VI SA/Wa 17/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2008 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] października 2008 r. Nr [...] Komendant Główny Policji na podstawie m.in. art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm., dalej również jako: ubia), po rozpatrzeniu odwołania A. S., utrzymał w mocy decyzję Komendanta Policji z dnia [...] lipca 2008 r. Nr [...] o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. U podstaw podjętego w sprawie rozstrzygnięcia legło ustalenie, że przeciwko skarżącemu toczy się w Sądzie [...] Wydział [...] (sygn. akt [...]) postępowanie o popełnienie czynu z art. 292 § 1 K.k. tj. przestępstwa przeciwko mieniu (akt oskarżenia Prokuratury [...] z dnia [...] listopada 2007 r.). Komendant Główny Policji wskazał, że przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ubia ma charakter obligatoryjny i determinuje sposób rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. W przypadku strony zachodzi uzasadniona obawa, że skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co wynika z faktu prowadzonego wobec skarżącego postępowania o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu. Zdaniem organu, ustawodawca uznał, że osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw, nie może posiadać pozwolenia na broń. W tym stanie rzeczy, pozytywne opinie z koła łowieckiego, którego członkiem jest skarżący, jak również opinie z miejsca zamieszkania oraz prawidłowe przechowywanie broni, nie mogą przeważyć o korzystnym dla skarżącego rozstrzygnięciu sprawy. Organ nie znalazł również podstaw do umorzenia postępowania na podstawie art. 105 k.p.a. W skardze na powyższą decyzję strona ponowiła zarzuty podane w odwołaniu od decyzji Komendanta Policji z dnia [...] lipca 2008 r. Nr [...]. Skarżący podał, że użycie w art. 18 ust. 1 pkt 2 ubia określenia "w szczególności" poprzedzającego wymienienie osób podejrzanych o popełnienie określonych przestępstw nie oznacza, że ustawodawca przesądził, iż w stosunku do tych osób istnieje uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Prowadzenie postępowania karnego przeciwko osobie, która jest posiadaczem broni nakłada na organy Policji obowiązek wykazania bezpośredniego związku pomiędzy popełnionym przez skarżącego czynem, a wystąpieniem realnej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. W niniejszej sprawie niezbędnych ustaleń organ powinien dokonać na podstawie wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w miejscu pracy i zamieszkania strony oraz na podstawie opinii wystawionej przez koło łowieckie, którego członkiem skarżący jest od 18 lat, a także Organ administracji publicznej powyższych ustaleń zaniechał czym naruszył art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, wnosząc jednocześnie o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Dla wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Rozpatrując sprawę w świetle powyższych kryteriów należy stwierdzić, że skarga A. S. nie jest uzasadniona. Za bezpodstawny należy uznać zarzut naruszenia art. 77 § 1 k.p.a., gdyż organy Policji zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy zgodnie z zasadami procedury administracyjnej oraz dokonały pełnej jego oceny, stosownie do treści art. 80 k.p.a., co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. W szczególności w aktach sprawy znajduje się pozytywna opinia zarządu koła łowieckiego (k. 45 akt adm.), opinia z miejsca zamieszkania jak również potwierdzenie prawidłowego przechowywania broni (k. 49 i 62 akt adm.). Powyższe dowody zostały wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i ocenione przez organ jako niemające znaczenia dla sposobu rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, gdyż, wbrew stanowisku skarżącego, nie likwidują one obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia, a wynikającej z faktu sformułowania aktu oskarżenia wobec strony za przestępstwo przeciwko mieniu. Zdaniem Sądu, dokonana przez organ ocena nie jest dowolna i znajduje oparcie w przepisach prawa stanowiących postawę prawną przedmiotowego rozstrzygnięcia materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 ubia w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia. Sąd nie podzielił także zarzutu naruszenia prawa materialnego, albowiem zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwalał organowi administracji na stwierdzenie, iż stan faktyczny wyczerpuje przesłanki określone w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia. Materialnoprawną podstawę decyzji poddanej kontroli w niniejszym postępowaniu sądowym stanowią przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia. W myśl powyższych przepisów właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano należy do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Zdaniem Sądu, użycie w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia sformułowania "w szczególności", poprzedzającego wymienienie osób, które zostały skazane lub są podejrzane o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął o istnieniu po ich stronie obawy sprzecznego z prawem użycia broni. W odniesieniu zatem do tych osób organ nie musi przeprowadzać oceny, czy obawa ta rzeczywiście istnieje, gdyż ustawodawca uczynił to w przepisie ustawy, łącząc skazanie lub podejrzenie popełnienia tych kategorii przestępstw z tą obawą. Innymi słowy, ustalenie faktu skazania lub prowadzenia postępowania w związku z popełnieniem przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest dla organu okolicznością wiążącą w sensie negatywnej przesłanki wydania pozwolenia na broń oraz pozytywnej dla jego cofnięcia. W rozpatrywanej sprawie ustalono w sposób niebudzący wątpliwości, że w Sądzie [...] Wydział [...] (sygn. akt [...]) toczy się postępowanie karne o popełnienie czynu z art. 292 § 1 K.k. tj. przestępstwa przeciwko mieniu (akt oskarżenia Prokuratury [...] z dnia [...] listopada 2007 r.). W tym stanie rzeczy, organy Policji miały obowiązek zastosować w sprawie przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ubia w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia., tj. uznać skarżącego za osobę stwarzającą uzasadnioną obawę użycia posiadanej broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego a w konsekwencji cofnąć pozwolenie na broń. (por. także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 sierpnia 2007 r. sygn. akt II OSK 1166/06 wyrok NSA z dnia 30 grudnia 2008 r. sygn. akt II OSK 1708/07). Tym samym, podnoszona przez skarżącego okoliczność, że popełnione przez niego przestępstwo nie miało żadnego związku z posiadaną bronią pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na postawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.