II SA/Gd 638/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski (spr.) Protokolant Sekretarz Sądowy Marta Sankiewicz po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2009 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewody z dnia 2 czerwca 2008 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę uchyla zaskarżoną decyzję, Decyzją z dnia 2 kwietnia 2008 r., nr [...], Prezydent Miasta, działając w oparciu o art. 81 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 35 ust. 3 oraz art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, odmówił M. P. zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na nadbudowę części budynku mieszkalnego o poddasze mieszkalne na działce nr [...] przy ul. [...] w G. Organ administracji w uzasadnieniu decyzji wskazał, że wraz z wnioskiem o zatwierdzenie projektu nadbudowy i udzielenia pozwolenia na budowę inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wynikało z prawa odrębnej własności lokalu nr 3 przynależnego inwestorowi oraz, w odniesieniu do części wspólnych budynku, ze zgody wszystkich współwłaścicieli, m.in. M. S., wyrażonej wzajemnie na rozbudowę budynku mieszkalnego przez współwłaścicieli po uprzednim przeprowadzeniu ekspertyzy budynku. Zgodę powyższą wyrażono w dołączonym do akt sprawy, akcie notarialnym z dnia 2 lipca 2004 r., Rep. [...], obejmującym umowy sprzedaży odrębnej własności lokalu mieszkalnego nr 3. Projekt budowlany przedłożony przez inwestora zawierał opinię techniczną dopuszczającą nadbudowę wskazanego budynku. W toku postępowania M. S. – współwłaściciel nieruchomości, złożył oświadczenie, że nie wyraża zgody na projektowaną nadbudowę. W oświadczeniu wyjaśnił, iż przedłożona przez inwestora ekspertyza nie spełnia warunku przewidzianego w akcie notarialnym, gdyż nie wykazuje braku przeciwwskazań do przeprowadzenia nadbudowy oraz nie zapewnia, że ewentualna nadbudowa nie pogorszy warunków korzystania z nieruchomości przez współwłaścicieli. M. S. wskazał, że nadbudowa naruszy jego interes prawny poprzez spowodowanie zagrożenia trwałości konstrukcji całego budynku, a tym samym zagrożenie bezpieczeństwa jego lokalu nr [...]. Nadto, realizacja planowanej inwestycji uniemożliwi realizację jego planów w zakresie ewentualnej nadbudowy lokalu stanowiącego jego własność. W świetle powyższego organ pierwszej instancji wezwał inwestora do złożenia nowego oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Inwestor w wyznaczonym terminie przedłożył oświadczenie powołując się w nim, podobnie jak w poprzednim oświadczeniu z dnia 28 stycznia 2008 r., na akt notarialny Rep. [...], nie uwzględniając cofnięcia przez M. S. wcześniej wyrażonej zgody. W odwołaniu M. P. zarzuciła przede wszystkim naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności i niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego oraz naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego. Odwołująca zarzuciła, iż organ administracji przekraczając swoje kompetencje wkroczył w sferę prawa cywilnego oceniając oświadczenie M. S. o zgodzie na planowaną nadbudowę oraz jej późniejsze cofnięcie. W tym zakresie przywołała wyrok NSA z dnia 30 listopada 2001 r., II SA 2142/2000, w którym postawiono tezę, że nie są przedmiotem badania w postępowaniu administracyjnym wady oświadczenia woli w rozumieniu przepisów art. 82 – 88 Kodeksu cywilnego. W ocenie odwołującej organ pierwszej instancji związany był oświadczeniem M. S. wyrażającym zgodę na rozbudowę budynku, gdyż nie zostało ono skutecznie cofnięte. Po pierwsze bowiem, cofnięcie takie dla swej skuteczności prawnej wymagało formy aktu notarialnego, a po drugie nie było prawnych podstaw do dokonania takiego cofnięcia. Zgoda ta wyrażona została pod warunkiem wykonania ekspertyzy technicznej dopuszczającej rozbudowę. Inwestor do projektu budowlanego dołączył opinię techniczną sporządzoną przez R. P., z które wynika, że lokal mieszkalny nr [...] należący do odwołującej można nadbudować, a nadbudowa nie spowoduje