II OSK 1133/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędzia del. WSA Bożena Popowska Protokolant Rafał Kopania po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2010r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej "M." Sp. z o. o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 kwietnia 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 341/09 w sprawie ze skargi "M." Sp. z o. o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na usunięcie drzew i krzewów oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 341/09, oddalił skargę A Sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na usunięcie drzew i krzewów. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że decyzją z dnia [...] października 2008 r. (znak: [...]) Prezydent Miasta Krakowa działając na podstawie art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U nr 92 poz. 880 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku spółki A sp. z o.o. odmówił wydania zezwolenia na usunięcie 95 szt. drzew i 44 m2 krzewów ozdobnych szczegółowo opisanych decyzją z terenu działki nr [...] obr. [...] Śródmieście przy ul. [...] w K. powstałej poprzez scalenie działek nr [...] i [...] obr. [...] Śródmieście. W uzasadnieniu podniesiono, że spółka jako przyczynę uzasadniającą usunięcie wnioskowanych drzew wskazała zabudowę mieszkaniową z usługami, nie przedkładając mimo wezwania pozwolenia na budowę. W oparciu o przedłożone dokumenty, w tym wypis z rejestru gruntów dla przedmiotowej nieruchomości, opinię urbanistyczną Biura Planowania Przestrzennego UMK dotyczącą nieruchomości, według przeznaczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego od 1967 r. do 1994 r., wraz z kserokopią załącznika graficznego do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Czyżyny - Dąbie" uchwalonego Uchwałą Rady Miasta nr XXXI/398/07 z dnia 19. grudnia 2007 r., jak również szczegółową inwentaryzację zieleni z lipca 2008 r., po wizji lokalnej przeprowadzonej w dniu [...] sierpnia 2008 r. ustalono, że 28 szt. drzew ozdobnych rosnących na przedmiotowej nieruchomości kwalifikuje się do usunięcia ze względów sanitarnych - rozstrzygnięcie w tym zakresie objęte jest inną decyzją, natomiast wyżej opisana decyzja dotyczy 95 szt. drzew i 44 m2 krzewów ozdobnych które są w zadowalającym lub dobrym stanie zdrowotnym, w zależności od miejsca wzrostu w określonej części działki. Są to gatunki należące do l i III grupy drzew zgodnie z tabelą stawek dla poszczególnych rodzajów i gatunków drzew oraz współczynników różnicujących stawki w zależności od obwodu pnia stanowiącej załącznik do Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 13.10.2004 r. w sprawie stawek opłat dla poszczególnych rodzajów i gatunków drzew (Dz. U. nr 228 poz. 2306 ze zm.). Odwołanie spółki A. sp. z o.o., nie zostało uwzględnione i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r., (znak: [...]) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, że argumenty podniesione w odwołaniu, a dotyczące subiektywnej oceny w zakresie wydawania zezwolenia na usunięcie zdrowych drzew nie mogą być uwzględnione w postępowaniu administracyjnym. O wydanie zezwolenia na usunięcie drzew i krzewów z terenów nieruchomości może się ubiegać władający nieruchomością. Decyzja ma charakter uznaniowy, ale nie dowolny. Zezwolenie na wycięcie drzewa jest wyjątkiem od reguły zachowania drzewa jako elementu przyrody, podlegającej ochronie prawnej. Organ odwoławczy, podzielił pogląd organu l instancji, że posiadanie pozwolenia na budowę wraz z zatwierdzonym projektem budowlanym stanowi istotną przesłankę uzasadniającą wydanie zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów kolidujących z zamierzeniem. Brak takiej decyzji uniemożliwia jednoznaczną ocenę kolizji istniejących drzew lub krzewów z zamierzeniem budowlanym. Co więcej, przedwczesne wydanie takiego zezwolenia może doprowadzić do wycięcia zieleni wysokiej czy krzewów, które nie kolidowałyby z zamierzoną inwestycją. Podniesiono, że zachowanie drzew i krzewów jest nieodzownie związane z takimi czynnikami jak: wartość drzew i krzewów jako siedliska ptaków, owadów, grzybów, jako organizmu prowadzącego fotosyntezę, czy też wartość drzew i krzewów jako elementu estetycznego środowiska. A zatem z uwagi na ważny interes społeczny, pozostawienie drzew i krzewów w środowisku przyrodniczym jest ze wszech miar wskazane. