IV SA/Wa 150/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędzia WSA Marek Wroczyński, Protokolant Joanna Kurek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] września 2006 r. nr [...]; II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata K. B. z Kancelarii Adwokackiej przy ul. [...] w W. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych oraz kwotę 79,20 (siedemdziesiąt dziewięć 20/100) złotych stanowiącą 22 % podatku od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 6 lipca 2004 r. sygn. akt II SA/Kr 223/01 uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] grudnia 2000 r., którą utrzymano w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] listopada 2000 r., orzekającą o wprowadzeniu z urzędu zmian w ewidencji gruntów wsi S. w gminie B. odnośnie działek nr ew. [...]. Uzasadniając swoje orzeczenie Sąd podkreślił zróżnicowanie, prowadzonej na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 z późn. zm.), instytucji ewidencji gruntów, jako zbioru danych mających charakter informacyjny oraz regulowanej tą samą ustawą procedury rozgraniczania nieruchomości w przypadkach spornych. Sąd wskazał, iż zasady prowadzenia ewidencji gruntów i budynków normowały wcześniej akty wykonawcze do ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Stanowiły one podstawę do podejmowania działań m.in. w zakresie prostowania błędów i omyłek w ewidencji gruntów. Akty regulujące tą procedurę utraciły moc z dniem 1 lipca 2000 r., nie obowiązywały więc w okresie wydawania kwestionowanych orzeczeń. Brak stosownych regulacji w przedmiocie prostowania błędów i pomyłek w związku z brakiem aktu wykonawczego do ustawy, nie wykluczał podejmowania działań w tym zakresie, jednak z zachowaniem wymagania wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 7 i 77 kpa). Tymczasem przy wydawaniu kontrolowanej decyzji organ drugiej instancji nie dochował tym zasadom na gruncie obowiązującej wówczas regulacji. Dnia [...] stycznia 2005 r. Starosta Powiatowy w O. zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania, prowadzonego w sprawie aktualizacji ewidencji gruntów nieruchomości położonych w S., polegającej na zmianie numeru oraz powierzchni działek niżej wymienionych: - nr [...] o pow. 0,9700 ha na działkę nr [...] o pow. 0,900 ha, stanowiącej własność M. i H. K., -działki nr [...] o pow. 0,1100 ha na działkę nr [...] o pow. 0,1800 ha, stanowiącej własność M. i J. C. Dnia [...] marca 2005 r. Starosta O. decyzją znak: [...] odmówił wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków w obrębie S. gm. B. na działki: - nr [...] o pow. 0,6400 ha, nr [...] o pow. 0,2000 ha i nr [...] o pow. 0,1500 ha stanowiące własność małżonków K., - nr [...] o pow. 0,1800 ha, stanowiącej własność małżonków C. Decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. po rozpatrzeniu odwołania M. K. uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i umorzył postępowanie pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podniósł, że Starosta O. wszczął postępowanie w odniesieniu do nieruchomości, które w dacie wszczęcia postępowania nie figurowały w ewidencji gruntów. Sentencja zaskarżonej decyzji nie jest spójna z treścią zawiadomienia o wszczęciu postępowania w zakresie określenia nieruchomości stanowiących przedmiot postępowania. Zapisy w ewidencji w odniesieniu do nieruchomości małżonków K. w dacie wszczęcia postępowania były zgodne ze stanem ujawnionym w [...] i zgodne z decyzją Wójta Gminy B. z dnia [...] kwietnia 1995 r. znak: [...]