I SA/Gl 1038/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Mendecka, Sędziowie WSA Teresa Randak, Krzysztof Winiarski (spr.), Protokolant Izabela Maj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2009 r. sprawy ze skargi A SA. w G. na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę Wnioskiem z dnia 7 listopada 2007 r. AS.A. (dalej "A") zwróciła się do Ministra Finansów z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie wyliczenia wartości firmy oraz sposobu obliczenia łącznej wartości środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, a nadto sposobu ustalenia wartości poszczególnych środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych. Spółka przedstawia okoliczności stanu faktycznego. Wynika z niego, że B S.A. wniósł do A aport w postaci zorganizowanej części przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 4a pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej "updop"). W związku z tym, że wniesienie aportu nastąpiło w roku podatkowym rozpoczynającym się przed 1 stycznia 2007 r., stosownie do art. 2 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie updop (Dz. U. nr 217, poz. 1589), dla ustalenia wartości początkowych poszczególnych środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych nabytych przez A zastosowanie znalazły przepisy updop w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2006 r. W celu wyliczenia wartości początkowej poszczególnych środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych, w pierwszym etapie Spółka ustaliła wartość firmy – stosownie do art. 16g ust. 2 updop – jako różnicę pomiędzy wartością nominalną akcji wydanych w zamian za wkład niepieniężny, a wartością rynkową składników majątkowych wchodzących w skład wniesionej aportem zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Spółka wskazała we wniosku, że ustalając wartość firmy, jako aktywa uwzględniła: - wartości niematerialne i prawne, - rzeczowe aktywa trwałe, - długoterminowe rozliczenia międzyokresowe, z wyłączeniem aktywów z tytułu odroczonego podatku dochodowego, - zapasy, - należności krótkoterminowe, - inwestycje krótkoterminowe, - krótkoterminowe rozliczenia międzyokresowe. Natomiast ustalając wartość długów funkcjonalnie związanych z działalnością zbywcy, Spółka uwzględniła wartość przejętych: - zobowiązań długoterminowych, - zobowiązań krótkoterminowych, pomniejszonych o wartość funduszy specjalnych, - rozliczeń międzyokresowych. Do wartości długów funkcjonalnie związanych z działalnością zbywcy nie włączono natomiast wartości przejętych rezerw na zobowiązania. W konsekwencji powyższych wyliczeń Spółka ustaliła, że w wyniku aportu powstała ujemna wartość firmy. W kolejnym etapie Spółka ustaliła łączną wartość początkową nabytych środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych, stanowiącą różnicę pomiędzy nominalną wartością wydanych akcji, a wartością składników majątkowych niebędących środkami trwałymi ani wartościami niematerialnymi i prawnymi. Zauważono, że w praktyce oznacza to, że łączna wartość rynkowa wniesionych aportem środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych jest pomniejszona o ujemną wartość firmy wykreowaną wskutek aportu. Dokonując kalkulacji łącznej wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych Spółka zaliczyła do składników majątkowych niebędących środkami trwałymi ani wartościami niematerialnymi i prawnymi następujące pozycje: - środki trwałe w budowie, - zapasy, - należności krótkoterminowe, - inwestycje krótkoterminowe, - krótkoterminowe rozliczenia międzyokresowe, - zobowiązania długoterminowe, - zobowiązania krótkoterminowe z wyłączeniem funduszy specjalnych. Jako kolejny krok Spółka ustaliła wartość początkową poszczególnych środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych wniesionych aportem dla celów podatkowych. Spółka dokonała alokacji ujemnej wartości firmy powstałej w ujęciu podatkowym (tj. w praktyce różnicy pomiędzy rynkową wartością nabytych w drodze aportu środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, a ich łączną wartością początkową) do składników niskocennych, czyli składników majątkowych, których wartość początkowa nie przekracza [...] zł. Natomiast wartość pozostałych niskocennych środków trwałych oraz pozostałych środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji zarówno dla celów podatkowych, jak i księgowych odpowiada ich indywidualnym wartościom rynkowym. W odniesieniu do powyższego stanu faktycznego Spółka przedstawiła następujące pytania: 1) czy przedstawiony w stanie faktycznym sposób wyliczenia wartości firmy powstałej w wyniku wniesienia aportu w postaci zorganizowanej części przedsiębiorstwa, jest prawidłowy? 