VI SA/Wa 67/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi H. J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2008 r. Nr [...] w przedmiocie wydania pozwolenia na broń palną sportową 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] sierpnia 2008r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego H. J. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] października 2008 r. Nr [...] Komendant Główny Policji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a., art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm. powoływanej dalej jako "uobia" ), po rozpatrzeniu odwołania H. J. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r., odmawiającej stronie wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej dla celów sportowych, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego wszczętego na wniosek H. J. (skarżącego) Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] odmówił wydania pozwolenia na broń palną sportową w liczbie sześciu egzemplarzy jednostek broni. Organ uznał, że zaprezentowana przez wnioskodawcę argumentacja nie uzasadnia w sposób dostateczny potrzeby posiadania pozwolenia na wnioskowaną broń. Fakt przynależności do klubu strzeleckiego oraz udział w zawodach strzeleckich nie mogą stanowić wystarczającej przesłanki do wydania pozwolenia. Organ podał, że z uzyskanych w toku postępowania dokumentów udział strony we współzawodnictwie sportowym nie wskazuje na wybitne zawodnicze uprawianie tej dyscypliny. Zdaniem organu, strona nie zalicza się do grona wybitnych zawodników sportów strzeleckich. Organ wskazał ponadto, iż ustawa o broni i amunicji daje klubom i stowarzyszeniom strzeleckim pełne uprawnienia do posiadania broni obiektowej w celu wykorzystywania przez ich członków. Zdaniem organu, spełnienie kryteriów formalnych (m.in. posiadanie patentu strzeleckiego, licencji Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego) nie stanowi dostatecznego warunku do uzyskania pozwolenia na broń sportową, a przyjęcie odmiennego stanowiska równałoby się obligatoryjnemu wyposażaniu w broń sportową wszystkich jego członków. W złożonym odwołaniu od powyższej decyzji H. J. podniósł, że czynnie uprawia strzelectwo sportowe w Klubie Z. w E., bierze udział w treningach i zawodach spełnia wszystkie kryteria i wymogi do wydania pozwolenia na broń palną sportową. Brak własnej broni (korzysta z broni użyczonej przez innych zawodników) powoduje, iż nie ma mowy o osiąganiu dobrych czy bardzo dobrych wyników gdyż możliwości treningów są w oczywisty sposób ograniczone. Skarżący zarzucił organowi bezpodstawne żądanie uzyskiwania ponadprzeciętnych wyników sportowych i uprawiania sportu strzeleckiego na poziomie wybitnym, gdyż takiego wymogu nie stawia prawo, a jedynie żąda przedstawienia okoliczności uzasadniających wydanie pozwolenia na broń. Decyzją z dnia [...] października 2008 r. Nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ podkreślił, że przepis art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji nie określa kryteriów wydawania pozwolenia na broń sportową; ciężar dowodu przedstawienia okoliczności uzasadniających wydanie pozwolenia spoczywa na ubiegającym się o nie, zaś ocena tych okoliczności spoczywa na organie. Komendant Główny Policji stwierdził, że uwzględniając reglamentacyjny charakter ustawy oraz zasady procedury administracyjnej a także posiłkując się licznym orzecznictwem sądów administracyjnych przyjęto, że muszą być to okoliczności szczególne, wyróżniające osobę ubiegającą się o pozwolenie spośród innych osób znajdujących się w podobnej sytuacji. Odwołując się do konkretnych orzeczeń WSA w Warszawie organ stwierdził, że żadnego z kryteriów tam wskazanych nie wykazał. W szczególności na podstawie przedstawionych wyników z zawodów trudno mówić o wybitnych osiągnięciach strony w strzelectwie. Ponadto staż H. J. w klubie wynosi dopiero trzy lata, od stosunkowo niedługiego czasu posiada uprawnienia do uprawiania sportu strzeleckiego (czerwiec 2008 r.), natomiast Patent Strzelecki w zakresie strzelań pneumatycznych i kulowych posiada od września 2007 r. Reasumując organ stwierdził, że H. J. ubiegając się o 6 sztuk broni (3 centralnego i 3 bocznego) nie wykazał potrzeby posiadania tak dużej ilości broni i to w sytuacji, gdy strzelectwo sportowe uprawia od niedługiego czasu tj. od 2006 r. Organ odwoławczy stanął na stanowisku, że brak własnej broni sportowej nie uniemożliwia skarżącemu uprawiania strzelectwa na dotychczasowych