zmiany sposobu korzystania z nieruchomości przez ich współwłaścicieli. W świetle tego, odwołująca oceniła jako błędne wezwanie jej przez organ administracji do ponownego złożenia oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Podkreślono również, iż rozbudowa budynku, na którą wyrażono zgodę, obejmuje swym zakresem pojęcie "nadbudowy", która w odniesieniu do lokalu nr [...] jest jedyną możliwą formą rozbudowy. Rozpoznając odwołanie Wojewoda decyzją z dnia 2 czerwca 2008 r., nr [...], uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W ocenie organu odwoławczego oświadczenie M. P. o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest prawidłowe w świetle rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie wzorów wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę. Niezasadnie zatem organ pierwszej instancji wezwał inwestora do powtórnego złożenia oświadczenia wobec wycofania zgody przez M. S. W takiej sytuacji organ pierwszej instancji winien był wezwać M. S. do przedłożenia dokumentu, który skutecznie podważyłby treść aktu notarialnego, z którego wynikała zgoda wszystkich współwłaścicieli na rozbudowę. Brak dokumentu podważającego akt notarialny czyni sprzeciw M. S. bezprzedmiotowym. Nadto, organ odwoławczy zwrócił uwagę na nieprawidłowości w uzasadnieniu faktycznym i prawnym zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji. Organ nie ustosunkował się również do zarzutów sformułowanych przez M. S. pod adresem ekspertyzy technicznej dopuszczającej projektowaną nadbudowę budynku. W skardze na powyższą decyzję M. S. wniósł o jej uchylenie. W uzasadnieniu wyjaśnił, że organ odwoławczy źle zrozumiał jego intencje. Nie wyraża on bowiem zgody na nadbudowę budynku w części dachu obejmującej powierzchnię położoną bezpośrednio nad jego mieszkaniem . Nie wyklucza on bowiem przyszłości podjęcia działań zmierzających do nadbudowy nad swoim mieszkaniem. Stan powstały po realizacji inwestycji w kształcenie zaproponowanym przez M. P. pozbawi go takiej możliwości. W jego ocenie, z tych przyczyn zaskarżona decyzja jest sprzeczna z art. 2 i z art. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. Skarżący podkreślił, iż nie sprzeciwia się nadbudowie w części odpowiadającej powierzchni zajmowanej przez M. P. Nadto, skarżący zarzucił, że zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą powodującą nieważności, albowiem skierowana została do osoby niebędącej skarżącym. Skarżący to M. S., a nie M. S, jak wskazano w rozdzielniku decyzji organu odwoławczego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W odniesieniu do zarzutów skargi organ odwoławczy wyjaśnił, iż decyzja nie została skierowana do innego podmiotu niż M. S. Z całej decyzji wynika, iż stroną postępowania jest M. S., a jedynie w wyniku oczywistej omyłki pisarskiej w rozdzielniku decyzji umieszczono nazwisko "S.". Takie uchybienie nie wypełnia jednak dyspozycji art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. W toku postępowania sądowoadministracyjnego skarżący w piśmie procesowym z dnia 16 marca 2009 r. wskazał, że zgoda wyrażona w akcie notarialnym z dnia 2 lipca 2007 r. była zbyt ogólna i budząca zbyt wiele wątpliwości, ażeby mogła stać się tytułem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgoda ta winna być doprecyzowana poprzez określenie, w jaki sposób można dokonać rozbudowy i w jakim zakresie, aby dokonanie rozbudowy lub nadbudowy nie ograniczyło uprawnień pozostałych współwłaścicieli. Nadto, zakwestionowanie przez chociażby jednego współwłaściciela nieruchomości, złożonego przez inwestora oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w sytuacji kiedy jego zgoda na wykonanie robót budowlanych jest wymagana, wyklucza możliwość wydania przez organ budowlany decyzji pozwalającej na budowę (wyrok NSA z dnia 9 listopada 2005 r., II OSK 179/2005, LexPolonica nr 409740). Skarżący powołał na poparcie argumentów skargi wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2008 r., II OSK 1878/006, LexPolonica nr 1967335, zgodnie z którego tezą "art. 64 ust. 2 Konstytucji stanowi zaś, iż własność i inne prawa majątkowe podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej. Tak więc każdy właściciel nieruchomości, w każdym czasie ma prawo dokonać budowy, rozbudowy w taki sposób, by nie utrudnić właścicielom nieruchomości sąsiednich takich samych działań w stosownie wybranym przez nich czasie". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. W niniejszej sprawie kwestią sporną jest okoliczność, czy M. P. legitymowała się w postępowaniu w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118 ze zm.). Z wypisu z aktu notarialnego z dnia 2 lipca 2004 r., Rep. [....], dołączonego do akt administracyjnych wynika, że M. P. nabyła własność odrębnego lokalu nr 3 w budynku zlokalizowanym w G. przy ul. [...]. Do lokalu tego przynależy ¼ udziału we współwłasności części wspólnych wskazanej nieruchomości. W przedmiotowej sprawie mamy zatem do czynienia ze współwłasnością, w przypadku której ocena prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane zależy od tego, czy planowane przedsięwzięcie budowlane przekroczy zakres zwykłego zarządu nieruchomością wspólną. Do dokonania czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu potrzebna jest bowiem zgoda wszystkich współwłaścicieli (art. 199 K.c.). Czynnościami przekraczającymi zakres zwykłego zarządu nieruchomością wspólną jest budowa obiektu budowlanego na nieruchomości oraz nadbudowa kondygnacji nad budynkiem (wyrok NSA z dnia 18 lipca 1983 r., I SA 471/83, ONSA 1983, nr 2, poz. 59; wyrok NSA z dnia 29 marca 1990 r., IV SA 33/90, ONSA 1990, nr 2-3, poz. 35). Współwłaściciel nie posiada zatem prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jeżeli planowane roboty przekraczają zakres zwykłego zarządu nieruchomością wspólną. W takiej sytuacji, współwłaściciel może uzyskać prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dopiero po wyrażeniu zgody na budowę przez wszystkich współwłaścicieli. Prawo to konstytuuje w takim przypadku łączna zgoda wszystkich współwłaścicieli. Zgodnie z przepisem art. 32 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane, pozwolenie na budowę wydaje się temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwolenia, o którym mowa w art. 23 i art. 23a ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli jest ono wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Definicja prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane została określona w art. 3 pkt 11 ustawy - Prawo budowlane. Zgodnie z tym przepisem, za prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Wzór oświadczenia został określony w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz. U. z dnia 10 lipca 2003 r.). Zgodnie ze wskazanym wzorem składając oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane, inwestor zobowiązany jest wskazać m.in. oznaczenie tytułu prawnego, z którego wynika prawo inwestora do dysponowania daną nieruchomością na cele budowlane. W przypadku działki nr [...] jako dokument poświadczający prawo do dysponowania nieruchomością przez inwestora wskazano "akt notarialny z dnia 2 lipca 2004 r. – paragraf 6". § 6 powołanego aktu notarialnego stanowił, że "Strony wyrażają zgodę na powyższy sposób korzystania z nieruchomości jak również wyrażają wzajemnie zgody na rozbudowę budynku mieszkalnego przez współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości po uprzednim przeprowadzeniu ekspertyzy technicznej". W świetle powyższego istotnego znaczenia nabiera odpowiedź na pytanie, czy złożone przez współwłaścicieli nieruchomości zlokalizowanej w G. przy ul. [...], obejmującej działkę nr [...], m.in. przez M. S., oświadczenia wyrażające zgodę na rozbudowę tego budynku przyznało M. P. prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane jest środkiem dowodowym w postępowaniu administracyjnym i jak każdy dowód powinien podlegać ocenie z uwzględnieniem reguł postępowania dowodowego. Organ administracyjny orzekający w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę władny jest do dokonania oceny, czy w świetle przepisów Prawa budowlanego inwestor posiada tytuł prawny uprawniający go do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, oraz czy prawo takie wynika z dokumentu wskazanego przez inwestora. Ma zatem uprawnienie do badania prawidłowości wyrażonej przez współwłaścicieli zgody na roboty budowlane przekraczające zakres zwykłego zarządu nieruchomością. Taka ocena mieści się w zakresie przyznanego organom nadzoru budowlanego obowiązku formalnej weryfikacji kompletności i poprawności oświadczenia inwestora o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W niniejszej sprawie potrzeba dokonania takiej oceny jest szczególnie ważna w związku ze złożonym w toku postępowania administracyjnego oświadczeniem M. S. o braku zgody na planowaną inwestycję. Zgoda współwłaściciela na dokonanie czynności przekraczających zwykły zarząd musi być niewątpliwa. Zgoda właściciela lub współwłaściciela nieruchomości wymagana od inwestora wykazująca jego prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, musi być zgodą wyraźną (wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 października 2004 r., IV SA 589/03, LEX nr 160739). Zgoda ta ponad wszystko musi być jednak skonkretyzowana w tym sensie, że powinna być wyrażona w odniesieniu do ściśle określonego przedsięwzięcia budowlanego. Szczególnie wyraźnie potrzeba takiej konkretyzacji uwidacznia się przy okazji współwłasności, gdy prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, których charakter przekracza zwykły zarząd nieruchomością, konstytuuje zgoda wszystkich współwłaścicieli. Przed wyrażeniem zgody istnieje potrzeba scharakteryzowania inwestycji chociażby po to, aby stwierdzić, czy podejmowane w jej ramach czynności będą miały charakter przekraczających zwykły zarząd, czy nie i czy zgoda wszystkich współwłaścicieli jest konieczna. Konkretyzacja inwestycji powinna zmierzać do wykazania jej cech charakterystycznych oraz wpływu, jaki ma wywrzeć na nieruchomość wspólną. W przedmiotowej sprawie takiej charakterystyki nie dokonano. Oświadczenia złożone w akcie notarialnym z dnia 2 lipca 2004 r. przez współwłaścicieli mają charakter ogólny i blankietowy, nie zrelatywizowany do konkretnej inwestycji, a na pewno nie do nadbudowy planowanej przez M. P. Takiego oświadczenia nie można uznać za zgodę na dokonanie czynności przekraczających zwykły zarząd nieruchomością wspólną, przede wszystkim z tego powodu, że nie wiadomo jakich czynności, składających się na inwestycję budowlaną, zgoda ma dotyczyć. Skuteczne złożenie oświadczenia w przedmiocie zgody na dokonanie czynności przekraczających zwykły zarząd nieruchomością może odbywać się w warunkach pozytywnej wiedzy współwłaścicieli o istocie planowanego przedsięwzięcia inwestycyjnego. W przeciwnym razie, oświadczenia takiego nie można traktować jako wyrażającego zgodę konstytuującą prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Brak zgody współwłaścicieli na wykonanie robot budowlanych w sytuacji, gdy jest ona wymagana, uznać należy za niespełnienie wymogu art. 32 ust. 2 pkt 4 ustawy – Prawo budowlane, w postaci konieczności wykazania się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W ocenie Sądu odnieść należy się do kwestii odwoływalności oświadczenia o zgodzie na inwestycję ze względu na to, iż kwestia formy takiego odwołania dokonanego przez M. S. stała się głównym argumentem uzasadniającym decyzję organu odwoławczego. Prawo do dysponowania nieruchomością w rozumieniu art. 3 pkt 11 ustawy – Prawo budowlane należy oceniać według przepisów prawa cywilnego (wyrok NSA z dnia 2 października 1986 r., IV SA 400/86, ONSA 1986, z. 2, poz. 56; wyrok NSA z dnia 27 lutego 2002 r., IV SA 1092/00). Skoro, w przypadku współwłasności, prawo do dysponowania nieruchomością konstytuuje zgoda wszystkich współwłaścicieli, ich oświadczenia w przedmiocie zgody na wykonanie określonych robót