2) czy przyjęty przez Spółkę sposób alokacji łącznej wartości nabytych środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych – ustalonej w konsekwencji wystąpienia ujemnej wartości firmy – na poszczególne środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne, zakładający przypisanie ujemnej wartości firmy do niskocennych składników majątku, jest prawidłowy? W indywidualnej interpretacji z dnia [...] r. nr [...] Minister Finansów uznał, że stanowisko Spółki w zakresie: - wyliczenia wartości firmy jest nieprawidłowe, - sposobu obliczenia łącznej wartości środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych oraz sposobu ustalenia wartości początkowej poszczególnych środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych – jest nieprawidłowe. W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa Spółka zarzuciła, że interpretacja w zakresie drugiego z pytań zawartego we wniosku została wydana z naruszeniem prawa. Spółka podkreśliła, że przedmiotem zadanego pytania była wyłącznie prawidłowość przyjętego sposobu alokacji łącznej wartości nabytych środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych – ustalonej w konsekwencji wystąpienia ujemnej wartości firmy – na poszczególne środki trwałe i wartości niematerialne, zakładającego przypisanie ujemnej wartości firmy do niskocennych składników majątku. Prezentując swoje stanowisko Spółka we wniosku wskazała na sposób polegający na przyporządkowaniu ujemnej wartości firmy do wybranych niskocennych środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, przy jednoczesnym ustaleniu wartości początkowych pozostałych składników według ich wartości rynkowej, tak aby suma wartości początkowych poszczególnych środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych ustalonych dla celów CIT nie przekroczyła poziomu wyznaczonego przez łączną wartość początkową. Zdaniem Spółki takie rozwiązanie jest w pełni dopuszczalne w świetle obowiązujących przepisów. Spółka nie zgadza się ze stanowiskiem organu interpretacyjnego, że pewna swoboda w zakresie ustalania wartości początkowych poszczególnych środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych jest dopuszczalna, jednakże przy dokonywaniu alokacji należy mieć na względzie dyspozycje przepisów art. 16g ust. 12 w związku z art. 14 updop. Zarzucono, że organ uznając stanowisko Spółki za nieprawidłowe, nie wskazał szczegółowego uzasadnienia dla swojego stanowiska. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] r. nr [...] Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Powołując art. 16g ust. 1 updop organ interpretacyjny stwierdził, że w zależności od tego czy wystąpiła albo nie wystąpiła dodatnia wartość firmy (obliczona w sposób określony w art. 16g ust. 2 ustawy podatkowej), zastosowanie będzie miał odpowiednio pkt 1 lub 2 art. 16g ust 10 updop. Organ podniósł, że w celu obliczenia łącznej wartości środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w przypadku niewystąpienia dodatniej wartości firmy, niezbędne jest ustalenie wartości wchodzących w skład przedsiębiorstwa poszczególnych składników majątkowych niebędących środkami trwałymi ani wartościami niematerialnymi i prawnymi. Tymi składnikami są pozostałe pozycje zaliczane zgodnie z ustawą o rachunkowości do aktywów przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Przyjmowane składniki nabywca powinien wycenić w wartości nie wyższej od ich wartości rynkowej. Podkreślono, że ustawodawca wprost nie określa trybu i zasad ustalania wartości początkowej, ale nie pozostawia pełnej dowolności w tym zakresie. Uzupełniając uzasadnienie swojego stanowiska organ interpretacyjny stwierdził, że przy dokonywaniu alokacji należy mieć na uwadze dyspozycje przepisu art. 16g ust. 1, zgodnie z którym przy ustalaniu wartości początkowej poszczególnych środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, zgodnie z ust. 1 pkt 3 i 4 oraz ust. 2, 10, 11, stosuje się odpowiednio art. 14. Odesłanie to, zdaniem organu, należy interpretować w ten sposób, że ustalenie wartości początkowej poszczególnych środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych następuje poprzez proporcjonalne zmniejszenie