IV SA/Wa 144/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Protokolant Joanna Kurek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi Z. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy - oddala skargę - Decyzją z dnia [...] maja 2005 r. Prezydent W. orzekł o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla pawilonu handlowego - kwiaciarni, polegających na zmianie przeznaczenia obiektu z tymczasowego na stały przy ul. [...], na części działki nr [...] z obrębu [...] w Dzielnicy [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że obszar objęty wnioskiem naruszył przebieg linii rozgraniczającej ul. [...] oraz znajduje się poza ukształtowaną linią zabudowy, zatem zakwalifikowanie obiektu jako stałego zakłóci ład przestrzenny obszaru. Odwołanie od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] maja 2005 r. złożyła Z. O. wnosząc o uchylenie decyzji w całości i wydanie orzeczenia zgodnego z wnioskiem, tzn. ustalającego warunki zabudowy dla pawilonu handlowego – kwiaciarni przy ul. [...] w W., ewentualnie uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu odwołująca się wskazała, że organ nie wykazał jakie przepisy narusza zmiana przeznaczenia sąsiednich budynków. Odwołująca kwestionuje zasadność odmownej decyzji, w świetle faktu, że zmiana linii zabudowy nastąpiła już po wybudowaniu przedmiotowej kwiaciarni. Decyzją z dnia [...] października 2005 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uchyliło zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji i umorzyło postępowanie tegoż organu wskazując, iż wniosek Z. O. nie obejmował żadnego z przewidzianych w art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym sposobu zmiany zagospodarowania terenu. Zmiana przeznaczenia obiektu z tymczasowego na stały nie mieści się również w pojęciu zmiany sposobu użytkowania zdefiniowanym w art. 71 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Zatem brak jest podstaw do orzekania w drodze decyzji z uwagi na brak przepisu prawa materialnego powodującego taką możliwość. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2005 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Z. O. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2006 r. sygn. akt IV SA/Wa 2422/05 oddalił skargę Z. O. Wyrokiem z dnia 8 listopada 2001 r. sygn. akt II OSK 1161/06 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2006 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Sąd drugiej instancji wskazał, iż podstawę prawną do rozpatrzenia wniosku Z. O. stanowi art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Wobec tego skarżąca miała prawo do merytorycznego rozpatrzenia wniosku i rozstrzygnięcia sprawy decyzją administracyjną. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem dnia 30 stycznia 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 2551/07 uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium z dnia [...] października 2005 r.. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż przepis prawa materialnego, tj. art.59 ust..1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przewiduje, że ustalenie warunków zabudowy, również odmowa ustalenia takich warunków następuje w formie decyzji administracyjnej. Oznacza to, że istnieje podstawa prawna załatwienia żądania skarżącej decyzją administracyjną. Zatem brak było podstaw do umorzenia postępowania wszczętego na wniosek skarżącej. W ramach merytorycznego rozpoznania sprawy winna nastąpić ocena, czy szczegółowy przedmiot wniosku tj. zmiana przeznaczenia obiektu z tymczasowego na stały, jest zmianą sposobu użytkowania obiektu budowlanego, o której mowa w art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ewentualne stwierdzenie przez organ odwoławczy, że przedmiot wniosku nie jest taką zmianą winno skutkować odmową ustalenia warunków zabudowy nie zaś umorzeniem postępowania. Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...], w wyniku ponownego rozpoznania odwołania od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] maja 2005r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, iż w myśl art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji wymaga zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Z. O. w dniu 17 września 2004 r. wystąpiła z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla pawilonu kwiaciarni usytuowanej na działce nr ew. [...] w obrębie [...] przy ul. [...]. Na stronie trzeciej wniosku Z. O. zawarła dopisek: "Budynek kwiaciarni istnieje jako obiekt tymczasowy. Uprzejmie proszę zakwalifikowanie budynku jako obiektu stałego". W ocenie Kolegium wniosek Z. O. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy należało zakwalifikować jako żądanie zmiany istniejącego obiektu o charakterze tymczasowym na obiekt stały. Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że obiekt objęty ww. wnioskiem został wzniesiony i istniał w chwili wszczęcia przedmiotowego postępowania. Decyzja o warunkach zabudowy jest natomiast wydawana – w myśl art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 23 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w przypadku zmiany zagospodarowania terenu polegającej na budowie obiektu budowlanego, wykonaniu innych robót budowlanych, a także na zmianie sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Wobec powyższego, zdaniem organu, należy rozważyć czy zmiana przeznaczenia obiektu z tymczasowego na stały należy do kategorii wskazanych w art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie Kolegium wniosek Z. O. nie dotyczył ani budowy obiektu budowlanego ani wykonania jakichkolwiek robót budowlanych. Aby zatem możliwe było wydanie decyzji o warunkach zabudowy, konieczne byłoby, aby wniosek dotyczył zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Przedmiot wniosku nie dotyczy zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części w rozumieniu art. 59 ust. 1 ww. ustawy. Organ doszedł do przekonania, iż zmiana obiektu z tymczasowego na stały nie stanowi zmiany sposobu użytkowania, zmiana taka nie stanowi bowiem jakiegokolwiek działania, które wpływa na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego, w szczególności na bezpieczeństwo pożarowe, bezpieczeństwo powodziowe, bezpieczeństwo pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Zmiana polegająca na zakwalifikowaniu obiektu tymczasowego jako obiekt stały, w istocie stanowi zmianę charakteru istniejącego obiektu z tymczasowego na stały. Nie dotyczy natomiast zmiany sposobu użytkowania, ani też w ocenie Kolegium nie stanowi działania, które wywierać będzie wpływ na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego. W szczególności zauważyć należy, iż z akt sprawy ani ze złożonego wniosku nie wynika, aby miała ulec zmianie działalność prowadzona w przedmiotowym budynku, co mogłoby mieć wpływ na wskazane w ustawie warunki bezpieczeństwa, bądź mogłoby wskazywać na zmianę sposobu użytkowania. Wobec faktu, iż wniosek Z. O. z dnia 17 stycznia 2004 r. nie dotyczy żadnej z form zmiany zagospodarowania terenu, wymagającej w myśl obowiązujących przepisów wydania decyzji o warunkach zabudowy, wydanie takiej decyzji nie jest możliwe ze względów formalnych. Organ pierwszej instancji zatem słusznie odmówił wydania decyzji o warunkach zabudowy. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2008 r. Z. O., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji organu pierwszej i drugiej instancji, zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7 kpa, art. 107 § 3 kpa, oraz art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nierozpoznanie odwołania od decyzji organu I instancji. Kolegium, zdaniem skarżącej, nie odniosło się do zarzutów i argumentów sformułowanych w odwołaniu, a także nie rozpoznało istoty sprawy, gdyż nie dokonało rzetelnej analizy zmierzającej od ustalenia, czy w konkretnym przypadku doszło do zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części w sytuacji, gdy jak wynika z projektu budowlanego w wyniku przebudowy i modernizacji budynku wprowadzono do użytkowania nowe powierzchnie o przeznaczeniu biurowym i magazynowym oraz dodatkową powierzchnię usługowo-handlową. Skarżąca ww. decyzji zarzuciła także naruszenie art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uznanie, że w niniejszej sprawie nie jest możliwe wydanie decyzji o warunkach zabudowy, a także poprzez przyjęcie, iż w konkretnym przypadku przebudowy i modernizacji budynku usługowego – kwiaciarni w zakresie wskazanym w projekcie budowlanym nie doszło do zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, naruszenie art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej polegające na niezastosowaniu kardynalnej zasady równości praw obywatelskich w stosunku do skarżącej. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała na sprzeczność uzasadnienia zaskarżonej decyzji Kolegium utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] maja 2005 r. Organ pierwszej instancji stwierdził możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy przyznając, iż w przedmiotowej sprawie spełnione są warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 do 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przeszkodą do wydania decyzji o warunkach zabudowy w ocenie organu pierwszej instancji miałoby być niespełnienie warunku określonego w pkt 5, natomiast Kolegium wbrew uzasadnieniu utrzymywanej decyzji możliwość taką wykluczyło. Ponadto, zdaniem skarżącej, organ drugiej instancji nie rozpoznał istoty sprawy, albowiem nie dokonał rzetelnej analizy zmierzającej do ustalenia, czy w konkretnym przypadku doszło do zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części w sytuacji, gdy jak wynika z projektu budowlanego w wyniku przebudowy i modernizacji budynku wprowadzono do użytkowania nowe powierzchnie o przeznaczeniu biurowym i magazynowym. W wyniku adaptacji i przebudowy budynku kwiaciarni doszło do wydzielenia powierzchni użytkowych przeznaczonych do prowadzenia szkoleń m.in. w zakresie florystyki a także do prowadzenia komisu sukien ślubnych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. – w odpowiedzi na skargę – wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację podniesioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8 listopada 2007r. wydanym w sprawie sygn. akt II OSK 1161/06 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2006r. sygn. akt IV SA/Wa 2422/05 i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania temuż Sądowi w uzasadnieniu wyroku wskazał, iż w rozpatrywanej sprawie skarżąca wniosła do właściwego organu administracji publicznej o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. We wniosku wskazała, iż doszło do zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego zmieniającego jego charakter z tymczasowego na stały. Kwestia czy zmiana przeznaczenia obiektu z tymczasowego na stały jest zmianą sposobu użytkowania obiektu budowlanego, wymagającą ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy jest zagadnieniem podlegającym merytorycznemu rozstrzygnięciu w postępowaniu administracyjnym na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 stycznia 2008r. sygn. akt IVSA/Wa 2551/07, po ponownym rozpoznaniu na skutek wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2007r. sygn. akt II OSK 1161/06, sprawy ze skargi Z. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2005r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku Sąd ten powtórzył wykładnię prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 listopada 2007r., będąc związany nią zgodnie z art. 190 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2008r. wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Tak więc Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po wyroku Sądu z dnia 30 stycznia 2008r., zobowiązane było ponownie rozpatrzeć odwołanie Z. O. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] maja 2005r. zgodnie z wytycznymi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w decyzji z dnia [...] grudnia 2008r. zastosowało się do wskazań oraz oceny prawnej wyrażonej w wyroku Sądu. Wbrew zarzutom skargi, zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Według art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydawanej na wniosek inwestora. W przedmiotowej sprawie z wnioskiem takim wystąpiła skarżąca, wnosząc o ustalenie warunków zabudowy dla pawilonu kwiaciarni usytuowanego na działce nr ewid. [...] w obrębie [...]przy ul. [...] w dzielnicy [...]. We wniosku z dnia 17 września 2004r. skarżąca zaznaczyła, że budynek kwiaciarni istnieje jako obiekt tymczasowy i wnosi o zakwalifikowanie budynku jako obiektu stałego. Z wniosku wynika, iż skarżąca domaga się wydania decyzji o warunkach zabudowy dla istniejącego pawilonu kwiaciarni, gdyż doszło do zmiany sposobu użytkowania tego obiektu budowlanego zmieniającego jego charakter z tymczasowego na stały. Z dokumentacji złożonej przez skarżącą na rozprawie sądowej w dniu 22 kwietnia 2009r. wynika, że Urząd Dzielnicowy [...] Wydział Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 1988r. zatwierdził plan realizacyjny i zezwolił Z. O. na budowę przy ul. [...] w W. czasowego kiosku typowego PS-1 z przeznaczeniem na kwiaciarnię. Następnie Burmistrz Gminy W. decyzją z dnia [...] stycznia 1995r. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie kwiaciarni przy ul. [...] w Gminie W., jako budowlanego obiektu tymczasowego przeznaczonego do czasowego użytkowania w okresie posiadania przez inwestora prawa do gruntu. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że obiekt przeznaczony jest do tymczasowego użytkowania ze względu na lokalizację w pasie ulicznym w rejonie przewidzianym do przekształceń. Z kolei decyzją z dnia [...] kwietnia 1995r. Burmistrz Gminy W. zatwierdził projekt budowlany i zezwolił Z. O. na rozbudowę istniejącej kwiaciarni przy ul. [...] w W. zaznaczając, iż jest to rozbudowa tymczasowa, a inwestor winien jest rozebrać obiekt na własny koszt na każde żądanie władz budowlanych. Ten sam organ decyzją z dnia [...] lipca 1995r. zatwierdził zamienny projekt budowlany kwiaciarni i zezwolił Z. O. na rozbudowę kwiaciarni według projektu zamiennego, zaznaczając, iż jest to rozbudowa tymczasowa na okres posiadania przez inwestora prawa do władania gruntem na cele budowlane. W decyzji został zawarty warunek, że obiekt ma przeznaczenie czasowe i inwestor zobowiązany jest do rozbiórki obiektu na swój koszt na żądanie władz budowlanych w razie utraty prawa do terenu bądź zmiany przeznaczenia terenu. Następnie Prezydent W. decyzją z dnia [...] maja 2004r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia Z. O. na wykonanie robót budowlanych związanych z przebudową wnętrz tymczasowego pawilony usługowego – kwiaciarni przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że jak wynika z projekty, celem przebudowy jest poprawienie funkcjonalności wnętrz pawilonu. Projektowana przebudowa nie powoduje zmiany sposobu zagospodarowania terenu ani wyglądu budynku. Ponadto inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2009r. skarżąca oświadczyła, że łączy ją ze Spółdzielnią Budowlano Mieszkaniową "[...]" umowa dzierżawy terenu, na którym zlokalizowana jest kwiaciarnia, której ważność upływa z końcem 2009 roku. Powyższe wskazuje, że tymczasowy charakter pawilonu usługowego – kwiaciarni przy ul. [...] w W. wynika z czasowego prawa skarżącej do gruntu, na którym zlokalizowana jest kwiaciarnia i ze względu na lokalizację obiektu w pasie ulicznym w rejonie przewidzianym do przekształceń. Ustawa z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w art. 59 ust. 1 przewiduje, że wymaga ustalenia w drodze decyzji o warunkach