I OSK 1288/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Ewa Dzbeńska Sędziowie sędzia NSA Izabella Kulig – Maciszewska (spr.) sędzia del. NSA Leszek Kiermaszek Protokolant asystent sędziego Maciej Kozłowski po rozpoznaniu w dniu 26 października 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1493/08 w sprawie ze skargi K. C. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o przydzieleniu kwatery stałej oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1493/08 oddalił skargę K. C. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o przydzieleniu kwatery stałej. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach sprawy: Wnioskiem z dnia [...] lutego 1991 r. nr [...] oraz z dnia [...] lipca 1997 r. K. C. wystąpił o przydział osobnej kwatery stałej w garnizonie Ł., który został zaopiniowany pozytywnie przez Dowódcę Garnizonu Ł. i decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 1997 r. Dyrektor Oddziału Terenowego WAM w Ł. przydzielił K. C. osobną kwaterę stałą przy ul. [...] w Ł., składającą się z 3 pokoi, kuchni, przedpokoju, łazienki i w.c. o pow. mieszkalnej 40,06 m2 i 61,50 m2 użytkowej. Pismem z dnia [...] grudnia 1997 r., skierowanym do Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w B., K. C. wyrażając swoje niezadowolenie z przyznanej mu kwatery stałej odesłał decyzję [...] z dnia [...] listopada 1997 r. wskazując, że nie występował o takie rozwiązanie zakwaterowania stałego. Następnie Dyrektor Oddziału Rejonowego WAM w B., uznając powyższe pismo za odwołanie od decyzji Dyrektora Oddziału Terenowego WAM w Ł., decyzją z dnia [...] kwietnia 1998 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji wskazując, iż przydział lokalu był realizacją wniosku złożonego w 1991 r., która w okresie od [...] lutego 1996 r. do [...] kwietnia 1997 r. była wstrzymana z uwagi na złożenie przez K. C. wniosku o przyznanie ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery. Wobec rezygnacji z wypłacenia ekwiwalentu i stosownej deklaracji odwołującego się aktualna stała się realizacja wniosku z 1991 r. o przydział kwatery. Organ podkreślił ponadto, że wniosek złożony w 1997 r. nie podważał skuteczności wniosku o przydział kwatery, w którym K. C. wnosił o wszczęcie procedury zawartej w § 11 ust. 1 pkt 2 i 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 27 maja 1996 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, gdyż § 11 ust. 1, w tym pkt 2 i 3, adresowany jest wyłącznie do Wojskowej Agencji Mieszkaniowej i nie przewiduje odrębnego od określonego w art. 24 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczpospolitej Polskiej, sposobu realizacji przez żołnierza prawa do kwatery, czy też uprawnień po jego stronie do żądania od Agencji realizacji wniosku o przydział kwatery w formie zakupu pojedynczej kwatery od innych podmiotów gospodarczych, bądź przydział kwatery uzyskanej z nowego budownictwa, z uwagi na brak możliwości faktycznych umożliwiających realizację tak sformułowanego wniosku, o czym organy Agencji wyczerpująco informowały skarżącego w trakcie postępowania. Dnia [...] grudnia 2006 r. K. C. wystąpił do Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] Dyrektora Oddziału Rejonowego WAM w B. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji nr [...] Dyrektora Oddziału Terenowego WAM w Ł. Wskazując jako podstawę swojego wniosku art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zarzut rażącego naruszenia prawa upatrywał w fakcie przyznania mu kwatery stałej wbrew przepisom i braku podania jako podstawy prawnej jednego z trzech zawartych w rozporządzeniu z 27 maja 1996 r. sposobów przydziału kwatery stałej zdefiniowanych w § 11 ust. 3, § 16 ust. 2 oraz w § 17 ust. 1. Następnie pismami z dnia [...] i [...] stycznia oraz [...] i [...] marca 2007 r. K. C. wniosek swój uzupełnił o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a., gdyż decyzja Dyrektora Oddziału Terenowego WAM w Ł. nr [...] z dnia [...] listopada 1997 r. narusza inne przepisy prawa, przez próbę wymuszenia na nim zrzeczenia się prawa do ekwiwalentu pieniężnego, a także poprzez pozbawienie go prawa do osobnej kwatery stałej w G. przy ulicy [...]. Ponadto decyzję wydano w oparciu o pisemne polecenia zawarte w pismach Wicedyrektora i Dyrektora Oddziału Rejonowego WAM w B., a także Prezesa WAM, które w ocenie skarżącego, nie są aktami prawnymi, a na okoliczność wydania powyższych decyzji wystąpił o przesłuchanie T. S. jako świadka. W wyniku rozpoznania wniosku Prezes WAM decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. odmówił stwierdzenia nieważności a postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2007 r. odmówił dopuszczenia dowodu z przesłuchania w charakterze świadka T. S., który zdaniem organu, nie naruszył prawa przy wydawaniu decyzji nr [...] z [...] sierpnia 1998 r., a ponadto kwestia okoliczności wydania ww. decyzji była już przedmiotem rozważań organu przy okazji prowadzenia postępowania o wznowienie postępowania w sprawie przydziału K. C. osobnej kwatery stałej w Ł., przy ul. [...], w której organ odmówił uchylenia przedmiotowej decyzji. Stanowisko organu podzielił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia 28 czerwca 2006 r. oddalił skargę K. C. na decyzję Prezesa WAM z [...] lipca 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji Dyrektora Oddziału Rejonowego WAM w B. nr [...] (utrzymującej w mocy decyzję nr [...]) w sprawie przydziału kwatery stałej. K. C. odwołał się od decyzji z dnia [...] kwietnia 2007 r. do Ministra Obrony Narodowej, który decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. uchylił decyzję Prezesa WAM i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Uchylonej decyzji organ II instancji zarzucił naruszenie przepisów art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez nieustalenie na podstawie jakich przepisów wydana została decyzja Dyrektora Oddziału Terenowego WAM w Ł. nr [...] z dnia [...] listopada 1997 r. i utrzymująca ją w mocy decyzja Dyrektora Oddziału Rejonowego WAM w B. nr [...] z dnia [...] kwietnia 1998 r. Ponownie rozpoznając sprawę, Prezes WAM, decyzją z dnia [...] marca 2008 r., odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji wskazując na swoją właściwość jako organu wyższego stopnia, w rozumieniu przepisów k.p.a., w stosunku do decyzji wydanych przez Dyrektorów Oddziałów Terenowych WAM a także, że przedmiotowe decyzje znajdują oparcie w obowiązujących w dacie ich wydania przepisach prawa, tj. art. 22 ust. 1 i art. 24 ust. 1 pkt 1 i 2 powołanej ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Organ podał, że K. C. wystąpieniem z [...] kwietnia 1997 r. wycofał wniosek o wypłacenie ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z osobnej kwatery stałej, co skutkowało tym, że przysługiwało mu ponownie prawo do kwatery stałej. W decyzji z dnia [...] listopada 1997 r. nie zostały powołane wskazane wyżej przepisy, a jedynie przepisy kompetencyjne i przepisy dotyczące należnej powierzchni, jednakże powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, jak i doktrynę wskazał, że decyzja, która nie zawiera podstawy prawnej, określa ją ogólnikowo lub błędnie, nie jest wydana bez podstawy prawnej, dotknięta jest natomiast wadą formy z racji naruszenia przepisu art. 107 § 1 k.p.a. Organ uznał również za chybiony zarzut dotyczący wydania decyzji wbrew przepisom powołanego wyżej rozporządzenia z dnia 27 maja 1996 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, bowiem z treści § 11 czy § 16 nie wynikał obowiązek organów Agencji przydziału na rzecz K. C. kwatery z nowego budownictwa lub zakupu na wolnym rynku. Określały one jedynie lokale stanowiące zasób mieszkaniowy Agencji, jakie są kryteria sporządzania list kolejności przydziałów i w jakich przypadkach przydziału kwatery można było dokonać w pierwszej kolejności, z pominięciem list. Ponadto przepisy te dawały uprawnienia dowódcom garnizonów, na warunkach określonych w § 11 rozporządzenia do skutecznego wnioskowania o przydział poza kolejnością wynikającą z listy, określonej liczby lokali uzyskanych w ramach budownictwa realizowanego przez Agencję lub zakupionych od innych podmiotów gospodarczych. Co do zarzutu wydania decyzji przydzielającej mu kwaterę stałą na podstawie pism Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w B. z [...] czerwca 1997 r. i Prezesa WAM z [...] września 1997 r. organ wyjaśnił, że pisma te miały na celu poinformowanie strony o możliwościach realizacji jej wniosku o przydział kwatery stałej złożonego w 1991 r. i uzupełnionego wnioskiem z [...] marca 1997 r. Ponadto uznano, iż na podstawie akt sprawy stan faktyczny ustalono w sposób pozwalający na rozstrzygnięcie wniosków strony bez konieczności powołania T. S. na świadka. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] Minister Obrony Narodowej, rozpoznając odwołanie K. C. od decyzji Prezesa WAM z dnia [...] marca 2008 r. utrzymał ją w mocy. Podtrzymując argumenty zawarte już w decyzji organu pierwszej instancji dodał, że przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 27 maja 1996 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej nie przewidywały odrębnego od wskazanego w art. 24 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP sposobu realizacji przez żołnierza prawa do kwatery, co znalazło swoje odzwierciedlenie w postanowieniu Prokuratury Garnizonowej w B. z dnia [...] lutego 2002 r. o umorzeniu dochodzenia, z którego wynikało, iż realizacja wniosku K. C. była działaniem w oparciu o listę kolejności przydziału kwater, a decyzja nr [...] stanowiła realizację wniosku z 1991 r. Tym samym nieuzasadniony jest zarzut, iż decyzje nr [...] i [...] zostały wydane w wyniku przestępstwa, o którym mowa w art. 271 kk., zaś te ustalenia nie zostały podważone przez skarżącego w oparciu o przepisy postępowania karnego. Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 156 § 1 pkt 6 i 7 k.p.a., organ wskazał, że wbrew twierdzeniom K. C. kwestionowane przez niego decyzje nie pozbawiły go prawa do kwatery, lecz tę kwaterę mu przyznały. Organ podał również, że uprawnienie do dodatkowej powierzchni ze względu na stan zdrowia jego żony przyznane zostało decyzją Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Ł. nr [...] z dnia [...] maja 1998 r., a zatem już po wydaniu decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 1998 r. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi, uzupełnionej pismami i zażaleniami oraz pismami z dnia [...] października 2008 r., [...] listopada 2008 r., [...] lutego 2009 r. i [...] lutego 2009 r. K. C. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w których wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji utrzymanej nią w mocy oraz o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Oddziału Terenowego WAM w Ł. nr [...] z [...] listopada 1997 r. oraz decyzji utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Rejonowego WAM w B. z [...] kwietnia 1998 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i ponowił argumenty zawarte w swojej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa a badając jej legalność, w granicach zakreślonych rozstrzygnięciem, nie stwierdził naruszenia prawa materialnego ani też naruszenia prawa procesowego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Decyzja, zdaniem Sądu, zawiera wszystkie niezbędne elementy, a jej uzasadnienie w stanie faktycznym i prawnym ustalonym w sprawie jest wystarczające. Na podstawie akt sprawy Wojewódzki Sąd stwierdził, iż bezsporne jest, że K. C. wystąpił dnia [...] lutego 1991 r. z wnioskiem, opatrzonym numerem [...], o przydział osobnej kwatery stałej w garnizonie Ł. Bezsporne jest również, że kolejnym wnioskiem z dnia [...] lipca 1997 r. wystąpił do Dyrektora Oddziału Terenowego WAM w Ł. o przydział kwatery stałej, zgodnie z § 11 ust. 2 pkt 3, obowiązującego wówczas rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 27 maja 1996 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 65, poz. 320). We wniosku podał, że oczekuje od 7 lat na przydział kwatery w Ł. i tyle samo lat zajmuje etatowe stanowisko w dowództwie składnicy. Wniosek ten został zaopiniowany pozytywnie przez Dowódcę Garnizonu Ł. Efektem rozpoznania wniosku skarżącego z 1991 r. była decyzja nr [...] z dnia [...] listopada 1997 r., wydana na podstawie art. 13 ust. 4, art. 26 ust. 1 – do 3, art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczpospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 86, poz. 433 ze zm.), którą Dyrektor Oddziału Terenowego WAM w Ł. przydzielił K. C. osobną kwaterę stałą przy ul. [...] w Ł. Przydzielony lokal składał się z 3 pokoi, kuchni, przedpokoju, łazienki i w.c., spełniał przysługujące w momencie wydawania decyzji żołnierzowi normy i obejmował 40,06 m2 powierzchni mieszkalnej oraz 61,50 m2 powierzchni użytkowej. Podniesiono, że skarżący kwestionując decyzję o przydziale mu kwatery stałej wskazał, że zainteresowany był lokalem mieszkalnym przydzielonym na podstawie § 11 ust. 2 pkt 3, obowiązującego wówczas rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 27 maja 1996 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Sąd zgodził się ze stanowiskiem organu, że przepisy powołanego rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 27 maja 1996 r. nie przewidywały odrębnego od wskazanego w art. 24 ust. 1 pkt 1 ustawy sposobu realizacji przez żołnierza prawa do kwatery. Bez wątpienia z przepisów § 11 czy § 16 nie wynikał obowiązek organów Agencji przydziału na rzecz K. C. kwatery z nowego budownictwa lub zakupu lokalu mieszkalnego na wolnym rynku. Przepisy te określały jedynie, jakie lokale stanowią zasób mieszkaniowy Agencji, jakie są kryteria sporządzania list kolejności przydziałów i w jakich przypadkach przydziału kwatery można było dokonać w pierwszej kolejności, z pominięciem list oczekujących. Ponadto przepisy te dawały uprawnienia dowódcom garnizonów, na warunkach określonych w § 11 rozporządzenia, do skutecznego wnioskowania o przydział poza kolejnością wynikającą z listy, określonej liczby lokali uzyskanych w ramach budownictwa realizowanego przez Agencję lub zakupionych od innych podmiotów gospodarczych. Z uprawnienia tego dowódcy garnizonów mogli skorzystać jedynie wówczas, gdy Agencja pozyskiwała takie lokale. Natomiast, gdy Agencja nie dysponowała lokalami z nowego budownictwa lub zakupu, dowódcy garnizonów nie mogli skorzystać z takiego uprawnienia. W takich wypadkach uprawnienia dowódców garnizonu ograniczały się do wskazanych uprawnień z § 17 ust. 1, a także w § 14 ust. 5 rozporządzenia. Tak więc z przepisów tych nie wynikał obowiązek Agencji do pozyskiwania lokali określonych w § 11 ust. 1 pkt 1 i 2. Ponadto decyzje, których stwierdzenia nieważności domagał się skarżący wydane zostały przez organ bez powoływania się w ich podstawie prawnej na przepisy wskazanego wyżej rozporządzenia. A zatem, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, badając ich legalność, czynił to w oparciu o przepisy, które legły u podstaw ich wydania. Analiza akt administracyjnych sprawy nie wykazała, ażeby K. C. wycofał kiedykolwiek, złożony w 1991 r. wniosek o przydział osobnej kwatery stałej, dlatego też organ nie został zwolniony przez skarżącego z obowiązku wynikającego z art. 22 powołanej ustawy – tj. przyznania skarżącemu kwatery stałej. Natomiast badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd I instancji nie stwierdził, ażeby decyzja Dyrektora Oddziału Terenowego WAM w Ł. z dnia [...] listopada 1997 r. nr [...] oraz utrzymująca ją w mocy decyzja Dyrektora Oddziału Rejonowego WAM w B. z [...] kwietnia 1998 r. nr [...], wydane zostały z rażącym naruszeniem zastosowanych w sprawie przepisów prawa. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, że wskazane wyżej decyzje wydane zostały bez podstawy prawnej, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę go nie podzielił, bowiem choć istotnie w decyzji nr [...] z dnia [...] listopada 1997 r. organ nie wskazał w jej podstawie prawnej, tj. art. 24 ust. 1 powołanej ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, to jednak nie można uznać, że decyzja wydana została "bez podstawy prawnej", bowiem organ odwoławczy, rozpoznając odwołanie skarżącego od decyzji nr [...], konwalidował niejako uchybienie organu pierwszej instancji i wskazał w uzasadnieniu decyzji na powołany wyżej art. 24 ust. 1 ustawy jako ten przepis, który stanowił podstawę prawną wydanej decyzji. Ponadto fakt powołania się przez organ administracji w decyzji na przepisy niewłaściwe w sprawie nie stanowi przesłanki do uznania przez Sąd, że nastąpiło naruszenie prawa w stopniu istotnym dla rozstrzygnięcia, jeżeli z okoliczności sprawy wynika, że organ administracji mógł wydać zaskarżoną decyzję, mając do tego podstawę w innym przepisie tej samej ustawy. Oczywiście nie oznacza to, że decyzja nie jest wadliwa, jednakże jej wadliwość nie ma charakteru kwalifikowanego. Wojewódzki Sąd nie podzielił również zarzutów skarżącego odnośnie wystąpienia w decyzjach przesłanki z art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a. Faktem jest, na co zwrócił uwagę organ, że kwestionowane decyzje nie pozbawiły skarżącego prawa do kwatery, lecz mu tę kwaterę przyznały. Tak więc nie można przyjąć, że realizacja uprawnienia skarżącego do otrzymania kwatery stałej wywołałaby czyn zagrożony karą. Decyzje te nie zostały również wydane z obrazą art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a., bowiem przepis ten może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji jedynie wtedy, gdy przepis prawa materialnego wyraźnie stanowi, że określona w nim wadliwość decyzji powoduje jej nieważność. Odpowiadając zaś na zarzuty skarżącego odnośnie nierespektowania przez organ wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 14 października 2002 r. o sygnaturze akt U 4/01, to Sąd nie podzielił również tego zarzutu, bowiem wyrok ten dotyczył rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 28 kwietnia 2000 r. w sprawie administrowania kwaterami i lokalami mieszkalnymi przez Wojskową Agencję Mieszkaniową (Dz.U. Nr 40, poz. 471 ze zm.), które nie obowiązywało jeszcze w momencie orzekania przez organy o przydziale skarżącemu kwatery stałej. Sąd uznał za słuszne stanowisko organu dotyczące odmowy przeprowadzania wnioskowanego przez skarżącego postępowania dowodowego, w tym przesłuchania w charakterze świadka T. S., zwłaszcza w sytuacji, gdy w momencie wydawania przez organ zaskarżonej decyzji, funkcjonowało w obrocie prawnym prawomocne postanowienie Prokuratora Wojskowej Prokuratury Garnizonowej w B. z dnia [...] lutego 2002 r., sygnatura akt [...], o umorzeniu dochodzenia. Z postanowienia tego wynikało w sposób jednoznaczny, że decyzja nr [...] i [...] była realizacją wniosku skarżącego z 1991 r. Tym samym niezasadny był zarzut naruszenia art. 271 k.k. Sąd zbadał również zarzuty skarżącego odnośnie pozostałych postanowień wydawanych przez organ w trakcie całego postępowania administracyjnego, związanego z wnioskiem K. C. o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] i utrzymującej ją w mocy decyzję nr [...] i uznał argumentację organu za prawidłową. Odnosząc się zaś do wniosku złożonego przez skarżącego na rozprawie, a dotyczącego jego wniosku z dnia [...] kwietnia 2009 r., skierowanego do Ministra Sprawiedliwości to pozostaje on bez wpływu na rozpoznawaną sprawę. Skierowany był bowiem do organu nie zaś do Sądu, a ponadto z jego daty wynika, że nie był znany organowi przed datą wydania zaskarżonej do Sądu decyzji. Odnośnie pisma skarżącego, również złożonego na rozprawie, będącego kserokopią pisma Prezesa WAM do skarżącego z dnia [...] kwietnia 2009 r. nie ma ono znaczenia, bowiem dotyczy postępowania zażaleniowego na postanowienie z dnia [...] lutego 2009 r. o odmowie sprostowania omyłki w decyzji Dyrektora Oddziału Rejonowego WAM w B. nr [...] z [...] kwietnia 1998 r. Postanowienie to również nie było znane w momencie wydawania zaskarżonej decyzji. Od powyższego wyroku złożono, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., skargę kasacyjną, w której zarzucono naruszenie przepisów postępowania, gdyż uchybienia te miały istotny wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, gdyż łącznie to spowodowało naruszenie następujących przepisów: 1) art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z § 11 ust. 3 rozporządzenia MON (Dz.U. z 1996 r. Nr 65, poz. 320.), 2) art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 238 § 1 k.p.a. i art. 247 k.p.a., 3) art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 2 pkt 2 k.p.a., art. 238 k.p.a. i art. 247 k.p.a., 4) art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a w związku z art. 80 k.p.a. i 247 k.p.a., 5) art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a w związku z art. 111 § 1 k.p.a. i 15 k.p.a., 6) art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., 7) art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 138 § 1 k.p.a., 8) art. 22 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych (Dz.U. z 1995 r. Nr 86, poz. 433.) w związku z art. 83 ust. 1 pkt 1b tej samej ustawy i art. 7 k.p.a. oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., 9) art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 7 k.p.a.; art. 8 k.p.a.; art. 9 k.p.a.; art. 12 § 2 k.p.a. i art. 83 ust. 1 pkt 1b ustawy o zakwaterowaniu (Dz.U. z 1995 r. Nr 86, poz. 433.), 10) art. 106 § 4 p.p.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a., 11) § 33 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej (Dz.U. z 1996 r. Nr 65, poz. 320) w związku z art. 26 ustawy o zakwaterowaniu (Dz.U. z 1995 r. Nr 86, poz. 433.), art. 7 k.p.a. i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., 12) art. 24 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych (Dz.U. z 1995 r. Nr 86, poz. 433) w związku z § 16 ust. 2 rozporządzenia MON (Dz.U. z 1996 r. Nr 65, poz. 320.) i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., 13) art. 113 § 1 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 107 §1 k.p.a. i 113 § 1 k.p.a., 14) art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. lub art. 145 § pkt 1c p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a., 15) art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., art. 134 § 2 p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. w związku z art. 139 k.p.a. i art. 138 § 2 k.p.a., 16) art. 3 § 2 pkt 4 i art. 141 § 4 p.p.s.a w związku z art. 26 § 1 k.p.a. oraz art. 24 § 3 k.p.a., 17) art. 135 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 36 § 1 k.p.a. art. 76 § 3 k.p.a., art. 252 k.p.c. art. 78 § 1 k.p.a., art. 139 k.p.a., 18) art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 230 k.p.c. lub 81 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. lub art. 77 § 4 k.p.a., 19) art. 135 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 252 k.p.c., art. 238 § 1 k.p.a. i art. 247 k.p.a. i 15 k.p.a., 20) art. 3 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 15 k.p.a. 77 § 1 k.p.a. i 78 § 1 k.p.a. wraz z art. 139 k.p.a., 21) art. 145 § 1 pkt 2 lub pkt 3 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 75 § 1 k.p.a.; art. 78 § 1 k.p.a.; art. 81 k.p.a., 22) art. 145 § 1 pkt 2 lub pkt 3 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 232 k.p.c., 23) art. 145 § 1 pkt 2 lub pkt 3 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 7 k.p.a. i 8 k.p.a. oraz 156 § 1 pkt 2 k.p.a., 24) art. 106 § 3 i § 5 p.p.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a. wraz z art. 252 k.p.c., 25) art. 106 § 3 i § 4 p.p.s.a. wraz z art. 64 § 1 i 3 p.p.s.a. a także art. 135 p.p.s.a., 26) art. 113 § 1 p.p.s.a., 141 § 4 p.p.s.a i art. 135 p.p.s.a. w związku z art. 230 k.p.c., 27) art. 113 § 1 p.p.