wartości rynkowych tych składników majątkowych w takim stopniu, aby suma tych wartości początkowych stanowiła odpowiednią kwotę, o której mowa w art. 16g ust. 10 pkt 2 updop. Skargą z dnia 7 maja 2008 r. (wniesioną do organu podatkowego w dniu 13 maja 2008 r.) Spółka zaskarżyła wydaną interpretację, zarzucając Ministrowi Finansów naruszenie art. 16g ust. 10 pkt 2 oraz art. 16g ust. 12 w związku z art. 14 updop w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2006 r. poprzez ich błędną wykładnię oraz art. 120 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez podjęcie przez Dyrektora IS rozstrzygnięcia bez podstawy prawnej. Wskazując powyższe naruszenia, Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w części dotyczącej alokacji łącznej wartości nabytych środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych na poszczególne środki trwałe i wartości niematerialne i prawne, wnosząc jednocześnie o zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz A zwrotu kosztów postępowania. W obszernym uzasadnieniu skargi Spółka wskazała, że zgodnie z art. 16g ust. 1 pkt 4 updop, podatnik zasadniczo uprawniony jest do dowolnego określenia wartości początkowej wniesionych w drodze aportu środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych. Ograniczeniami jakie ustawa wprowadza jest jedynie nieprzekraczanie wartości rynkowej tych składników majątkowych, a nadto suma wartości początkowych środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych musi być równa łącznej wartości środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych określonej na podstawie art. 16g ust. 10 pkt 2 ustawy. Z kolei art. 16g ust. 12 updop odsyła do odpowiedniego stosowania art. 14 tej ustawy. Z art. 14 Spółka wywiodła wniosek, że jeżeli wartość początkowa środków trwałych nie powinna odbiegać od ich wartości rynkowej, chyba że istnieją uzasadnione powody dla których wartość ta znacznie odbiega od ich wartości rynkowej. Spółka wskazała także, że w przypadku wystąpienia ujemnej wartości firmy, co do zasady łączna podatkowa wartość poszczególnych środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych zawsze będzie odbiegać od sumy ich wartości rynkowych, gdyż przy kalkulowaniu łącznej wartości początkowej nabytych środków, wartość tę należy obniżyć o ujemną wartość firmy. Zdaniem Spółki, zastosowanie tego przepisu powinno następować poprzez zmniejszenie wartości rynkowych poszczególnych środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych, tak aby suma ich wartości początkowych odpowiadała wartości określonej zgodnie z art. 16g ust. 10 pkt 2 ustawy. Zmniejszenie takie nie musi być obliczone w sposób proporcjonalny od wszystkich środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych w równym stopniu, lecz może to również nastąpić poprzez zastosowanie alternatywnej, metody alokacji wartości ujemnej firmy, wybranej przez podatnika. Metoda zmniejszenia proporcjonalnego jest zaś tylko praktyczną wskazówką (uzupełniającą braki przepisowe), która nie może być traktowana jako norma bezwzględnie obowiązująca. Spółka, wskazując że art. 16g ust. 12 updop odsyłający w tym zakresie do odpowiedniego stosowania art. 14 updop, pozwala na stosowania całego art. 14, zaś stanowisko organu podatkowego, narzucające metodę proporcjonalnego zmniejszenia wartości początkowej, jest istotnym zawężeniem wykładni tegoż odesłania. Takie zawężenie – pogarsza sytuację Spółki, która zostaje pozbawiona możliwości jakie daje jej art. 14 updop. Działanie organu podatkowego jest więc – w ocenie Spółki działaniem bez podstawy prawnej, a rozstrzygnięcie zaistniałych na gruncie art. 16g i art. 14 wątpliwości na niekorzyść podatnika stoi w sprzeczności z podstawowymi zasadami prawa podatkowego oraz wyrażoną w Konstytucji zasadą demokratycznego państwa prawa. Skarżąca wskazała także, że konieczność ewentualnego zastosowania proporcjonalnej metody obniżenia wartości początkowej wszystkich przejętych przez nią środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych (których jest ponad 80.000) wiązałoby się ze znacznymi niedogodnościami administracyjnymi oraz licznymi kosztami. Obniżenie wartości miałoby przy tym zastosowanie do ewidencji prowadzonej wyłącznie na potrzeby podatkowe, a nie dotyczyłoby natomiast ewidencji bilansowej. Okoliczności te – zdaniem Spółki – wystarczające są dla zastosowania zaproponowanej metody alokacji ujemnej wartości firmy, czyli do alokacji tej