II OSK 1402/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędziowie sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz sędzia (del.) NSA Jerzy Solarski Protokolant asystent sędziego Konrad Młynkiewicz po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2010r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej T. K. i P. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 kwietnia 2009 r. sygn. akt II SA/Łd 133/09 w sprawie ze skargi T. K. i P.K. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2009 r., sygn. akt II SA/Łd 1333/09 po rozpoznaniu skargi T.K. i P.K. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...], znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddalił. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, że Starosta Poddębicki decyzją z dnia [...] września 2008 r., nr [...] (znak: [...]), zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej o nominalnej mocy 800 kW obejmującej realizację wieży o konstrukcji rurowej, stalowej, wysokości 72.2 m i montaż generatora prądu o mocy 800 kW, na działce o numerze ewidencyjnym [...], w miejscowości K. gmina W. W toku postępowania administracyjnego organ pierwszej instancji ustalił, że zgodnie z przepisem art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 206 Nr 156, poz. 1118 ze zm.) inwestor do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę załączył cztery egzemplarze projektu budowlanego, oświadczenie projektanta o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej oraz oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością. Z uwagi na brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu objętego projektowaną inwestycją warunki zabudowy dla planowanej inwestycji zostały określone przez Wójta Gminy W. w decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] stycznia 2008 r., nr [...] (znak: [...]). W decyzji tej stwierdzono, że planowana inwestycja jest zgodna z przepisami szczególnymi i z istniejącym zagospodarowaniem terenu oraz nie wywołuje kolizji urbanistycznej z innymi obiektami i dotychczasowym sposobem zagospodarowania terenu. Inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę załączył również decyzję Wójta Gminy W. z dnia [...] kwietnia 2008 r. (znak: [...]) o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia utrzymaną w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu (znak: [...]) decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. Z uzasadnienia powyższej decyzji wynika, że decyzja Wójta Gminy W. jest zgodna z przepisami prawa, a planowana inwestycja nie spowoduje przekroczenia obowiązujących dopuszczalnych norm poziomu hałasu i dopuszczalnych wartości granicznych natężenia pola elektromagnetycznego oraz nie będzie uciążliwa dla środowiska. Lokalizacja przedsięwzięcia znajduje się poza obszarem Natura 2000 i nie przewiduje się transgranicznego oddziaływania na środowisko. Jednocześnie w decyzji tej ustalono, że wobec możliwości wystąpienia dokuczliwości hałasowej inwestor został zobowiązany do opracowania i przedłożenia analizy porealizacyjnej w tym zakresie. Organ właściwy w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia stwierdził, że planowana inwestycja przy zachowaniu wymogów określonych w tej decyzji oraz w załączonym "Raporcie oddziaływania inwestycji na środowisko" nie spowoduje uciążliwości środowiskowych i nie będzie miała negatywnego wpływu na zdrowie ludzi oraz pozostałe biotyczne komponenty środowiska. W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji T. i P. małżonkowie K. wnieśli o uchylenie decyzji, zarzucając jej naruszenie przepisu art. 33 ust. 2 pkt 3, art. 34 ust. 4 ustawy Prawo budowlane oraz art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717). Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...] (znak: [...]) Wojewoda Łódzki utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powołał się na przepis art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane wskazując, że inwestor spełnił wszystkie wymagane warunki, bowiem załączył do wniosku o pozwolenie na budowę decyzję o warunkach zabudowy. Jednocześnie podkreślono, że inwestor przedstawił cztery egzemplarze projektu budowlanego, oświadczenie projektanta o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej oraz oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością. W ocenie organu odwoławczego rozwiązania techniczne i materiałowe znajdują się w załączonym projekcie budowlanym, a wpływ na środowisko i otoczenie szczegółowo przedstawiony został w decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...] kwietnia 2008 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Wojewoda Łódzki wskazał ponadto, że Starosta Poddębicki przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdził w myśl art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przedstawione przez inwestora dokumenty i stwierdził ich zgodność z przepisami prawa. Z materiału dowodowego wynika też, że zaskarżona decyzja nie jest sprzeczna z przepisami w szczególności w zakresie odnoszącym się do wymagań techniczno – budowlanych. W skardze z dnia [...] stycznia 2009 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi T. i P. małżonkowie K. wnieśli o uchylenie powyższej decyzji Wojewody Łódzkiego. Zarzucili tejże decyzji naruszenie art. 33 ust. 2 pkt 3, art. 34 ust. 2 i 3 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane oraz art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie skarżących decyzja organu odwoławczego nie znajduje uzasadnienia, zarówno