafnie zauważa skarżąca Spółka, że Rzeczpospolita Polska chroni własność, wynika to z konstytucyjnych zasad zawartych w art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP. Jednakże własność jako prawo majątkowe nie jest prawem absolutnym, które dawałoby właścicielowi nieskrępowaną władzę nad rzeczą. Konstytucja chroniąc własność jednocześnie zastrzega, że własność może być ograniczona tyle tylko, że w drodze ustawy i tylko w zakresie w jakim nie narusza ona istoty własności (art. 64 ust. 3). Zgodnie z przepisem art. 6 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej ustawą o planowaniu, ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest zaś aktem prawa miejscowego, a zatem źródłem powszechnie obowiązującego prawa na obszarze działania organu, który go ustanowił (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP, art. 14 ust. 7 ustawy o planowaniu). W planie miejscowym następuje ustalenie przeznaczenia terenu oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu. W tych ramach każdy, mający tytuł prawny do terenu objętego planem miejscowym, ma prawo do jego zagospodarowania, zgodnie z ustalonymi w planie warunkami zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego lub interesu osób trzecich (art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu). Z powyższej regulacji wynika, że nie narusza konstytucyjnej zasady ochrony własności ustalenie w planie miejscowym takiego sposobu zagospodarowania terenu, który nie odpowiada oczekiwaniom i interesom osoby mającej tytuł prawny do nieruchomości, położonej na obszarze objętym planem w sytuacji, gdy plan został przygotowany i uchwalony w trybie i na zasadach określonych w ustawie o planowaniu. Strona skarżąca nie podnosi zarzutu, by w trakcie trwania procedury planistycznej doszło do naruszenia zasad i trybu sporządzania planu dla terenu położonego w rejonie ulic [...] i [...] w C . Także Sąd działając z urzędu w granicach wyznaczonych treścią art. 134 § 1 P.p.s.a., biorąc pod uwagę materiał zgromadzony w przedstawionych aktach administracyjnych, nie dopatrzył się naruszeń w tym zakresie. Należy stwierdzić, że zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu plan miejscowy winien być zgodny z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Takie studium dla Miasta C. uchwaliła Rada Miasta w dniu [...] r. (nr uchwały [...]), a zatem jeszcze przed podjęciem uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia planu miejscowego dla terenu w rejonie ulic [...] i [...]. Uchwała w przedmiocie Studium stanowiła przedmiot kontroli sądowej, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach prawomocnym wyrokiem z dnia 28 grudnia 2006 r., sygn. akt II SA/Gl 143/06 stwierdził niezgodność z prawem zaskarżonej uchwały w zakresie określonym w wyroku (wprowadzenie ograniczeń dotyczących maksymalnych powierzchni sprzedaży w obiektach handlowych i ograniczeń dotyczących branż). Biorąc pod uwagę treść zaskarżonego obecnie planu miejscowego stwierdzenie niezgodności z prawem studium w oznaczonym wyżej zakresie nie ma znaczenia. Brak również podstaw do podzielenia, pośrednio wyartykułowanego przez stronę skarżącą, zarzutu o sprzeczności planu miejscowego z ustaleniami Studium. Istotnie zapisy Studium teren objęty planem sytuowały w strefie wielofunkcyjnej usługowo-mieszkaniowej, teren ten oznaczony był symbolem MWU – tereny zabudowy mieszanej: wielorodzinnej i usług rangi ogólnomiejskiej. Podstawowym kierunkiem przeznaczenia tego terenu w równym stopniu była zarówno zabudowa wielorodzinna wraz z układem dróg lokalnych i dojazdowych, jak i usługi publiczne, w tym o zasięgu ogólnomiejskim, a w wytycznych do planów miejscowych przewidziano, w zależności od potrzeb, rozgraniczenie terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkalną oraz inne dopuszczalne rodzaje. Zdaniem Sądu nie zachodzi sprzeczność między ustaleniami Studium a zaskarżonym planem, w którym rozgraniczono teren o symbolu MW, którego podstawowym przeznaczeniem jest zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna oraz teren o symbolu U, którego z kolei podstawowym przeznaczeniem jest zabudowa usługowa z tego powodu, że ustalenia Studium dopuszczały taką możliwość (część II – 8.3.c) oraz część III – MWU 15.3.). Nie doszło przy tym do arbitralnego i dowolnego, a zatem nieuzasadnionego podziału na część usługową proporcjonalnie większą od części mieszkaniowej wielorodzinnej. Słusznie podkreśla organ w odpowiedzi na skargę, że kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy należy do zadań własnych tej jednostki samorządu terytorialnego (art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu). Autorzy planu dokonując rozgraniczenia tych terenów mieli na uwadze sposób zagospodarowania terenów sąsiednich. Teren objęty planem od północy sąsiaduje z terenem zabudowy mieszkaniowej mieszanej: wielorodzinnej od 4 do 6 kondygnacji i jednorodzinnej (rejon ulicy [...]). Z kolei teren leżący po północno-zachodniej stronie, zgodnie z ustaleniami uchwalonego już planu miejscowego (za ulicą [...] i [...]), również przeznaczony jest pod zabudowę wielorodzinną i jednorodzinną. Po stronie wschodniej zlokalizowany jest duży market budowlany (obiekt wielkopowierzchniowy) oraz stacja paliw płynnych. Natomiast po zachodniej stronie (przy ulicy [...]) znajduje się fragment zabudowy usługowo-mieszkaniowej). Podzielić więc należy stanowisko organu, iż celem rozgraniczenia terenów o przyjętych proporcjach było nawiązanie do istniejącej zabudowy przy ulicy [...] i planowanej przy ulicy [...], powyżej [...], a ponadto konieczność utworzenia na tym terenie, uwzględniając strefę jako większą część terenu, na potrzeby usług o charakterze ogólnomiejskim. Nie znajduje więc uzasadnienia zarzut, iż w sposób nieusprawiedliwiony i bez logicznego umotywowania dokonano podziału terenu na część usługową proporcjonalnie większą od części przeznaczonej pod zabudowę wielorodzinną. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należy stwierdzić, iż nie zachodzi wewnętrzna sprzeczność między zapisami zawartymi w § 6 ust. 2 i § 9 planu miejscowego. Pierwszy z tych przepisów stanowi, że zagospodarowanie terenu i kształtowanie zabudowy w obrębie terenów oznaczonych symbolami MW i U należy realizować na podstawie projektu budowlanego obejmującego w całości każdy z terenów osobno lub jednocześnie oba terenu. Z kolei według przepisu § 9 dopuszcza się scalenia i podziały nieruchomości wyłącznie w celu uzyskania w ich efekcie działek budowlanych o parametrach wskazanych w tekście (oddzielnie dla terenów objętych symbolami MW i U). Biorąc pod uwagę granicę działek położonych na terenie objętym planem miejscowym i to zarówno w części przeznaczonej pod zabudowę wielomieszkaniową, jak i w części pod usługi wprowadzenie do tekstu planu przyjętych rozwiązań jest oczywiście zrozumiałe. Dopuszczalność scalenia w rzeczy samej nie oznacza konieczności dokonywania scaleń przed rozpoczęciem działalności inwestycyjnej, poza tym oba przepisy mają na celu wskazanie warunków umożliwiających realizację inwestycji w sposób określony w planie, jeżeli chodzi o sposób zagospodarowania terenu. Błędny jest pogląd strony skarżącej, że treść przepisu § 14 ust. 1 planu bezpośrednio ingeruje w prawo własności skarżącej, gdyż narzuca określony sposób korzystania z nieruchomości stanowiących własność Spółki. Wymieniony przepis określa podstawowe przeznaczenie terenu oznaczonego symbolem U. Jak już wskazano w części wstępnej, ustalenia planu miejscowego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności. Skoro Rada Miasta nie nadużyła przysługujących jej uprawnień do kształtowania polityki przestrzennej na obszarze swego działania, nie sposób uznać, by określenie przeznaczenia terenu, na którym usytuowane są działki skarżącej, na potrzeby zabudowy usługowej ogólnomiejskiej naruszało istotę własności. Każdy mający tytuł prawny do działek na tym terenie ma prawo do ich zagospodarowania w sposób określony w ustaleniach planu. Trafnie przy tym zauważa organ, że nie tylko gmina może realizować na tym terenie zabudowę usługową. Poglądu tego nie zmienia fakt, że gmina legitymuje się tytułem prawnym do nieruchomości położonych na innym obszarze, w tym na terenie sąsiednim. Wykazano bowiem, że przeznaczenie tego terenu pod tego rodzaju zabudowę nie stanowiło nadużycia uprawnienia planistycznego. Także zapis § 13 ust. 3 pkt 3b planu przewidujący ustanowienie ciągu pieszo-jezdnego na terenie zabudowy wielomieszkaniowej (MW) nie godzi w prawa właścicielskie skarżącej, gdyż m.in. uniemożliwia ustanowienie zamkniętego osiedla mieszkaniowego. Z naniesionego na rysunku planu miejsca lokalizacji takiego ciągu wynika, że możliwa jest realizacja zamkniętego osiedla, aczkolwiek na terenie mniejszym, a jego wyznaczenie w tym miejscu uzasadnione było koniecznością przedłużenia ciągu pieszego na terenie objętym symbolem U. Nie można wreszcie uznać zasadności zarzutu zmierzającego do wykazania, że – biorąc pod uwagę lokalizację na sąsiednim terenie stacji paliw – przeznaczenie terenu oznaczonego symbolem U pod zabudowę usługową, w tym budynków użyteczności publicznej, zamiast budynków mieszkalnych narusza § 76 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. przewidującego zachowania określonych tym przepisem odległości od zbiorników z gazem płynnym. Wskazać trzeba, że ustalenia planu miejscowego w § 14 ust. 1 określają szczegółowo podstawowe przeznaczenie terenu, jakim jest zabudowa usługowa. Realizacja zaś inwestycji polegająca na budowie obiektów, o których mowa w tym przepisie, uwzględniać musi zachowanie zgodności z wszystkimi obowiązującymi w tym zakresie przepisami, przede wszystkim ustawy Prawo budowlane i wydanymi na podstawie tej ustawy przepisami techniczno-budowlanymi, w tym warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać obiekty. Zatem kwestia zachowania wymaganych przepisami technicznymi odległości projektowanych obiektów na terenie objętym planem miejscowym od istniejących zbiorników z gazem płynnym stanowić będzie przedmiot zainteresowania uczestników procesu inwestycyjnego oraz właściwego organu administracji w oddzielnym postępowaniu. Z tych wszystkich względów skarga okazała się nieusprawiedliwiona, co stanowi podstawę do jej oddalenia na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. SJ/