wartości do wybranych składników niskocennych. Reasumując przedstawione rozważania Spółka podniosła, że w sytuacji gdy nie ma bezpośrednich przepisów odnoszących się wprost do alokacji ujemnej wartości firmy, metodę przedstawioną przez organ podatkowy należy uznać za jedną z możliwych, jednak nie można jej uznać zawsze za bezwzględnie obowiązującą. Od zasady wartości rynkowej podatnik może w pewnych uzasadnionych okolicznościach odstąpić. Okoliczności istniejące po stronie Spółki, to jest skala działalności, obciążenia administracyjne czy też brak naruszenia interesów fiskalnych Skarbu Państwa należy uznać za wystarczające do odstąpienia od tej zasady, dlatego też wydając zaskarżoną interpretację organ podatkowy naruszył wskazane na wstępie przepisy. W odpowiedzi na skargę, Minister Finansów wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze Minister wskazał, że wydana interpretacja zawiera ścisłą interpretację art. 16g ust. 10 pkt 2 oraz art. 16 ust. 12 w związku z art. 14 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Przy dokonywaniu alokacji należy mieć na uwadze dyspozycję przepisu art. 16g ust.12 updop, zgodnie z którym przy ustalaniu wartości początkowej poszczególnych środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z ust. 1 pkt 3 i 4 oraz ust. 2, 10 i 11 stosuje się odpowiednio art. 14. Odesłanie to należy interpretować w ten sposób, że ustalenie wartości początkowej poszczególnych środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych następuje poprzez proporcjonalne zmniejszenie wartości rynkowej tych składników majątkowych w takim stopniu, aby suma tych wartości początkowych stanowiła odpowiednią kwotę, o której mowa w art. 16g ust. 10 pkt 2 ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Kontrola taka oparta jest o kryterium legalności, a więc zgodności działania organów administracji publicznej z przepisami Konstytucji oraz ustaw. Według przepisów art. 14b – 14c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca 2007 r., minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego. Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. [pic]Orzeczenia [1]Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż całkowicie bezzasadny jest zarzut naruszenia przez organy podatkowe przepisu art. 120 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem, organy podatkowe zobowiązane są do działania na podstawie przepisów prawa, przepis ten statuuje więc zasadę legalności działania organów podatkowych. Wydając zaskarżoną interpretację Minister Finansów działał na podstawie wskazanych powyżej przepisów art. 14b – 14 c tej ustaw. Wskazać przy tym bowiem należy, że wydawanie interpretacji indywidualnych nie jest postępowaniem podatkowym w ścisłym znaczeniu, uregulowanym w dziale IV Ordynacji podatkowej, interpretacja nie rozstrzyga co do istoty indywidualnej sprawy z zakresu prawa podatkowego – organ podatkowy nie orzeka o prawach i obowiązkach podatników w drodze decyzji. Interpretacja jest oceną stanowiska wnioskodawcy przedstawionego we wniosku, wyrażoną przez Ministra Finansów. Interpretacja nie jest wiążąca dla podatnika, dlatego też nie ma on obowiązku zastosowania się do wykładni przepisów zawartej w interpretacji. Dokonanie oceny przepisu przez organ podatkowy w sposób odmienny niż ocena podatnika nie oznacza, że organ działa bez podstawy prawnej. Dopiero zastosowanie przez podatnika przepisów podatkowych w sposób odmienny od przedstawionego w interpretacji może spowodować wszczęcie w tym zakresie postępowania podatkowego, w toku którego podatnik mógłby kwestionować legalność czynności podejmowanych przez organ podatkowy, a więc podnosić skutecznie naruszenie przez organy podatkowe przepisu art. 120 Ordynacji podatkowej. Odnosząc się do meritum niniejszej sprawy, Sąd nie podziela stanowiska Spółki wyrażonego w skardze. Spór pomiędzy Spółką a organem podatkowym nie dotyczy co do zasady stanowiska Spółki, zgodnie z którym przy wniesieniu w postaci wkładu niepieniężnego do spółki kapitałowej zorganizowanej części przedsiębiorstwa doszło również do wniesienia ujemnej wartości tej firmy. Sąd przyjmuje więc tę sytuację jako podstawę swych dalszych rozważań. Zasady ustalania wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych w przypadku niewystąpienia dodatniej wartości firmy reguluje przepis art. 16g ust. 10 pkt 2 updop. Przepis ten stanowi, że w razie wniesienia w postaci wkładu niepieniężnego zorganizowanej części przedsiębiorstwa, łączną wartość początkową nabytych środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych stanowi różnica między ceną nabycia przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części, ustaloną zgodnie z ust. 3 i 5 tego artykułu, albo nominalną wartością wydanych akcji lub udziałów a wartością składników majątkowych nie będących środkami trwałymi ani wartościami niematerialnymi i prawnym. Przepis ten przesądza więc, w jaki sposób powinna zostać obliczona łączna wartość wnoszonych środków trwałych. Nie może ulegać jednak wątpliwości, że w niniejszej sprawie dochodzi nie do wniesienia jako środka trwałego do A zorganizowanej części przedsiębiorstwa B S.A., ale środkami trwałymi wnoszonymi do Spółki są poszczególne środki trwałe, do tej pory ujęte w ewidencji środków trwałych B S.A., czyli przedsiębiorstwa, z którego wydzielona została część, przejęta następnie przez A. Zauważyć również należy, że przepis art. 16g ust. 12 updop nie jest tylko technicznym odesłaniem do stosowania art. 14 w zakresie ustalania wartości początkowej środków trwałych. Kluczowym bowiem jest, iż przepis ten wskazuje, że art. 14 stosuje się odpowiednio do określania wartości początkowej poszczególnych środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Nie może więc ulegać wątpliwości, że koniecznym jest ustalenie wartości początkowej każdego z wnoszonych środków trwałych w sposób odrębny. Analogicznie reguluje to przepis art. 16g ust. 1 pkt 4, który określając sposób obliczania wartości środków trwałych wnoszonych do spółki w postaci wkładu niepieniężnego, również nakazuje określenie wartości początkowej poszczególnych środków. Przepis art. 14 updop nie jest przy tym upoważnieniem dla podatnika do dowolnego ustalania wartości początkowej środków trwałych, ale określa on tryb określania przez podatnika i organy podatkowe wartości początkowej środków trwałych w sytuacji, gdyby organy podatkowe stwierdziły, że wartość ta bez uzasadnionej przyczyny odbiega znacznie od wartości obliczonej zgodnie z art. 16g ust. 10 pkt 2 ustawy. Słusznie więc organ w zaskarżonej interpretacji uznał, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, a w szczególności jej art. art. 16g ust. 10 pkt 2 i ust. 12 oraz art. 14, nie dają podstaw do dowolnej alokacji ujemnej wartości firmy. Jeśli więc zachodzi konieczność ujęcia tej wartości przy ustalaniu wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, powinno zostać to dokonane z uwzględnieniem wszystkich poszczególnych wnoszonych do przedsiębiorstwa środków trwałych. Sposobem takim jest więc obniżenie wartości początkowej wszystkich środków trwałych proporcjonalnie, tak aby suma wartości początkowych tych środków była równa wartości określonej w art. 16g ust. 10 pkt 2 ustawy. W ocenie Sądu, bez znaczenia jest przy tym, iż obniżenie wartości początkowej wszystkich przejętych przez Spółkę środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych wiązałoby się ze znacznymi niedogodnościami administracyjnymi oraz licznymi kosztami. Spółka prowadząc działalność gospodarczą na tak szeroką skalę musi się bowiem z takimi czynnikami liczyć i brać je pod uwagę. Nie ma także znaczenia, że obniżenie wartości nastąpiłoby wyłącznie w ewidencji prowadzonej na potrzeby podatkowe, a nie dotyczyłoby natomiast ewidencji bilansowej. Ustawa o podatku odchodowym od osób prawnych i ustawa o rachunkowości nie zawierają bowiem zbieżnych ze sobą przepisów określających sposób dokonywania odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz ustalania wartości początkowej tych środków. Nie jest więc zasadą prowadzenie jednej ewidencji na potrzeby podatkowe i bilansowe. Okoliczności te nie są więc wystarczające dla zastosowania zaproponowanej przez Spółkę metody alokacji ujemnej wartości firmy, czyli do alokacji tej wartości do wybranych składników niskocennych. Sąd nie podziela także stanowiska Spółki, że zaproponowany przez nią sposób ustalenia wartości początkowej środków trwałych nie będzie stanowić naruszenia interesów fiskalnych Skarbu Państwa. Sposób ustalenia wartości początkowej środków trwałych ma bowiem wpływ na dokonywanie odpisów amortyzacyjnych w dalszych okresach czasu. Może więc mieć on wpływ na wysokość kosztów uzyskania przychodu przez podatnika, a tym samym rzutować na wysokość należnego podatku dochodowego w kolejnych latach podatkowych. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak na wstępie.