. Wobec powyższego prowadzenie postępowania sankcjonującego wprowadzone już zmiany podczas aktualizacji operatu ewidencyjnego w 1988 r. należy uznać za nieuzasadnione. Dnia [...] marca 2006 r. M. K. sporządził pismo do Głównego Geodety Kraju, w którym zarzucił [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K., że wydaje decyzje fikcyjne, sprzeczne z prawdą, przeciwstawne wydanym postanowieniom Prokuratur i Sądów. Decyzje wydaną [...] czerwca 2005 r. określił jako zbudowaną na podłożu przestępstw kryminalnych. Dopuszczono się zdaniem wnoszącego sfałszowania wszelkich dokumentów, wniosków, podpisów, decyzji, szkiców, map. Powyższe pismo wpłynęło do Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii dnia [...] marca 2006 r., do Departamentu Informacji o Nieruchomościach wpłynęło dnia [...] marca 2006 r. Decyzją z dnia [...] września 2006 r. Główny Geodeta Kraju, po rozpatrzeniu wniosku M. K. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] czerwca 2005 r. odmówił stwierdzenia nieważności w/w orzeczenia. W uzasadnieniu podkreślił, że pismem z dnia [...] marca 2006 r. M. K. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji. Podniósł, że postępowanie administracyjne co do zmian w ewidencji w istocie było bezprzedmiotowym skoro dotyczyło wpisów już istniejących. Decyzja z dnia [...] czerwca 2005 r. odpowiadała prawu, brak zatem było podstaw do stwierdzenia jej nieważności. Dnia [...] listopada 2006 r. M. K. wystąpił do Głównego Geodety Kraju z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy. Podniósł, że w jego ocenie decyzja z dnia [...] września 2006 r. zatwierdza przestępcze działania dokonane przez Starostwo Powiatowe w O. Dopuszczono się zdaniem w/w sfałszowania wniosku o podział gruntu, jego podpisu na dokumentach, decyzji Urzędu Gminy B. dotyczącej podziału gruntu, sfałszowania map, operatów. Decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. Główny Geodeta Kraju, powołując się na art. 127 § 3 kpa, po rozpatrzeniu w/w wniosku, odmówił jego uwzględnienia. W uzasadnieniu wywiódł, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie zawiera żadnych nowych argumentów ponad te, które były już znane Głównemu Geodecie Kraju. Z tego też względu, zdaniem organu, należało podtrzymać stanowisko zaprezentowane w pierwotnej decyzji z dnia [...] września 2006 r. Organ wywiódł, że brak jest przesłanek do stwierdzenia nieważności. Podkreślił również, że odrębną kwestią pozostaje rozpatrzenie sprawy i wydanie rozstrzygnięcia w zakresie żądania M. K., które było przedmiotem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 lipca 2004 r., wydanego w sprawie o sygn. II SA/Kr 223/01. Po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Starosta O. winien ponownie wydać decyzję rozstrzygającą o wprowadzeniu bądź o nie wprowadzaniu zmian, które stanowiły przedmiot decyzji tegoż Starosty z dnia [...] grudnia 2000 r. Tymczasem zdaniem Głównego Geodety Kraju z akt sprawy nie wynika, aby po uchyleniu decyzji wspomnianym wyrokiem Starosta O. wydał orzeczenie w tej sprawie. Skargę na powyższą decyzję Głównego Geodety Kraju wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. K. Skarżący podniósł, że przy prowadzeniu ewidencji gruntów i budynków doszło do szeregu nieprawidłowości, w tym fałszowania operatów, aktów notarialnych, ksiąg wieczystych, decyzji o podziale gruntów, map, co doprowadziło do zmniejszenia powierzchni działki skarżącego o 700 m. Zdaniem M. K. dokonano sfałszowania mapy ewidencyjnej z 1999 r., stanowiącej podstawę wpisów w księdze wieczystej, fałszowaniu podlegały wcześniej sporządzane mapy, dotyczące podziału działki o poprzednim numerze [...] jak i decyzje w przedmiocie podziału, a jego stanowisko potwierdza postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej z 1999 r. Skarżący stwierdził ponadto, że w jego ocenie nie zrealizowano wytycznych z wyroku Sądu Krakowskiego wydanego w sprawie II SA/Kr 223/01. Podkreślił, że nieprawidłowości, które doprowadziły do bezprawnego zajęcia części jego działki były skutkiem przestępczej działalności, określonych osób. Wyrokiem z dnia 1 czerwca 