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożyła A. sp. z o.o., zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1. art. 83 ust. 4 pkt 6 ustawy o ochronie przyrody, polegającą na błędnej wykładni tegoż przepisu, która polegała na stwierdzeniu, że przepis powyższy nakłada na stronę obowiązek przedłożenia pełnej dokumentacji dotyczącej planowanej wycinki, włącznie z ostateczną decyzją w przedmiocie pozwolenia na budowę, mimo, że z dosłownego brzmienia przepisu wynika, iż strona jest zobowiązana wyłącznie do udzielenia ogólnej informacji dotyczącej przyczyny wycięcia drzew; 2. art. 86 ust.1 pkt 7 ustawy o ochronie przyrody w zw. z art. 3 pkt 3, art 3 pkt 7 oraz art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89 poz. 414) ze zmianami, polegające na ich niezastosowaniu w sprawie, mimo faktu, iż teren objęty wnioskiem przeznaczony był od roku 1967 na cele budowlane, czego rezultatem było niezwolnienie strony od ponoszenia stosownych opłat; 3. art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez wymaganego prawem uzasadnienia. Skarżąca spółka wskazując na powyższe wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego i zasądzenie na jej rzecz od Samorządowego Kolegium Odwoławczego kosztów postępowania, wraz z kosztami zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu podniesiono, że wadliwa jest interpretacja organów, iż obowiązkiem wnioskodawcy jest posiadania ostatecznego pozwolenia na budowę. Przepis art. 83 ustawy o ochronie przyrody nie zawiera jakichkolwiek zapisów, które nakazywałyby przedstawienie przez stronę ostatecznego pozwolenia na budowę. Cytowany przepis określa szczegółowo, co powinien zawierać wniosek o wydanie zezwolenia na wycinkę drzew i krzewów, podając w pkt 5 wymogi dotyczące przeznaczenia terenu, na którym rośnie drzewo lub krzew a w pkt. 6 "przyczynę i termin zamierzonego usunięcia drzewa lub krzewu". Podniesiono również, że dla przedmiotowego terenu obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "Czyżyny -Dąbie" z dnia 19 grudnia 2007 r., w którym obszar, na którym rosną wnioskowane do wycinki drzewa i krzewy (działka nr 253 obręb 16), oznaczony został jako Teren Zabudowy Mieszkaniowej z Usługami. "Fakt funkcjonowania planu zagospodarowania przestrzennego w opisanym wyżej kształcie świadczy o tym, że organ l instancji zatwierdził wycinkę drzew i krzewów rosnących na poszczególnych terenach zainwestowania, zatem między innymi na działce nr [...]". Z mocy prawa (a takim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego) "drzewa i krzewy zostały przeznaczone do wycinki, a więc złożony wniosek jest tylko spełnieniem wymogu prawnego ustawy o ochronie przyrody, a wynikiem postępowania, przy spełnieniu wszelkich warunków formalnych, może być wyłącznie zgoda na wycinkę". W skardze wskazano jednocześnie, że zgodnie z przedstawioną przez stronę dokumentacją w przedmiotowej sprawie powinien mieć zastosowanie przepis art. 86 ust 1 pkt 7 ustawy, zwalniający od opłat za usunięcie drzew, które posadzono lub wyrosły na nieruchomości po zakwalifikowaniu jej w miejscowym planie zagospodarowana przestrzennego na cele budowlane. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie skargę oddalił. W uzasadnieniu wyroku Sąd podkreślił, że ochrona terenów zieleni i zadrzewień jest realizowana m.in. przez nałożenie na posiadacza nieruchomości obowiązku uzyskania zezwolenia na usunięcie drzew, krzewów z terenu nieruchomości. Decyzja w tym przedmiocie zależy od uznania organu, którego obowiązkiem jest dbałość o przyrodę, ochrona składników przyrody, w tym zieleni w miastach i wsiach. Zgoda na usunięcie drzew i krzewów jest przy tym wyjątkiem od zasady zachowania drzewostanu na co trafnie zwraca uwagę Kolegium. Przepis art. 75 ust. 1 i 2 Prawa o ochronie środowiska (tj. Dz.U. z 2008, Nr 25, poz.150), stanowi, że w trakcie prac budowlanych inwestor realizujący przedsięwzięcie jest obowiązany uwzględnić ochronę środowiska na obszarze prowadzenia prac, a w szczególności ochronę gleby, zieleni, naturalnego ukształtowania terenu i stosunków wodnych a przy prowadzeniu prac budowlanych dopuszcza się wykorzystywanie i przekształcanie elementów przyrodniczych wyłącznie w takim zakresie, w jakim jest to konieczne w związku z realizacją konkretnej inwestycji. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że obowiązkiem organów orzekających jest przeprowadzenie postępowania w taki sposób aby zebrany materiał dowodowy był wyczerpujący i mógł stać się podstawą do zastosowania prawa (subsumcji). Błędny jest więc pogląd skargi naruszenia art. 83 ust. 4 pkt. 6 ustawy o ochronie przyrody, iż skoro przepis ten nakłada na wnioskodawcę jedynie obowiązek udzielenia ogólnej informacji dotyczącej przyczyny wycięcia drzew, to organ nie może prowadzić innych dowodów wskazujących na konieczność usunięcia drzew i krzewów. Art. 83 ust. 4 ustawy o ochronie przyrody przesądza o minimalnej treści wniosku, a jeżeli skarżąca rozumie go jako przepis ograniczający zakres postępowania wyjaśniającego tylko do analizy materiału wskazanego we wniosku to takie rozumowanie jest zdaniem Sądu błędne. Gdyby podzielić rozumowanie skarżącej to rola organu sprowadzałaby się tylko do roli notariusza akceptującego twierdzenia wniosku. W sprawie niniejszej skarżąca jako wnioskodawca o pozwolenie na usunięcie drzew i krzewów domagała się pozwolenia na usunięcie całego drzewostanu z nieruchomości na której zamierza realizować swoje zamierzenie inwestycyjne. Przyznaje przy tym, że dla realizacji przedsięwzięcia inwestycyjnego nie zawsze jest konieczne usunięcie wszystkich drzew - ale w jej przypadku wszystkie drzewa muszą zostać usunięte. Sąd pierwszej instancji podkreślił jednocześnie, że dla terenu objętego wnioskiem uchwalony jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który wprowadza generalny nakaz ochrony wartości przyrodniczych i dopuszcza usuwanie drzew w uzasadnionych przypadkach (§11 ust.2 pkt. 2 i 3 planu) a dla terenu MWU5 wprowadza wskaźnik powierzchni czynnej biologicznie minimum 30 % - a powierzchni zabudowy maksymalnie do 30 % ( § 35 ust.4 pkt. 7 planu). Sąd podniósł również, że zarzut skargi, iż skoro plan teren przeznacza pod budownictwo mieszkaniowe z usługami to z mocy prawa (a takim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego) drzewa i krzewy zostały przeznaczone do wycinki, a więc "złożony wniosek jest tylko spełnieniem wymogu prawnego ustawy o ochronie przyrody, a wynikiem postępowania, przy spełnieniu wszelkich warunków formalnych, może być wyłącznie zgoda na wycinkę" - jest całkowicie błędny. Przeznaczenie terenu pod budownictwo nie oznacza, zdaniem Sądu pierwszej instancji, że wszelkie wartości przyrodnicze nie podlegają ochronie. Wprost przeciwnie plan może wprowadzać bardziej restrykcyjne zasady ochrony przyrody niż te, które wynikają z ogólnych przepisów. Obowiązkiem organów orzekających przy tego rodzaju wskaźnikach konieczne było poczynienie ustaleń i rozważenie czy rzeczywiście dla realizacji zamierzenia inwestycyjnego na 30 % terenu konieczne było wycięcie całego drzewostanu. W tej sytuacji (w tym konkretnym przypadku, gdzie wnioskodawca domaga się pozwolenia na wycięcie całego drzewostanu, bo tylko wtedy będzie mógł zrealizować swoje zamierzenie) trafnie wskazano na konieczność posiadania pozwolenia na budowę wraz z zatwierdzonym projektem budowlanym bo tylko na tej podstawie można będzie ustalić czy rzeczywiście konieczne jest usunięcie wszystkich drzew i krzewów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że fakt, iż organ Urzędu Miasta Krakowa - udzielił skarżącej informacji, że przed złożeniem wniosku o pozwolenie na budowę, winna być wydana decyzja o pozwoleniu na usunięcie drzew i krzewów nie może przesądzać o zasadności skargi wszak taka informacja nie jest źródłem prawa. Sąd wskazał na treść art. 32 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (tj. Dz.U. z 2006 r. nr.156 póz. 1118 ze zm.) który reguluje kwestie uzyskania przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów a dotyczy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie ma więc przeszkód, aby w trakcie postępowania, a więc przed wydaniem decyzji - wszczęto postępowanie o pozwolenie na usunięcie drzew i krzewów. Wtedy organ orzekający w sprawie pozwolenia na usunięcie drzew i krzewów będzie dysponował materiałem dowodowym wskazującym na rozmiar zamierzonej inwestycji i w tym aspekcie oceniać konieczność usunięcia drzew i krzewów. Sąd pierwszej instancji nie podzielił zarzutów skargi co do naruszenia art. 86 ust.1 pkt 7 ustawy o ochronie przyrody w zw. z art. 3 pkt 3, art 3 pkt 7 oraz art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Przepis art. art. 86 ust.1 pkt 7 ustawy o ochronie przyrody dotyczy sytuacji nie pobierania opłaty za usunięcie drzew i krzewów. Sprawa niniejsza dotyczy zaś pozwolenia na usunięcie drzew i krzewów. Również za niezasadny uznano zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez wymaganego prawem uzasadnienia. Obie decyzje zawierają uzasadnienie sporządzone zgodnie z treścią art. 107 § 3 k.p.a. - wprawdzie uzasadnienie organu II instancji nie zadowala skarżącej to fakt ten nie może przesądzać o tym, że decyzja wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła A. Sp. z o.o. w W. zaskarżając powyższy wyrok w całości i zarzucając mu: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez: a) błędną wykładnię art. 83 ust. 4 pkt 6 ustawy o ochronie przyrody poprzez przyjęcie, że przepis powyższy nakłada na stronę obowiązek przedłożenia pełnej dokumentacji dotyczącej planowanego usunięcia drzew i krzewów, włącznie z ostateczną decyzją w przedmiocie pozwolenia na budowę, mimo, iż z brzmienia oraz prawidłowej wykładni przepisu wynika, iż strona jest zobowiązana wyłącznie do udzielenia ogólnej informacji dotyczącej przyczyny wycięcia drzew; b) niezastosowanie art. 86 ust. 1 pkt 7 ustawy o ochronie przyrody w zw. z art. 3 pkt 3 oraz art. 3 pkt 7 ustawy Prawo budowlane, pomimo faktu, iż teren objęty wnioskiem przeznaczony był od roku 1967 na cele budowlane, czego rezultatem było uznanie przez Sąd za prawidłowe niezwolnienie strony od ponoszenia stosownych opłat; a także 2. naruszenie przez WSA w Krakowie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez: a) niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz niewłaściwe zastosowanie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego tj. art. 83 ust. 4 pkt 6 ustawy o ochronie przyrody oraz art. 86 ust. 1 pkt 7 ustawy o ochronie przyrody, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, co powinno skutkować jej uchyleniem; b) niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, pomimo zaistnienia przyczyn określonych w art. 156 k.p.a. stanowiących podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji tj. wydania decyzji z naruszeniem przepisów art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Wskazując na powyższe skarżąca kasacyjnie wniosła o: 1. uchylenie ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania ww. Sądowi, a także o zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych za wszystkie instancje; 2. alternatywnie, w przypadku gdyby Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż nie doszło do naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zachodzi jedynie naruszenie prawa materialnego (art. 188 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), wnoszę o uchylenie ww. wyroku WSA w Krakowie w całości i rozpoznanie skargi, a także o zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych za wszystkie instancje. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie opiera się na obu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. Tym samym, wobec wystąpienia obu podstaw z art. 174 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zobligowany jest do odniesienia się w pierwszej kolejności do zarzutów natury procesowej, poprzez które autor skargi kasacyjnej stara się zakwestionować ustalenia faktyczne przyjęte przez Sąd pierwszej instancji za podstawę zaskarżonego wyroku. Podniesione przez autora skargi kasacyjnej zarzuty natury procesowej nie mogły odnieść zamierzonego skutku, albowiem dokonujący kontroli instancyjnej Naczelny Sąd Administracyjny nie dostrzegł takich naruszeń przepisów postępowania, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie odniósł się merytorycznie do braku prawidłowego uzasadnienia decyzji objętej skargą, Sąd ten w uzasadnieniu wyroku wskazał, iż zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez wymaganego prawem uzasadnienia jest niezasadny albowiem obie decyzje zawierają uzasadnienie sporządzone zgodnie z treścią art. 107 § 3 k.p.a., zaś fakt, że "uzasadnienie organu II instancji nie zadowala skarżącej nie może przesądzać o tym, że decyzja wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa". Nie mógł również odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. przez niewłaściwe zastosowanie art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy "decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego tj. art. 83 ust. 4 pkt 6 ustawy o ochronie przyrodzie oraz art. 86 ust. 1 pkt 7 ustawy o ochronie przyrody, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, co powinno skutkować jej uchyleniem", albowiem wskazana powyżej decyzja odpowiada prawu. Wskazany powyżej przepis art. 86 ust. 1 pkt 7 ustawy o ochronie przyrody dotyczy opłat za usunięcie drzew. Kwestia opłat z tytułu usunięcia drzew jest zagadnieniem odrębnym od decyzji odmawiającej udzielenia zezwolenia na usunięcie drzew i krzewów. Kwestia opłat z tytułu zgody na wycięcie drzew uaktualnia się dopiero z chwilą wydania pozytywnej dla wnioskodawcy decyzji w przedmiocie zgody na wycięcie drzew, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Jeśli zaś chodzi o drugi z zarzutów skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przepisów prawa materialnego tj. błędnej wykładni art. 83 ust. 4 pkt 6 ustawy o ochronie przyrody poprzez przyjęcie, że przepis powyższy nakłada na stronę obowiązek przedłożenia pełnej dokumentacji dotyczącej planowanego usunięcia drzew i krzewów, włącznie z ostateczną decyzją w przedmiocie pozwolenia na budowę, wskazać należy, że zarzut ten mimo, że zawiera częściowo zasadne argumenty, nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Nie jest prawidłowym stanowisko, że dla wydania decyzji o wyrażeniu zgody na wycięcie drzew konieczne jest przedstawienie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Żaden z przepisów ustawy o ochronie przyrody nie uzależnia bowiem wydania zezwolenia na wycięcie drzew lub krzewów od uprzedniego uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Nałożenie na potencjalnego inwestora tak daleko idących wymagań byłoby zbyt daleko idącym sformalizowaniem procedury w tym przedmiocie. Wskazać w tym miejscu należy, na rozbieżności jakie wynikają z uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Sąd pierwszej instancji z jednej strony stwierdził, że do wydania zezwolenia na wycięcie drzew lub krzewów niezbędne jest uprzednie uzyskanie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z drugiej zaś podnosi, iż nie ma przeszkód, aby przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę wszczęto postępowanie o pozwolenia na usunięcie drzew i krzewów. Sąd wskazał, że w takiej sytuacji organ orzekający w sprawie pozwolenia na usunięcie drzew i krzewów będzie już dysponował materiałem dowodowym wskazującym na rozmiar zamierzonej inwestycji i w tym aspekcie będzie mógł oceniać konieczność usunięcia drzew i krzewów. Wskazując na powyższe wadliwości orzeczenia Sądu pierwszej instancji za nieuprawnione uznać jednocześnie należy twierdzenie autora skargi kasacyjnej, że dla wydania takiego zezwolenia wystarczającym jest samo wskazanie przyczyny zamierzonego usunięcia drzew lub krzewów. Zgodnie z treścią art. 83 ust. 4 ustawy o ochronie przyrody, który reguluje procedurę wydawania zezwolenia na wycięcie drzew lub krzewów, wniosek o wydanie zezwolenia powinien zawierać: 1) imię, nazwisko i adres albo nazwę i siedzibę posiadacza i właściciela nieruchomości; 2) tytuł prawny władania nieruchomością; 3) nazwę gatunku drzewa lub krzewu; 4) obwód pnia drzewa mierzonego na wysokości 130 cm; 5) przeznaczenia terenu, na którym rośnie drzewo lub krzew; 6) przyczynę i termin