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 273 § 3 p.p.s.a., 28) art. 134 § 2 p.p.s.a. i 106 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 76 § 3 k.p.a. i 78 § 1 k.p.a., 29) art. 145 § 1 pkt 2 i art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. oraz art. 31 ust. 2. art. 32 ust. 1 i ust. 2; art. 75 Konstytucji RP. Mając powyższe na uwadze, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpatrzenia. Z bardzo obszernego uzasadnienia skargi kasacyjnej, wynika, iż skarżący nie zgadza się z wyrokiem Sądu, bowiem uważa, iż do uruchomienia sankcji w niniejszej sprawie doszło w wyniku naruszenia zasady kolejności przydziału i przed zrealizowaniem wniosku o wypłacenie ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnacje z kwatery jak stanowi art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz.U. z 1995 r. Nr 86, poz. 433.) Sąd naruszył art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a, uznając pismo z 3 lipca 1997 r. za wniosek sporządzony na podstawie § 11 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia MON (Dz.U. z 1996 r. Nr 65, poz. 320). W obiegu prawnym w związku z prawem do przydziału kwater wymienionych § 11 ust. 2 pkt 3 cyt. rozporządzenia mógł funkcjonować wyłącznie wniosek właściwego dowódcy garnizonu wskazanego w § 11 ust. 3 tegoż rozporządzenia. Wniosek z 1997 r. został przez WAM pominięty z rażącym naruszeniem prawa, co potwierdza treść decyzji [...], iż z powodu bezzasadności wniosku odwołującego z dnia [...] lipca 1997 r. nie mógł być on zrealizowany. Natomiast powodów jego odrzucenia skarżący nigdy nie otrzymał. Zamiast zawiadomienia – w decyzji [...] zamieszczono odmowę jego wydania, która nie spełnia kryteriów zawiadomienia (art. 247 k.p.a.). Z tego samego powodu Sąd naruszył także art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., gdyż nierozpoznanie wniosku z [...] lipca 1997 r. przez organ, jak wymaga art. 238 i 247 k.p.a., jest naruszeniem tych przepisów, zaś dalsze procedowanie w oparciu o odrzucony wniosek jest już rażącym naruszeniem prawa, gdyż takie stanowisko jest naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Ponadto w decyzji pierwotnej nr [...] doszło do zmanipulowania treści wniosku z [...] lipca 1997 r. co jest przedmiotem skargi z dnia [...] czerwca 2009 r. (załącznik nr 2). Wniosek z 1997 r. z powodu jego nieoddalenia pozostał w obiegu prawnym i utracił moc dopiero w dniu [...] maja 2001 r. w związku ze zrealizowaniem w tym dniu przez Agencję, prawa skarżącego do kwatery, poprzez wypłatę ekwiwalentu pieniężnego o czym dowódca garnizonu nie został poinformowany zawiadomieniem, lub zwrotem wniosku po jego rozpatrzeniu zgodnie z wojskową zasadą drogi służbowej. Sąd błędnie dokonał przedstawienia stanu sprawy w związku z naruszeniem przez organ art. 80 k.p.a., gdyż w aktach nie ma zawiadomienia dotyczącego wycofania przez WAM wniosku K. C. o ekwiwalent pieniężny, brak jest w aktach dokumentu "zawieszającego" przez organ realizację wniosku nr [...], gdyż Agencja nie ma uprawnień do zawieszania funkcjonowania aktu prawnego jakim jest rozporządzenie MON (Dz.U. z 1996 r. Nr 65, poz. 320) zawierające § 16 ust. 2. Jest natomiast pismo nr [...] z [...] października 1996 r. (załącznik nr 3), które potwierdza, iż wniosek o ekwiwalent nie miał wpływu na kwestię przydziału. Tym samym stan faktyczny opisany przez organ, iż po wycofaniu wniosku przysługiwało stronie ponowne prawo do kwatery nie ma uzasadnienia w aktach sprawy i jest błędną okolicznością wywiedzioną dla utrudnienia ustalenia podstawy przydziału. Ponadto w tej sytuacji pismo z [...] października 1996 r. poprzez zgodność pozycji skarżącego kasacyjnie z listą kolejności przydziałów z 1998 r., na którym strona ma także 22 pozycję wskazuje na to, iż przydzielona kwatera była pierwszą i jedyną od 1991 r., zaś powód dlaczego wybór i późniejsze sankcje spadły na stronę, wyjaśnia pismo z dnia [...] stycznia 1998 r. (załącznik nr 4) informujące o konieczności opuszczenia budynku internatowo-hotelowego ze względu na rozpoczęcie remontu kapitalnego, a Agencja w rzeczywistości postanowiła go zlikwidować. Organ I instancji wydał decyzję nr [...] o przydziale kwatery bez wpisanej podstawy prawnej wymaganej art. 7; art. 8 i art. 9 k.p.a., czyli bez precyzyjnej i jednoznacznej podstawy zawartej w rozporządzeniu MON (Dz.U. z 1996 r. Nr 65, poz. 320.). Natomiast przed wydaniem decyzji [...] organ z B. ostrzegał stronę (na tydzień przed przydziałem), iż dokona przydziału poza prawem jeśli K. C. nie wycofa wniosku, które to cofnięcie wiązałoby się z utratą prawa do zakwaterowania odpłatnego w pomieszczeniach WAM, uczących się w liceach ogólnokształcących w Ł. dzieci skarżącego. Ta sytuacja spowodowała, iż pismem z dnia [...] grudnia 1997 r. K. C. wystąpił o uzupełnienie decyzji a Sąd dokonał błędnej kwalifikacji tego pisma uznając je jedynie za pismo wyrażające niezadowolenie strony, które organ uznał za odwołanie. Tak błędna kwalifikacja jest naruszeniem zasady kontroli administracji i złym przedstawieniem stanu sprawy. Jednocześnie nowo powstała decyzja [...] posiada w tej sytuacji wadę wynikającą z art. 15 k.p.a. Dlatego niezasadny jest pogląd Sądu, iż konwalidowanie decyzją [...] uchybienia w postaci braku podania podstawy prawnej w decyzji [...] wynika z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., gdyż jest on nie tylko niezgodny z treścią tego zapisu, ale przede wszystkim nie doszło do uzdrowienia decyzji nr [...]. Odnosząc się do oceny faktycznej Sądu, iż pisma z dnia [...] sierpnia 1997 i dnia [...] września 1997 r. zapowiadające przydział poza listą kolejności są pismami informacyjnymi, należy uznać, iż taka opinia narusza art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 80 k.p.a., gdyż jest sprzeczna z materiałem dowodowym sprawy. Zarówno z decyzji [...] jak i z decyzji [...] nie wynika, by przydziału dokonano poza listą kolejności przydziałów, czego pisma dotyczyły, a zatem wyklucza to informacyjny ich charakter, ale także z drugiej strony w tych pismach nie ma informacji, że do decyzji zostaną wpisane fikcyjne podstawy przydziału. Sąd nie ustalił związku pomiędzy pismami, a przydziałem odrzucając więź czasową i merytoryczną, nie zwrócił uwagi na fakt, iż protokolarne przyjęcie kwatery powodowało równoczesne unieważnienie wniosku o ekwiwalent, bo ustawa nie dopuszczała możliwości w takiej sytuacji jego realizacji, zaś nieprzyjęcie kwatery i oczekiwanie na ekwiwalent było związane ze zwolnieniem WAM od obowiązku zakwaterowania tymczasowego w miejscu wykonywania obowiązku służbowego i zakwaterowania stałego w poprzednim miejscu zamieszkania. Sąd twierdząc, iż strona nie wycofała wniosku z powodu pism, gdy (strona) oczekiwała na realizację wniosku złożonego na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 2 tej ustawy powodowało u Agencji obowiązek wynikający z art. 22 ww. ustawy – popełnił błąd, gdyż właściwym obowiązkiem Agencji było w tym przypadku postępowanie zgodnie z rozporządzeniem MON, jedynym w tym czasie przepisie wykonawczym dotyczącym przydziału kwater. Jednocześnie Sąd naruszył art. 22 ww. ustawy poprzez przyjęcie stanowiska polegającego na uznaniu, iż przepisy tego artykułu zezwalają na obejście przepisów wykonawczych zawartych w akcie niższej rangi jakim jest rozporządzenie MON oraz przez uznanie go jako dokładną tym samym zgodną z art. 7 k.p.a. podstawę przydziału. Proste zestawienie listy kolejności przydziału kwater w garnizonie Ł., na której K. C. zajmuje 22 pozycję w momencie przydziału kwatery, co nigdy przez żaden organ WAM nie zostało zakwestionowane, z decyzją [...] stwierdzającą, iż przydziału dokonano na podstawie kolejności wynikającej z tej listy dowodzi, że decyzja przydziału posiada wadę. Wnioskiem z grudnia 2006 r. skarżący kasacyjnie wystąpił o stwierdzenie nieważności tej decyzji oraz o podanie podstawy prawnej przydziału wraz z trybem, w którym została ta decyzja wydana, ponieważ tylko w ten sposób jest możliwe ustalenie czy przydział był zgodny z tym rozporządzeniem, a zarazem i art. 24 ust. 1 pkt 1 ustawy o zakwaterowaniu (Dz.U. z 1995 r. Nr 86, poz. 433). Organy zarówno I jak i II stopnia w postępowaniu wznowieniowym tej czynności zawartej we wniosku nie wykonały, czym naruszyły art. 7, art. 8 i 9 k.p.a., a nade wszystko art. 12 § 2 k.p.a. uchylając się od podania prawdy. Pomimo tej wady Sąd uznał, iż są one zgodne z prawem, gdyż jeśli w postępowaniu pierwotnym organ ich nie powoływał to obecnie też nie musi, bo każdy przydział kwatery jest zgody z art. 24 ust. 1 pkt 1. W związku z powyższym, jest błędnym poglądem stanowiącym zaprzeczenie istoty postępowania wznowieniowego. Sąd także nie podał w wyroku podstawy prawnej wynikającej z rozporządzenia o co wnosiła strona we wniosku o unieważnienie decyzji. Sąd dokonał naruszenia art. 106 § 4 p.p.s.a. w związku z wyrokiem tego Sądu z dnia 12 czerwca 2006 r. sygn. akt IV SA/Wa 501/06 jak i wyrokiem o sygn. akt II SA/WA 1493/08 uznającym, iż w postępowaniu wznowieniowym jest niedopuszczalna ocena uprzednio istniejących i znanych organowi okoliczności faktycznych. Sąd oceniając postępowanie wznowieniowe dokonał rażącego naruszenia prawa, gdyż uznał za zgodne z prawem obie decyzje obarczone wadą dyskwalifikującą je w postępowaniu wznowieniowym, co stanowi odstępstwo od zasady ustalenia prawdy obiektywnej. A ponadto uznał w wyroku stan faktyczny i prawny za inny niż jest w decyzjach wydanych w wyniku wznowienia, a mianowicie że do przydziału doszło na podstawie wyłącznie wniosku z 1991 r. Taka ingerencja Sądu jest niedopuszczalna. Sąd naruszył § 33 rozporządzenia MON uznając, iż w przypadku realizacji wniosku z 1991 r. sporządzonego pod rządami starej ustawy, dodatkową podstawą przydziału zawartą w decyzji [...] jest art. 26 ustawy o zakwaterowaniu sił zbrojnych obowiązujący od 1995 r. W dniu przydziału, tj. [...] listopada 1997 r. obowiązywały przepisy przejściowe, zawarte w wydanym w dniu 26 maja 1996 r. przez MON rozporządzeniu, wobec czego miał zastosowanie przepis z § 33 ww. rozporządzenia stanowiący, iż postanowienie dające K. C. szóstą normę mieszkalną co potwierdza powierzchnia mieszkalna 56,6 m2 wpisana do wniosku o przydział kwatery z 1991 r., potwierdzona podpisem i pieczęcią herbową Jednostki Wojskowej [...] G. będącej wtedy organem kwaterunkowym, którego następcą prawnym jest obecnie WAM – podlega wykonaniu. Natomiast przydzielona kwatera odpowiadała wielkości 5 norm mieszkalnych co znaczy, iż dokonano przydziału bez podstawy prawnej mylnie przyjmując, iż zastosowanie w tym przypadku miał wyłącznie art. 26 ustawy o Zakwaterowaniu Sił Zbrojnych, który ani razu w decyzji [...] i [...] nie jest wymieniony. Natomiast pomiędzy datą wydania postanowienia przez Dowódcę [...] Okręgu Wojskowego z 1982 r. nadającego skarżącemu szóstą normę mieszkalną przed przydziałem kwatery w garnizonie G. co miało miejsce w dniu [...] grudnia 1982 r., a złożeniem wniosku o przydział kwatery w garnizonie Ł. nie utracił on żadnej z norm mieszkalnych, nie utracił ich także do dnia przydziału kwatery w Ł. co miało miejsce w dniu [...] listopada 1997 r. Ponadto w tej kwestii, w aktach sprawy nie ma żadnego dokumentu potwierdzającego utratę normy, podczas oczekiwania z powodu od żołnierza niezależnego, w warunkach gorszych od normalnych (tymczasowych – 7 letnich), na realizację jego prawa do kwatery. Sprawa 6 normy mieszkalnej i niezwłoczności wykonania wniosku, w związku z oświadczeniem strony w ramach prowadzonego postępowania, stanęła przed organem I stopnia co potwierdza pismo organu II stopnia nr [...] z [...] stycznia 2008 r. i została ponowiona przed organem II stopnia bezpośrednio w odwołaniu, zaś obie decyzje podobnie jak i wyrok nie odniosły się do prawa strony do szóstej normy, którą utraciła po otrzymaniu ekwiwalentu pieniężnego w 2001 r. Tym samym Sąd zaakceptował niewyjaśnienie stanu faktycznego przez