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 361/07 Sąd oddalając powyższą skargę uznał, że Główny Geodeta Kraju odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] czerwca 2005 r. trafnie uznał, że nie została ona wydana z naruszeniem prawa, przy czym możliwość wzruszenia w tym trybie byłaby dopuszczalna wyłącznie w przypadku wydania jej z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt. 2 kpa. Stwierdził również, że bez znaczenia w rozpatrywanej sprawie są podnoszone przez skarżącego okoliczności, iż orzeczenie wydano w wyniku przestępstwa, czy też, że oparto je na fałszywych dowodach. Okoliczności te mogłyby odgrywać znaczenie jedynie jako przesłanki wznowienia postępowania. Sąd podkreślił także, że trafność decyzji z 2005 r. o umorzeniu postępowania wynika z braku, w aktualnym porządku prawnym, podstaw do orzekania w trybie decyzji administracyjnej w przedmiocie kwestii związanych z ewentualnymi nieprawidłowościami związanymi z ujawnianiem danych w ewidencji gruntów i budynków. Obecne regulacje normatywne nie dopuszczają postępowania w przedmiocie usunięcia błędów i pomyłek, co dopuszczały wprost obowiązujące do lipca 2000 r. regulacje normatywne, z uwagi na kompletne uregulowanie zasad ewidencji przepisami rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Wejście w życie wskazanego rozporządzenia stanowiło zmianę uwarunkowań formalnych w stosunku do istniejących na dzień wydania orzeczeń z 2000 r., które podlegały ocenie sądu administracyjnego w sprawie o sygn. II SA/Kr 223/01. W zakresie, w jakim udzielone przez tamtejszy Sąd wskazówki dotyczą stanu prawnego, który uległ zmianie nie wiążą one organów orzekających ponownie. W ocenie Sądu należało zgodzić się z Głównym Geodetą Kraju, że postępowanie dotyczące wprowadzenia przedmiotowych zmian do ewidencji było bezprzedmiotowe. Działki nr [...] nie figurowały już w ewidencji, odnośnie zaś działek, które były tam wpisane nie przedłożono stosownego wniosku ani wymaganych dokumentów. Ewentualne wprowadzenie wadliwych danych do ewidencji może zostać zweryfikowane wyłącznie w trybie postępowania cywilnego przed sądem powszechnym. Domniemane nieprawidłowości w zakresie prowadzenia ewidencji gruntów i ksiąg wieczystych nie mogą być rozważane w postępowaniu administracyjnym, czy też sądowoadministracyjnym. Skarżący może w tym zakresie zawiadamiać organy prokuratury. Sąd zwrócił również uwagę, iż Główny Geodeta Kraju wadliwie wywiódł, że sprawa sprostowania powierzchni działek nr [...], będąca przedmiotem sprawy toczącej się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie stanowi odrębną sprawę w stosunku do rozpatrywanej przez organy obu instancji w 2005 r., których dotyczył wniosek o stwierdzenie nieważności. W istocie bowiem decyzje z 2005 r. były kontynuacją postępowania, które podlegało kontroli sądowoadministracyjnej, zakończonej wyrokiem wydanym w sprawie II SA/Kr 223/01. Oceny tej nie podważa zdaniem Sądu nadanie pismu z dnia [...] stycznia 2005 r. formy informacji o wszczęciu postępowania. Wadliwe tym samym było stwierdzenie w zaskarżonej decyzji, że sprawa powierzchni działek nr [...] wymaga zakończenia wydaniem stosownego orzeczenia. Uchybienie to jednak nie ma żadnego wpływu na wynik sprawy z uwagi na brak związania organu niższej instancji oceną wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Ponadto zdaniem Sądu, jako nie mające istotnego znaczenia dla wyniku sprawy, uznać należało wadliwe w świetle art. 127 § 3 kpa w zw. z art. 138 § 1 pkt. 1 kpa sformułowanie sentencji zaskarżonej decyzji. W wyniku wniesionej przez M. K. skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 listopada 2008 r. sygn. akt I OSK 1763/07 uchylił powyższy wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadniony jest zarzut naruszenia przez organy administracji przepisów art. 7, 77 § 