III SA/Wa 2103/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (sprawozdawca) Sędzia WSA Artur Kot, Protokolant Ewa Chojnacka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi [...] "P." S.A. z siedzibą w P. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz [...] "P." S.A. z siedzibą w P. kwotę 440 zł (słownie: czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. P. S.A. z siedzibą w P. (dalej: "Spółka") zwróciła się [...] marca 2008r. z wnioskiem o interpretację czy preferencyjna stawka podatku od towarów i usług w wysokości 7%, o której mowa w art. 146 ust. 1 pkt 2 lit. a), w związku z art. 146 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 1 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej: "ustawa o VAT") będzie miała zastosowanie do robót dotyczących infrastruktury towarzyszącej w budownictwie mieszkaniowym, które wykonano w 2007r., a protokół zdawczo – odbiorczy podpisano w 2008r. oraz gdy termin płatności wynikający z wystawionej faktury przypada na 2008r.? Ze stanu faktycznego wynika, że Spółka na podstawie umowy wykonywała do końca 2007r. roboty związane z infrastrukturą towarzyszącą, ale zarówno protokoły zdawczo – odbiorcze, jak i faktura VAT, dokumentująca wykonanie robót wystawiono w 2008r. Na 2008r. przypada także termin płatności. Zdaniem Spółki należy do ww. robót stosować preferencyjną stawkę 7%. Zgodnie z art. 146 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o VAT, w okresie od dnia przystąpienia Rzeczpospolitej Polskiej do Unii Europejskiej do 31 grudnia 2007r. stosuje się stawkę w wysokości 7% w odniesieniu do robót budowlano – montażowych oraz remontów i robót konserwacyjnych związanych z budownictwem mieszkaniowym i infrastrukturą towarzyszącą. Roboty zdefiniowano w art. 146 ust. 1 ustawy o VAT, a infrastrukturę towarzyszącą w art. 146 ust. 3 ustawy o VAT. Jednocześnie przepisy ustawy z dnia 19 września 2007r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 192, poz. 1382, dalej: "ustawa zmieniająca") nie przewidziały w zakresie robót związanych z infrastrukturą towarzyszącą możliwości przedłużenia stosowania tej preferencyjnej stawki na kolejne lata. Zgodnie z art. 19 ust. 13 pkt 2 lit. d) ustawy o VAT, w przypadku usług budowlanych i budowlano – montażowych obowiązek podatkowy powstaje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty nie później jednak niż 30 dnia od dnia wykonania tych usług. Jednakże dla kwestii zastosowania stawki podatku VAT nie będzie miał znaczenia moment powstania obowiązku podatkowego, a moment wykonania usługi. Z uwagi na to, że usługi wykonano w 2007r. powinna do nich mieć zastosowanie stawka VAT obowiązująca w 2007r. – 7%. Nie ma żadnego znaczenia data podpisania protokołu zdawczo–odbiorczego, data wystawienia faktury oraz wynikający z niej termin płatności. Protokół zdawczo – odbiorczy nie powinien być traktowany, jako data wykonania usługi, ale jako pokwitowanie wykonanych usług. Jeżeli wykonawca zgłosił zakończenie robót budowlanych inwestor obowiązany jest je odebrać. W protokole tej czynności, stanowiącym pokwitowanie spełnienia świadczenia i podstawę dokonania rozliczeń stron, niezbędne jest zawarcie ustaleń poczynionych m.in. co do jakości wykonanych robót, wykaz ujawnionych wad wraz z ewentualnymi terminami ich usunięcia lub oświadczeniem inwestora o wyborze innego uprawnienia przysługującego mu z tytułu odpowiedzialności wykonawcy za wady ujawnione przy odbiorze (por. wyrok SN z 5marca 1997r. sygn. akt II CKN 28/97). W ocenie Spółki inny sposób interpretacji uznać należy za sprzeczny z art. 2 Konstytucji RP – zasadą demokratycznego państwa prawnego i wynikającą z niej zasadą zaufania obywatela do państwa i tworzonego prawa. Spółka wykonując usługi dotyczące infrastruktury towarzyszącej działała w zaufaniu, że będą opodatkowane według stawki 7%. Minister Finansów w interpretacji z [...] kwietnia 2008r. uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe. Wskazał, że w sytuacji, gdy wnioskodawca wykonywał zarówno zewnętrzne, jak i wewnętrzne roboty budowlane, powinien stawkę 7% podatku VAT stosować do części robót dotyczących obiektów budownictwa mieszkaniowego, a stawkę 22% do pozostałych robót. Podniósł przy tym, że stosownie do art. 41 ust. 12 ww. ustawy w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2008r. stawkę 7% stosuje się do dostawy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budownictwa mieszkaniowego lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym, w myśl art. 41 ust. 12a ustawy o VAT, rozumie się: 1) obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, 2) lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (dalej "PKOB") w dziale 12, 3) obiekty sklasyfikowane w PKOB w klasie ex 1264 – wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych. Nie zalicza się do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, stosownie do art. 41 ust. 12b ww. ustawy: 1) budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300 m², 2) lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m². Minister wskazał również, że stawkę 7%, zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z 27 kwietnia 2004r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 97, poz. 970 ze zm.) stosuje się do: 1) robót budowlano-montażowych, remontów, robót konserwacyjnych dotyczących obiektów budownictwa mieszkaniowego, o których mowa w art. 2 pkt 12 ustawy, lub ich części, z wyłączeniem lokali mieszkalnych sklasyfikowanych w PKOB w dziale 12, a także obiektów sklasyfikowanych w PKOB w klasie ex 1264 – wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych; 2) obiektów budownictwa mieszkaniowego, o których mowa w art. 2 pkt 12 ustawy, lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokali mieszkalnych w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w PKOB w dziale 12 – w zakresie, w jakim wymienione roboty i remonty, obiekty lub ich części nie są objęte stawką na podstawie art. 12 ust. 12-12c ustawy. Minister odwołał się również do art. 2 pkt 12 ustawy o VAT, obowiązującego od 1 stycznia 2008r., zgodnie z którym przez obiekty budownictwa mieszkaniowego rozumie się budynki mieszkalne stałego zamieszkania sklasyfikowane w PKOB w dziale 11. Z PKOB wynika, że budynki to zadaszone obiekty budowlane wraz z wbudowanymi instalacjami i urządzeniami technicznymi, wykorzystywane dla potrzeb stałych. Z art. 3 pkt 1 lit. a) i pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) wynika, że budynkiem jest obiekt budowlany trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiadający fundamenty i dach. Zdaniem Ministra od [...] stycznia 2008r. do budowy, remontów i konserwacji obiektów infrastruktury towarzyszącej budownictwu mieszkaniowemu należy stosować stawkę 22%. Zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy o VAT obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wydania towaru lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 2-21, art. 14 ust. 6, art. 20 i art. 21 ust. 1 ww. ustawy. Natomiast zgodnie z art. 19 ust. 4 ustawy o VAT, jeżeli dostawa towaru lub wykonanie usługi powinny być potwierdzone fakturą, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury, nie później jednak niż w 7 dniu, licząc od dnia wydania towaru lub wykonania usługi. Określone są również szczególne przypadki dotyczące powstania obowiązku podatkowego. W przypadku świadczenia usług budowlanych i budowlano – montażowych obowiązek podatkowy postaje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż 30 dnia, licząc od dnia wykonania tych usług – art. 19 ust. 13 pkt 2 lit d) ustawy o VAT. Przepis ten stosuje się również do usług przyjmowanych częściowo, których odbiór dokonywany jest na podstawie protokołów zdawczo – odbiorczych. Określony w przepisach moment powstania obowiązku podatkowego wskazuje na termin rozliczenia przez podatnika podatku z tytułu wykonanych czynności. Stawka podatku w wysokości 7% dla robót budowlano – montażowych związanych z infrastruktura towarzyszącą obowiązywała jedynie do 31 grudnia 2007r. Wykonanie przez podatnika czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT powoduje obowiązek rozliczenia podatku według stawek obowiązujących w dniu wykonania tej czynności. W przypadku usług budowlanych lub budowlano – montażowych "wykonanie usługi" powszechnie rozumie się, jako odbiór techniczny robót, potwierdzony stosownym protokołem zdawczo – odbiorczym, celem którego jest stwierdzenie stanu faktycznego, jaki istnieje w czasie przekazania obiektu budowlanego. Protokół zawiera ustalenia dotyczące zgodności wykonania obiektu budowlanego z zatwierdzonym projektem budowlanym i innymi warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę. Udokumentowaniem świadczonych usług i jednocześnie podstawą do rozliczeń pomiędzy stronami jest faktura VAT, stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy – art. 106 ust. 1 ustawy o VAT. Zgodnie z § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 maja 2005r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 95, poz. 798 ze zm.), w przypadkach określonych w art. 19 ust. 10 i ust. 13 pkt 1-5 i 7-11 ustawy o VAT, fakturę wystawia się nie później niż z chwilą powstania obowiązku podatkowego. Jednakże faktury te nie mogą być wystawione wcześniej niż 30 dnia przed powstaniem obowiązku podatkowego – § 15 ust. 2 ww. rozporządzenia. Spółka w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa podtrzymała swoją dotychczasową argumentacje. Dodatkowo wskazała, że nie ma znaczenia data podpisania protokołów zdawczo – odbiorczych, ani data wystawienia faktury oraz wynikający z niej termin płatności. Podpisanie protokołu nie powinno być traktowane, jako chwila wykonania usługi, ale jako pokwitowanie wykonania usługi. Minister Finansów w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji oraz podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji. Zarzuciła organowi naruszenie art. 146 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z art. 146 ust. 2 i 3 ustawy o VAT przez ich nie zastosowanie w sprawie. W uzasadnieniu podtrzymała argumentację z wniosku o interpretację i z wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Wskazała, że stawka jest konsekwencją wydania towaru lub wykonania usługi (opodatkowaniu konkretną stawką podlega konkretny towar lub konkretna usługa). Nie ma przy tym znaczenia moment rozpoznania obowiązku podatkowego. Za datę wykonania usługi należy przyjmować zatem datę faktycznego wykonania usługi tj. datę, w której zostały zakończone prace. Protokół zdawczo – odbiorczy stanowi tylko i włącznie pokwitowanie wykonania określonych prac i może być podpisany znacznie później niż data faktycznego zakończenia prac. Minister Finansów w odpowiedzi na skargę, podtrzymując dotychczasową argumentację, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy podkreślić, że kontrola sądowa zaskarżonych do sądu administracyjnego aktów sprowadza się do stwierdzenia czy odpowiadają one obowiązującemu prawu czy też nie. Stosownie do dyspozycji art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) Sąd eliminuje akty administracyjne wydawane przez organy podatkowe, jedynie wówczas, gdy dochodzi do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, bądź prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności z powodów wskazanych w art. 156 k.p.a. lub art. 247 O.p. Przy uwzględnieniu opisanych zasad, skargę należało uwzględnić przez uchylenie zaskarżonej interpretacji. W ocenie Sądu stanowisko wyrażone przez Ministra Finansów jest niekonsekwentne. Z jednej strony Minister przyjmuje, że wykonanie przez podatnika czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT powoduje obowiązek rozliczenia podatku według stawek obowiązujących w dniu wykonania tej czynności, a z drugiej strony utożsamia wykonywanie czynności opodatkowanych, z datą powstania obowiązku podatkowego (k. 13 - 14v akt administracyjnych). Sąd stwierdza przy tym, że strona skarżąca w stanie faktycznym poddanym interpretacji Ministra w sposób jasny stwierdziła, czego nie kwestionuje organ, że czynności wykonała do końca 2007r. Tym samym Minister Finansów twierdząc, że interpretacja dotyczy stanu przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia prawnego w przedstawionym stanie faktycznym, winien stosować przepisy prawne obowiązujące do końca 2007r., a nie odwoływać się do unormowań prawnych w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2008r. Zarówno z przepisów art. 2, art. 5, art. 6, art. 7 Szóstej Dyrektywy 77/388/EEC Rady z 17 maja 1977r. w sprawie harmonizacji przepisów państw członkowskich dotyczących podatków obrotowych – powszechny system podatku od wartości dodanej – ujednolicona podstawa wymiaru (ze zm., dalej "VI Dyrektywa"), jak również z przepisów wyżej powołanej polskiej ustawy o VAT (art. 5, art. 8), wynika, że opodatkowaniu podlegają czynności – dostawy towarów, świadczenia usług, przewozu. Przepis o interpretację, którego wnosił Spółka - art. 146 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o VAT również odwołuje się do czynności w postaci robót budowlano-montażowych, remontów, robót konserwacyjnych, związanych z budownictwem mieszkaniowym i infrastrukturą towarzyszącą. Skoro skarżąca Spółka wnosiła o interpretację przepisów prawa dotyczących stawki podatkowej od robót dotyczących infrastruktury towarzyszącej w budownictwie mieszkaniowym, należało w pierwszej kolejności odwołać się do pojęcia infrastruktury towarzyszącej z chwili dokonania tychże czynności. Czynności tych dokonano, jak wynika ze stanu faktycznego do końca 2007r. Tym samym nie ma znaczenia podnoszona przez Ministra okoliczność, jak powszechnie należy rozumieć wykonanie usługi – przez odbiór techniczny robót, potwierdzony protokołem zdawczo-odbiorczy, którego celem jest stwierdzenie stanu faktycznego, jaki istnieje w czasie przekazania obiektu budowlanego. Sąd w tym miejscu wyjaśnia, że w postępowaniu podatkowym, które jest odrębną instytucją od interpretacji indywidualnych prawa podatkowego, organy podatkowe mogą i powinny czynić ustalenia w zakresie stanu faktycznego, stosownie do zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 122 i art. 187 § 1 O.p. W postępowaniu o udzielenie interpretacji rolą i obowiązkiem organów podatkowych jest dokonanie oceny prawnej stanowiska przedstawionego we wniosku, przy uwzględnieniu wskazanego w nim stanu faktycznego sprawy, w którym doszło do sformułowania i postawienia pytania przez podatnika. W naturalny sposób treść wniosku o udzielenie interpretacji określa zakres przedmiotowy sprawy, w której interpretacja jest udzielana i determinuje zakres orzekania organu. Ocena prawna stanowiska wnioskodawcy odnosi się więc do konkretnego, wskazanego we wniosku stanu faktycznego. Obowiązek "uzasadnienia prawnego tej oceny" (art. 14c § 1 O.p.) musi być więc rozumiany, jako obowiązek przytoczenia przepisów adekwatnych do wskazanego we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji podatkowej stanu faktycznego. Co więcej Sąd stwierdza, że podatnik w postępowaniu o udzielenie interpretacji indywidualnej nie powinien, a tym bardziej nie musi udowadniać, iż przedstawiany przez niego stan faktyczny ma umocowanie i potwierdzenie w określonym materiale dowodowym. Jednocześnie nie może wymagać, aby organ podatkowy w oparciu o dowody przedłożone lub poszukiwane z urzędu ustalał stan faktyczny, uzupełniał go, czy też oceniał zgodność opisu stanu faktycznego formułowanego we wniosku z rzeczywistością. Innymi słowy w postępowaniu w przedmiocie udzielenia interpretacji nie może toczyć się spór o stan faktyczny podawany przez wnioskodawcę, lecz organ ma obowiązek przyjąć do sformułowania oceny prawnej taki stan faktyczny, jaki podatnik podaje. Skoro Minister