organ, który naruszył art. 7 k.p.a. Wyjaśniono, iż organ pisząc o dodatkowej normie żony z [...] maja 1998 r. miał wiedzę, iż nie ma ona żadnego związku z przydziałem, bo strona o tę normę nie występowała. Organ pominął natomiast fakt, iż gdyby strona kwaterę w listopadzie 1997 r. przyjęła to z dniem uzyskania dodatkowej normy mieszkalnej przez żonę miała prawo do wystąpienia z ponownym wnioskiem o przydział kwatery o metrażu odpowiadającym siedmiu normom mieszkalnym. Sąd naruszył art. 24 ust. 1 pkt 1 ustawy o zakwaterowaniu poprzez przyjęcie, iż Agencja może dokonać na wniosek żołnierza przydziału kwatery w innej kolejności, niż wynika ona z listy kolejności przydziałów. Zaś Agencja ma obowiązek dokonywania przydziałów w czterech wskazanych trybach zdefiniowanych poprzez: § 11 ust. 3, § 14 ust. 6, § 16 ust. 2 i § 17 ust. 1 rozporządzenia stanowiących jednocześnie prawną podstawę przydziału – zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy. W niniejszej sprawie żaden z trybów przydziału nie miał zastosowania. Każdy przydział niewynikający z kolejności zgłoszonych wniosków, co jest równoznaczne z kolejnością na liście przydziałów, jest niezgody z art. 24 ust. 1 pkt 1 ustawy o zakwaterowaniu (Dz.U. z 1995 r. Nr 86, poz. 433), a tym samy jest obarczony błędem z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, nie był możliwy przydział na podstawie wniosku z 1991 r. jeśli w dniu sporządzenia decyzji [...] poprzedzało go na liście kolejności przydziału 21 osób, a ów przepis wymagał by w momencie przydziału nikt go nie poprzedzał. Sąd odstępując od wskazania przez organ podstawy wznowienia zawartej w rozporządzeniu, co miało być istotą tego postępowania rozpoczętego wnioskiem z grudnia 2006 r. oparł się ma niepełnym materiale i wadliwie przedstawił stan sprawy, co jest naruszeniem art. 113 § 1 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. Dlatego także i Sąd nie określił zgodnie z celem postępowania wznowieniowego na jakiej podstawie przepisu wykonawczego został wykonany tzw. "przydział" kwatery. Sąd utracił kontrolę nad klasyfikacją przydziałów z podziałem chociażby na: w oparciu o listę przydziałów lub poza nią. Sąd dokonując oceny decyzji Prezesa WAM z dnia [...] marca 2008 r. nie spostrzegł, iż przywołany przez Prezesa WAM art. 107 § 1 k.p.a. powinien być wykonany w trybie art. 113 § 1 k.p.a. Jeśli nie został, bo nie można było wpisać, że podstawą przydziału jest wniosek strony sporządzony na podstawie § 11 ust. 1 pkt 2 i 3 – bo ten przepis nie ma związku z przydziałem, to Sąd uznając, iż decyzje nie naruszyły art. 107 § 1 k.p.a. naruszył art. 3 § 1 p.p.s.a. Zaś rażącym naruszeniem art. 107 § 1 k.p.a. jest odmowa uznania przez organy przepisów wykonawczych stanowiących o istocie podstawy prawnej, dlatego Sąd akceptując dotkniętą wadą art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decyzję Prezesa WAM i pozostawiając ją w obiegu, naruszył art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. lub art. 145 § 1 pkt 1c w związku z art. 151 p.p.s.a. Należało zatem wyjaśnić dwie różne sprzeczne z sobą, podstawy przydziału wymienione w decyzji [...], którymi miałoby być z jednej strony pismo Prezesa WAM nr [...], a drugiej wniosek skarżącego z 1991 r. Postępowanie miało uwzględnić wniosek dotyczący powołania na świadka tej samej osoby, która podpisała pismo [...] (rzekomy przydział poza kolejnością) oraz decyzję [...] (rzekomy przydział na podstawie listy kolejności) na okoliczność sporządzenia tych dokumentów. Nade wszystko należało rozstrzygnąć prawdziwość decyzji [...] poprzez wyjaśnienie – wskazanego decyzją [...] tekstu stwierdzającego, iż przydział ten: "nastąpił zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, na podstawie listy kolejności przydziału kwater dla garnizonu Ł. Tym samym przedmiotowa decyzja stanowiła realizację złożonego w 1991 r. wniosku żołnierza o przydział kwatery". Postępowanie nie zostało przeprowadzone pomimo uznania poprzedniej decyzji Prezesa WAM w jego kolejnej decyzji jako organu I stopnia za niezgodną z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Sąd uznając, iż decyzja [...] nie wymaga wykonania naruszył art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., gdyż dysponował materiałem dowodowym potwierdzającym, iż uzasadnienie decyzji [...] jest sporządzone z rażącym naruszeniem art. 7 k.p.a., bo jest niezgodne z listą kolejności przydziałów (akta sprawy), na którą się organ powołuje jako na podstawę przydziału. Ponadto znane były Sądowi cele tego postępowania zawarte we wnioskach o wznowienie przekazanych do organu w grudniu 2006 r. jak i znana Sądowi była okoliczność dotycząca potwierdzenia faktu przez Prezesa WAM o konieczności stosowania art. 7, 77 i 80 k.p.a. w prowadzonym postępowaniu – czego organ nie wykonał. Decyzja MON [...] nie naruszała żadnego prawa jak i interesu społecznego z tego powodu wydanie przez Prezesa WAM i Ministra MON decyzji odmawiających jej wykonania jest działaniem na niekorzyść strony w związku z art. 139 k.p.a. Odmawiając wykonania decyzji [...] korzystnej dla strony, Prezes WAM uprawdopodobnił istnienie okoliczności, o których stanowi art. 24 § 3 k.p.a. Przychylenie się przez Sąd do twierdzenia przeciwnego polegającego na akceptacji obu postanowień odmawiających wyłączenia obu Prezesów WAM jest wadą nieobjęcia kontrolą działalności organu i wadliwego przedstawienia stanu sprawy. Wyrok WSA w Warszawie narusza art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez negację aktualnej i ważnej ze względu na wagę rzeczy osadzonej decyzji nr [...] z dnia [...]listopada 2007 r. wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. przez Ministra Obrony Narodowej potwierdzającego, iż decyzje pierwotne, którymi dokonano przydziału nie posiadają podstawy prawnej, za które Minister MON uznał te przepisy, które występują w jego rozporządzeniu, gdyż innych spełniających art. 7, art. 8 i 9 k.p.a. przepisów nie ma. Rozstrzygnięcie zawarte w decyzji [...] jest dla strony korzystne, gdyż eliminuje z postępowania dowolną interpretacje art. 24 ust. 1 pkt 1 ustawy o zakwaterowaniu i nie powoduje przeciągania sprawy. Ponadto decyzja ta stwierdza, iż zawarte w obu decyzjach pierwotnych ([...]i [...]) sformułowania mające mieć związek z podstawą przydziału takiego związku nie mają. Natomiast uznane przez Sąd za zgodnymi z prawem decyzji powstałych po ukazaniu się decyzji [...], które tym samym sformułowaniom zawartym w decyzji [...] i [...] przypisują moc podstawy prawnej, jest działaniem niezgodnym z art. 139 k.p.a. i stanowi o wadliwości wyroku. Wszystkie niewykonane postępowania dowodowe przez ograny, których decyzje Sąd uznał za zgodne prawem są zaprzeczeniem decyzji [...] i działają na niekorzyść strony. Ponadto takie stanowisko Sądu spowodowało, iż Sąd zamknął także drogę do rozpatrzenia wniosku strony z dnia [...] czerwca 2008 r., który miał dowieść, iż zawarta w postanowieniu podstawa Prokuratora Prokuratury Garnizonowej w B. z dnia[...] lutego 2002 r. nie ma wartości dowodowej w sprawie o naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W postanowieniu prokurator powołał się na nieistniejącą podstawę prawną przydziału czego dowodzi lista kolejności przydziałów, co również potwierdza postanowienie Prokuratora Prokuratury Okręgowej w P. z [...] marca 2007 r. Wniosek ten był ścisłą kontynuacją decyzji [...], poprzez dowód z dokumentu – będący w posiadaniu organu, którego wbrew art. 75 § 1 k.p.a. i działając sprzecznie z prawem nie włączył go do akt sprawy, naruszając art. 77 § 1 k.p.a. Nierozpatrzenie wniosku spowodowało, iż akta sprawy zawierają dokument, który nie może w sensie pozytywnym przyczynić się do wyjaśnienia sprawy z uwagi na niezgodną z prawdą jego treść, a zatem zaskarżona decyzja oparta na takim dokumencie jest nie do zaakceptowania w praworządnym państwie prawa. Stanowisko Sądu utrzymujące decyzję MON będącą zaprzeczeniem rozdziału 4 k.p.a. poprzez świadome odrzucenie materiału dowodowego oraz oparcie się na dokumencie oczywiście nieprawdziwym jest naruszeniem prawa. Sąd nie zwrócił uwagi, iż organ wniosek dowodowy otrzymał i miała możność wypowiedzenie się co do niego. Nie jest merytoryczną wypowiedzią stanowisko organu, który wskazał na materiał dowodowy w postaci postanowienia prokuratury podległej Ministrowi Obrony Narodowej nie spełniającego kryteriów art. 11 p.p.s.a., gdyż to postanowienie nie jest prawomocnym wyrokiem skazującym, ale spełnia kryteria art. 76 § 3 k.p.a., bo jest dokumentem urzędowym wymagającym kontr dowodu. Uznanie zatem w decyzji [...] owego postanowienia, za dokument względem którego organ administracji publicznej (czyli Minister Obrony Narodowej) nie jest uprawniony do kwestionowania ustaleń organów śledczych jest błędem. Przeprowadzenia wniosku dowodowego o co wnosiła strona z dokumentu czego nie wykonał organ II instancji mogłoby tylko potwierdzić, tezę przeciwną do tej jaką w sposób uznaniowy obecnie prezentuje organ. Wniosek z dokumentu, był poprzedzony odrzuconym przez organ I instancji wniosku o dowód z zeznania świadka, w którym wszystkie te dowody musiały by być użyte, tym samym Sąd naruszył art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a w związku z ciągłością wniosków dowodowych z uwzględnieniem art. 15 k.p.a. Sąd akceptując naruszenie art. 75 § 1 k.p.a. wraz z art. 78 § 1 k.p.a. przez uznanie za zasadne odrzucenie dowodu ze świadka spowodował uniemożliwienie potwierdzenia faktu, iż świadek jako organ II stopnia wpłynął na decyzję organu I instancji poprzez działanie niezgodne z prawem czym w tym przypadku był pisemny rozkaz do organu I instancji, którego odmowa wykonania rodzi konsekwencje natury dyscyplinarnej. Konsekwencją powyższych naruszeń przez organ będzie dalsze naruszenie art. 15 k.p.a. Na uwagę zasługuje niedostarczenie przez Prezesa WAM dokumentów ze sprawy, na którą się powołuje; zakończonej wyrokiem z dnia 28 czerwca 2006 r., a mających rzekomo potwierdzić jakiekolwiek zeznania wskazanego świadka. Sąd zaś dokonując oceny faktycznej nie zwrócił uwagi, iż tak drastyczne posunięcie jest możliwe tylko jeśli organ dysponuje dokumentem wyjaśniającym status świadka. Brak takiego dokumentu zgodnie z treścią art. 232 k.p.c. w aktach tej sprawy może tylko oznaczać, że tego dokumentu w postępowaniach, na które powołuje się organ nie ma. Powyższy dowód z zeznań świadka miał dotyczyć naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w wyniku rażącego naruszenia prawa jak i braku podstaw prawnych. Obecne stanowisko Sądu, iż nie jest udowodniony fakt rażącego naruszenia prawa w decyzjach [...] i [...], ponieważ organ uniemożliwił zastosowanie art. 81 k.p.a. spowodowało, iż Sąd stawiając organ ponad prawem naruszył art. 145 § 1 pkt 2 lub pkt 3 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a w związku z art. 75 § 1 k.p.a., art. 78 § 1 k.p.a, 81 k.p.a. oraz art. 232 k.p.c. Fakt rażącego naruszenia prawa potwierdza sama decyzja [...]. Organ II instancji w celu uniemożliwienia wniesienia skargi od swej decyzji dążąc do legalizacji bezprawnego przydziału wydał decyzję ukrywającą kłopotliwą prawdę, poprzez wpis sprzeczny z art. 7 i 8 k.p.a., iż przydział nastąpił na podstawie listy kolejności przydziałów. Ponieważ wykonanie przydziału na skutek polecenia czy raczej rozkazu wewnętrznego WAM jest przeciwieństwem rozporządzenia MON (Dz.U. z 1996 r. Nr 65, poz. 320) dlatego decyzja jest obarczona wadą z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., co jest tym bardziej zasadne, iż decyzja [...] zawiera dwie podstawy przydziału – na podstawie list kolejności i poza nią, które są ze sobą sprzeczne i pomijając ich nieprawdziwość dyskwalifikują taką decyzje z obrotu prawnego jako wydaną wbrew zdrowemu rozsądkowi i zasadom logiki. Sąd nieuznając, iż rażącym naruszeniem art. 7 i 8 k.p.a. jest zamieszczenie fikcyjnych uzasadnień w decyzjach 166/97 i [...] co powoduje, iż decyzje takie posiadają wadę, o której stanowi art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. naruszył art. 145 § 1 pkt 2 lub pkt 3 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. W związku z wadą decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] polegającą na naruszeniu w niej art. 7, art. 8, art. 75 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. strona bezpośrednio do Sądu w dniu [...] lutego 2009 r. skierowała wniosek o przeprowadzenie dowodu z dwóch dokumentów przeciwko postanowieniu Wojskowej Prokuratury Garnizonowej w B. z dnia [...] lutego 2002 r. o sygn. akt [...] o umorzenie dochodzenia, na którym Minister Obrony Narodowej oparł swą decyzję. Wniosek ten podobnie jak poprzednie miał decydujące znaczenie dla sprawy poprzez dowiedzenie – czego jak wymaga art. 252 k.p.c. – strona dokonała, iż materiał zebrany przez MON jest oparty na nieprawdziwym dokumencie urzędowym. Sąd nie rozpatrzył wniosku naruszając art. 106 § 3 i § 5 p.p.s.a. wraz z art. 252 k.p.c. Ponadto wniosek ów był jak stanowi art. 64 § 1 i 3 p.p.s.a. jednocześnie skargą na naruszenie przez MON art. 238 k.p.a. w stosunku do wniosku z dnia [...] czerwca 2008 r., gdyż skarżący kasacyjnie nie otrzymał wymaganego prawem zawiadomienia z wyszczególnioną podstawą prawną o sprzeczności wniosku z 2008 r. z prawem. Tym samym Sąd naruszył zasadę praworządności działając na niekorzyść skarżącego także w zaskarżonym wyroku Sąd nie pochylił się nad faktem, iż postępowanie administracyjne o brak podstawy prawnej jeśli nie jest to wyłącznie kwesta art. 107 k.p.a. jest przede wszystkim postępowaniem dowodowym i nie może być traktowane uznaniowo, a organ wbrew prawu nie może blokować materiału dowodowego – jest oczywistym, iż wszystkie decyzje w tym postępowaniu zapadły wbrew art. 10 k.p.a. W zaskarżonym wyroku Sąd nie podał powodów nieodniesienia się do postanowienia Wojskowej Prokuratury Okręgowej w P., które w konfrontacji z postanowieniem Wojskowej Prokuratury Garnizonowej w B. i listą przydziału kwater wyklucza możliwość przydziału na podstawie § 16 ust. 2 rozporządzenia MON, czyli art. 24 ust. 1 pkt 1 ustawy o zakwaterowaniu twierdząc, iż prokurator dokonał takiego zapisu nieumyślnie, a do weryfikacji tego postanowienia w trybie instancyjnym nie doszło. Ponadto Sąd nie wyjaśnił dlaczego z dwóch równoważnych, ale sprzecznych z sobą postanowień Prokuratury Wojskowej, sporządzonych przez dwie różne Wojskowe Prokuratury, odmówił zaliczenia do materiału dowodowego postanowienia Wojskowej Prokuratury Okręgowej w P., a uznał za taki materiał postanowienie przeciwne w sytuacji, gdy żadne z nich nie miało wpływu na treść decyzji [...] jak i [...]. Decyzję wydano nie z zamiarem przydziału kwatery, ale z uwagi na likwidację internatu, dlatego też strona wystąpiła z wnioskiem o przesłuchanie świadka także i na tą okoliczność. Konsekwencją naruszenia art. 156 § 1 pkt 7 w decyzji [...] i [...] stało się naruszenie Konstytucji RP wobec strony poprzez uchybienie: art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, gdyż WAM zamieszczając w decyzjach [...] i [...] stwierdzenie "iż przydział nastąpił na podstawie listy kolejności przydziału co oczywiście jest przydziałem na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych (Dz.U. z 1995 r. Nr 86, poz. 433.) działał poza prawem, gdyż przydziału dokonano poza listą przydziałów i niezgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy, art. 31 ust. 2 Konstytucji RP poprzez przymuszenie K. C. do realizacji decyzji [...] i [...] wydanych bez podstawy prawnej poprzez zabranie mu uprawnienia do zakwaterowania tymczasowego w internacie, co jest znacznym utrudnieniem w wykonywaniu obowiązków służbowych, które dla dowódcy jednostki rozwiniętej (rozkaz MON nr pf 100/org. z 23 listopada 1990 r.) zgodnie z modelowym zakresem obowiązków służbowych dla tego typu jednostek obowiązującym w MON, trwają przez 24 godziny na dobę. Drugą formą przymusu do zrealizowania decyzji [...] i [...] była eksmisja jego rodziny z kwatery służbowej w tzw. zielonym (bo odstającym od cywilizacji) garnizonie, który był w fazie "rozformowania", a kwatera po eksmisji stała się pustostanem, art. 75 Konstytucji RP poprzez pozbawienie wszystkich członków rodziny dachu nad głową, gdyż ten sam organ, który miał wiedzę o wadzie decyzji [...] i [...] wystąpił równocześnie o eksmisje rodziny wraz z jej mieniem z mieszkania znajdującego w garnizonie G. w oparciu o art. 41 ust. 1 pkt 3 oraz art. 51 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz.U. z 1995 r. Nr 86, poz. 433), art. 32 ust. 2 Konstytucji RP, gdyż dyskryminacją w życiu społecznym jest utrudnianie wykonywania obowiązków zawodowych, zdobywania wiedzy i zabezpieczenia bezpiecznej egzystencji. Ponadto skarżący kasacyjnie był dyskryminowany poprzez zabranie mu praw do zakwaterowania tymczasowego jako jedynemu spośród innych osób na liście przydziałów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Ponadto pismem datowanym na dzień 21 października 2010 r. skarżący przedstawił nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych, w których m.in.: a) naruszenie prawa materialnego: – art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., przez jego niewłaściwe zastosowanie, gdyż Sąd wydał wyrok sprzeczny ze swymi ustaleniami, według których, żadna z wymienionych w rozporządzeniu MON (Dz.U. z 1996 r. Nr 85, poz. 320) podstaw prawnych przydziału nie miała w rozpatrywanej sprawie miejsca. Powyższe rozporządzenie zostało wydane na podstawie przepisu wykonawczego jakim jest art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy o zakwaterowaniu SZ RP (Dz.U. z 1995 r. Nr 86, poz. 433), tym samym wymienione tam podstawy przydziału oraz związane z nimi zasady procedowania wypełniały jedynie art. 24 ust. 1 pkt 1 ustawy o zakwaterowaniu (Dz.U. z 1995 r. Nr 86, poz. 433). Stanowisko Sądu, iż przydział niezgodny rozporządzenie może być zgodny z ustawą co powoduje, iż przepis z art. 24 ust. 1 pkt 1 ustawy (Dz.U. z 1995 r. Nr 86, poz. 433) staje się sprzeczny z jej art. 83 ust. 1 pkt 1 jest kwalifikowaną wadą prawną naruszającą art. 145 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a., zaś opinia Sądu o Agencji, iż ta została powołana do przydziałów kwater co powoduje, iż każdy jej przydział jest zgodny z prawem nie ma tu żadnego uzasadnienia, – art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez niewłaściwe zastosowanie, gdyż przydział nastąpił na podstawie § 11 ust. 1 pkt 2 i 3 rozporządzenia MON z dnia 27 maja 1996 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz.U. z 1996 r. Nr 65, poz. 320), który jednak nie jest jedną z czterech podstaw przydziału wyszczególnionych w tym rozporządzeniu. Powyższy fakt przydziału na podstawie § 11 ust. 1 pkt 2 i 3 potwierdza wyrok zapadły w sprawie o sygn. akt I OSK 270/10, w związku z którym Naczelny Sąd Administracyjny w przeszłości zawiesił obecne postępowanie. W wyroku tym Sąd ustalił, iż organ mając wiedzę o treści zapisu, celowo go zniekształcił, by mylnie podać stan faktyczny, a następnie mylnie zastosować przepis prawa. Mylne ustalenie stanu faktycznego polega na przyjęciu, iż wniosek strony z 3 lipca 1997 r. jest wnioskiem osoby, o której stanowi § 11 ust. 3 (Dz.U.z 1996 r. Nr 65, poz. 320), zaś mylne zastosowanie przepisów prawa polegało na przyjęciu, iż § 11 ust. 1 pkt 2 i 3 rozporządzenia MON to wymagana prawem podstawa "przydziału". W związku z powyższym, Sąd w swym wyroku uznał decyzje nr [...] pozbawioną podstaw prawnych wymaganych prawem za zgodną z prawem, czym naruszył art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. – art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię, uznając, iż nie jest rażącym naruszeniem art. 83 ust. 1 pkt 1 (po zmianie ustawy odpowiednik art. 83 ust. 1 pkt 1b) ustawy o zakwaterowaniu (Dz.U. z 1995 r. Nr 86, poz. 433) przydział niezgodny z rozporządzeniem (Dz.U. z 1996 r. Nr 65, poz. 320) wydanym na jego podstawie oraz, że taki przydział może być uznany za zgodny z samą ustawą o zakwaterowaniu, – art. 7, 8 i 9 k.p.a. jest błędna wykładnia pojęcia praworządności w sensie art. 7, prowadzenia postępowania w sensie art. 8 i udzielania wskazówek w sensie art. 9. Sąd uznał, iż może prowadzić w sposób odwrotny jak w przywołanych przepisach postępowanie i nie jest to naruszenie prawa. Sąd miał wiedzę wynikającą z akt sprawy, iż decyzja nr [...] została wydana w oparciu o oświadczenie niezgodne z prawdą, bo wpisana do niej podstawa prawna: "Przydział kwatery nastąpił zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, na podstawie listy kolejności przydziału kwater dla garnizonu Łódź" jest niezgodna z przedmiotową listą kolejności. Pomimo oczywistej w tym zakresie wiedzy, Sąd w wyniku błędnej wykładni art. 7, 8, 9 k.p.a. wydał wyrok, potwierdzający naruszenie zasad procedowania zawartych w k.p.a. – art. 26 ust. 1–3 ustawy o zakwaterowaniu (Dz.U. z 1995 r. Nr 86, poz. 433) jest jego niewłaściwe zastosowanie, do ustalenia przysługujących stronie norm mieszkalnych, gdyż podczas przydziału obowiązywał przepis przejściowy jakim jest § 33 rozporządzenia MON (Dz.U. z 1996 r. Nr 65, poz. 320), unormowanie zawarte w tym przepisie uprawniało stronę do otrzymania kwatery o sześciu normach mieszkalnych, a nie o pięciu jakie miała przydzielona kwatera, – przydział kwatery o zaniżonym metrażu jest rażącym naruszeniem art. 24 ust. 1 pkt 1 ustawy o zakwaterowaniu (Dz.U. z 1996 r. Nr 65, poz. 320), jak i § 33 rozporządzenia MON (Dz.U. z 1996 r. Nr 65, poz. 320). Naruszeniem przez Sąd prawa materialnego, tj. § 33 rozporządzenia MON jest jego błędna wykładnia, polegająca na stanowisku, iż ów przepis nie obowiązywał podczas wydawania decyzji [...] z dnia [...] listopada 1997 r., – § 16 ust. 2 rozporządzenia MON (Dz.U. z 1996 r. Nr 65, poz. 320) jest jego błędna wykładnia, polegająca na stanowisku, iż przydział poza listą kolejności jest zgodny z § 16 ust. 2 rozporządzenia MON, a ten jest zgodny z art. 24 ust. 1 pkt 1 (Dz.U. z 1995 r. Nr 86, poz. 433) ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, – art. 22 ust. 1 a nade wszystko art. 24 ust. 1 pkt 1 ustawy o zakwaterowaniu (Dz.U. z 1995 r. Nr 86, poz. 433), polega na ich niewłaściwym zastosowaniu, gdyż wykonawczym przepisem w sprawie przydziału kwater był art. 83 ust. 1 pkt 1 (Dz.U. z 1995 r. Nr 86, poz. 433) tej samej ustawy, dotyczący szczegółowych zasad i trybu administrowania kwaterami, jednocześnie wskazano, iż w wydanym na jego podstawie rozporządzeniu opublikowanym w Dz.U. z 1996 r. Nr 65, poz. 320, w § 10 ust. 1 pkt 1 wyjaśnione jest pojęcie administrowania, które obejmuje procedurę przydziału przez Agencję kwater. Niewłaściwe zastosowanie tych przepisów spowodowało przyjęcie przez Sąd błędnej wykładni co polegało na uznaniu, iż przydział kwatery niezgodny ze szczegółowym rozporządzeniem MON (Dz.U. z 1996 r. Nr 65, poz. 320) wydanym na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy o zakwaterowaniu SZ RP (Dz.U. z 1995 r. Nr 86, poz. 433), może być zgodny z art. 22 ust. 1 i art. 24 ust. 1 pkt 1 tej samej ustawy, to jest przepisami określającymi ogólne prawo do kwatery i można w ocenie Sądu zastąpić nimi szczegółowy przepis ustalający tryb i zasady przydziału kwater, – art. 83 ust. 1 pkt 1 (Dz.U. z 1995 r. Nr 86, poz. 433) jest przyjęcie błędnej wykładni, polegającej na stanowisku, iż możliwy jest przydział kwatery sprzeczny z przepisami zawartym w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 27 maja 1996 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz.U. z 1996 r. Nr 65, poz. 320), bo Agencja zamiast stosowania prawa ma nadrzędny obowiązek wynikający z art. 22 ustawy o zakwaterowaniu SZ RP (Dz.U. z 1995 r. Nr 86, poz. 433). Takie stanowisko Sądu rażąco narusza art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy o zakwaterowaniu SZ RP (Dz.U. z 1995 r. Nr 86, poz. 433), na podstawie którego wydano przedmiotowe rozporządzenie MON, – § 11 ust. 3 rozporządzenia MON (Dz.U. z 1996 r. Nr 65, poz. 320) przez jego niewłaściwe zastosowanie "co polegało na uznaniu, iż przypisany do tego przepisu zasób mieszkaniowy z określeniem jego wielkości w § 11 ust. 2 pkt 3 (Dz.U. z 1996 r. Nr 65, poz. 320) jest samodzielnym i wykraczającym poza art. 24 ust. 1 pkt 1 ustawy o zakwaterowaniu SZ RP (Dz.U. z 1995 r. Nr 86, poz. 433) sposobem realizacji prawa do kwatery, a organ wymieniony w § 11 ust. 3 rozporządzenia MON nie może korzystać ze swych uprawnień przed uzyskaniem zgody od Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, – art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez niewłaściwe zastosowanie zasady równości wobec prawa, gdyż uznał, iż tryb przydziału poprzez wniosek, o którym mowa w § 11 ust. 3 rozporządzenia MON (Dz.U. z 1996 r. Nr 65, poz. 320), wydanym na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy o zakwaterowaniu (Dz.U. z 1995 r. Nr 86, poz. 433) jest niezgodny z jej art. 24 ust. 1 pkt 1. Podobnie nie mieszczące się w kategoriach państwa prawa jest stanowisko organu utrwalone przez Sąd, iż jeśli jest nie wycofany wniosek o przydział kwatery, a Agencja uprzedzi swego klienta, że przydział odbędzie się poza rozporządzeniem, to taki przydział staje się zgodny z prawem, co miało wpływ na wynik sprawy, gdyż Sąd błędnie zastosował art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, uznając, iż WAM może działać poza obszarem regulacji prawnej, – art. 232 i art. 252 k.p.c. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, co polegało na odrzuceniu dwóch dowodów zgłoszonych przez stronę, którymi były: lista kolejności przydziału kwater dowodząca, iż do przydziału na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 1 nie doszło oraz postanowienie wojskowego nadzoru z dnia [...] marca 2007 r., które dowodzi, iż treść postanowienia z dnia [...] lutego 2002 r. jest sprzeczna z listą kolejności przydziału kwater. Tym samym strona wskazała właściwy dowód, dowodzący oświadczenia niezgodnego prawdą w dokumencie z dnia [...] lutego 2002 r., na którym Sąd oparł swe orzeczenie i powyższą okoliczność udowodniła. W związku z powyższym Sąd naruszył prawo materialne, tj. art. 232 k.p.c. i art. 252 k.p.c. poprzez ich błędną wykładnię, gdyż uznał dokument z dnia [...] lutego 2002 r. za dowód w sprawie, z pominięciem wydania postanowienia wymaganego art. 236 k.p.c., – art. 75 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a., przez jego błędną wykładnię, gdyż uznał, że wniosek niesprzeczny z prawem – dowód z dokumentu podlega odrzuceniu pomimo faktu, iż bez jego rozpatrzenia nie da się wyjaśnić oczywistej kwestii mającej decydujące znaczenie dla sprawy. Odrzuconymi przez organ w tej sprawie wnioskami związanymi z pozyskaniem dowodu jest wniosek strony skierowany do Prezesa WAM z [...] marca 2007 r., wniosek MON zawarty w jego decyzji nr [...] skierowany do prezesa WAM, wniosek strony z [...] czerwca 2008 r. skierowany do MON, wniosek strony z [...] lutego 2009 r. skierowany do Sądu, – art. 32 ust. 2 Konstytucji RP poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, gdyż bezpodstawnie odrzucił zasadny wniosek dowodowy wyjaśniający istotę sporu, co w sposób jednoznaczny wpłynęło na orzeczenie, – art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 k.p.a. przez jego błędną wykładnię, co polega na przyjęciu, iż odrzucenie przez MON wniosku o dowód z dnia [...] czerwca 2008 r., a następnie odrzucenie dowodu w postaci pisma organu nadrzędnego z P. z dnia [...] marca 2007 r. wchodzącego w skład całokształtu materiału dowodowego nie narusza prawa, gdyż Sąd w oparciu o inny materiał przeciwko któremu wniesiono dowody, dokonał rozstrzygnięcia w sprawie, a wniesione pisma nie są wypowiedzeniem się przeciw tym dowodom w sensie art. 81 k.p.a., – art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez jego błędną wykładnię, co polegało na uznaniu, iż osoba, o której stanowi § 17 ust. 1 rozporządzenia MON (Dz.U. z 1996 r. Nr 65, poz. 320) nie jest równa wobec prawa z innymi osobami, które złożyły wniosek o przydział kwatery, bo Agencja ma uprawnienia w stosunku do osoby objętej § 17 cyt. rozporządzenia do przydziału jej kwatery bez wymaganego prawem wniosku organu, o którym ten przepis stanowi; b) naruszenie przepisów postępowania: – art. 106 § 3 oraz art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. co miało istotny wpływ na wynik sprawy, jest brak stwierdzenia nieważności decyzji, którą "przydziału" kwatery dokonano na podstawie § 11 ust. 1 pkt 2 i 3 rozporządzenia MON z dnia 27 maja 1996 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz.U. z 1996 r. Nr 65, poz. 320), – art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż § 11 ust. 1 pkt 2 i 3 (Dz.U. z 1998 r. Nr 65, poz. 320), gdyż nie jest jedną z czterech podstaw przydziału kwatery wyszczególnionych w tym rozporządzeniu. Powyższy fakt przydziału na podstawie § 11 ust. 1 pkt 2 i 3 rozporządzenia MON (Dz.U. z 1996 r. Nr 65, poz. 320) potwierdza wyrok zapadły w sprawie sygn. akt I OSK 270/10, w związku z którym Sąd zawiesił w przeszłości obecne postępowanie. W wyroku tym Sąd ustalił, iż organ mając wiedzę o treści zapisu, celowo, a nie nieumyślnie go zniekształcił, w celu mylnego ustalenia stanu faktycznego, a następnie mylnego zastosowania przepisów prawa i z tych powodów odmówił wniesienia poprawki w trybie art. 113 § 1 k.p.a. dla tego zapisu. Mylne ustalenie stanu faktycznego polega na przyjęciu, iż wniosek strony z 3 lipca 1997 r. jest wnioskiem osoby, o której stanowi § 11 ust. 3 (Dz.U. z 1996 r. Nr 65, poz. 320), zaś mylne zastosowanie przepisów prawa polega na przyjęciu przez organ, iż § 11 ust. 1 pkt 2 i 3 rozporządzenia MON to dopuszczona prawem podstawa "przydziału". Nie ulega wątpliwości, iż naprawa decyzji w trybie art. 113 k.p.a. poprzez zastąpienie zapisu "§ 11 ust. 1 pkt 2 i 3" zapisem "§ 11 ust. 2 i ust. 3" rozporządzenia MON (Dz.U. z 1996 r. Nr 65, poz. 320) jest nie do wykonania, bo spowodowałaby to jej wewnętrzną sprzeczność, niezgodną z zasadami logicznego wnioskowania, – art. 3 § 1 i 106 § 4 ustawy p.p.s.a co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż Sąd wydał wyrok sprzeczny ze swymi ustaleniami, oparty na nieprawdziwej tezie, iż przydział zgodny z art. 24 ust. 1 pkt 1 ustawy o zakwaterowaniu, może być niezgodny z rozporządzeniem wydanym na podstawie szczegółowego upoważnienia ustawowego. Jest to kwalifikowaną wadą prawną naruszającą art. 145 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a., gdyż powoduje utrzymanie w mocy decyzji wydanej bez podstawy prawnej. Sąd stwierdził, wbrew zasadzie logicznego wnioskowania, iż podstawa przydziału istniała bo Agencja została powołana do przydziałów kwater, – art. 106 § 4, art. 145 § 1 pkt 1c i art. 145 § 1 pkt 3 ustawy p.p.s.a. co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż Sąd uznał za zgodne z prawem niemerytoryczne rozpatrzenie przez organ wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2006 r. Jest to rażącym naruszeniem art. 7 i 80 k.p.a. Istotą tego wniosku było podanie podstawy, jednej z czterech zdefiniowanych w cyt. rozporządzeniu. Uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż Sąd uznał, że w tej sprawie nie obowiązuje rozporządzenie MON (Dz.U. z 1996 r. Nr 65, poz. 320), bo każdy przydział jest zgodny z ustawą, co jest zaprzeczeniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego w sprawie o sygnaturze akt U 4/01, który uznał, iż tak nie jest, – art. 141 § 4 ustawy p.p.s.a., gdyż nie przedstawił właściwego stanu sprawy i stanowiska strony, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż Sąd nie podał wymaganej przepisem wykonawczym podstawy prawnej rozstrzygnięcia, przyznając tym samym, iż taka nie istnieje. Dalszym naruszeniem art. 141 § 4 ustawy p.p.s.a. co miało wpływ na wynik sprawy jest uznanie, iż organ konwalidując uchybienie organu pierwszej instancji, powołał się na art. 24 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu (Dz.U. z 1995 r. Nr 86, poz. 433), czego ten mając wiedzę, iż przydział miał miejsce poza prawem, w decyzji nr [...] nie zrobił, – art. 106 § 4, 145 § 1 pkt 1c i art. 145 § 1 pkt 3 ustawy p.p.s.a. co ma wpływ na wynik sprawy, gdyż zmiana w decyzjach wznowieniowych oceny uprzednio istniejących i znanych organowi okoliczności faktycznych jest rażącym naruszeniem przepisów art. 7, art. 12 § 1 i 2, art. 80 k.p.a. W wyrok Sąd uznał za zgodną z prawem decyzję MON utrzymującą w mocy decyzję Prezesa WAM, w której twierdzi, iż do przydziału doszło na podstawie § 17 ust. 1 rozporządzenia MON (Dz.U. z 1996 r. Nr 65, poz. 320), gdy w decyzji nr [...] stosowny zapis brzmi: "na podstawie listy kolejności" – czyli na podstawie § 16 ust. 1 rozporządzenia MON (Dz.U. z 1996 r. Nr 65, poz. 320). Powyższe uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż organ miał w takiej sytuacji obowiązek wydania nowej decyzji z podstawą przydziału § 17 ust. 1 rozporządzenia MON (Dz.U. z 1996 r. Nr 65, poz. 320), czego jednak zrobić nie mógł, gdyż wniosku o którym stanowi § 17 ust. 1 organ nigdy nie posiadał. Ponadto decyzja MON utrzymująca w mocy decyzję Prezesa WAM nie potwierdziła, iż do przydziału doszło na podstawie § 17 ust. 1 rozporządzenia MON (Dz.U. z 1996 r. Nr 65, poz. 320), czyli na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 1 ustawy (Dz.U. z 1995 r. Nr 86, poz. 433), – art. 3 § 1, art. 134 § 2, art. 135, art. 145 § 1 pkt 1c i art. 145 § 1 pkt 3 ustawy p.p.s.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż niewykonanie przez Prezesa WAM decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] wydanej na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. jest naruszeniem art. 35 i 139 k.p.a. Spowodowało to niewyjaśnienie istoty sporu, którym w decyzji nr [...] jest zapis "przydzielono na podstawie listy kolejności", a lista kolejności dowodzi, iż w dniu przydziału strona znajdowała się nie na pozycji pierwszej ale na pozycji 22. Znaczy to, iż zapis ten rażąco narusza prawo jakim jest art. 6, 7 i 80 k.p.a., – art. 106 § 4, art. 135, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1c i art. 145 § 1 pkt 3 ustawy p.p.s.a., gdyż Sąd nie spowodował usunięcia naruszenia prawa przez organ w postaci obowiązku przeprowadzenia dowodu, o którym stanowi art. 78 § 1 k.p.a. w zakresie wskazanym przez art. 76 § 3 k.p.a. Jest to rażące naruszenie prawa i winno skutkować uchyleniem decyzji. Organ w swej decyzji pierwotnej nr [...] na istnienie podstawy przydziału powołuje dowód, wskazujący na istnienie faktu przeciwnego od przypisanego mu w decyzji. Sąd w tej kwestii uznał, iż teza sprzeczna z dowodem jest nadal zgodna prawem i na niej oparł swój wyrok. Nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż Sąd naruszył art. 141 § 4 ustawy p.p.s.a. pomijając listę kolejności jako stanowisko strony i przedstawienie stanu sprawy oraz art. 106 § 4 ustawy p.p.s.a., gdyż znał wartość dowodową przedmiotowej listy, na której w dniu przydziału K. C. znajdował się dokładnie na 22 pozycji, co dowodzi, iż nie był na pozycji pierwszej czego wymagał art. 24 ust. 1 pkt 1 ustawy o zakwaterowaniu (Dz.U. z 1995 r. Nr 86, poz. 433), oraz unormowanie prawne zawarte w § 16 ust. 2 rozporządzenia MON (Dz.U. z 1996 r. Nr 65, poz. 320), a w związku z tym przydział nie był realizacją wniosku K. C. z 1991 r., co mylnie Sąd w wyroku ustalił, – art. 11, art. 106 § 3 i § 4, art. 141 § 4 ustawy p.p.s.a. bo oddalił wniosek strony z dnia [...] lutego 2009 r. o przeprowadzenie dowodu przeciwko treści dokumentu. Miało to istotny wpływ na wynik sprawy, którym stało się ustalenie, iż do przydziału doszło na podstawia art. 24 ust. 1 pkt 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych R P (Dz.U. z 1995 r. Nr 86, poz. 433). Przeprowadzenie tego dowodu z dokumentu pozwoliłoby Sądowi unieważnić decyzję nr [...], gdyż zarówno "przydział" zapisany w tej decyzji jak i bezwiednie przepisany (co potwierdzają oświadczenia organu nadzoru wojskowego znajdujące się w aktach sprawy) z niej do dokumentu uznanego przez Sąd za podstawowy dowód w sprawie, nie znalazł potwierdzenia ani na liście kolejności przydziałów, ani w dokumentach wojskowego nadzoru II stopnia. Powyższe procedury, którym Sąd wbrew art. 106 § 4 ustawy p.p.s.a. z naruszeniem art. 11 ustawy p.p.s.a. odmówił prawa bytu dowodzą, iż przydział na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 1 ustawy o zakwaterowaniu (Dz.U. z 1995 r. Nr 86, poz. 433) nie miał miejsca, – art. 106 § 5 ustawy p.p.s.a. poprzez niestosowanie art. 236 k.p.c. i art. 252 k.p.c. w postępowaniu dowodowym co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż lista kolejności dowodzi, iż do przydziału na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 1 ustawy o zakwaterowaniu (Dz.U. z 1995 r. Nr 86, poz. 433) nie doszło, zaś postanowienie wojskowego nadzoru z dnia [...] marca 2007 r., z kolei dowodzi, iż treść postanowienia z dnia [...] lutego 2002 r. mającego uwiarygodniać decyzję jest zaprzeczeniem listy kolejności przydziałów. Oba ww. dokumenty potwierdzają, iż decyzja nr [...], została zbudowana na oświadczeniu niezgodnym z prawdą, a nieprzeprowadzenie postępowania zgodnie z art. 106 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a. spowodowało wydanie wyroku opartego na nieprawdzie, – art. 3 § 1, art. 106 § 4, art. 145 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a. miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż Sąd przez negację potwierdził, iż żadna z czterech podstaw przydziału kwatery zdefiniowana w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia MON (Dz.U. z 1996 r. Nr 65, poz. 320), w tej sprawie nie występuje. Dowodzi to, iż nie miał miejsca przydział na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 1 ustawy o zakwaterowaniu SZRP (Dz.U. z 1995 r. Nr 86, poz. 433), jednak Sąd nie stwierdził nieważność decyzji wydanej wbrew art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. czyli bez podstawy prawnej, – art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, a także art. 3 § 1, 104 § 4 i 141 § 4 ustawy p.p.s.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż Sąd uznał, że tryb przydziału poprzez wniosek, o którym mowa w § 11 ust. 3 rozporządzenia MON (Dz.U. z 1996 r. Nr 65, poz. 320), wydanego na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP był niezgodny z treścią art. 24 ust. 1 pkt 1. Jest to naruszeniem zasady równości wobec prawa. Podobnie nie mieszczące się w kategoriach Państwa Prawa jest stanowisko organu utrwalone przez Sąd, iż jeśli strona nie wycofała wniosku o przydział kwatery, a gdy Agencja uprzedzi stronę, że przydział odbędzie się w sposób nieprzewidziany cyt. rozporządzeniem MON, to taki przydział staje się zgodny z prawem. Takie rozumowanie Sądu miało wpływ na wynik sprawy, gdyż Sąd błędnie zastosował art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, uznając, iż WAM może działać poza sferą regulacji prawnej, – art. 3 § 1, art. 106 § 4 , art. 135, art. 145 § 1 pkt 2 i art. 151 ustawy p.p.s.a., które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż art. 22 ust. 1 i art. 24 ust. 1 pkt 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych (Dz.U. z 1995 r. Nr 86, poz. .433) nie spełnia wymagań podstawy prawnej do działania organu jakim jest wydanie decyzji administracyjnej, – art. 135 i art. 145 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a, gdyż istotnym jego uchybieniem było zastosowanie art. 26 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz.U. z 1995 r. Nr 86, poz. 433) do ustalenia przysługujących norm mieszkalnych zamiast § 33 rozporządzenia MON (Dz.U. z 1996 r. Nr 65, poz. 320). Miało to wpływ na wynik sprawy, gdyż spowodowało przydzielenie kwatery o zaniżonym metrażu, a to jest wadą wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., – art. 145 § 1 pkt c/ i art. 145 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a., gdyż uznał, że przydział sprzeczny z rozporządzeniem procedującym, wydanym na podstawie przepisu wykonawczego jakim bez wątpienia jest art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy o zakwaterowaniu SZ RP (Dz.U. z 1995 r. Nr 86, poz. 433), jest zgodny z przepisem ogólnym jakim jest art. 22 ust. 1 i art. 24 ust. 1 pkt 1 tej samej ustawy, pomimo oczywistego faktu, iż wszystkie te przepisy się nawzajem nie wykluczają. Miało to istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż przyjęcie przez Sąd za podstawę przydziału zapisów z rozporządzenia MON (Dz.U. z 1996 r. Nr 65, poz. 320) spowodowałoby nieważność decyzji, – art. 145 § 1 pkt 3 ustawy p.p.s.a. w odniesieniu do art. 273 § 3 ustawy p.p.s.a. co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bo uznał za zakończone postępowanie związane ze złożeniem zażalenia na postanowienie WPG w B. Owo postępowanie zakończone nie jest, gdyż zgodnie z uchwałą SN z dnia 20 września 1996 r. I KZP 20/96, obowiązującą w dniu składania zażalenia, wolna sobota była dniem wolnym od pracy, co oznacza, iż zażalenie złożone w poniedziałek było złożone w terminie. Należy zatem uznać, iż wymieniona uchwała jest zbieżna z obecnie ważnym postanowienie Sądu Najwyższego Izby Karnej z 15 kwietnia 2008 r. sygn. akt lI KZ 15/08 (OSNwSK 2008, nr 1, poz. 885). W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, iż stosownie do treści art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W treści art. 176 ustawodawca wprowadził dwojakiego rodzaju wymagania, którym odpowiadać powinna skarga kasacyjna. Po pierwsze – powinna czynić zadość wymaganiom formalnym, stawianym dla pisma w postępowaniu sądowym (określonym w art. 46 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Niespełnienie wymagań formalnych stanowi brak, który może zostać uzupełniony w trybie art. 49 w związku z art. 193 powołanej wyżej ustawy. Po drugie – skarga kasacyjna powinna spełniać wymagania szczególne, właściwe tylko dla niej. Są to wymagania materialne i składają się na nie: – oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Rozróżnienie wymagań formalnych i materialnych jest istotne. Braki formalne mogą zostać usunięte, wymagania materialne zaś prowadzą do niedopuszczalności skargi kasacyjnej. Są to braki, które wyłączają zakwalifikowanie pisma do skargi kasacyjnej, wykluczają dopuszczalność ich uzupełnienia, powodując niedopuszczalność kasacji (B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2003, s. 467). Stosownie zaś do treści art. 183 § 1 ww. ustawy Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Oznacza to, iż Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, co powoduje, iż winny być one prawidłowo określone w samej skardze. Należy zatem powołać konkretne przepisy prawa, którym sąd uchybił, uzasadnić zarzut ich naruszenia, a w razie zarzutu naruszenia prawa procesowego – wykazać, iż naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza także, że Naczelny Sąd Administracyjny nie posiada kompetencji do uzupełniania, zmiany czy też precyzowania zarzutów skargi, nie może również dokonywać "interpretacji" skargi kasacyjnej w celu ustalenia rzeczywistych intencji skarżącego. Z uwagi na fakt, iż skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia, zgodnie z art. 175 § 1 p.p.s.a. powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego z zastrzeżeniem § 2 i 3. Wymóg ten zwany "przymusem adwokacko-radcowskim" ma bowiem na celu zapewnienie skardze kasacyjnej odpowiedniego poziomu formalnego i merytorycznego. Od adwokata czy radcy prawnego można bowiem wymagać odpowiedniej znajomości przepisów obowiązujących w postępowaniu sądowym i prawidłowego jej sporządzenia umożliwiającego rozpoznanie przez Sąd. W niniejszej sprawie pomimo tego, że skarga kasacyjna została sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika nie w pełni odpowiada warunkom formalnym. Przede wszystkim wbrew przepisom art. 174 p.p.s.a. nie wskazano czy dany zarzut naruszenia przepisów prawa odnosi się do prawa materialnego i na czym to naruszenie polega, czy na błędnej wykładni ew. niewłaściwym zastosowaniu, czy też stanowi zarzut naruszenia przepisów postępowania ze wskazaniem jaki wpływ na wynik sprawy miało to naruszenie. Przy czym w niektórych zarzutach brak jest pełnego określenia daty podjęcia i tytułu aktu prawnego, którego naruszenie przepisów wskazuje skarżący (zarzut 1, 8, 9, 11, 12). Dodać należy, iż w uzasadnieniu podstaw kasacji również nie wskazano, które zarzuty odnoszą się do naruszeń prawa materialnego, a które przepisów postępowania. Wprawdzie w piśmie procesowym zawierającym nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych próbowano wskazać na naruszenie przepisów prawa materialnego i postępowania, jednakże nie odnosząc tego do podstaw kasacji, tj. do poszczególnych z 29 zarzutów. Ponadto wskazując na naruszenie prawa materialnego w przeważającej większości skarżący powołuje przepisy postępowania. Pomimo tego że uzasadnienie skargi kasacyjnej, jak i nowe uzasadnienie podstaw kasacji zostało sporządzone przez adwokata to brak w nich jasnego i logicznego wywodu co w połączeniu z nieprawidłowościami w sformułowaniu samych zarzutów w sposób oczywisty uniemożliwia Sądowi pełne się do nich odniesienie, bowiem jak to wskazano wyżej Naczelny Sąd Administracyjny związany granicami skargi kasacyjnej nie może domyślać się intencji wnoszącego skargę kasacyjną. Przechodząc do merytorycznej oceny stwierdzić należy, iż skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i w związku z tym podlegała oddaleniu. W pierwszej kolejności uznać należy, że całkowicie chybione i wręcz niezrozumiałe są zarzuty dotyczące naruszenia przez Sąd administracyjny przepisów działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego odnoszące się do skarg i wniosków (zarzut nr 2, 3, 4), bowiem składane w tym trybie skargi i wnioski nie podlegają kognicji sądów administracyjnych. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, iż skarżący nie w pełni rozróżnia zakres rozstrzygania sprawy w postępowaniu zwykłym i postępowaniu nadzwyczajnym. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji jest nową sprawą, w ramach której dokonuje się oceny danej decyzji pod kątem istnienia przesłanek pozytywnych i negatywnych nieważności określonych w art. 156 k.p.a., przy czym bierze się pod uwagę stan prawny i faktyczny z daty wydania decyzji. W odróżnieniu od postępowania zwykłego w postępowaniu tym zakres postępowania dowodowego ogranicza się tylko do tych elementów, których wyjaśnienie jest niezbędne do oceny istnienia przesłanek nieważności decyzji. Przy czym sąd administracyjny dokonuje kontroli decyzji wydanej w postępowaniu o stwierdzenie nieważności danego aktu administracyjnego, a nie decyzji, której stwierdzenia nieważności się domagano. Natomiast skarga kasacyjna nie jest skierowana przeciwko decyzji, ale przeciwko wyrokowi Sądu I instancji, który stosownie do art. 133 § 1 p.p.s.a. wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. W związku z tym wskazać należy, iż nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd art. 106 § 3 p.p.s.a. Zasadą jest, iż orzekając w sprawie sąd administracyjny opiera się na aktach sprawy zgromadzonych w postępowaniu administracyjnym. Jedynie w wyjątkowych sytuacjach sąd może z urzędu lub na wniosek strony przeprowadzić dowód uzupełniający z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. Tak więc jedną z przesłanek przeprowadzenia danego dowodu jest konieczność wyjaśnienia istotnych wątpliwości, ale te wątpliwości musi mieć sąd. Jeżeli sąd nie ma istotnych wątpliwości w sprawie, to nie korzysta z uprawnienia przewidzianego w powołanym przepisie art. 106 § 3 p.p.s.a. Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie, gdzie Sąd I instancji uznał, iż materiał dowodowy nie wymagał uzupełnienia. Stanowisko takie było prawidłowe. Skarżący domagał się przeprowadzenia dowodu z dokumentu – listy kolejności przydziału kwater przeciwko treści postanowienia Prokuratora Wojskowej Prokuratury Garnizonowej w B. z dnia [...] lutego 2002 r., co z oczywistych względów nie może się odbywać w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie jest bowiem uprawniony do oceny i kwestionowania orzeczeń wydanych w postępowaniu karnym. Zbędne również było dysponowanie przez Sąd dowodem z listy kolejności przydziału kwater stałych, bowiem Sąd I instancji dysponował stosownym materiałem pozwalającym na ocenę zaskarżonej decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji o przydziale kwatery stałej, do czego Naczelny Sąd Administracyjny szerzej ustosunkuje się w dalszej części uzasadnienia. W takiej sytuacji zarzut naruszenia powołanego przepisu jest niezasadny. Natomiast w sytuacji gdy Sąd nie stosował tego przepisu to w żaden sposób nie mógł naruszyć przepisów Kodeksu postępowania cywilnego. Wskazać bowiem należy, że tylko w przypadku gdy sąd przeprowadza postępowanie dowodowe w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a., to zgodnie z § 5 tego przepisu do tego postępowania stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego. W związku z tym chybione są te zarzuty skargi kasacyjnej, które odnoszą się do naruszenia przepisów tego Kodeksu. Również niezasadne są zarzuty, które kwestionują przyjęty przez Sąd I instancji stan sprawy w zakresie wniosków skarżącego o przydział kwatery stałej czy też zrzeczenia się ekwiwalentu pieniężnego. Bowiem z akt sprawy w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że skarżący złożył w roku 1991 wniosek o przydzielenie osobnej kwatery stałej w garnizonie Ł. i bezsporne jest, iż wniosek ten do roku 1997 nie został uwzględniony. Natomiast wnioskiem datowanym na dzień [...] marca 1997 r. skarżący ponownie zwrócił się o przydział kwatery stałej, przy czym wniosek ten zawiera wskazanie, że powinna to być kwatera przyznana na zasadzie "§ 11 pkt 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 27 maja 1996 r." (k. 2 akt administracyjnych). Zauważyć należy, iż powołanie w tym wniosku przez skarżącego pkt 3 § 11 rozporządzenia nie jest zrozumiałe. Bowiem § 11 zawiera 4 ustępy, a ustęp 1 – 4 punkty i ustęp 2 zawiera 3 punkty. W aktach sprawy znajduje się również pismo skarżącego z dnia [...] kwietnia 1997 r., iż rezygnuje z przyznanego ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery stałej. W piśmie tym skarżący powołuje się na swój wniosek o przydział kwatery stałej, przy czym precyzuje już, że powinna to być kwatera pochodząca z budownictwa i zakupów, o których mowa w § 11 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia (k. 3 akt administracyjnych). W takiej sytuacji trudno zarzucić Sądowi I instancji, iż nieprawidłowo przyjął, że ww. wnioski skarżącego z 1991 r. i 1997 r. oraz oświadczenie o rezygnacji z ekwiwalentu mogły stanowić podstawę do przyznania skarżącemu kwatery stałej w drodze decyzji. W aktach tych znajduje się również pismo tak Dowódcy Garnizonu, ale przede wszystkim dyrektora i wicedyrektora Wojskowej Agencji Mieszkaniowej (k. 5, 6 odwrót, 7, 11), z których wynika, iż nie ma możliwości przydziału skarżącemu kwatery w nowym budynku lub pochodzącej z zakupu, ale jest możliwość przyznania kwatery poza kolejnością. Skarżący spełnił bowiem warunki określone w § 17 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony z dnia 27 maja 1996 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 65, poz. 320) do przyznania kwatery poza kolejnością. Wprawdzie w aktach sprawy brak jest stosownego wniosku w tym zakresie dowódcy garnizonu, ale o takim świadczy pismo dyrektora Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] sierpnia 1997 r. W takiej też sytuacji, kiedy skarżący mógł skorzystać z przewidzianego trybu przydziału kwatery stałej poza kolejnością, dla oceny istnienia przesłanek nieważności decyzji o przydziale takiej kwatery nie ma zasadniczego znaczenia czy faktycznie, jak przyjmuje organ, a co kwestionuje skarżący, przydział ten nastąpił zgodnie z listą kolejności przydziału kwater, o którym mowa w § 16 ww. rozporządzenia, czy też poza kolejnością w trybie § 17 ust. 1 tego rozporządzenia. W związku z tym Sąd I instancji zasadnie nie przeprowadził dowodu z listy kolejności przydziału kwater, bowiem do wydania orzeczenia zbędne było ustalenie na jakim miejscu na tej liście figurował skarżący. Całkowicie chybiony jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 83 ust. 1 pkt 1b ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 86, poz. 433). Po pierwsze w dacie wydania cyt. rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 27 maja 1996 r. przepis ten nie miał jednostki redakcyjnej 1b, a po wtóre przepis art. 83 ust. 1 skierowany jest do Ministra Obrony Narodowej i stanowi ustawowe upoważnienie do wydania aktu wykonawczego regulującego określone kwestie. W związku z tym Sąd w żaden sposób przepisu tego nie mógł w ogóle stosować, a tym bardziej jeszcze go naruszyć. Cały wywód zawarty w uzasadnieniu skargi kasacyjnej w tym zakresie może jedynie świadczyć o braku podstawowej wiedzy u sporządzającego skargę kasacyjną o stosowaniu przez Sąd administracyjny przepisów prawa. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 22 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, to stwierdzić należy, iż nie można się do niego ustosunkować bowiem przepis ten zawierał 6 ustępów regulujących różne kwestie (m.in. delegację ustawową dla Ministra Obrony Narodowej), a w skardze kasacyjnej nie wskazano, którą konkretnie normę tego przepisu naruszono. Jak to już podkreślono wyżej Naczelny Sąd Administracyjny nie posiada kompetencji do uzupełniania podstaw skargi kasacyjnej. Stwierdzić należy, iż nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd § 33 cyt. wyżej rozporządzenia z dnia 27 maja 1996 r. Wbrew stwierdzeniom skargi kasacyjnej przepis ten w żaden sposób nie odnosi się do kwestii ustalania powierzchni mieszkalnej kwatery przysługującej żołnierzowi. Przepis ten dotyczy podlegających realizacji postanowień organów wojskowych o rozdziale kwater lub lokali mieszkalnych wydanych przed wejściem z życie ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów. Oznacza to, że te decyzje o przydziale kwatery, które zostały wydane, a nie zrealizowane przed wejściem w życie ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. podlegają wykonaniu nawet po wejściu w życie tej nowej regulacji. Taka sytuacja nie zachodził w niniejszej sprawie, bowiem przydział kwatery skarżącemu był dokonany już po wejściu w życie przedmiotowej ustawy. W związku z tym do przydziału kwatery dokonanego w roku 1997 z oczywistych względów mają zastosowanie przepisy obowiązujące w tej dacie, a nie przepisy obowiązujące przed wejściem w życie powołanej ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. Również całkowicie niezasadny jest zarzut zaakceptowania przez Sąd I instancji decyzji, która została wydana bez podstawy prawnej. Zarzut ten wynika także z niezrozumienia przez skarżącego przesłanki "wydania decyzji bez podstawy prawnej" określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., chociaż w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji została ta kwestia jednoznacznie wyjaśniona. Jak słusznie stwierdził Sąd decyzja, która nie zawiera powołania podstawy prawnej, bądź określa ją ogólnikowo lub błędnie, nie będzie wydana bez podstawy prawnej, a jedynie będzie dotknięta wadą formy z racji naruszenia przepisu art. 107 § 1 k.p.a. W takim bowiem przypadku podstawa prawna realnie istnieje, lecz brak tylko jej wskazania w decyzji. Generalnie można wskazać, iż decyzja administracyjna wydana w indywidualnej sprawie będzie wydana bez podstawy prawnej w przypadku gdy brak jest przepisu prawnego powszechnie obowiązującego, który stanowiłby podstawę załatwienia sprawy w drodze decyzji, gdy prawo nie wymaga określenia praw lub obowiązków w drodze decyzji, a także gdy obowiązek lub uprawnienie powstaje z mocy samego prawa. Taka sytuacja nie zachodziła w niniejszej sprawie. Przepisy powszechnie obowiązujące, tj. cytowana już kilkakrotnie ustawa z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, a także wydane na jej podstawie akty wykonawcze przewidywały załatwienie sprawy w drodze decyzji administracyjnej. Samo więc niepowołanie wszystkich przepisów, które stanowiły podstawę wydania decyzji o przydziale kwatery skarżącemu, nie stanowiły kwalifikowanej wady określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Tak jak to wskazano wyżej, Sąd I instancji prawidłowo uznał, że skarżący spełniał warunki do przydzielenia kwatery – tj. określone w art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy, a także w rozporządzeniu wykonawczym z dnia 27 maja 1996 r. – na podstawie § 16 ust. 2 lub 17 ust. 1 i organy słusznie przyjęły, że nie zachodziły przesłanki nieważności określone w art. 156 § 1 k.p.a. Dodać również należy, iż z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, iż skarżący błędnie uznaje, iż to Sąd winien stwierdzić nieważność decyzji o przydziale kwatery. Tak jak to już podniesiono, postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji jest postępowaniem w nowej sprawie. Zgłaszane więc zarzuty winny dotyczyć właśnie tego postępowania i decyzji wydanej w ramach tego postępowania. Jeżeli skarżący uważa, że decyzja o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji o przydziale kwatery zawiera wady nieważności to winien je wskazać. Fakt, że w ocenie skarżącego takie wady zawiera decyzja o przydziale kwatery nie oznacza, że decyzja o odmowie stwierdzenia nieważności jest dotknięta wadą nieważności. Zupełnie niezrozumiały jest również zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 2 i art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 7 oraz art. 31 ust. 1, art. 32 ust. 1 i 2 i art. 75 Konstytucji. Przede wszystkim skarżący nie wskazał na czym miałoby polegać naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., które odnosi się do elementów jakie winno zawierać uzasadnienie wyroku. W niniejszej sprawie Sąd I instancji przepisu tego nie naruszył, bowiem uzasadnienie zawiera wszystkie ustawowe elementy, przy czym w sposób szczegółowy wyjaśniono podstawę prawną rozstrzygnięcia. Natomiast skarżący nie wskazał jaki konkretny odrębny przepis prawa ustanawia klauzulę nieważności w stosunku do przedmiotowej decyzji o przydziale kwatery, zwłaszcza w powiązaniu ze wskazanymi przepisami Konstytucji. Przy czym art. 31 ust. 2 Konstytucji dotyczy wolności człowieka a przepis art. 75 prawa do zaspokojenia potrzeb mieszkalnych, które to przepisy w niniejszej sprawie nie miały i nie mogły mieć zastosowania, a skarżący nie wykazał w sposób jasny na czym miałoby polegać ich naruszenie. To samo odnosi się do przepisu art. 32 Konstytucji RP, który dotyczy zasady równości. Za uzasadnienie naruszenia tych norm trudno uznać rozważania skarżącego dotyczące pozbawienia go zakwaterowania tymczasowego, czy też rodziny – kwatery służbowej, w sytuacji gdy została skarżącemu z uwzględnieniem członków rodziny przydzielona kwatera stała. Za takie uzasadnienie nie można uznać również stwierdzenia skarżącego o działaniu Wojskowej Agencji Mieszkaniowej poza prawem, czy też o nieuwzględnieniu przez Sąd wniosków dowodowych. Stwierdzić należy, że uzasadnienie skargi kasacyjnej zawiera również stwierdzenia, które odnoszą się do wznowienia postępowania, chociaż niniejsza sprawa dotyczy stwierdzenia nieważności decyzji. Również zarzut odnoszący się do kwestii wyłączenia pracownika od rozpoznawania sprawy mógłby być rozpoznany w postępowaniu wznowieniowym jako przesłanka z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. Reasumując, stwierdzić należy, iż skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.