zasadach. Podkreślił także, że to na klubach sportowych, a nie organach Policji, ciąży obowiązek stworzenia warunków do uprawiania sportu strzeleckiego. Natomiast spełnienie warunków formalnych określonych ustawą o broni i amunicji nie stanowi wystarczającej podstawy do uwzględnienia wniosku strony. H. J. na rozstrzygnięcie Głównego Komendanta Policji złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której obszernie uzasadnił potrzebę posiadania broni i zarzucił, że organy Policji nieprawidłowo interpretują przepis art. 10 ust. 1 i 3 ustawy o broni i amunicji uzależniając wydanie przedmiotowego pozwolenia w oparciu o kryteria pozaustawowe (osiąganie wybitnych, ponadprzeciętnych wyników sportowych). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Organ, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, podkreślił swoje prawo do swobodnej oceny dowodów zebranych w sprawie. Zdaniem organu, skarżący nie dowiódł w sposób przekonujący, iż ma oczywistą potrzebę posiadania pozwolenia na broń sportową. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Dla wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Rozpatrując niniejszą sprawę w świetle powołanych kryteriów należy stwierdzić, że skarga H. J. zasługuje na uwzględnienie. W rozpatrywanej sprawie, na podstawie art. 10 ust. 1 uobia skarżącemu odmówiono wydania pozwolenia na broń palną sportową. Przepis ten stanowi, iż właściwy organ policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Decyzja w sprawie pozwolenia na broń ma charakter decyzji związanej. Związanie administracyjne oznacza sytuację, w której przy istnieniu określonego stanu faktycznego przewidzianego przez ustawę, na który organ nie ma wpływu, następuje skutek prawny w tej ustawie przewidziany. Za związanym charakterem decyzji wydanej na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji przemawia konstrukcja pierwszej części zdania powołanego przepisu i zastosowane w nim sformułowanie - wydaje- jako przewidziany przez ustawę skutek prawny. Oznacza to, że organ administracji nie może odmówić wydania pozwolenia na broń w razie zaistnienia określonej sytuacji, czy spełnienia konkretnych wymagań. Należy przy tym wskazać, że dalsza część przepisu art. 10 ust. 1 nie precyzuje żadnych warunków koniecznych dla wydania pozwolenia na broń, a posługuje się jedynie pojęciem niedookreślonym, stwarzając organowi możliwość oceny, czy przedstawione przez osobę ubiegającą się o wydanie pozwolenia na broń, okoliczności uzasadniają, czy też nie uzasadniają wydanie tego pozwolenia. Tym samym rozstrzygnięcie ostateczne uzależnione jest od dokonanej przez organ oceny stanu faktycznego, który tworzą okoliczności powoływane przez ubiegającego się o pozwolenie na broń. Oznacza to, że organ wydając decyzję w sprawie z wniosku o wydanie pozwolenia na broń, zobowiązany jest w sposób wyjątkowo dokładny i wszechstronny odnieść się do wszystkich zebranych w sprawie dowodów, przedstawionych na potwierdzenie okoliczności, na które powołuje się wnioskujący o pozwolenie. Ocena tych okoliczności winna dokonywać się przy wyważeniu interesu społecznego i słusznego interesu strony postępowania. W rozpatrywanej sprawie organ naruszył tę zasadę, co wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Postępowanie administracyjne prowadzone jest zawsze w konkretnej, indywidualnej sprawie, a podjęta w wyniku prowadzonego postępowania decyzja rozstrzyga o prawach lub obowiązkach konkretnego podmiotu prawa, na podstawie zebranych w danej sprawie dowodów. Tak więc uzasadnienie decyzji, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. winno, w sposób precyzyjny wyjaśniać dlaczego, przy uwzględnieniu bądź odmowie uwzględnienia jakich dowodów, organ dokonał określonego rozstrzygnięcia. Brak odniesienia podjętego przez organ administracyjny rozstrzygnięcia do konkretnego stanu faktycznego i zgromadzonych w danej sprawie dowodów stanowi o istotnym naruszeniu przepisów postępowania. W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji opisał wskazane przez skarżącego okoliczności przemawiające za wydaniem pozwolenia na broń, jednak dokonał wadliwej wykładni przepisów uobia gdyż wywiódł z nich, że tylko uzyskiwanie wybitnych wyników we współzawodnictwie sportowym uzasadnia wydanie pozwolenia na broń sportową. Tymczasem, co podkreślał niejednokrotnie w swoich orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny (v. np. wyroki: z dnia 26 lipca 2007 r. sygn. akt II OSK 1082/06, z dnia 