Finansów w zaskarżonej interpretacji prawidłowo przyjął, że o stawce podatkowej decyduje dzień wykonania czynności, a Spółka w stanie faktycznym podała, że czynności zostały wykonane do końca 2007r. - powinien konsekwentnie przyjąć, że możliwe jest zastosowanie stawki podatku VAT obowiązującej do końca 2007r., a przewidzianej w powołanym przez Spółkę przepisie – art. 146 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o VAT w związku z art. 146 ust. 2 i 3 tej ustawy. Nie było zatem potrzeby odwoływania się do treści art. 41 ust. 1, 12, 12a, 12b ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2008r., ani do innych przepisów obowiązujących od 1 stycznia 2008r. Sąd wyjaśnia przy tym, że ustawa o VAT nie określa momentu zakończenia prac budowlanych, ani momentu wykonania usługi budowlanej. Możliwe jest zatem przyjęcie, że zakończenie prac budowlanych najczęściej dokumentowane jest protokołem zdawczo-odbiorczym. Brak jednak tego protokołu w chwili wykonania usługi budowlanej nie świadczy o tym, że nie doszło do wykonania usługi – zakończenia pac – czynności, które podlegają opodatkowaniu. Sąd stwierdza przy tym, że do zastosowania stawki podatku VAT nie ma znaczenia moment powstania obowiązku podatkowego, a moment wykonania usługi, tak jak stwierdził Minister Finansów w zaskarżonej interpretacji. Aby uznać, że czynności, powodujące obowiązek podatkowy, miały miejsce nie ma znaczenia ustawowa data powstania obowiązku podatkowego, jak też data faktycznej zapłaty za usługę. Ma znaczenie jedynie to czy podatnik wykonał czynność. Stawka jest konsekwencją wydania towaru lub wykonania usługi (opodatkowaniu konkretną stawką podlega konkretny towar lub konkretna usługa). Z uwagi na to, że ze stanu faktycznego przedstawionego przez Spółkę we wniosku o interpretację wynika, że usługi wykonano w 2007r., możliwe było zastosowanie do nich stawki VAT, obowiązującej w 2007r. – 7%, z uwzględnieniem kryteriów wynikających z art. 146 ust. 1 pkt 2 lit. a), ust. 2 i 3 ustawy o VAT. Przez infrastrukturę towarzyszącą, o której mowa w art. 146 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o VAT, stosownie do art. 146 ust. 3 ustawy o VAT, w brzemieniu obowiązującym od 1 czerwca 2005r., rozumie się związane z obiektami budownictwa mieszkaniowego: 1) sieci rozprowadzające, wraz z urządzeniami, obiektami i przyłączami do budynków mieszkalnych, 2) urządzanie i zagospodarowanie terenu w ramach przedsięwzięć i zadań budownictwa mieszkaniowego, w szczególności drogi, dojścia, dojazdy, zieleń i małą architekturę, 3) urządzenia i ujęcia wody, stacje uzdatniania wody, oczyszczalnie ścieków, kotłownie oraz sieci wodociągowe, kanalizacyjne, cieplne, elektroenergetyczne, gazowe i telekomunikacyjne. Stosownie natomiast do art. 146 ust. 2 ustawy o VAT przez roboty związane z budownictwem mieszkaniowym i infrastrukturą towarzyszącą, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a), rozumie się roboty budowlane dotyczące inwestycji w zakresie obiektów budownictwa mieszkaniowego i infrastruktury towarzyszącej oraz remontów obiektów budownictwa mieszkaniowego. W świetle ww. przepisów nie ma znaczenia czy podatnik wykonywał zewnętrze czy wewnętrzne usługi budowlane, na które powołuje się Minister w zaskarżonej interpretacji. Minister Finansów, wydając ponownie interpretację indywidualną winien zatem większą wagę zwrócić na pojęcia, którymi posłużył się ustawodawca w treści art. 146 ust. 1 pkt 2 lit. a), ust. 2 i 3 ustawy o VAT. Sąd, mając powyższe na względzie, na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O wykonalności zaskarżonej interpretacji Sąd orzekł na mocy art. 152 (punkt drugi sentencji). Postanowienie o zwrocie kosztów postępowania sądowego (punkt 3 sentencji) zapadło na zasadzie art. 200 P.p.s.a. i art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), strona skarżąca była reprezentowana przez adwokata, a wpis sądowy był wpisem stałym i wynosił 200 zł.