I SA/Wr 1380/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Lidia Błystak, Sędziowie Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, Sędzia WSA Dagmara Dominik (sprawozdawca), Protokolant Anna Wojtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2009 r. przy udziale- sprawy ze skargi Szpitala A we W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji dotyczącej interpretacji przepisów prawa podatkowego I. uchyla zaskarżoną decyzję, poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...], jak też postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] nr [...] , II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej we W. na rzecz strony skarżącej kwotę 457 (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia [...] (data wpływu [...]) strona skarżąca wystąpiła o udzielenie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w przedmiocie możliwości rozliczenia straty podatkowej z lat ubiegłych z dochodu roku bieżącego (z tytułu wpłat na PFRON, odsetek budżetowych, których nie zalicza się do kosztów uzyskania przychodów). Zdaniem strony w przypadku, gdy wystąpi dochód do opodatkowania (np. PFRON i odsetki budżetowe), wówczas stosowanie do art. 7 ust. 5 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2000r. Nr 54, poz. 654 ze zm.) zwanej dalej "u.p.d.o.p."), strata poniesiona w latach poprzednich pokrywa w częściach równych dochód uzyskany w najbliższych, kolejno po sobie następujących pięciu latach podatkowych. W uzasadnieniu wniosku strona skarżąca wskazała, że szpital jest bezspornie podatnikiem, którego celem statutowym jest działalność w zakresie ochrony zdrowia. W ramach swojej działalności ponosi koszty na cele statutowe oraz koszty, których do kategorii takich nie można zaliczyć – przykładem takich kosztów są m.in. wpłaty na PFRON oraz odsetki budżetowe. Zdaniem strony z wyjaśnień zawartych w piśmie Ministerstwa Finansów z dnia [...] Nr [...] wynika, iż podatnicy korzystający ze zwolnienia przedmiotowego (a takim podatnikiem jest Szpital), określonego w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p. mogą, stosownie do art. 7 ust. 5 u.p.d.o.p., stratę poniesioną w latach poprzednich pokrywać z dochodu uzyskanego w najbliższych, kolejno po sobie następujących pięciu latach podatkowych. Korzystając z powyższych wyjaśnień, strona stwierdziła, że zamierza zastosować się do interpretacji Ministerstwa Finansów. W pismach z dnia [...] L.dz. [...] oraz z dnia [...] L.dz. [...] strona uzupełniła swój wniosek w wyniku wezwania organu podatkowego z dnia [...] wskazując, że sytuacja przedstawiona we wniosku dotyczy dochodu, o którym mowa w art. 7 ust. 2 u.p.d.o.p. uzyskanego w 2006r. Ponadto oświadczono, że w Szpitalu w okresie od [...] do [...] na podstawie upoważnienia wydanego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W., przeprowadzono kontrolę podatkową w zakresie "Prawidłowość wykorzystania środków publicznych w 2005r." Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] uznał stanowisko strony skarżącej za prawidłowe. Organ podatkowy pierwszej instancji powołał się na treść art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p. regulującego kwestię zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych i uznał, że niewątpliwie szpital jest podatnikiem, którego podstawowym celem statutowym jest ochrona zdrowia, co kwalifikuje go do korzystania ze zwolnień wymienionych w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p. Podniesiono dodatkowo, że warunkiem skorzystania z przedmiotowego zwolnienia podatkowego jest uzyskanie dochodu podatkowego. Podatnicy muszą spełniać ponadto następujące warunki: 1/ ich celem statutowym musi być działalność wymieniona w ww. przepisie; 2/ uzyskane przez nich przychody muszą być przeznaczone i wydatkowane na ten cel. Zwolnienie z opodatkowania