1, 80 kpa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez dopuszczenie się wadliwości przy ustalaniu stanu faktycznego, w tym również w kontekście zakresu przedmiotowego sprawy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie wątpliwości budził przyjęty przez organ i zaakceptowany przez Sąd I instancji zakres przedmiotowy sprawy. Główny Geodeta Kraju wszczynając postępowanie na podstawie wniosku skarżącego związany był zakresem żądania strony co do przedmiotu postępowania. Przy czym o ile charakter wniesionego pisma budzi wątpliwości, organ administracji ma obowiązek wyjaśnić rzeczywistą wolę strony. Ma przy tym na podstawie artykułu 9 kpa obowiązek czuwania nad tym, aby strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu powinien udzielić jej w razie potrzeby niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Powyższe oznacza, że organ administracji nie jest sam uprawniony do precyzowania treści żądania, gdyż mogłoby to prowadzić do niedopuszczalnej zmiany kwalifikacji prawnej żądania, wbrew intencjom osoby wnoszącej podanie. Tymczasem w niniejszej sprawie, wbrew zapisom decyzji Głównego Geodety Kraju z dnia [...] września 2006 r., w aktach administracyjnych brak jest wniosku M. K. z dnia [...] marca 2006 r., który według organu stanowił żądanie wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności. W aktach znajduje się pismo skarżącego, które dnia [...] marca 2006 r. wpłynęło do Departamentu Informacji o Nieruchomościach, sporządzone jednak zostało, co wynika z poczynionych na nim adnotacji, dnia [...] marca 2006 r. O ile w istocie pismo to zapoczątkowało zdaniem organu wszczęcie postępowania o stwierdzenie nieważności, wskazana zaś w decyzji data jest wyłącznie wynikiem omyłki, to zabrakło zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego dokonania jakichkolwiek rozważań przez organ co do zakreślonego nim przedmiotu sprawy. Z obydwu decyzji Głównego Geodety Kraju nie wynika, jakiego rodzaju wadą w ocenie skarżącego dotknięta była decyzja z 2005 r., którą to wadę organ wykluczył. Główny Geodeta Kraju nie odniósł się też do podnoszonych przez skarżącego w toku całego postępowania, w tym w piśmie z dnia [...] marca 2008 r., zarzutów co do sfałszowania dokumentów, które były podstawą istotnych ustaleń dla sprawy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty w tym względzie powinny skłonić organ do rozważań, które winny zostać odzwierciedlone w uzasadnieniu decyzji, czy w istocie intencją skarżącego nie było żądanie wznowienia postępowania. Z kolei wbrew zarzutom skargi kasacyjnej zgodzić należało się ze stanowiskiem Sądu I instancji, iż charakteru naruszenia w rozumieniu art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) nie miało wadliwe w świetle art. 127 § 3 kpa w zw. z art. 138 § 1 pkt. 1 kpa sformułowanie rozstrzygnięcia decyzji Głównego Geodety Kraju z dnia [...] grudnia 2006 r. ani też błędne przyjęcie w zaskarżonej decyzji odrębności postępowania toczącego się w sprawie sprostowania powierzchni działek, objętej kontrolą w postępowaniu sądowoadministracyjnym, toczącym się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie pod sygn. II SA/Kr 223/01, względem postępowania zakończonego decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] czerwca 2005 r. znak:[...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 152, poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Należy także zauważyć, iż w myśl art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nadto w myśl art. 190 P.