pod względem materialnym, jak i formalnym, bowiem inwestor nie załączył do wniosku decyzji o warunkach zabudowy. Skarżący podnoszą również, że w przedłożonym projekcie brak jest charakterystyki ekologicznej raz propozycji niezbędnych rozwiązań technicznych i materiałowych, ukazujących zasady nawiązania do otoczenia. Wskazali również, że zaskarżona decyzja nie odnosi się do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W powołanym na wstępie wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) skargę oddalił. W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia Sąd pierwszej instancji wskazał, że postępowanie poprzedzające wydanie decyzji w przedmiocie wniosku inwestora o udzielenie pozwolenia na budowę nakłada na właściwy organ administracji architektoniczno - budowlanej obowiązek przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, którego celem jest ustalenie kompletności projektu budowlanego i co istotne - zbadanie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku miejscowego planu oraz zbadanie zgodności projektu z przepisami techniczno - budowlanymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi podniósł, że w rozpoznawanej sprawie okolicznością nie budzącą żadnych wątpliwości jest fakt złożenia przez inwestora wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenia na budowę obejmującego realizację elektrowni wiatrowej o nominalnej mocy 800 kW. Do powyższego wniosku załączono: oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; ostateczną decyzję Wójta Gminy W. z dnia [...] stycznia 2008 r. o warunkach zabudowy, cztery egzemplarze projektu budowlanego, który został sporządzony przez osoby posiadające wymagane przepisami prawa uprawnienia, zaświadczenia potwierdzające posiadanie przygotowania zawodowego projektantów i oświadczenia potwierdzające wpis na listę członków izby samorządu zawodowego oraz ostateczną decyzję Wójta Gminy W. z dnia [...] kwietnia 2008 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia. Wobec tego niespornym, zdaniem Sądu pierwszej instancji jest to, że inwestor złożył kompletny projekt budowlany, który - jak słusznie ustaliły organy administracji obu instancji - jest zgodny z obowiązującymi regulacjami prawnymi, w tym z normami techniczno - budowlanymi. Ponadto pozostaje on w zgodzie z ustaleniami wynikającymi z ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy oraz ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Fakty te obligowały organy architektoniczno - budowlane do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia inwestorom pozwolenia na budowę. Starosta Poddębicki nie mógł więc odmówić inwestorowi uwzględnienia wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zaaprobował przy tym pogląd zaprezentowany przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 listopada 2003 r. w sprawie sygn. akt SA/Sz 2207/2001, (LexPolonica nr 365629), zgodnie z którym, wydanie pozwolenia na budowę przy spełnieniu warunków określonych w prawie budowlanym nie jest uzależnione od uznania organu administracji publicznej. Ustosunkowując się do argumentów podniesionych przez stronę skarżącą Sąd pierwszej instancji stwierdził, że nie zasługują one na aprobatę. W przypadku sprawy dotyczącej udzielenia pozwolenia na budowę, realizacja wspominanych obowiązków sprowadza się w istocie do zbadania z należytą starannością, czy złożony przez inwestora wniosek i załączone do niego dokumenty spełniają warunki określone w przepisach art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Jak wskazał Sąd, zarzuty podniesione przez skarżących nie mogły odnieść zamierzonego skutku na tym etapie postępowania administracyjnego, kiedy to organy badają wyłącznie kwestie z zakresu prawa budowlanego. Skarżący natomiast sami przyznali, że nie istnieją w prawie polskim normy z zakresu szeroko rozumianego prawa budowlanego, z którymi planowana inwestycja pozostawałaby z sprzeczności. Owszem istnieją w polskim systemie prawnym normy prawne determinujące tak samą możliwość, jak i kształt planowanej realizacji, ale normy te stanowiły podstawę rozstrzygnięć organów administracji na etapie ubiegania się przez inwestora o decyzję o warunkach zabudowy i decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji. Tak więc argumenty prawne z owych regulacji miałyby rację bytu na etapie postępowań dotyczących wydania owych decyzji. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdzono jednocześnie, że skoro w obrocie prawnym funkcjonują ostateczne decyzje Wójta Gminy W. o warunkach zabudowy i środowiskowych uwarunkowaniach (utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu), to właśnie treść tych rozstrzygnięć determinuje samą możliwość, jak i kształt planowanej realizacji. Zgodność projektu budowlanego z tymi rozstrzygnięciami jest przedmiotem oceny organu architektoniczno - budowlanego. Tym samym organ ten nie ma kompetencji do tego, aby raz jeszcze badać i oceniać kwestie rozstrzygnięte w decyzjach o warunkach zabudowy i środowiskowych uwarunkowaniach. Rola organu architektoniczno - budowlanego, w powyższym zakresie, sprowadza się do oceny zgodności przedłożonego projektu budowlanego z wymaganiami stawianymi planowanej inwestycji, tak przez decyzje o warunkach zabudowy, jak i o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na jej realizację. Ponieważ, dokonana przez organy administracji - z powyższego punktu widzenia - analiza poprawności przedłożonego do zatwierdzenia projektu budowlanego, nie nasuwa uwag krytycznych, to