dochodu wiąże się z określeniem jego prawidłowej wysokości. Powołano się również na treść art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. i wskazano, że ujęte w księgach rachunkowych nieuznane za koszty uzyskania przychodów i niezwiązane bezpośrednio z realizacją celów statutowych powodują, że równowartość dochodu odpowiadająca tym wydatkom (kosztom) będzie opodatkowana podatkiem dochodowym, ponieważ wydatki te wpływają na zmniejszenie dochodu zwolnionego, zwiększając jednocześnie dochód do opodatkowania. W przedmiotowej sprawie podatnik osiągnął w roku podatkowym dochód, stanowiący równowartość dokonanych wpłat na PFRON oraz zapłaconych odsetek budżetowych albowiem wyżej wymienione wydatki nie stanowią kosztów uzyskania przychodów stosownie do art. 16 ust. 1 pkt 36 i art. 16 ust. 1 pkt 21 u.p.d.o.p. Dochody te nie korzystają ze zwolnienia od podatku, ponieważ nie mogą być przeznaczone na cele statutowe, w tym przypadku na cele związane z ochroną zdrowia. Zostały bowiem przekazane na inne cele, tj. na zasilenie PFRON oraz zapłatę odsetek od zaległości budżetowych. Organ podatkowy pierwszej instancji wskazał, że podatnikowi przysługuje jednak prawo pomniejszenia, czy też całkowitego pokrycia dochodu powstałego w związku z ponoszeniem wydatków na PFRON oraz zapłatą odsetek budżetowych stratą z lat ubiegłych. Nie ma bowiem przepisu, który wykluczałby taką możliwość. Ponoszone przez podatnika straty podatkowe uprawniają go do skorzystania z przewidzianych przepisami prawa podatkowego ulg podatkowych. Powołując się na treść art. 7 ust. 5 u.p.d.o.p. organ podatkowy pierwszej instancji wskazał, że wskazał, że straty podatkowe mogą być rozliczone dochodami osiągniętymi w najbliższych, kolejno po sobie następujących latach podatkowych, z tym, że wysokość obniżenia w którymkolwiek z tych lat nie może przekroczyć 50% kwoty poniesionej straty. Przy ustalaniu strat z lat poprzednich podlegających odliczeniu w roku podatkowym stratę tę ustala się według stanu prawnego obowiązującego w roku jej wykazania. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej we W. zmienił ww. postanowienie organu podatkowego pierwszej instancji, z uwagi na to, że narusza ono prawo w sposób rażący. Organ podatkowy drugiej instancji powołując się na treść art. 17 ust. 1 pkt 4, art. 7 ust. 2, art. 7 ust. 3 pkt 1 i 3, art. 7 ust. 4 i art. 7 ust. 5 u.p.d.o.p. zauważył, że podatnicy podatku dochodowego od osób prawnych zobowiązani są do wykazywania wszelkich przychodów oraz kosztów ich uzyskania z całokształtu działalności. W przypadku uzyskiwania przychodów z działalności statutowej, z której dochody są wolne od podatku, na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p., należy stosować zasadę określoną w art. 7 ust. 3 pkt 1 i 3 oraz ust. 4 u.p.d.o.p., że przy ustalaniu dochodów (straty) nie uwzględnia się przychodów oraz kosztów uzyskania tych przychodów, ze źródeł przychodów, z których dochody są wolne od podatku. Zatem osiągnięty dochód nie podlega opodatkowaniu, a poniesiona strata na działalności statutowej nie może obniżać dochodów wolnych od podatku, a także dochodów z działalności opodatkowanej osiągniętych w następnych latach podatkowych. W sytuacji, gdy strata zostanie poniesiona na działalności, z której dochody nie są zwolnione z podatku, rozliczenie straty następuje na zasadach określonych w art. 7 ust. 5 u.p.d.o.p., tj. poprzez obniżenie dochodu z działalności opodatkowanej w najbliższych kolejno po sobie następujących pięciu latach podatkowych, ale wysokość obniżenia w którymkolwiek z tych lat nie może przekroczyć 50% kwoty straty. Zdaniem organu odwoławczego ze stanu faktycznego wynika, że podatnik korzysta ze zwolnienia przedmiotowego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p., bowiem prowadzi działalność w zakresie