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny, któremu sprawa została przekazana jest związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy Sąd orzekający w niniejszej sprawie doszedł do przekonania, że skarga jest zasadna, bowiem zarówno zaskarżona decyzja Głównego Geodety Kraju z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] jak i utrzymana nią w mocy decyzja tego organu z dnia [...] września 2006 r. nr [...] naruszyły przepisy postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie należy wyjaśnić, że w razie wszczęcia postępowania na wniosek - obowiązkiem organu administracji jest dokładne ustalenie treści żądania strony, która wyznacza rodzaj sprawy będącej przedmiotem postępowania. Organ związany jest tym żądaniem. Treść żądania wyznacza stosowną normę prawa materialnego lub normę prawa procesowego, która ma znaczenie dla ustalenia zakresu postępowania. Jeśli organ, do którego zgłoszony został wniosek o wszczęcie postępowania, ma wątpliwości co do tego, czego dotyczy wniosek - obowiązkiem tego organu jest podjęcie z urzędu czynności wyjaśnienia treści żądania strony. Postępowaniu temu towarzyszy należyte i wyczerpujące poinformowanie strony o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. W przeciwnym razie mamy do czynienia z naruszeniem art. 7 i art. 9 kpa w stopniu mogącym mieć wpływ na istotę rozstrzygnięcia. Nie można bowiem przyjąć, że jeżeli żądanie jest zredagowane niezręcznie i mało zrozumiale, to organ administracji publicznej jest uprawniony do sprecyzowania treści żądania. Jest to niedopuszczalne chociażby dlatego, że mogłoby to doprowadzić do niedopuszczalnej zmiany żądania, wbrew intencji wnoszącego podanie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2002 r., sygn. akt I SA 2188/00, niepubl.). W rozpatrywanej sprawie Główny Geodeta Kraju wszczynając postępowanie, w wyniku którego wydana została decyzja z dnia [...] września 2006 r. nr [...] przyjął jako okoliczność bezsporną, iż skarżący pismem z dnia [...] marca 2006 r. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. znak [...] uchylającej w całości decyzję Starosty O. z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] i umarzającej postępowanie pierwszej instancji w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków w obrębie S. gm. B. w odniesieniu do nieruchomości oznaczonych numerami działek [...]. W ocenie Sądu analiza treści pisma skarżącego wskazuje, że wprawdzie skarżący nie wskazał w nim, do czego zresztą nie był zobligowany, podstawy prawnej swojego żądania, jednakże organ winien był wyjaśnić przed badaniem żądania w świetle norm zawartych w art. 156 § 1 pkt. 1-7 kpa, jaka jest rzeczywista wola skarżącego. Ponadto należy zauważyć, że z obydwu decyzji Głównego Geodety Kraju nie wynika jakiego rodzaju wadą w ocenie skarżącego dotknięta była decyzja z 2005 r., istnienie której to wady organ wykluczył. Główny Geodeta Kraju w podstawie prawnej rozstrzygnięcia zarówno decyzji z dnia [...] września 2006 r. jak i decyzji z dnia [...] grudnia 2006 r. nie wskazał mimo prowadzenia postępowania w przedmiocie nieważności, któregokolwiek z uregulowań zawartych w art. 156 § 1 pkt. 1-7 kpa, ograniczając rozważania odnośnie przesłanek stwierdzenia nieważności do lakonicznego stwierdzenia ich braku. Zauważyć należy ponadto, że organ nie zwrócił dostatecznej uwagi na podniesione przez skarżącego w piśmie z dnia [...] marca 2006 r. zarzuty co do sfałszowania dokumentów, które były podstawą istotnych ustaleń dla sprawy. Stwierdzić należy przy tym, że zarzuty te skarżący podnosił konsekwentnie w toku całego postępowania przed Głównym Geodetą Kraju, w tym we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy z dnia [...] października 2006 r. W ocenie Sądu zarzuty w tym względzie winny skłonić organ do rozważań, które winny zostać odzwierciedlone w uzasadnieniu decyzji, czy intencją skarżącego nie było żądanie wznowienia postępowania. Zgodnie bowiem z przepisem art. 145 § 1 pkt. 1-2 kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli: - dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, - decyzja została wydana