spełnia kryteria legalności decyzja pozwalająca na realizację tejże inwestycji. Co do kwestii zarzucanego w skardze nadmiernego hałasu planowanej inwestycji, Sąd pierwszej instancji podniósł, że skoro w polskim prawie krajowym nie został w sposób odrębny uregulowany problem odległości lokalizacji wież elektrowni wiatrowych od innych budowli, w szczególności tych przeznaczonych na pobyt ludzi, a tym samym nie istnieje prawna możliwość odsunięcia planowanej inwestycji na taką odległość od zabudowań, jak postulowali to skarżący, to należy skarżącym zwrócić uwagę na fakt, że organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację tej inwestycji przewidział konieczność opracowania przez inwestora analizy porealizacyjnej tejże inwestycji właśnie z punktu widzenia spełniania norm hałasu. Tak więc mając na uwadze fakt, że technologie zastosowane przy realizacji wieży elektrowni wiatrowej uniemożliwiają określenie z całą pewnością - na etapie przed realizacją inwestycji - jaki będzie poziom hałasu wywołany pracą tej instalacji, to nałożenie na inwestora obowiązku wykonania analizy porealizacyjnej stanowi dostateczną gwarancję dla skarżących, iż inwestycja nie będzie hałasowo uciążliwa. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli skarżący T. i P. małżonkowie K., zaskarżając powyższy wyrok w całości i zarzucając naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisów: 1. art. 34 ust. 2 i 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane polegającą na tym, że w projekcie przedłożonym przez inwestora brak jest charakterystyki ekologicznej oraz propozycji niezbędnych rozwiązań technicznych, a także materiałowych, ukazujących zasady nawiązania do otoczenia, 2. art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegającą na tym, że zaskarżona decyzja w ogóle nie odnosi się do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 3. art. 59 ust 1 pkt 2. ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227), 4. § 2 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573, ze zm.), 5. dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 roku w sprawie ochrony dzikich ptaków (ze zm.) polegająca na braku wykonania monitoringu wpływu elektrowni wiatrowej (kolizyjność, płoszenie itp.) na gatunki lęgowe i przelotne ptaków, wymienionych w załącznikach. Skarżący wnieśli o: 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, oraz uchylenie decyzji Wojewody Łódzkiego z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...], znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, 2. zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów poniesionych przed Sądem pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazali, że wbrew treści przepisu art. 34 ust. 2 i 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w projekcie przedłożonym przez inwestora brak jest charakterystyki ekologicznej oraz propozycji niezbędnych rozwiązań technicznych, a także materiałowych, ukazujących zasady nawiązania do otoczenia. Zdaniem skarżących przedmiotowy projekt budowlany narusza w tym zakresie także § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. 2003 r., Nr 120, poz. 1133, ze zm.). Co do zarzutu naruszenia art. 59 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wnoszący skargę kasacyjną podnieśli, że zaskarżona decyzja w ogóle nie odnosi się miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jednocześnie autor skargi kasacyjnej przedstawił szereg wątpliwości oraz obaw co do wpływu przedmiotowej inwestycji, a w szczególności emitowanych przez elektrownię wiatrową infradźwięków, na zdrowie osób zamieszkujących w jej pobliżu oraz wskazał, że wieże elektrowni wiatrowych powinny znajdować się w odległości 500 metrów od zabudowań. W dalszej części uzasadnienia skargi kasacyjnej pełnomocnik T. i P. małż. K. odniósł się do zarzutu naruszenia art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z § 2 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). W ramach oceny oddziaływania na środowisko prowadzonego postępowania, w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, sporządzany jest raport o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko. W raporcie tym, muszą znaleźć się informacje dotyczące zagrożeń dla środowiska, jakie pociągnąć może za sobą realizacja przedsięwzięcia. Zdaniem skarżących raport o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko, który został sporządzony w niniejszej sprawie jest powierzchowny i odnosi się tylko do "norm hałasu" pomijając inne bardzo ważne zagadnienia jak promieniowanie elektromagnetyczne, infradźwięki itp. Wnoszący skargę kasacyjną uzasadniając zarzut naruszenia dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 roku w sprawie ochrony dzikich ptaków podnieśli, że "brak jest badań z monitoringu wpływu elektrowni wiatrowej (kolizyjność, płoszenie itp.) na gatunki lęgowe i przelotne ptaków, wymienionych w załącznikach". W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P., wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. Pełnomocnik ten podkreślił, że złożony przez Spółkę kompletny projekt budowlany jest zgodny z obowiązującymi regulacjami prawnymi, w tym z normami techniczno - budowlanymi, a zarazem pozostaje on w zgodzie z ustaleniami wynikającymi z ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy oraz ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec stwierdzenia, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie opiera się na zarzutach naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 