II OSK 1064/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Łuczaj Sędziowie sędzia NSA Jerzy Bujko sędzia NSA Jerzy Stankowski (spr.) Protokolant Michał Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2010r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej B. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 189/09 w sprawie ze skargi B. K. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10.04.2009 r., sygn. IV SA/Wa 189/09 oddalił skargę B. K. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...].09.2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach sprawy: Postanowieniem z dnia [...].09.2008 r. Minister Środowiska utrzymał w mocy postanowienie Wojewódzkiego Mazowieckiego Konserwatora Przyrody działającego w imieniu Wojewody Mazowieckiego z dnia [...].12.2007 r., odmawiające uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji budowlanej, polegającej na budowie 27 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących, 27 zbiorników na nieczystości płynne oraz niezbędnej infrastruktury na działkach o nr ew. [...], [...] i [...], położonych w miejscowości E., gm. W.. Wojewódzki Mazowiecki Konserwator Przyrody jako podstawę odmowy uzgodnienia tej inwestycji wskazał przepisy: § 36 ust. 2 oraz § 33 ust. 2 i 3 w zw. z § 27 pkt 1 rozporządzenia nr 13 Wojewody Mazowieckiego z 16.04.2004 r. w sprawie ustanowienia planu ochrony Mazowieckiego Parku Krajobrazowego im. Cz. Łaszka na okres 20 lat; § 11 pkt 11 w zw. z § 2 zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 16.01.1978 r. w sprawie uznania za rezerwaty przyrody (M.P. nr 4, poz. 20), częściowo bowiem jest to rezerwat przyrody Świder; § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia nr 13 Wojewody Mazowieckiego z 4.04.2005r. w sprawie Mazowieckiego Parku Krajobrazowego im. Cz. Łaszka (Dz. Urz. Nr 75, poz. 1982). Na skutek wniesionych przez B. K. i M. G. zażaleń organ odwoławczy - utrzymując odmowę - uzgodnienia spornego zamierzenia inwestycyjnego w mocy stwierdził, że brak było podstaw do powołania się przez organ I instancji na zapis rozporządzenia nr 13 Wojewody Mazowieckiego z 16.04.2004 r. w sprawie ustanowienia planu ochrony Mazowieckiego Parku Krajobrazowego im. Cz. Łaszka na okres 20 lat. Organ II instancji zwrócił uwagę, że z art. 20 ust. 4 ustawy z 2004 r. o ochronie przyrody wynika, iż plany ochrony powinny zawierać m. in. ustalenia studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Ustalenia te adresowane są zatem do gmin i wpływają wyłącznie na zapisy dokumentów planistycznych. Dopóki zatem zapisy takie nie znajdą się w planie, nie mogą wywoływać skutku w stosunku do obywateli. Zapisy § 36 ust. 2 oraz § 33 ust. 2 i 3 w zw. z § 27 pkt 1 rozporządzenia nr 13 Wojewody Mazowieckiego z 16.04.2004 r. w sprawie ustanowienia planu ochrony Mazowieckiego Parku Krajobrazowego im. Cz. Łaszka na okres 20 lat nie mogły stanowić zatem podstawy odmowy uzgodnienia tej inwestycji. W ocenie Ministra Wojewódzki Mazowiecki Konserwator Przyrody błędnie powołał się także w swym postanowieniu na zapisy dotyczące rezerwatu przyrody "Świder". W myśl art. 153 ustawy z 2004 r. o ochronie przyrody istniejące w dniu jej wejścia w życie rezerwaty przyrody stały się formami ochrony przyrody. Jednakże obowiązują w nich nowe zakazy, przewidziane w art. 15 ust. 1 ustawy z 2004 r. o ochronie przyrody. W projekcie tej inwestycji linia zabudowy biegnie po granicy tego rezerwatu przyrody, a więc zakazy dotyczące rezerwatu przyrody "Świder" nie znajdują w tej sprawie zastosowania. Za podstawę odmowy uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla tej inwestycji uznał natomiast § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia nr 13 Wojewody Mazowieckiego z 4.04.2005 r. w sprawie Mazowieckiego Parku Krajobrazowego im. Cz. Łaszka. Wskazano, bowiem, że przedmiotowe działki przylegają bezpośrednio do rzeki Mienia i w większej części znajdują się w pasie o szerokości 100 m od linii jej brzegu, stąd realizacja zamierzonej zabudowy stanowiłaby naruszenie zakazu zabudowy przewidzianego w § 3 ust. 1 pkt 7 tego rozporządzenia. Minister wyjaśnił przy tym, że związany był sposobem lokalizacji przedmiotowej