ochrony zdrowia. W ramach swojej działalności ponosi koszty na cele statutowe oraz koszty przeznaczone na inne cele tj. takie jak m.in. wpłaty na PFRON oraz odsetki budżetowe. W 2006r. Szpital uzyskał dochód (o którym mowa w art. 7 ust. 2 u.p.d.o.p.) wolny od podatku, na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 oraz dochód podlegający opodatkowaniu, stanowiący wydatek na opłacone składki na PFRON i odsetki budżetowe, które nie stanowią kosztów uzyskania przychodów. Organ podatkowy drugiej instancji powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 czerwca 1999r. sygn. akt SK 12/98, który stwierdził, że wszystkie podmioty objęte zakresem art. 7 ust. 3 u.p.d.o.p., zarówno te nie podlegające opodatkowaniu, jak i zwolnione z obowiązku płacenia, niezależnie od ich formy organizacyjnoprawnej, od pochodzenia kapitału, niezależnie od tego, czy zwolnienie ma charakter przedmiotowy czy podmiotowy, są pozbawione możliwości odliczania strat poniesionych w działalności wolnej od podatku. Tym samym Szpitalowi nie przysługuje odliczenie od dochodu zwolnionego osiągniętego za 2006r. straty poniesionej w latach poprzednich na działalności zwolnionej z opodatkowania. Jednocześnie powołano się na treść art. 17 ust. 1b u.p.d.o.p. W świetle powyższego uznano, iż udzielona przez organ pierwszej instancji według której podatnik ma możliwość obniżenia dochodu podatkowego stanowiącego równowartość wpłat na PFRON oraz zapłaconych odsetek od zobowiązań budżetowych o wartość straty poniesionej w latach poprzednich, jest interpretacją z ewidentnym błędem w interpretowaniu prawa, a więc rażąco naruszającą prawo materialne. Stanowi ona zaprzeczenie treści art. 7 ust. 3 pkt 1 i 3 oraz ust. 4 u.p.d.o.p. powodujące skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia zasady praworządności. W odwołaniu od ww. decyzji wniesionym pismem z dnia [...] strona ponowiła przedstawiony we wniosku stan faktyczny, zauważając, że występując z wnioskiem do Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] szpital kierował się wyjaśnieniami zawartymi w piśmie Ministerstwa Finansów z dnia [...] Nr [...], z których wynika, że podatnicy korzystający ze zwolnienia przedmiotowego (a takim podatnikiem jest bezspornie szpital) określonego w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p. mogą stosownie do art. 7 ust. 5 u.p.d.o.p. stratę poniesioną w latach poprzednich pokrywać z dochodu uzyskanego w najbliższych, kolejno po sobie następujących pięciu latach podatkowych. Strona podniosła, że szpital nie prowadzi działalności, której celem jest osiąganie zysku (dochodu) ze źródeł, z których dochody te są opodatkowane (np. działalność polegająca na handlu alkoholem). Skoro ustawodawca zaliczył Szpital do podatników przedmiotowo zwolnionych od podatku, to zdaniem strony uzasadnione było stanowisko Szpitala, stosownie do art. 7 ust. 5 u.p.d.o.p. rozliczenia straty z lat poprzednich z dochodu uzyskanego w kolejnych pięciu latach podatkowych. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej we W. odmówił uchylenia decyzji własnej wydanej w pierwszej instancji. Wskazał on, że dochód lub strata poniesiona przez podatnika, którego celem statutowym jest działalność w zakresie ochrony zdrowia, nie są dochodem lub strata podatkową w rozumieniu art. 7 ust. 2 u.p.d.o.p. Ustawodawca nie przewidział w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych możliwości obniżenia dochodu uzyskanego z działalności zwolnionej o straty poniesione w latach poprzednich na tej działalności, gdyż w art. 17 ust. 1 u.p.d.o.p. ustawodawca posłużył się pojęciem "dochodu". Przepis ten stanowi jeden z wyjątków od ogólnej zasady, zgodnie z którą dochód uzyskany przez podmioty wskazane w art. 3 tej ustawy podlega opodatkowaniu. Wobec tego nie może być on interpretowany rozszerzająco. