II SA/Gd 541/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędzia NSA Andrzej Przybielski Protokolant: Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 24 października 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi M.J. i B.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości oddala skargę. M. J. i B. J. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 maja 2007 r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 10 marca 2004 r. Nr [...] - zatwierdzającą projekt podziału nieruchomości położonej w G. przy ul. [...]. Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Ostateczną decyzją Prezydenta Miasta z dnia 10 marca 2004 r. Nr [...] zatwierdzono, na wniosek Przedsiębiorstwa A, projekt podziału nieruchomości położonej w G. przy ul. [...], składającej się z działki nr [...] o powierzchni [...] m2, k.m. [...], obręb W. K., zapisanej w księdze wieczystej KW [...] jako własność Przedsiębiorstwa A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Przedmiotową decyzją działka ta została podzielona na działkę nr [...] o powierzchni [...] m2 oraz działkę nr [...] o powierzchni [...] m2. Wnioskiem z dnia 14 kwietnia 2006 r. M. i B. J. wnieśli o stwierdzenie nieważności opisanej wyżej decyzji. W uzasadnieniu wniosku stwierdzili, iż zostali pokrzywdzeni wydaną decyzją, na podstawie, której dokonano podziału przedmiotowej nieruchomości. Zdaniem wnioskodawców, w wyniku podziału doszło do zmiany granic działki, której część stanowi ich własność. Po rozpoznaniu wniosku M. i B. J., Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 19 stycznia 2007 r. Nr [...] podjętą na podstawie art. 157 § 2 i 3 kpa w związku z art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603, ze zm.) odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia 10 marca 2004 r. Nr [...] zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości położonej w G. przy ul. [...], albowiem wniosek został wniesiony przez osoby, które nie były i nie mogły być stronami postępowania, w którym został wydana decyzja, będąca przedmiotem wniosku. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 07 lutego 2007 r. M. i B. J. wnieśli o ponowne rozpatrzenie sprawy stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji. W uzasadnieniu nie zgodzili się z odmową wszczęcia postępowania, gdyż ich zadaniem przedmiotowa decyzja faktycznie i prawnie dotyczy części ich nieruchomości, dla której Sąd Rejonowy w G. prowadzi księgę wieczystą KW Nr [...]. Podają, że przed wydaniem decyzji podziałowej, organ I instancji nie zażądał od Przedsiębiorstwa A wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego, skoro granice sąsiednich nieruchomości były sporne. Także wnioskodawcy nie zostali zawiadomieni o postępowaniu podziałowym, ani o decyzji podziałowej, o której dowiedzieli się dopiero na rozprawie sądowej przed Sądem Rejonowym w G. Z żądania Przedsiębiorstwa A wynika, że decyzja podziałowa z dnia 10 marca 2004 r. dotyczy nieruchomości położonej przy ul [...] i [...], a jako właściciele nieruchomości nr [...] mają interes prawny w tym, aby nadal stanowiła własność wnioskodawców bez potrzeby jej zakupu od sąsiada. W ocenie wnioskodawców bez ich zgody i wiedzy została wydzielona działka o pow. [...] m2 z ich nieruchomości. Wskazali również, iż błąd w ustaleniu granicy pomiędzy sąsiadującymi nieruchomościami powstał z winy geodety w chwili wydzielenia w lutym 1990 r. ich działki, oznaczonej w katastrze nieruchomości jako działka nr [...], obręb W. K. KM [...], co wynika z dołączonej do wniosku opinii o przebiegu granic nieruchomości położonej przy ul. [...], wydanej przez biegłego geodetę w postępowaniu rozgraniczeniowym Kolegium ponowne rozpatrując przedmiotową sprawę, zaskarżoną decyzją z dnia 24 maja 2007 r. nr [...] utrzymało w mocy wydaną uprzednio decyzję własną. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazało art. 127 § 3 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 157 § 2 i 3 kpa w związku z art. 28 kpa i art. 156 § 1 w związku z art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603, ze zm.) SKO podtrzymało zajęte wcześniej stanowisko, że wnioskodawcy nie byli stroną postępowania zakończonego wydaniem decyzji Prezydenta Miasta z dnia 10 marca 2004 r. Nr [...], nie są zatem stroną postępowania w sprawie stwierdzenia jej nieważności. Kolegium przywołało treść art. 28 kpa podnosząc, że status strony postępowania nie wynika z uznania jakiegokolwiek podmiotu za stronę, lecz z przepisów prawa, co wskazywano wielokrotnie w orzecznictwie sądowym, doktrynie oraz literaturze przedmiotu. W najnowszej literaturze oraz orzecznictwie przyjmuje się, że źródło interesu prawnego dającego określonej osobie przymiot strony postępowania administracyjnego tkwi w konkretnym przepisie prawa materialnego, z którego osoba ta wywodzi swe uprawnienia. Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dana osoba jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa. W takim, przypadku osobie tej nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu administracyjnym. Przedmiotem postępowania jest ostateczna decyzja Prezydenta Miasta z dnia 10 marca 2004 r. nr [...] zatwierdzająca, na wniosek Przedsiębiorstwa A, projekt podziału nieruchomości położonej w G. przy ul. [...], składającej się z działki nr [...] o powierzchni [...] m2, k.m. [...], obręb W. K., zapisanej w księdze wieczystej KW [...] jako własność Przedsiębiorstwa A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. W stanie prawnym obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji podziału nieruchomości można było dokonać na wniosek i koszt osoby, która ma w tym interes prawny - art. 97 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Kolegium wskazało, iż w dniu podjęcia przez organ I instancji decyzji podziałowej właścicielem działki nr [...] o pow. [...] m2 było Przedsiębiorstwo A Sp. z o.o. i podział został dokonany zgodnie z wnioskiem właściciela. Natomiast wnioskodawcy w sprawie stwierdzenia nieważności ani w dacie podziału nieruchomości ani w chwili obecnej nie mieli żadnego prawa rzeczowego do nieruchomości, której podziału dokonano decyzją z dnia 10 marca 2004 r. Za strony postępowania podziałowego nie mogą zostać uznane osoby, które nie mają żadnego tytułu prawnego do tej nieruchomości. Odnosząc się do treści wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy SKO wyjaśniło, że sprawa powstałych rozbieżności w przebiegu granicy między powyższymi działkami ewentualnie stanowić może przedmiot oceny w postępowaniu rozgraniczeniowym, które zostało wszczęte, jak wynika z treści dołączonej do odwołania opinii, w dniu 04 października 2005 r. W myśl art. 29 ust 1 ustawy z dnia 15 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne rozgraniczenie nieruchomości ma na celu ustalenie przebiegu ich granic przez określenie położenia punktów i linii granicznych, utrwalenie tych punktów znakami granicznymi na gruncie oraz sporządzenie odpowiednich dokumentów. Do rozgraniczenie może dojść w drodze umowy zainteresowanych właścicieli, na mocy orzeczenia sądowego, na podstawie decyzji organu administracyjnego. Przepisy wymienionej ustawy określają sposoby zakończenia postępowania o rozgraniczenie nieruchomości, które co do zasady obejmuje dwa stadia postępowania: administracyjne i sądowe. M. J. i B. J. w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnieśli o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 maja 2007 r. Nr [...], zarzucając jej naruszenie: art. 28 kpa - przez przyjęcie, że skarżącym odmówiono statusu strony w sytuacji, gdy bez ich zgody i wiedzy została im zabrana część ich nieruchomości na podstawie decyzji administracyjnej wydanej przez Prezydenta Miasta z dnia 10 marca 2004 roku, nr [...] zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości położonej w G. przy ul. [...] i [...], naruszenie art. 156 § 1 pkt 2, 4, 7 kpa - przez uznanie, że nie zachodzą przesłanki do nieważności decyzji administracyjnej w sytuacji, gdy pozbawiono skarżących możliwości wykazania swoich praw do zabranej części naszej nieruchomości i gdy nie zobowiązano właściciela sąsiedniej nieruchomości – Przedsiębiorstwa A sp. z o.o. do uprzedniego przeprowadzenia postępowania rozgraniczeniowego, gdy sporna była granica między obu działkami. Naruszenie art. 97 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami z dnia 21 sierpnia 1997 roku - przez dokonanie podziału nieruchomości i zabrania skarżącym 19 m2 działki w sytuacji, gdy Przedsiębiorstwo A nie posiadała dokumentu stwierdzającego tytuł prawny do nieruchomości położonej w G. przy ul. [...]. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie wskazując, iż podane w skardze zarzuty były znane organowi odwoławczemu przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji i do wszystkich zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a powtórzonych w skardze, Kolegium ustosunkowało się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W ocenie SKO w przedmiotowej sprawie skarżący mają interes faktyczny, który nie uprawnia jednak do uznania ich za stronę w postępowaniu dot. podziału nieruchomości położonej w G. przy ul. [...], składającej się z działki nr [...] o powierzchni [...] m2, k.m. [...], obręb W. i K., zapisanej w księdze wieczystej KW [...] jako własność Przedsiębiorstwa A Sp. z o.o. Uczestnik postępowania Przedsiębiorstwo A Spółka z ograniczona odpowiedzialnością w odpowiedzi na skargę również wniósł o jej oddalenie, wskazując na treść art. 156 oraz art. 28 kpa a także art. 97 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zdaniem uczestnika postępowania, mając na uwadze powołane przepisy, skarżący nie mają tytułu prawnego do przedmiotowej nieruchomości, tym samym nie mają legitymacji do żądania wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w dniu 10 marca 2004 r. przez Prezydenta Miasta, zatwierdzającej podział nieruchomości położonej przy ul. [...], będącej własnością uczestnika postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kryterium tej kontroli określa art. 1 § 2 wspomnianej ustawy i jest nim zgodność z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi. Kierując się powyższymi zasadami i kontrolując legalność zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna, gdyż opisana wyżej decyzja SKO nie narusza prawa. Okoliczności sprawy są zasadniczo niesporne i zostały prawidłowo ustalone przez SKO. Wynika z nich, że na wniosek Przedsiębiorstwa A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w G. wszczęte zostało przez Prezydenta Miasta postępowanie w sprawie podziału działki nr [...] KM [...], obręb W. K., położonej przy ul. [...], Kw nr [...], stanowiącej własność wnioskodawcy. Postępowanie administracyjne w tej sprawie zakończone zostało ostateczną decyzją Prezydenta Miasta z dnia 10 marca 2004 r. Nr [...], którą zatwierdzono projekt podziału opisanej wyżej nieruchomości na działkę nr [...] o powierzchni [...] m2 i działkę nr [...] o powierzchni [...] m2 (vide: dokumentacja w aktach administracyjnych sprawy podziałowej). Skarżący, jak wynika z akt, kwestionują decyzję o podziale nieruchomości położonej przy ul [...], powołując się na naruszenie, w związku z projektem podziału sporządzonym w 1990 r. przez geodetę Z. R., prawa własności przysługującego im do nieruchomości położonej przy ul. [...] (działki nr [...], obręb W. K. KM[...], Kw [...]) oraz wskazując na toczące się przed Sądem Rejonowym w G. postępowanie o rozgraniczenie (vide: wniosek i pismo Sądu Rejonowego w sprawie o rozgraniczenie sygn. akt VII Ns 1751/06 w aktach administracyjnych I instancji). Jak wynika również akt, między małżonkami Jędrzejewskimi a Przedsiębiorstwem A toczy się przed Sądem Rejonowym w G. inny spór, w sprawie I C 1941/04, dotyczący przeniesienia własności działki nr [...]