23 grudnia 2008 r. sygn. akt II OSK 1674/07) z żadnego przepisu ustawy o broni i amunicji nie wynika, że tylko uzyskiwanie wybitnych i ponadprzeciętnych wyników w sportach strzeleckich, czy też posiadanie uprawnień instruktora strzelectwa uzasadnia przyznanie pozwolenia na broń sportową. Jest to wprowadzenie przez organ kryterium pozaustawowego. W niniejszej sprawie organ odwoławczy powielił w tym zakresie argumentację organu pierwszej instancji. Przy czym dodatkowo wprowadził kolejny element pozaustawowy a mianowicie stwierdził, że skarżący nie jest również instruktorem strzelectwa sportowego. Organ odwoławczy jedynie w sposób ogólnikowy, rozprawił się z przedstawionymi przez skarżącego argumentami, twierdząc że nie uzasadniają one dostatecznie potrzeby posiadania pozwolenia na broń sportową w ilości 6 sztuk. Dodał, że fakt przynależności do klubu strzeleckiego oraz udział w treningach i zawodach strzeleckich nie mogą być jedynymi przesłankami do wydania pozwolenia. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, sam fakt przynależności do klubu strzeleckiego nie uzasadnia udzielenia pozwolenia na broń sportową. Jednakże przyjęcie w rozpatrywanej sprawie przez organ odwoławczy (za organem pierwszej instancji) zawężającej wykładni przepisu art. 10 ust.1 ustawy o broni i amunicji w konsekwencji doprowadziło do tego, iż nie odniesiono się w należyty sposób do twierdzeń skarżącego popartych pismem Strzeleckiego klubu "Z." z dnia [...] lipca 2008 r., iż skarżący jest aktywnym członkiem klubu, reprezentującym barwy klubu w rywalizacji sportowej, że został zgłoszony na kurs sędziów strzelectwa sportowego a wyniki uzyskiwane przez skarżącego na treningach i zawodach wykazują tendencję zwyżkową, natomiast brak własnej broni komplikuje możliwość systematycznych treningów a w konsekwencji uzyskiwanie wysokich wyników we współzawodnictwie sportowym. Organ odwoławczy stwierdził ponadto w uzasadnieniu swojej decyzji, że H. J. nie uzasadnił potrzeby posiadania 6 sztuk broni. Tymczasem organ odwoławczy pominął zupełnie argumentację skarżącego podaną podczas przesłuchania przeprowadzonego przez organ w dniu [...] sierpnia 2008 r. Skarżący zeznał wówczas, że zamierza czynnie (a nie jedynie rekreacyjnie) uprawiać strzelectwo sportowe. Podniósł, że do uprawiania konkurencji bocznego zapłonu potrzebne są dwie jednostki tj. pistolet i karabinek, a dodatkowo chce posiadać rewolwer bocznego zapłonu. Gdy chodzi o broń centralnego zapłonu skarżący stwierdził, że posiadanie trzech jednostek broni centralnego zapłonu jest optymalne, co jest mu wiadomym od zawodników posiadających taką broń. Jak wynika z uzasadnienia obydwu decyzji organ pierwszej instancji przytoczył jedynie treść tych zeznań nie oceniając ich w żaden sposób. Natomiast organ odwoławczy w ogóle je pominął w swoich rozważaniach czym również naruszył przepisy art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślenia również wymaga, że organ nie przeanalizował także argumentów dotyczących braku broni sportowej w klubie do którego przynależy skarżący. Argumenty te zostały wyłuszczone w piśmie Klubu Strzeleckiego Z. z dnia [...] lipca 2008 r. stanowiącym odpowiedź na wezwanie organu. Organ nie rozważył także argumentu, iż broń indywidualna jest z zasady wyższej klasy i pozwala na uzyskiwanie lepszych wyników. Reasumując należy stwierdzić, że organ nie rozważył całokształtu okoliczności sprawy mających dla jej wyniku istotne znaczenie. Ocena materiału dowodowego dokonana przez organ jest niepełna a więc rozstrzygnięcie należy uznać za przedwczesne. Ponownie rozpoznając sprawę, organ zobowiązany będzie dokładnie i wszechstronnie rozważyć zebrane w sprawie dowody, uwzględnić i ocenić podnoszone przez skarżącego okoliczności mające znaczenie przy wyważaniu interesu społecznego i słusznego interesu strony postępowania niezbędnych dla podjęcia decyzji w tym w szczególności opinię klubową oraz podaną argumentację w zakresie uzasadnienia dla wydania 6 sztuk broni określonego rodzaju. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ, stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. uwzględni również ocenę prawną wyrażoną w niniejszym wyroku w zakresie wykładni przepisu art. 10 ust.1 uobia. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a, c) p.p.s.a. orzeczono jak w pkt 1 wyroku. O niewykonywaniu uchylonych decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a. natomiast o kosztach postępowania - na podstawie art. 200 p.p.s.a.