34 ust. 2 i 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, § 2 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko a także dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 roku w sprawie ochrony dzikich ptaków. Zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie. Wbrew zarzutowi naruszenia art. 34 ust. 2 i 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane przedłożony przez inwestora projekt budowlany spełnia wszelkie regulacje prawne, w tym normy techniczno – budowlane, oraz pozostaje w zgodzie z ustaleniami wynikającymi z ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy oraz ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W tym miejscu wskazania wymaga fakt, że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor zarzucił także, że przedmiotowy projekt budowlany narusza rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2003 r., Nr 120, poz. 1133 ze zm.) Wskazać jednak należy, że wnoszący skargę kasacyjną nie wskazał na czym miałoby polegać naruszenie wskazanego przepisu, co uniemożliwia odniesienie się do tak postawionego zarzutu. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 34 ust. 2 i 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane wskazać również należy, że w pełni zasadne jest stanowisko Sądu pierwszej instancji, zgodnie z którym Starosta Poddębicki nie mógł odmówić inwestorowi uwzględnienia wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy spełnione zostały wymagania określone w przepisach art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Jak słusznie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi rola organu architektoniczno – budowlanego w tym zakresie, sprowadza się do oceny zgodności przedłożonego projektu budowlanego z wymaganiami stawianymi planowanej inwestycji, tak przez decyzje o warunkach zabudowy, jak i o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na jej realizację. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej projekt przedłożony przez inwestora zawiera elementy wymagane treścią art. 34 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, a także materiałowe, ukazujące zasady nawiązania do otoczenia znajdują się w opisie technicznym projektu budowlanego (pkt 10 opracowania), zaś co do charakterystyki ekologicznej obiektu budowlanego, projekt ten odwołuje się do załącznika do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia tj. charakterystyki całego przedsięwzięcia. W tym stanie rzeczy zarzut skarżącego dotyczący braku w projekcie przedłożonym przez inwestora elementów wymaganych art. 34 ust. 2 i 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazania wymaga także to, czego zdaje się nie zauważać autor skargi kasacyjnej, że przedmiotem niniejszego postępowania jest decyzja Wojewody Łódzkiego z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Tymczasem zarzuty naruszenia art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, § 2 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko a także dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 roku w sprawie ochrony dzikich ptaków, stanowią zarzuty które, odnoszą się do wcześniejszych stadiów postępowania, tj. wydania przez Wójta Gminy W. w dniu [...] kwietnia 2008 r. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia utrzymanej w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. Jak wynika z ww. decyzji planowana inwestycja przy zachowaniu wymogów w niej określonych oraz w załączonym "Raporcie oddziaływania inwestycji na środowisko" nie spowoduje uciążliwości środowiskowych i nie będzie miała negatywnego wpływu na zdrowie ludzi oraz pozostałe biotyczne komponenty środowiska. Tymczasem jak przyznał pełnomocnik T. i P. małż. K. w trakcie rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 7 stycznia 2010 roku, T. i P. małż. K. nie skarżyli do sądu administracyjnego decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Skoro zarzuty wskazane powyżej nie odnoszą się do postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę, to tym samym nie mogą one podważyć decyzji w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez to, że "zaskarżona decyzja w ogóle nie odnosi się do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego" wskazać należy, że zarzut ten nie może się ostać, albowiem na dzień wydania zaskarżonej decyzji brak było miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu objętego planowaną inwestycją, czego powodem było opracowanie przez Wójta Gminy W. decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] znak: [...]. Nietrafnym jest także argument zawarty w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, dotyczący tego, że wieże elektrowni wiatrowych powinny znajdować się w odległości 500 metrów od zabudowań. Polski ustawodawca, jak słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji, nie uregulował w sposób odrębny wymagań co do odległości lokalizacji wież elektrowni wiatrowych od innych budowli, w szczególności tych przeznaczonych na pobyt ludzi. Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił wniosku pełnomocnika uczestnika postępowania [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P. o zasądzenie od skarżących na rzecz uczestnika kosztów zastępstwa procesowego. Uczestnikom postępowania nie przysługuje bowiem zwrot kosztów postępowania sądowoadministracyjnego bez względu na jego wynik (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz J. P. Tarno, Warszawa 2010, s.494). Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.