. Istota zagadnienia i sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy przywoływane przez skarżących argumenty odnoszące się sporu granicznego między nimi a Przedsiębiorstwem A oraz mające przekonywać o naruszeniu prawa własności przysługującego skarżącym do działki nr [...], wywołanego błędnym ustaleniem nieruchomościami przeszłości granicy między nieruchomościami położonymi przy ul. [...] i [...], dają skarżącym przymiot strony postępowania administracyjnego dotyczącego podziału działki nr [...], w konsekwencji, czy mogą skutecznie inicjować wszczęcie postępowania prowadzonego w trybie nadzwyczajnym. Pojęcie strony w postępowaniu administracyjnym definiuje przepis art. 28 kpa, zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W orzecznictwie administracyjnym przeważa pogląd, że tylko przepis prawa materialnego stanowiący podstawę interesu prawnego stwarza dla określonego podmiotu legitymację procesową strony. Interes prawny wywodzi się zatem z prawa materialnego i musi to być własny interes danego podmiotu (por. uchwałę NSA z dnia 3 lutego 1997 r., OPS 9/96, ONSA z 1997 r., Nr 3, poz. 102). Brak bezpośredniości wpływu sprawy na sferę prawną danej osoby nie pozwala na uznanie jej za stronę (patrz także postanowienie NSA z dnia 30 maja 1984 r., sygn. akt II SA 789/84, nie publ., wyrok NSA z dnia 10 marca 1989 r., sygn. akt IV SA 1254/88, nie publ.). W niniejszej sprawie jest niesporne, że skarżący nie uczestniczyli w postępowaniu administracyjnym zakończonym ostateczną decyzją Prezydenta Miasta z dnia 10 marca 2004 r. Nr [...]zatwierdzającą na wniosek Przedsiębiorstwa A, projekt podziału nieruchomości położonej w G. przy ul. [...], składającej się z działki nr [...] o powierzchni [...] m2, k.m. [...], obręb W. K., wpisanej w księdze wieczystej Kw [...]. Nie byli adresatami wymienionej decyzji o podziale i nie przysługiwał im status strony opisanego wyżej postępowania administracyjnego. Stronami postępowania o podział nieruchomości nie są bowiem osoby, które nie mają do niej żadnego tytułu prawnego. Stosownie do treści art. 97 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603, ze zm.), podziału nieruchomości dokonuje się na wniosek i koszt osoby, która ma w tym interes prawny, a do wniosku, o którym mowa w ust. 1, należy dołączyć między innymi dokumenty stwierdzające tytuł prawny do nieruchomości. W przedmiocie strony postępowania podziałowego wielokrotnie wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny. Przytoczyć można w tym miejscu stanowisko wyrażone w wyroku NSA z dnia 21 października 1999 r., sygn. akt I SA 285/99 (Baza orzeczeń LEX nr 48618), według którego "stroną postępowania o podział nieruchomości może być tylko osoba, której przysługują do tej nieruchomości prawa rzeczowe". Bezsporne w sprawie jest, iż skarżący w dacie wydawania kwestionowanej decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości nie byli właścicielami ani użytkownikami wieczystymi spornej działki podlegającej podziałowi. Zarówno w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i Sądu Najwyższego prezentowany jest pogląd, iż prawo do wystąpienia z wnioskiem o podział nieruchomości, a więc uzyskanie statusu strony tego postępowania, przysługuje tylko podmiotom dysponującym tytułem prawnym własności lub użytkowania wieczystego tej nieruchomości (por. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2000 r., sygn. akt I SA 295/99, Baza orzeczeń LEX nr 77629, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 maja 1995 r. III ARN 16/95 opubl. OSNAP z 1995 r., nr 21, poz. 258). W świetle powyższego również nie są stroną postępowania podziałowego właściciele nieruchomości przyległej, sąsiadującej z nieruchomością, w stosunku do której wszczęte zostało to postępowanie. Sprawa o rozgraniczenie, zawisła przed sądem cywilnym, tocząca się z udziałem Przedsiębiorstwa A i małżonków J., nie daje skarżącym uprawnienia do zainicjowania nadzwyczajnego postępowania administracyjnego jakim jest postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie podziału działki, do której nie przysługiwały im ani w dacie podjęcia decyzji Prezydenta Miasta z dnia 10 marca 2004 r., ani w dacie podjęcia zaskarżonej decyzji, żadne prawa rzeczowe. Natomiast wynik postępowania cywilnego w sprawie o rozgraniczenie, będąc zdarzeniem przyszłym, a co do treści nawet niepewnym, nie może stanowić o interesie prawnym, a jedynie o interesie faktycznym, który nie daje uprawnień