inwestycji wynikającym z wniosku, a przyjętym w przedłożonym do uzgodnienia projekcie decyzji ustalającej warunki zabudowy. Tak, więc ewentualna zmiana lokalizacji planowanej zabudowy przez inwestorkę może nastąpić przez złożenie nowego wniosku. Na powyższe rozstrzygnięcie B. K. wniosła do sądu administracyjnego skargę, w której wskazała, że art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy z 2004 r. o ochronie przyrody zawiera zakaz fakultatywny, skoro jest zakazem, który może, ale nie musi być wprowadzony w parku krajobrazowym, Stąd też, w ocenie skarżącej, nie ma podstaw do traktowania jako obligatoryjnego, zakazu tej samej treści zawartego w § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia nr 13 Wojewody Mazowieckiego z 4.04.2005 r. w sprawie Mazowieckiego Parku Krajobrazowego im. Cz. Łaszka. W ocenie autora skargi "obligatoryjność" tego zakazu nie jest niezbędna dla ochrony przyrody. Nie zawiera go w szczególności rozporządzenie nr 13 Wojewody Mazowieckiego z 16.04.2004 r. w sprawie ustanowienia planu ochrony Mazowieckiego Parku Krajobrazowego im. Cz. Łaszka na okres 20 lat. Ponadto wskazano, że w analogicznych sytuacjach inwestorzy uzyskują uzgodnienia, co wskazuje na naruszenie konstytucyjnej zasady równości wobec prawa (art. 32 ust. 2 Konstytucji RP) oraz art. 8 kpa. W złożonym następnie piśmie procesowym pełnomocnik strony skarżącej przywołał inne przypadki, w których inwestorzy uzyskali uzgodnienia swych zamierzeń inwestycyjnych lokalizowanych również nad rzeką Mienia. W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu oraz wyjaśniając, że wskazywane przez stronę skarżącą rozstrzygnięcia pozytywne mogły wiązać się z faktem lokalizacji zabudowy w większej odległości niż 100 m od rzeki Mienia lub też realizacją inwestycji celu publicznego, dla których ten zakaz nie obowiązuje. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę wyrokiem z dnia 10.04.2009 r. wskazał, że zasadnie wywiódł Minister, iż dwa wskazane przez Wojewódzkiego Mazowieckiego Konserwatora Przyrody akty prawne (spośród trzech uzasadniających odmowę uzgodnienia w postanowieniu z dnia [...].12.2007 r.) nie mogły stanowić podstawy odmowy uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzonej inwestycji. Sąd I instancji wyjaśnił przy tym, że dotyczy to po pierwsze - argumentacji Ministra odnośnie wskazanych jako podstawa odmowy uzgodnienia zapisów rozporządzenia nr 13 Wojewody Mazowieckiego z 16.04.2004 r. w sprawie ustanowienia planu ochrony Mazowieckiego Parku Krajobrazowego im. Cz. Łaszka na okres 20 lat, jako ustaleń skierowanych do organów planistycznych oraz po drugie - zakazów wynikających z zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 16.01.1978 r. w sprawie uznania za rezerwaty przyrody dla rezerwatu przyrody "Świder", który to rezerwat znajduje się poza liniami rozgraniczonymi zamierzonej inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zwrócił również uwagę, że organ odwoławczy zobowiązany był uwzględnić natomiast zapis § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia nr 13 Wojewody Mazowieckiego z 4.04.2005 r. w sprawie Mazowieckiego Parku Krajobrazowego im. Cz. Łaszka, co też uczynił. Przepis ten stanowi, iż w Parku zakazuje się budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Z zastrzeżeniem, iż zakaz ten nie dotyczy obowiązujących w dniu wejścia w życie tego rozporządzenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Sąd I instancji zwrócił uwagę, że z akt administracyjnych sprawy, a w szczególności z załącznika graficznego do projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji wynika, że teren owych trzech graniczących ze sobą działek, przeznaczonych pod zabudowę mającą obejmować realizację 27 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących, 27 zbiorników na nieczystości płynne oraz niezbędnej infrastruktury od południa oraz wschodu przylega do odnogi rzeki Mienia. Zachowanie, zatem odstępu 100 m wymaganych przez § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia nr 13 Wojewody Mazowieckiego z 4.04.2005 r. w sprawie Mazowieckiego Parku Krajobrazowego im. Cz. Łaszka nie pozwoliłoby na realizację na tym obszarze tak dużej jednorodzinnej i wolnostojącej zabudowy. Na taką zaś opiewał wniosek inwestorki, taka zabudowa była przedmiotem ustalenia warunków, przy czym tak też określono ją w projekcie decyzji ustalającej te warunki. Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił ponadto, że organ współdziałający, jakim był w niniejszej sprawie Wojewódzki Mazowiecki Konserwator Przyrody działający w imieniu Wojewody Mazowieckiego nie był uprawniony do uwzględnienia deklarowanego przez inwestorkę zamiaru odsunięcia się z zabudową od nurtu rzeki o owe 100 m. Dokonanie takich zmian pozostaje w gestii organu głównego - wójta Gminy Wiązowna. Ten organ, bowiem sporządził projekt decyzji o warunkach zabudowy dla konkretnej inwestycji i przedstawił go do zaopiniowania wraz z projektem graficznym, na którym wytyczono nieprzekraczalną linię zabudowy z pominięciem zapisu § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia nr 13 Wojewody Mazowieckiego z 4.04.2005 r. Sąd I instancji zwrócił uwagę, że niewątpliwie w przedmiotowej sprawie istniała konieczność uzyskania spornego uzgodnienia. Wyjaśniono przy tym, że uzgodnienia z art. 53 ust. 4 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm. – dalej jako: upzp) mają gwarantować udział w postępowaniu organów wyspecjalizowanych, dokonujących oceny zgodności z prawem zamierzeń inwestycyjnych, z punktu widzenia niektórych ustaw szczególnych. W tym – jak wskazał Sąd - wojewódzkiego konserwatora przyrody działającego w imieniu wojewody, w odniesieniu do innych niż parki narodowe obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Organ współdziałający miał zatem uzgodnić projekt konkretnej decyzji o warunkach zabudowy, a uwzględniając zakaz z § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia nr 13 Wojewody Mazowieckiego z 4.04.2005 r. uznał za oczywiste, iż usytuowanie na tym obszarze 27 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących, 27 zbiorników na nieczystości płynne oraz niezbędnej infrastruktury z jednoczesnym zachowaniem od południa oraz wschodu niezabudowanego pasa o szerokości 100 m od linii brzegu rzeki Mienia nie będzie możliwe. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie zgodził się przy tym ze stanowiskiem pełnomocnika skarżącej, iż skoro zakaz ten jest sformułowany jako fakultatywny w art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy z 2004 r. o ochronie przyrody, to jednocześnie pozostaje zakazem fakultatywnym dla Mazowieckiego Parku Krajobrazowego im. Cz. Łaszka. Wyjaśniono, bowiem, że na uwadze należy mieć, że art. 17 ust. 1 ustawy z 2004 r. o ochronie przyrody zawiera katalog wszystkich zakazów, jakie mogą być wprowadzone w parkach krajobrazowych. Z chwilą jednakże, gdy w stosownym rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 16 ust. 3 tej ustawy dla konkretnego parku krajobrazowego określone spośród tych zakazów zostaną przyjęte, stają się na tym terenie bezwzględnie wiążące. Taka też sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie odnośnie zakazu z § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia nr 13 Wojewody Mazowieckiego z 4.04.2005 r. W ocenie Sądu I instancji nie można było również podzielić przekonania pełnomocnika skarżącej, iż naruszona została konstytucyjna zasada równości wobec prawa, wynikająca z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez odmowę uzgodnienia tej inwestycji, podczas gdy innym inwestorom na tym terenie zbliżone zamierzenia inwestycyjne pozwolono realizować. Zarzutu tego nie można uznać za trafny. Należy mieć, bowiem na uwadze, że konstytucyjna zasada równości obywateli gwarantuje równość wobec prawa, a nie wobec jego naruszeń. Stąd argument ten nie mógł zostać uwzględniony. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła B. K. reprezentowana przez pełnomocnika profesjonalnego podnosząc na mocy art. 174 ust. 