VI SA/Wa 2118/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant Monika Staniszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi W. D. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] Komendant Główny Policji na podstawie m. in. art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm., dalej również jako: Uobia) utrzymał w mocy decyzję Komendanta Policji z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] o cofnięciu W. D. pozwolenia na broń palną myśliwską. U podstaw podjętego sprawie rozstrzygnięcia legło ustalenie, że skarżący został skazany prawomocnym od [...] kwietnia 2007 r. wyrokiem za przestępstwo z art. 178a) § 1 k.k. tj. za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości. Organ podkreślił, że skarżący kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości przekraczającym dwukrotnie próg stanu nietrzeźwości określony w art. 115 § 16 k.k. W ocenie organu, skarżący dopuszczając się popełnienia powyższego przestępstwa należy do grona osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zdaniem organu czyn strony świadczy o braku wyobraźni, co do ewentualnych skutków swojego postępowania w warunkach ograniczonej lub zniesionej alkoholem samokontroli, a więc o takiej cesze charakteru, która wyklucza możliwość dysponowania tak niebezpiecznym narzędziem jak broń palna. Wskazana okoliczność nie pozwala, zdaniem organu, zachować stronie pozwolenia na broń niezależnie od pozytywnej opinii, jaką cieszy się skarżący w miejscu zamieszkania, pracy oraz środowisku łowieckim. W ocenie organu, zachowaniu przedmiotowego prawa sprzeciwia się interes społeczny przejawiający się w tym, aby broń mogły posiadać jedynie osoby, dające swą postawą rękojmię bezpiecznego i zgodnego z prawem dysponowania nią, co jak wyżej podniesiono, nie odnosi się do skarżącego. Reasumując organ stwierdził, że rodzaj oraz okoliczności popełnionego przez skarżącego przestępstwa pozwalają uznać go za osobę, o której mowa w art. 15 ust 1 pkt 6 Uobia, i tym samym przyjąć, iż została spełniona dyspozycja art. 18 ust 1 pkt 2 tej ustawy, który to ma charakter obligatoryjny, a więc determinujący sposób rozstrzygnięcia sprawy. W skardze na powyższą decyzję W. D., reprezentowany przez adwokata, zarzucił organowi Policji błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, iż zebrany materiał dowodowy świadczący o pozytywnych cechach osobowości skarżącego nie stanowi przesłanki uzasadniającej przyjęcie, iż nie mógłby skarżący użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Nadto zarzucił naruszenie art. 18 ust.1 pkt 2 w zw. z art. 18 ust.1 pkt 6 Uobia polegające na błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu poprzez nieuprawnione przyjęcie, że popełnienie przestępstwa innego niż przeciwko zdrowiu, życiu lub mieniu stanowi wystarczającą przesłankę do cofnięcia pozwolenia na broń, a także przyjęcie, iż w niniejszej sprawie zachodzi uzasadniona obawa, że skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że u podstaw rozstrzygnięcia legł sam fakt skazania za przestępstwo przeciwko komunikacji podczas, gdy organ miał obowiązek wykazania, że skarżący zalicza się do osób wymienionych w art. 15 ust.1 pkt 6 Uobia przez stworzenie uzasadnionej obawy niewłaściwego użycia broni. Ponadto pozytywne opinie o stronie, jego zaangażowanie w działalność na rzecz ochrony przyrody nie pozwalają na jednoznaczne przyjęcie, jak uczynił to organ, zakwalifikować skarżącego do osób wymienionych w przepisie art. 15 ust.1 pkt 6 Uobia. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, wnosząc jednocześnie o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Dla wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zdaniem Sądu, dokonana przez organ ocena dowodów nie jest dowolna i znajduje oparcie w przepisach prawa stanowiących podstawę materialnoprawną przedmiotowego rozstrzygnięcia tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 Uobia. W ocenie Sądu, organ zebrał i ocenił materiał dowodowy zgodnie z art. 7, 77, 80 k.p.a., a swoją decyzję uzasadnił stosowanie do wymogów zawartych w art. 107 § 3 k.p.a. Sąd nie dopatrzył się również z urzędu innych wad