strony. Żądanie zgłoszone przez osobę nieposiadająca przymiotu strony nie wywołuje skutków wszczęcia postępowania, o których mowa w art. 61 § 4 kpa, zatem w kontekście wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności złożonego przez osoby niemające przymiotu strony organ wydaje decyzję, o której mowa w art. 157 § 3 kpa, to jest o odmowie wszczęcia tego postępowania. Słusznie zatem uznało Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że skarżący z przyczyn opisanych wyżej nie mogli skutecznie zainicjować postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o podziale działki nr 60/15, której właścicielem ujawnionym w księdze wieczystej przed podziałem niniejszego po podziale jest uczestnik niniejszego postępowania Przedsiębiorstwo A Spółka z ograniczona odpowiedzialnbością. Stosownie do treści art. 157 § 1 właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze - ten organ. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu (§ 2). Odmowa wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji następuje w drodze decyzji (§ 3). Przytoczyć w tym miejscu można stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OSK 725/05 (Baza orzeczeń LEX nr 209119), w którym stwierdza się, iż art. 157 § 3 kpa ma zastosowanie do sytuacji, gdy z żądania wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wynika w sposób oczywisty, że jednostka wnosząca żądanie nie ma w sprawie interesu prawnego. W sytuacji, gdy ustalenie interesu prawnego wymaga podjęcia czynności ustalenia, czynności te mogą być podjęte wyłącznie w toku postępowania, a w razie wyniku negatywnego są podstawą zakończenia postępowania decyzją umarzającą postępowanie w sprawie. Podobnie w innym wyroku, z dnia 17 czerwca 2005 r., sygn. akt OSK 1534/04 (Baza orzeczeń LEX nr 190574), Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że zastosowanie przez organ właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji, odmowy wszczęcia postępowania z przyczyn podmiotowych można dopuścić tylko, gdy jednostka wnosząca podanie o wszczęcie tego nadzwyczajnego trybu postępowania nie wywodzi własnego interesu prawnego. W razie gdy ustalenie interesu prawnego wymaga złożonego procesu wykładni nie można prowadzić tej wykładni poza postępowaniem administracyjnym. Podzielając wyrażone wyżej poglądy orzecznictwa, Sąd orzekający w niniejszej sprawie uznaje za trafne stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Organ ten dokonał w toku postępowania prawidłowej oceny interesu prawnego małżonków J., ustalenie zaś braku interesu prawnego powodowało konsekwencje prawne niedopuszczalności rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy stwierdzenia nieważności decyzji. W tym kontekście Sąd uznał za nietrafne naruszenie wskazanych w skardze przepisów postępowania, art. 28 oraz art. 156 § 1 pkt 2, 4, 7 kpa. Ten ostatni przepis znalazłby zastosowanie w rozpoznawanej sprawie tylko wówczas, gdyby z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wystąpił podmiot, który ma w tym interes prawny, a organ dokonywałby oceny decyzji, będącej przedmiotem wniosku, pod kątem przesłanek stwierdzenia nieważności, co w niniejszej sprawie nie może mieć miejsca. Nietrafny jest również zarzut naruszenia przepisu art. 97 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, ponieważ w postępowaniu podziałowym dotyczącym działki nr [...] Przedsiębiorstwo A powinno wykazać się tytułem prawnym do nieruchomości przy ul. [...], działka nr [...], co też miało miejsce. Sąd tylko na marginesie zauważa, że do weryfikacji opisanej wyżej decyzji w jednym z nadzwyczajnych trybów w postępowaniu administracyjnym (wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności) uprawniony byłby właściwy organ również z urzędu w pewnych okolicznościach określonych przepisami art. 145 i art. 156 kpa (art. 147 kpa, art. 157 § 2 kpa). Kwestia ta pozostaje jednak poza ocena i kontrolą Sądu orzekającego w niniejszej sprawie. Mając na względzie powyższe i uznając skargę za niezasadną, Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.