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej jako: ppsa) zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez jego błędną wykładnię uznającą, że równość wobec prawa nie oznacza równości w świetle naruszeń prawa. Na mocy art. 174 ust. 2 ppsa zaskarżonemu wyrokowi zarzucono również naruszenie: – przepisu postępowania art. 145 § 1 ust. 1 lit. c ppsa w zw. z art. 7 i 8 kpa przez pominięcie faktu nierównego traktowania obywateli przez organy administracji, – a także art. 145 § 1 ust. 1 lit. c ppsa w zw. z art. 7, 77 § 1, 107 § 3 kpa przez pominięcie okoliczności niewyjaśnienia przez organy administracji stanu faktycznego sprawy i przedstawienie sprawy niezgodnie z dowodami znajdującymi się w aktach sprawy, bez oceny tych dowodów i ustosunkowania się do nich - przy czym naruszenie przepisów postępowania – w ocenie wnoszącej skargę kasacyjną - miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, – oraz art. 16 ust. 3 i 4 ustawy z dn. 16.04.2004r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92 poz. 88 w zw. z Rozporządzeniem Nr 13 z dn. 4 kwietnia 2005r. w sprawie Mazowieckiego Parku Krajobrazowego im. Wiesława Laszka (Dz. U. Woj. Mazowieckiego Nr 75 poz. 1982) - przez brak uzgodnienia powyższego Rozporządzenia z miejscowo właściwymi Radami Gmin, co narusza też art. 145 § 1 ust. 1 lit. c ppsa. W ocenie autora skargi kasacyjnej naruszony został również art. 141 § 4 ppsa, wobec braku ustosunkowania się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny do tego ostatniego zarzutu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej, obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu (art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej jako ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny jako sąd II instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Skarga kasacyjna nie mogła zostać uwzględniona, albowiem podniesione w niej zarzuty przeciwko zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie są trafne. Istota rozpoznawanej skargi kasacyjnej sprowadza się do zarzutu, że Sąd I instancji błędnie w okolicznościach faktycznych przedmiotowej sprawy, podzielił stanowisko organów administracji publicznej, o zaistnieniu przesłanek wyłączających dopuszczalność uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 27 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących, 27 zbiorników nieczystości płynnych oraz niezbędnej infrastruktury na dz. nr [...], [...], [...] położonych w m. E.. Postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla spornej inwestycji zainicjowane zostało precyzyjnie sformułowanym wnioskiem skarżącej z 20.08.2007 r. Podkreślić należy, że treść wniosku nie budziła wątpliwości, a organ prowadzący postępowanie żądaniem tego wniosku był związany. Ewentualna modyfikacja przez organ żądania wniosku skarżącej była zatem niedopuszczalna. Organ prowadzący postępowanie główne stosownie do treści art. 53 ust. 4 pkt 8 upzp wystąpił do organu właściwego (w dacie wydania zaskarżonego postanowienia), tj. wojewody o uzgodnienie projektu decyzji w sprawie warunków zabudowy dla inwestycji, określonej stosownie do żądania wniosku skarżącej. Podkreślenia przy tym wymaga służebny - względem postępowania głównego - charakter postępowania przed organem współdziałającym, które jest tylko pomocniczym stadium postępowania w sprawie załatwianej przez wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Oznacza to, że ani przedmiot tego postępowania, ani rozstrzygnięcia w nim podjęte nie mają samodzielnego bytu prawnego i nie mogą funkcjonować w oderwaniu od sprawy głównej. Stąd też rozważana przez skarżącą na tym etapie postępowania ewentualna możliwość zmiany żądania złożonego 20.08.2007 r. wniosku nie mogła wywrzeć pożądanego przez nią wpływu na bieg toczącego się już postępowania przed organem współdziałającym w trybie art. 106 kpa. Zasadniczy zarzut skargi kasacyjnej dotyczy rzekomego naruszenia przez Sąd I instancji konstytucyjnej zasady równości (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP). Jak wywodzi bowiem autor skargi kasacyjnej skarżącej odmówiono uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy, w sytuacji gdy w zbliżonych stanach faktycznych projekty decyzji uzgadnia się. Ustosunkowując się do tego zarzutu, wskazać należy, że z mającej swoje źródło w art. 32 Konstytucji RP zasady równości wobec prawa oraz zakazu dyskryminacji z jakichkolwiek powodów, wynika nakaz równego, czyli jednakowego traktowania tych