w wyniku przestępstwa. Mając na względzie, iż skarżący w sprawie nie korzystał z obsługi prawnej, trzeba przyjąć, że na organie prowadzącym postępowanie ciążył, stosownie do zasad art. 7-9 i 11 kpa, obowiązek właściwej oceny pisma z dnia [...] marca 2006 r. Tymczasem z akt niniejszej sprawy wynika, że Główny Geodeta Kraju, wbrew ciążącemu obowiązkowi, nie ustalił treści żądania strony, które wyznacza rodzaj sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego. Powyżej wskazane uchybienia świadczą o tym, że Główny Geodeta Kraju nie podjął wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, w tym przede wszystkim nie wyjaśnił wątpliwości co do rzeczywistego przedmiotu postępowania, objętego intencją M. K., a tym samym naruszył normy zawarte w art. 7, 77 § 1 i 80 kpa, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd dostrzegł ponadto, iż kwestionowana decyzja została wydana z uchybieniem przepisom postępowania, z uwagi na wadliwe sformułowanie treści jej sentencji. Organ administracji, rozpoznając sprawę powtórnie, stosownie do treści art. 127 § 3 in fine, w związku z treścią art. 138 § 1 pkt 1 kpa, winien orzec o utrzymaniu dotychczasowej decyzji w mocy, nie zaś o odmowie uwzględnienia wniosku o powtórne rozpatrzenie sprawy jak sformułowano to w treści sentencji. Jednak z treści uzasadnienia orzeczenia wynika, iż sprawa była powtórnie rozpatrywana co do meritum. Treść orzeczenia organu, jako orzeczenia o charakterze merytorycznym nie zaś proceduralnym, jest jednoznaczna i nie budzi wątpliwości co do jej znaczenia. Powyższe uchybienie nie miało jednak charakteru naruszenia w rozumieniu art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c, a zatem mogącego mieć wpływ na wynik sprawy. Za błędne należy ponadto uznać przyjęcie przez organ w zaskarżonej decyzji odrębności postępowania toczącego się w sprawie sprostowania powierzchni działek nr [...], objętej kontrolą w postępowaniu sądowoadministracyjnym, toczącym się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 223/01, względem postępowania zakończonego decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] czerwca 2005 r. znak: [...]. Prowadzenie postępowania odnośnie właściwego ustalenia powierzchni tych działek stanowiło niewątpliwie przedmiot sprawy zakończonej decyzjami z 2000 r., które następnie zostały uchylone w wyniku zaskarżenia do Sądu. Sprawa ta przedmiotowo dotyczyła bowiem ustalenia prawidłowej powierzchni działek tych samych co uprzednio (nr [...]), co potwierdza treść zawiadomienia z dnia [...] stycznia 2005 r. Oceny takiej nie może podważyć nadanie pismu z dnia [...] stycznia 2005 r. formy informacji o wszczęciu postępowania, zamiast zawiadomienia, o tym iż postępowanie to nadal się toczy. Faktyczne kontynuowanie postępowania przez starostę było bowiem bezpośrednim skutkiem procesowym uchylenia zaskarżonych aktów przez sąd administracyjny, a więc nie wymagało wszczęcia na wniosek lub z urzędu na zasadzie art. 61 § 1 kpa. Wadliwe wskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż kwestia powierzchni działek nr [...] jest odrębna od rozpatrywanej decyzjami z 2000 r. i w świetle wyroku Sądu (sygn. akt II SA/Kr 223/01) wymaga nadal zakończenia wydaniem stosownego orzeczenia, stanowi uchybienie wymaganiu właściwego uzasadnienia decyzji (art. 107 § 3 kpa), nie ma jednak również charakteru naruszenia w rozumieniu art. 145 § 1 pkt. 1 lit.c P.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ, uwzględniając zawarte w wyroku wywody, wyeliminuje wskazane przez Sąd uchybienia i w zależności od poczynionych ustaleń faktycznych podejmie odpowiednie czynności procesowe. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Orzeczenie w pkt. 2 sentencji wyroku oparto na przepisie art. 250 powołanej ustawy w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.).