budowlanych również podlegają reżimowi prawa cywilnego. Do oświadczeń w przedmiocie zgody znajdą więc zastosowanie przepisy kodeksu cywilnego odnoszące się do oświadczeń woli składanych innym osobom, czyli art. 61-65 K.c. Przywołać należy dyspozycję art. 61 § 1 K.c., zgodnie z którym oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią. Odwołanie takiego oświadczenia jest skuteczne, jeżeli doszło jednocześnie z tym oświadczeniem lub wcześniej. Przepis powyższy o odwołaniu oświadczenia woli przez składającego to oświadczenie zmierza wyłącznie do ochrony interesów adresata. Za zgodą adresata natomiast dopuszczalne jest odwołanie oświadczenia także po jego złożeniu (orzeczenie SN z dnia 22 lutego 1952 r., C 44/52, OSN 1953, nr 2, poz. 43; orzeczenie SN z dnia 3 listopada 1955 r., III CR 1562/54, OSN 1956, nr 2, poz. 50). W zakresie formy odwołania oświadczenia woli dominuje pogląd, że może ono być dokonane w każdej formie i każdym środkiem komunikowania się na odległość, bez względu na formę, w jakiej wyrażone zostało odwoływane oświadczenie woli (tak Z. Radwański (red.), System Prawa Cywilnego, Tom 2, Prawo cywilne – część ogólna, Warszawa 2002, s. 299). Zwrócić należy również uwagę na wynikającą z art. 65 § 1 i 2 K.c. możliwość zastosowania do wykładni oświadczeń woli składanych innej osobie reguły, według której przy wykładni oświadczeń woli nie można opierać się wyłącznie na ich dosłownym brzmieniu, lecz należy uwzględniać także zamiar stron oraz cel czynności prawnej. Judykatura i doktryna zgodnie przyjmują, że zawarte w tym przepisie dyrektywy wykładni, mogą być odnoszone nie tylko do umów, ale do wszelkich oświadczeń woli składanych innej osobie (uchwała SN z dnia 29 czerwca 1995 r., III CZP 66/95, OSNC 1995, nr 12, poz. 168; wyrok SN z dnia 8 maja 2000 r., V CKN 38/00, LEX nr 52432). W okolicznościach przedmiotowej sprawy argument ten wzmacnia wcześniej postawioną tezę o braku zgody współwłaścicieli, ze względu na blankietowy charakter złożonych przez nich oświadczeń, a w odniesieniu do M. S. uzasadnia analizę jego oświadczenia w świetle późniejszego zakwestionowania planowanej inwestycji. W konsekwencji, stwierdzić należy, że nieuprawnione było stanowisko organu odwoławczego uzależniające skuteczność oświadczenia odwołującego zgodę współwłaściciela, która przybrała formę aktu notarialnego, od zachowania tej specjalnej formy przy składaniu oświadczenia o jej odwołaniu. W okolicznościach niniejszej sprawy zdezaktualizowała się natomiast potrzeba rozważania dopuszczalności samego odwołania wyrażonej przez M. S. zgody skoro przyjęto, że oświadczenia współwłaścicieli o treści zawartej w akcie notarialnym z dnia 2 lipca 2004 r. nie ukonstytuowały skutecznej zgody na planowaną inwestycję. Skoro nie było zgody, nie mogło mieć miejsca również jej odwołanie. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organy administracji powinny uwzględnić powyższe rozważania i dokonać właściwej oceny wniosku inwestora o udzielenie pozwolenia na budowę. Mając powyższe rozważania na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku doszedł do przekonania, że należy uwzględnić skargę i na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), uchylić zaskarżoną decyzję. Sąd nie zawarł w wyroku rozstrzygnięcia opartego na przepisie art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określającego, czy i w jakim zakresie zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Rozstrzygnięcie takie jest bowiem zdaniem Sądu obligatoryjne tylko w takim przypadku, gdy zaskarżona do sądu administracyjnego decyzja nadaje się ze swej istoty do wykonania oraz gdy przepis szczególny nie wyklucza jej wykonalności z mocy samego prawa do czasu prawomocnego rozpatrzenia skargi przez sąd. Skoro zatem zaskarżona do sądu administracyjnego decyzja nie nadaje się w żadnej mierze do wykonania, to całkowicie bezprzedmiotowe było orzekanie o możliwości wykonania decyzji w trybie art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.