I OSK 196/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Kamińska Sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.) Protokolant Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej V. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 276/09 w sprawie ze skargi V. R. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienie do pełnienia służby oddala skargę kasacyjną. I OSK 196/10 U Z A S A D N I E N I E Wyrokiem z dnia 4 listopada 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę V. R. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2008 r. w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do pełnienia służby. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne: Rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2008 r., wydanym na podstawie art. 32 ust. 1 i art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji Komendant Główny Policji zwolnił z dniem [...] listopada 2008 r. podinsp. V. R. - Naczelnika Wydziału [...] w P. - z zajmowanego stanowiska i z dniem [...] listopada 2008 r. przeniósł do dalszego pełnienia służby w Komendzie Wojewódzkiej Policji w P. Decyzji nadał równocześnie, na podstawie art. 108 § 1 kpa, rygor natychmiastowej wykonalności. Uzasadniając rozkaz, organ podał, że rozkazem personalnym z dnia [...] września 2008 r. Komendant Główny Policji z dniem [...] września 2008 r. odwołał podinsp. V. R. z delegowania do czasowego pełnienia służby w Komendzie Wojewódzkiej Policji w P. i z dniem [...] października 2008 r. przeniósł z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Wojewódzkiej Policji w P. V. R. odwołała się od tego rozkazu, czego następstwem była decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] listopada 2008 r., którą uchylono w całości skarżony rozkaz personalny i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia Komendantowi Głównemu Policji. W uzasadnieniu tej decyzji podano, że Komendant Główny Policji nie uwzględnił aktualnego stanu kadrowego V. R. Rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2007 r. V. R. została zwolniona ze stanowiska Naczelnika Wydziału [...] Zarządu w P. Centralnego Biura Śledczego Komendy Głównej Policji i mianowana na stanowisko równorzędne Naczelnika Wydziału w Grupie Stanowisk Tymczasowych Komendy Głównej Policji. Następnie przedmiotowy rozkaz personalny wraz z utrzymującą go w mocy decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2007 r. został uchylony wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 marca 2008 r. o sygn. akt II SA/Wa 1351/07. Wyrok ten stał się prawomocny w dniu 13 maja 2008 r. Rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2007 r. podinsp. V. R. została z dniem [...] września 2007 r. zwolniona ze stanowiska Naczelnika Wydziału w Grupie Stanowisk Tymczasowych i z dniem [...] października 2007 r. przeniesiona do dyspozycji Komendanta Głównego Policji. Wskazany rozkaz personalny wraz z utrzymującą go w mocy decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2007 r. został uchylony wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 czerwca 2008 r. o sygn. akt II SA/Wa 214/08. Wyrok ten stał się prawomocny w dniu 20 września 2008 r. Komendant Główny Policji wskazał, że aktualnie V. R. zajmuje stanowisko Naczelnika Wydziału [...] CBŚ Komendy Głównej Policji w P. Wyjaśniając powody przeniesienia V. R. z dniem [...] listopada 2008 r. do dalszego pełnienia służby w Komendzie Wojewódzkiej Policji w P., organ podał, iż przepis art. 32 ust. 1 ustawy o Policji przyznaje Komendantowi Głównemu Policji uprawnienie do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk. Ponadto Komendant Główny Policji, w myśl art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, może przenieść policjanta do pełnienia służby albo delegować do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę. Uregulowania prawne zawarte w powołanych przepisach umożliwiają Komendantowi Głównemu Policji, w związku z koniecznością zapewnienia prawidłowej realizacji zadań nałożonych przepisami prawa na Policję, taki dobór kadry, aby mogła ona efektywnie realizować te zadania. Mając na względzie konieczność zapewnienia prawidłowego funkcjonowania Komendy Wojewódzkiej Policji w P., a także posiadane przez V. R. kwalifikacje zawodowe i doświadczenie, organ uznał, iż zasadnym jest jej zwolnienie z zajmowanego stanowiska i przeniesienie do dalszego pełnienia służby w Komendzie Wojewódzkiej Policji w P. Od powyższego rozkazu personalnego odwołanie wniosła V. R. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r., utrzymał w mocy kwestionowany rozkaz personalny. W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił administracyjnoprawny charakter stosunku służbowego policjanta i podporządkowanie funkcjonariusza przełożonemu. Organ przywołał również wyroki Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 września 1997 r. o sygn. akt K 25/96 oraz z dnia 27 stycznia 2003 r. o sygn. akt SK 27/02, wskazujące na specyfikę służby policjantów, i podał, że szczególna rola tej grupy zawodowej i jej zhierarchizowana struktura wymaga dla jej skutecznego i prawidłowego działania podporządkowania się przepisom i zasadom zawartym w pragmatyce służbowej. Odnosząc się do faktu przeniesienia V. R. do pełnienia dalszej służby w Komendzie Wojewódzkiej Policji w P., organ uznał, że Komendant Główny Policji, na podstawie art. 32 ust. 1 i art. 36 ust. 1 i ust. 2 ustawy o Policji, był do tego działania uprawniony. Dodał też, że kwestia mianowania strony na stanowisko służbowe w Komendzie Wojewódzkiej Policji w P. zostanie rozstrzygnięta w odrębnym postępowaniu, zakończonym rozkazem personalnym o mianowaniu, od którego przysługuje odwołanie. Natomiast wydanie przez Komendanta Głównego Policji rozstrzygnięcia w tym zakresie naruszałoby ustawowe kompetencje Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca podniosła m. in. zarzut naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 9 w zw. z art. 107 § 1 i 3 oraz art. 10 kpa. Zarzuciła dokonanie przez organ błędnych ustaleń faktycznych, pominięcie faktu, że powołanie jej rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2008 r. spowodowało, że na to samo stanowisko powołane były 2 osoby. Skarżąca wskazała, że przed przeniesieniem nie była opiniowana, niewłaściwym było także ponowne przeniesienie jej do służby w Komendzie Wojewódzkiej Policji w P., w której de facto pełniła służbę, a także była oddelegowana (na mocy innych rozkazów personalnych) przez okres powyżej 12 miesięcy. Skarżąca zarzuciła również, że niedopuszczalne było zwolnienie jej ze stanowiska bez jednoczesnego mianowania jej na inne stanowisko, jak również pominięcie w uzasadnieniu określenia statusu kadrowego i finansowego. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pierwszej kolejności wyjaśnił, że konsekwencją zapadłych wcześniej wyroków tego Sądu była reaktywacja stosunku służbowego skarżącej na stanowisku Naczelnika Wydziału [...] w P., na który mianowana została rozkazem personalnym z dnia [...] października 2005 r. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 36 ust. 1 ustawy o Policji, policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę. Do przenoszenia lub delegowania policjanta właściwi są: Komendant Główny Policji na obszarze całego państwa, komendant wojewódzki Policji na obszarze właściwego województwa, komendant powiatowy (miejski) Policji na obszarze właściwego powiatu (miasta). Treść powołanych przepisów wskazuje na to, że decyzja o zwolnieniu policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesieniu go do pełnienia służby w innej miejscowości wydawana jest przez właściwego przełożonego w oparciu o uznanie administracyjne, po dokonaniu oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Oceniając zaskarżony pod tym kątem rozkaz personalny, Sąd I instancji uznał, że Komendant Główny Policji był niewątpliwie organem uprawnionym do przeniesienia skarżącej, do dalszego pełnienia służby w Komendzie Wojewódzkiej Policji w P. We wskazanym rozkazie personalnym Komendant Główny Policji nie określił ani stanowiska, jakie miała objąć skarżąca, ani też spraw związanych z jej uposażeniem, co skarżąca uczyniła przedmiotem skargi. Odnosząc się do tego zarzutu Sąd wskazał, że szczegółowe parametry, dotyczące stanowiska, na które zostanie mianowana skarżąca winny się znaleźć w rozkazie personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji, jako organu właściwego do określenia stanowiska, które ma objąć skarżąca. Sąd I instancji przyjął, że Komendant Główny Policji nie był uprawniony do wskazywania Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w P. konkretnego stanowiska, jakie ma objąć skarżąca. Stanowiłoby to bowiem niewątpliwą ingerencję w uprawnienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. Dopiero analiza rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w P., o mianowaniu skarżącej na konkretne stanowisko umożliwi ocenę, czy jest ono równorzędne do stanowiska poprzednio przez nią zajmowanego. Na tym zaś etapie sprawy nie jest możliwe badanie tych parametrów, bowiem rozkaz o mianowaniu jej na konkretne stanowisko przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. nie jest przedmiotem zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił również zarzutu skarżącej odnośnie nieopiniowania jej przed przeniesieniem do pełnienia służby w Komendzie Wojewódzkiej Policji w P. Sąd zwrócił uwagę, że ani art. 32 ust. 1, ani art. 26 ust. 1 i 2 ustawy o Policji takiego wymogu nie zawiera. Za niezasadny uznał również zarzut dotyczący braku uzasadnienia zaskarżonej decyzji, stwierdzając, że uzasadnienie zawiera wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w art. 107 § 3 kpa. Sąd nie podzielił pozostałych zarzutów naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w tym art. 10 kpa. W skardze kasacyjnej skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata, podniosła zarzut naruszenia: 1) prawa materialnego, tj.: a) art. 32 ust. 1 w zw. z art. 36 ust. 1 ustawy o Policji poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w ramach uprawnienia Komendanta Głównego Policji do zwolnienia funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do pełnienia służby nie mieści się obowiązek określenia stanowiska służbowego i wysokości uposażenia przenoszonego funkcjonariusza; b) art. 35 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 5 pkt 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 czerwca 2002 r. w sprawie opiniowania służbowego funkcjonariusza Policji oraz wzoru formularza opinii służbowej poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na pominięciu przepisów nakładających obowiązek zasięgnięcia opinii służbowej o skarżącej przed przeniesieniem do Komendy Wojewódzkiej Policji w P.; 2) przepisów postępowania, tj. art. 10 § 1 kpa poprzez uniemożliwienie skarżącej czynnego udziału w postępowaniu przed organami I i II instancji, w szczególności wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wskazał, że analiza art. 32 i art. 36 ustawy o Policji prowadzi do wniosku, że skoro zwolnienie z zajmowanego stanowiska i mianowanie na inne stanowisko służbowe może nastąpić wyłącznie na stanowisko równorzędne ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym, to mianowanie policjanta wymaga, wbrew stanowisku Sądu I instancji, wskazania stanowiska równorzędnego. Pełnomocnik skarżącej zwrócił również uwagę, że została ona zwolniona z zajmowanego stanowiska z dniem [...] listopada 2008 r., zaś przeniesiona na inne stanowisko z dniem [...] listopada 2008 r., co oznacza, że przez jeden dzień znajdowała się "w służbowej próżni". Uzasadniając zarzut braku opinii, autor skargi kasacyjnej podniósł, że jej sporządzenie w przypadku przeniesienia do innej jednostki organizacyjnej Policji jest obligatoryjne, jeśli od ostatniej opinii minęło co najmniej 6 miesięcy. Z uwagi zatem na fakt, że ostatnia opinia o skarżącej została sporządzona [...] lipca 2005 r. Komendant Główny Policji miał obowiązek dokonania opiniowania. Powołując takie argumenty w ramach podstaw kasacyjnych skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi na podstawie art. 188 p.p.s.a. bądź o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – zwanej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z przesłanek wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie wystąpiła, stąd też kontrola instancyjna ograniczała się jedynie do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej, a poza kontrolą pozostawała natomiast zgodność orzeczenia z innymi przepisami prawa. Rozpoznawana skarga kasacyjna zawiera zarówno zarzuty naruszenia przepisów postępowania, jak też przepisów prawa materialnego. W takiej sytuacji obowiązkiem Naczelnego Sądu Administracyjnego jest rozpoznanie w pierwszej kolejności zarzutu naruszenia norm proceduralnych. W ramach podstawy