II SAB/Sz 108/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. D. na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie rozpatrzenia skargi na przewlekłe postępowanie Inspektora Nadzoru Budowlanego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę Pismem z dnia [...] r. R. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] skargę na bezczynność m.in. [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] W uzasadnieniu skargi R. D. wyjaśnił, że pismem z dnia [...] r. zwracał się do w/w organu w sprawie wyjaśnienia przyczyn lekceważenia terminów załatwienia sprawy przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] oraz podjęcia działań zmierzających do dyscyplinowania podległego organu, a nadto do przestrzegania przepisów Kodeksu postępowania adminstracyjnego. Nadto, jak twierdzi skarżący [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] w piśmie z dnia [...] r. zmienił treść jego wniosku na skargę, nie ustosunkował się do lekceważenia terminów przez organ I instancji, nie reaguje na brak decyzji administracyjnej i nie zobowiązuje organu do jego wydania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z treści skargi R. D. wynika, że zarzuca [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w [...] bezczynność polegającą na niepodejmowaniu właściwych działań mających na celu zdyscyplinowanie pracowników do działań zgodnych z Kodeksem postępowania adminstracyjnego w zakresie rzetelności i terminowości załatwiania sprawy. Jak z powyższego wynika przedmiotem skargi do Sądu jest postępowanie organu prowadzone na skutek wniesionej przez R. D. skargi, złożonej w trybie art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 227 Kpa przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Brak reakcji organu administracji publicznej lub niesatysfakcjonujące wnoszącego skargę załatwienie skargi rozpatrywanej w tym trybie, nie może być przedmiotem skargi na bezczynność wniesionej do sądu administracyjnego. Zgodnie, bowiem z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd rozpoznaje skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a. tj. w sprawach skarg na: - decyzje administracyjne; - postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; - postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; - inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; - pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; Z zestawienia powyższych przepisów wynika, że bezczynność organu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 wskazanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi występuje wówczas, gdy organ ten zobowiązany do załatwienia indywidualnej sprawy administracyjnej w formie określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a, nie czyni tego w terminie określonym w przepisach Kodeksu postępowania adminstracyjnego, bądź w przypadku spraw podatkowych w terminie określonym przepisami Ordynacji podatkowej (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 14 września 2005 r., sygn. akt IV SAB/Wa 80/05 opublikowany w LEX nr 205439). Natomiast czynności organu, o których mowa w skardze R. D. związane z załatwieniem spraw w trybie skargowym, o jakim mowa w Rozdziale 2 Działu VIII Kpa, kończą się czynnością materialno-techniczną określoną w art. 238 § 1 Kpa i nie mieszczą się w katalogu spraw podlegających kognicji sądów administracyjnych wskazanym w art. 3 § 2 pkt 1-4a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. postanowienie NSA z dnia 13 lipca 1983r. sygn. akt II SA 983/83, ONSA 1983r., Nr 2 poz. 57, postanowienie WSA Warszawie z dnia 11 grudnia 2006r., sygn. akt II SAB/Wa 91/06, opublikowane w LEX nr 302715 ). Z powyższych względów należało odrzucić skargę jako niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 wskazanej na wstępie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.