zabudowy, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Obowiązkiem organu w pierwszej kolejności było zatem zbadanie, czy wniosek skarżącej z dnia 17 września 2004r. podpada pod któryś z ustawowych przypadków, który wymaga ustalenia zmiany zagospodarowania terenu w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że wniosek nie dotyczy zmiany zagospodarowania terenu, polegającej na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych. Pozostała zatem do zbadania okoliczność, czy wniosek dotyczy zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Z treści wniosku wynika, że skarżąca domaga się zmiany przeznaczenia pawilonu kwiaciarni z tymczasowego na stały. Prawidłowo zatem organ odwoławczy rozważał, czy zmiana przeznaczenia obiektu z tymczasowego na stały jest zmianą sposobu użytkowania obiektu budowlanego, wymagającą ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. W ocenie Sądu prawidłowo Samorządowe Kolegium Odwoławcze przyjęło, powołując się na art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), że zmiana przeznaczenia obiektu z tymczasowego na stały nie stanowi zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Zgodnie z wyżej powołanym artykułem prawa budowlanego przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Przypadki wskazane w powołanym przepisie nie stanowią katalogu zamkniętego możliwości zmiany sposobu użytkowania, gdyż przepis posługuje się wyrazem "w szczególności", co oznacza, iż wyliczone formy sposobu użytkowania podane zostały przykładowo. Niemniej jednak w świetle art. 71 ust. 1 ustawy Prawo budowlane nie może być wątpliwości, iż zmiana przeznaczenia obiektu z tymczasowego na stały nie stanowi zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego wymagającej ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Nie ulega bowiem zmianie działalność prowadzona w przedmiotowym obiekcie. Z kolei art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane podaje definicję tymczasowego obiektu budowlanego, jako obiektu przeznaczonego do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidzianego do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiektu budowlanego niepołączonego trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Skarżąca w skardze wskazuje, iż zmiana obiektu z tymczasowego na stały w przedmiotowej sprawie obejmuje m.in. wprowadzenie do użytkowania nowych powierzchni o przeznaczeniu biurowym i magazynowym oraz dodatkowej powierzchni usługowo-handlowej co stanowi zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Ze stanowiskiem tym nie można się zgodzić. Zauważyć należy, iż zmiany te zostały wykonane na podstawie decyzji Prezydenta W. z dnia [...] maja 2004r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej skarżącej pozwolenia na wykonanie robót budowlanych związanych z przebudową wnętrz tymczasowego pawilonu usługowego – kwiaciarni usytuowanego przy ul. [...] w W. Prace te, związane z remontem i adaptacją pomieszczeń kwiaciarni zostały zakończone w dniu 20 września 2004r., co potwierdza zawiadomienie o zakończeniu budowy z dnia 29 września 2004r. Wynika z tego, iż prace te faktycznie zostały wykonane przed złożeniem wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Wykonanie tych prac nie wymagało wydania decyzji o warunkach zabudowy, gdyż projektowana zabudowa nie powodowała zmiany sposobu zagospodarowania terenu ani wyglądu budynku, co wynika z decyzji Prezydenta W. z dnia [...] maja 2004r. Przebudowa wnętrz pawilonu usługowego – kwiaciarni w celu poprawienia funkcjonalności wnętrz pawilonu nie stanowi zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części w rozumieniu art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i nie ma związku z tymczasowym charakterem tego obiektu budowlanego. Jak już wyżej wskazano, tymczasowy charakter pawilonu usługowego – kwiaciarni wynikał z innych przesłanek, które nie mają związku ze sposobem użytkowania tego obiektu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w zaskarżonej decyzji utrzymało w mocy rozstrzygnięcie zawarte w decyzji organu I instancji ale rozstrzygnięciu temu dało inne uzasadnienie. Ponieważ organ uznał, że w przedmiotowej sprawie nie jest możliwe wydanie decyzji o warunkach zabudowy, nie było podstaw do analizowania zarzutów skarżącej zawartych w odwołaniu. Organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa – art. 6 kpa. Skoro organ w oparciu o obowiązujący przepis art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uznał, że wniosek skarżącej nie kwalifikuje się do wydania decyzji o warunkach zabudowy, to skarżąca nie może skutecznie podnosić zarzutu naruszenia jej słusznego interesu. Również zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 Konstytucji RP nie jest zasadny, gdyż organ w przedmiotowej sprawie obowiązany był rozpatrzeć jedynie stan faktyczny i prawny związany z wnioskiem skarżącej. Wbrew zarzutowi skargi organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dokonał analizy prawnej i faktycznej żądania skarżącej sformułowanego we wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. W tej sytuacji w ocenie Sądu nie został naruszony art. 107 § 3 kpa. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.