zaskarżonego rozstrzygnięcia, które stanowiłyby podstawę do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. W myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 Uobia, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 tej ustawy. Stosownie natomiast do treści art. 15 ust. 1 pkt 6 cytowanej ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W rozpatrywanej sprawie, wbrew twierdzeniom skarżącego, rozstrzygnięcie organu nie opiera się jedynie na samym fakcie skazania W. D. za przestępstwo z art. 178a) § 1 k.k. Jak wynika bowiem z uzasadnienia decyzji, organ odwoławczy wskazał, że zachowanie skarżącego tj. kierowanie samochodem w stanie nietrzeźwości "świadczy o nieodpowiedzialności i braku wyobraźni strony, która swoim zachowaniem stwarzała bezpośrednie zagrożenie dla życia lub zdrowia nie tylko własnego, ale także innych uczestników ruchu drogowego" (v. str. 3 decyzji). Zdaniem Sądu, organ w niniejszej sprawie wykazał, że istnieje adekwatny związek przyczynowy pomiędzy popełnieniem przez skarżącego przestępstwa (w tym przypadku przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji), a uzasadnioną obawą użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Jak podniósł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 września 2008 r. wydanym w sprawie sygn. akt II OSK 994/07 (niepubl.) "nie ulega wątpliwości, że prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości naraża życie i zdrowie innych uczestników ruchu drogowego. Skarżący siadając za kierownicą samochodu w stanie nietrzeźwym zachował się lekkomyślnie, bezpodstawnie zakładając, że nie spowoduje wypadku, którego ofiara mogłaby doznać uszczerbku na zdrowiu lub stracić życie. Skarżący dokonał przestępstwa w stanie nietrzeźwości, co oznacza, że po spożyciu alkoholu traci umiejętność racjonalnego kierowania swoim działaniem. Pomimo, że jako posiadacz prawa jazdy zna przepisy ruchu drogowego i wie o zakazie kierowania autem po spożyciu alkoholu, jak i o niebezpieczeństwach, jakie pociąga za sobą kierowanie pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości - siadł za kierownicą. Powyższe świadczy o tym, że skarżący albo do końca nie zdawał sobie sprawy z tego co czyni, w każdym razie nie potrafił racjonalnie pokierować swoim postępowaniem. Fakt ten uzasadnia stwierdzenie, że istnieje uzasadniona obawa, iż skarżący może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego ponieważ w określonych sytuacjach, w które się może sam wprowadzić nie potrafi zapanować nad swoim zachowaniem". Powyższą argumentację w całości podziela skład rozpoznający niniejszą sprawę. Reasumując ten wątek stwierdzić należy, że w rozpatrywanej sprawie nie można postawić organowi zarzutu dowolności przy ocenie czynu strony. Niewątpliwie czyn strony świadczy o braku wyobraźni, co do ewentualnych skutków swojego postępowania w warunkach ograniczonej lub zniesionej alkoholem samokontroli, a więc o takiej cesze charakteru, która wyklucza możliwość dysponowania tak niebezpiecznym narzędziem jak broń palna. Zdaniem Sądu, w ustalonych okolicznościach faktycznych organ trafnie uznał, że pozytywna opinia o skarżącym zarówno w środowisku społecznym jak i zawodowym nie stanowi dowodu mogącego uzasadniać odmienne przekonanie, co do sposobu zachowania się skarżącego w przyszłości. W świetle popełnionego czynu, badanie jego charakteru i dotychczasowej postawy życiowej nie może zmienić faktu, że skarżący jest osobą nieodpowiedzialną. Podkreślenia również wymaga, że W. D. może nadal realizować swoje pasje związane z łowiectwem prowadząc prace na rzecz kola łowieckiego, gdzie zajmował się m.in. badaniami nad wzmocnieniem i odbudową populacji zwierzyny drobnej, inwentaryzacją populacji kuropatw i zająca (v. opinia Koła J. k. [...]). Pozbawienie skarżącego prawa do posiadania broni myśliwskiej nie wyklucza także możliwości dalszego popularyzowania przez niego wiedzy o łowiectwie wśród młodzieży szkolnej (v. podziękowanie Dyrektora Szkoły Podstawowej w W. k.[...]). Mając na uwadze powyższe skargę W. D. należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a. jako, że nie zawierała usprawiedliwionych podstaw.