zamierzonego usunięcia drzewa lub krzewu; 7) wielkość powierzchni, z której zostaną usunięte krzewy. Analizując kwestię ochrony przyrody a w szczególności kwestie zezwoleń na wycięcie drzew lub krzewów wskazać należy na charakter przedmiotowych zezwoleń. Wniosek o wydanie zezwolenia o wycięcie drzew lub krzewów wymaga bowiem skonkretyzowania okoliczności wymienionych w ww. przepisie, co do każdego z wnioskowanych do wycięcia roślin. Na wnioskodawcy ciąży zatem nie tylko wymóg wykazania się uprawnieniem do występowania z takim wnioskiem (pkt 1 i 2 art. 83 ust. 4 ustawy o ochronie przyrody) ale także wskazania nazwy, gatunku drzewa lub krzewu, obwodu pnia drzewa mierzonego na wysokości 130 cm, przeznaczenia terenu, na którym rośnie drzewo lub krzew, a przede wszystkim przyczyny i terminu zamierzonego usunięcia drzewa lub krzewu, zaś w stosunku do krzewów także podania wielkości powierzchni, z której zostaną one usunięte. Konkretyzacja roślin których wniosek dotyczy może co prawda ulegać pewnym uogólnieniom, tzn. możliwym jest wskazanie zespołu drzew lub krzewów podlegających wycięciu, jednakże w każdym wypadku szeroko rozumiana ochrona przyrody wymaga uzasadnienia przyczyny zamierzonego usunięcia. Jednocześnie jak wynika z treści art. 75 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo o ochronie przyrody w trakcie prac budowlanych inwestor realizujący przedsięwzięcie jest obowiązany uwzględnić ochronę środowiska na obszarze prowadzenia prac, a w szczególności ochronę gleby, zieleni, naturalnego ukształtowania terenu i stosunków wodnych, a przy prowadzeniu prac budowlanych dopuszcza się wykorzystywanie i przekształcanie elementów przyrodniczych wyłącznie w takim zakresie, w jakim jest to konieczne w związku z realizacją konkretnej inwestycji. Dla oceny zatem czy koniecznym jest wycięcie konkretnego drzewa lub krzewu niezbędne jest dokonanie analizy czy te konkretne drzewa lub krzewy uniemożliwiają realizację przedmiotowej inwestycji. Aby natomiast dokonać takiej oceny niezbędnym jest zapoznanie się z kształtem planowanej inwestycji, co w niniejszej sprawie było niemożliwe, albowiem skarżąca spółka wskazała jedynie, że przedmiotowy wniosek o wydanie zezwolenia na wycięcie drzew i krzewów związany jest z planowaną inwestycją obejmującą zabudowę mieszkaniową z usługami. Brak konkretyzacji usytuowania planowanej inwestycji nie pozwala natomiast na ocenę czy zachodzi kolizja istniejących drzew i krzewów z zamierzeniem budowlanym. Za niedopuszczalne uznać należało stanowisko, że samo przeznaczenie przedmiotowej nieruchomości zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jako "terenu zabudowy mieszkaniowej z usługami" świadczy o tym, że zatwierdzono wycinkę drzew i krzewów rosnących na poszczególnych terenach objętych planem, a zatem także na działce nr 253. Takie postrzeganie zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego byłoby sprzeczne nie tylko z obowiązującymi przepisami ustawy o ochronie przyrody, która wymaga badania zasadności wydania zezwolenia na wycięcie każdego drzewa i krzewu, ale przede wszystkim ze wskazywanym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który nie tylko wprowadza generalny nakaz ochrony wartości przyrodniczych oraz dopuszcza usuwanie drzew jedynie w uzasadnionych wypadkach, ale przede wszystkim dla terenu objętego wnioskiem wprowadza czynnik powierzchni czynnej biologicznie minimum 30 % - a powierzchni zabudowy maksymalnie do 30 %. Wniosek o wycięcie 100 % drzew i krzewów znajdujących się na nieruchomości bez dostatecznej ku temu argumentacji nie dał podstaw do jego uwzględnienia. W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji niewadliwie uznał, że organy administracji publicznej odmawiając wydania zezwolenia na wycięcie drzew lub krzewów nie naruszyły normy art. 83 ust. 4 ustawy o ochronie przyrody, a w konsekwencji zarzut skargi kasacyjnej naruszenia tego przepisu nie zasługiwał na uwzględnienie. Z tych względów, skoro tak postawione zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługiwały na uwzględnienie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę kasacyjną oddalił.