wszystkich adresatów normy prawnej, którzy są w takiej samej bądź podobnej sytuacji, a więc charakteryzują się w tym samym stopniu tą samą (relewantną) cechą. Zasada równości obywateli wyraża się, bowiem w tym, iż osoby znajdujące się w analogicznej sytuacji są traktowane jednakowo, zaś w różnych sytuacjach odpowiednio inaczej, przy czym kryterium zróżnicowania znajduje swe uzasadnienie w innych wartościach i zasadach konstytucyjnie chronionych (por. wyrok TK z 07.03.2000 r., sygn. K 26/98). Pełnomocnik skarżącej naruszenia art. 32 Konstytucji RP upatruje w fakcie pozytywnego uzgadniania innych inwestycji na tym samym terenie. Zarzut ten uznać należy jednak za chybiony. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że załączone do akt sądowych decyzje ustalające warunki zabudowy dotyczą zamierzeń inwestycyjnych - zasadniczo różniących się od planowanej przez skarżącą inwestycji - dotyczących budowy pojedynczych budynków mieszkalnych (k.7, k.11). Żadna ze wskazanych decyzji nie ustala warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych i to w odległości mniejszej niż 100m od linii brzegowej rzeki Mieni. Planowana przez skarżącą budowa kompleksu 27 budynków wolnostojących, w żaden sposób nie może zostać uznana za zamierzenie porównywalne, z budową pojedynczych budynków mieszkalnych. Ubocznie wskazać można, że, nawet jeżeli – jak wywodzi skarżąca – w analogicznych do rozpatrywanego stanach faktycznych projekty decyzji o warunkach zabudowy zostałyby uzgodnione – to fakt ten nie stanowiłby podstawy do wzruszenia skarżonego postanowienia. Wadliwy akt nie uzasadniałby, bowiem uzgodnienia inwestycji wbrew przepisom prawa. Sąd I instancji trafnie również przyjął, że w świetle okoliczności faktycznych przedmiotowej sprawy (tj. rozmiary planowanej inwestycji oraz wymóg zachowania odległości 100m od brzegu rzeki Mienia) uzgodnienie decyzji ustalającej warunki zabudowy było niemożliwe. Fakt ten w sposób dobitny obrazuje załączona do akt administracyjnych mapa. Jak wynika, bowiem z załączonej do akt sprawy dokumentacji, w obszarze wspomnianego zakazu budowania nowych obiektów w pasie szerokości 100m od linii brzegu rzeki Mienia położona jest całkowicie działka nr [...], zasadnicza części działki [...] oraz bez mała połowa powierzchni działki nr [...]. Stąd też planowane zamierzenie inwestycyjne mogłoby zostać zlokalizowane wyłącznie na oddalonych o ponad 100m od linii brzegu rzeki Mienia fragmentach działek nr [...] i nr [...]. Odnosząc do zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 ppsa wobec braku ustosunkowania się do zarzutu naruszenia art. 16 ust. 3 i 4 ustawy z dn. 16.04.2004r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92 poz. 88 w zw. z Rozporządzeniem Nr 13 z dn. 4 kwietnia 2005r. w sprawie Mazowieckiego Parku Krajobrazowego im. Wiesława Laszka (Dz. U. Woj. Mazowieckiego Nr 75 poz. 1982), również uznać go należy za nieuzasadniony. W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, bowiem, że zarzut taki jest niezrozumiały wobec faktu, że nie podnoszono go w ogóle w skardze do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Jednakże, wobec wskazywanej wadliwości uzasadnienia zaskarżonego wyroku, podkreślenia wymaga, że w myśl art. 141 § 4 ppsa uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Treść przytoczonego powyżej przepisu reguluje instytucję o porządkowym charakterze. Czynność procesowa sporządzenia pisemnego uzasadnienia, dokonywana już po rozstrzygnięciu sprawy, ma sprawozdawczy charakter - streszcza przebieg przeprowadzonego przed sądem administracyjnym postępowania i prezentuje stanowisko Sądu, jakie ten zajął w sporze zaistniałym między stronami. Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami, wynikającymi z powyższej normy prawnej. Tymczasem, uzasadnienie zaskarżonego wyroku, ponad wszelką wątpliwość zawiera wszystkie wskazane w art. 141 § 4 ppsa obligatoryjne elementy. W świetle, czego również ten zarzut skargi kasacyjnej okazał się nieuprawniony. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niemającą usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 ppsa orzekł jak w sentencji. J. Stankowski A. Łuczaj J. Bujko