kasacyjnej, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej podniósł zarzut naruszenia art. 10 § 1 kpa, polegającego na uniemożliwieniu skarżącej czynnego udziału w postępowaniu przed organami administracji publicznej I i II instancji, w szczególności wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego. Zarzut ten nie może jednak wywołać oczekiwanego rezultatu z uwagi na fakt, iż nie został on w sposób należyty uzasadniony. Konsekwencją związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej jest wymóg prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to z kolei konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgłoszony przez autora skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 10 § 1 kpa, jako zarzut naruszenia przepisów postępowania, nie został uzasadniony, gdyż funkcji uzasadnienia nie może spełnić przywołanie tez wyroków sądów administracyjnych. Co istotne, nie został również wykazany ewentualny wpływ naruszenia na wynik sprawy. Taki błąd w sformułowaniu zarzutu nie pozwala na ustosunkowanie się do niego z użyciem szczegółowej jurydycznej argumentacji, a jednocześnie powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest stanem faktycznym sprawy będącym podstawą wydania zaskarżonego wyroku. Jeśli natomiast idzie o zarzuty naruszenia prawa materialnego, to stwierdzić należy, że nie zasługują one na uwzględnienie. W pierwszej kolejności ustosunkowania wymaga zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 w zw. z art. 36 ust. 1 ustawy o Policji poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że w ramach uprawnienia Komendanta Głównego Policji do zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do pełnienia służby nie mieści się obowiązek określenia stanowiska służbowego i wysokości uposażenia przenoszonego funkcjonariusza. Stosownie do art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn.: Dz.U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.) policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę. Jak zaś wynika z postanowień art. 32 ust. 1 ustawy o Policji do mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni – Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) oraz komendanci szkół policyjnych. Kompetencje poszczególnych komendantów powtórzone zostały również w treści art. 36 ust. 2 ustawy o Policji. Z treści powyższych przepisów wynika, że decyzja w sprawie zwolnienia funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia go do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji pozostaje w gestii przełożonego funkcjonariusza Policji. Jeżeli zatem podinsp. V. R. zajmowała stanowisko Naczelnika Wydziału [...] w P. Centralnego Biura Śledczego Komendy Głównej Policji, to właściwym do podjęcia decyzji w sprawie jej zwolnienia z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia do innej jednostki organizacyjnej był niewątpliwie Komendant Główny Policji. Z chwilą przeniesienia do pełnienia służby w Komendzie Wojewódzkiej Policji w P. przełożonym właściwym do mianowania funkcjonariusza V. R. na stanowisko służbowe, na zasadzie określonej w treści art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, stał się nowy przełożony w osobie Komendanta Wojewódzkiego Policji w P.. W konsekwencji uprawnione jest twierdzenie, że Komendant Główny Policji w granicach swoich kompetencji, nakreślonych brzmieniem art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, uprawniony był do podjęcia decyzji jedynie co do zwolnienia skarżącej ze stanowiska służbowego w Komendzie Głównej Policji i przeniesienia jej do pełnienia służby w Komendzie Wojewódzkiej Policji w P. Właściwym do wyznaczenia konkretnego stanowiska służbowego w Komendzie Wojewódzkiej Policji był Komendant Wojewódzki. Ocena, czy stanowisko służbowe, na które skarżąca została mianowana odpowiada wymogowi równorzędności w stosunku do stanowiska służbowego poprzednio zajmowanego może zatem zostać przeprowadzona dopiero na skutek zakwestionowania rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji o mianowaniu na stanowisko służbowe. W ramach podstawy kasacyjnej, o której mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej podniósł również zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 5 pkt 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 czerwca 2002 r. w sprawie opiniowania służbowego funkcjonariuszy Policji oraz wzoru formularza opinii służbowej (Dz.U. Nr 98, poz. 890 z późn. zm.) poprzez pominięcie przepisów nakładających obowiązek zasięgnięcia opinii służbowej o skarżącej przed przeniesieniem do Komendy Wojewódzkiej Policji w P. Nie ulega wątpliwości, że z przepisu § 5 pkt 4 rozporządzenia w sprawie opiniowania służbowego funkcjonariuszy Policji wynika obowiązek sporządzenia opinii o funkcjonariuszu w przypadku przeniesienia do innej jednostki organizacyjnej, jeżeli od ostatniej opinii minęło 6 miesięcy. Podkreślenia jednakże wymaga, że sporządzenie opinii o funkcjonariuszu nie stanowi materialnoprawnej przesłanki przeniesienia do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji. Okoliczności wynikające ze sporządzonej opinii mogą natomiast stanowić element składowy motywów rozstrzygnięcia, zatem należą do sfery ustaleń faktycznych. W konsekwencji brak opinii o funkcjonariuszu nie może być kwestionowany w ramach zarzutów naruszenia prawa materialnego. Właściwe byłoby bowiem oparcie się na zarzutach naruszenia przepisów postępowania w ramach podstawy kasacyjnej, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Jak już wcześniej wskazano, ustalenia faktyczne w sprawie nie zostały przez autora skargi kasacyjnej skutecznie podważone. Strona skarżąca nie wykazała zresztą również, czy i jakie znaczenie dla wyniku sprawy miał brak sporządzenia opinii o funkcjonariuszu. Wszystko to powoduje, że zarzut ten musi zostać uznany za nieprawidłowo skonstruowany. Nie można również podzielić twierdzenia skargi kasacyjnej, że sposób określenia daty zwolnienia z zajmowanego stanowiska służbowego oraz daty przeniesienia do pełnienia służby w Komendzie Wojewódzkiej Policji w P. spowodował, iż skarżąca przez jeden dzień znajdowała się "w służbowej próżni". Pogląd o możliwości istnienia "próżni służbowej" zaprezentowany został co prawda w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 4 marca 2008 r. o sygn. akt II SA/Wa 1351/07, którym uchylona została decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2007 r. oraz poprzedzającą ją decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2007 r. w prawie zwolnienia skarżącej ze stanowiska Naczelnika Wydziału [...] w P. Centralnego Biura Śledczego Komendy Głównej Policji. Warto jednak wskazać, że pogląd ten nie nosi znamion wiążącej oceny prawnej. Sąd nakazał bowiem organowi administracji jedynie wyjaśnienie wątpliwości związanych ze sposobem określenia daty zwolnienia ze stanowiska i przeniesienia do pełnienia służby oraz wskazanie podstawy prawnej do kształtowania statusu prawnego strony. Nie bez znaczenia pozostaje również fakt, iż na brak mocy wiążącej poglądu Sądu wpływa zmiana okoliczności faktycznych sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy przyjąć, że wskazanie dnia, z którym następuje zwolnienie ze stanowiska służbowego oznacza, iż dzień ten jest ostatnim dniem, w którym osoba zajmuje dane stanowisko służbowe, Natomiast określenie dnia, z którym osoba ta została przeniesiona do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej oznacza, iż dzień ten jest pierwszym dniem pełnienia służby w nowej jednostce. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej nie występuje więc przerwa w pełnieniu przez funkcjonariusza służby i pozostawanie w "próżni służbowej". Reasumując, Sąd I instancji zasadnie uznał, że decyzja w przedmiocie zwolnienia skarżącej z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia do pełnienia służby w Komendzie Wojewódzkiej Policji w P. odpowiada prawu, a Komendant Główny Policji nie był uprawniony do wskazywania Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w P. konkretnego stanowiska, jakie ma objąć skarżąca. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącej wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i art. 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną należne od Skarbu Państwa przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 - 261 p.p.s.a. Stosownie do § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1348 z późn. zm.), pełnomocnik skarżącej powinien złożyć wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu oświadczenie, o jakim mowa w tym przepisie.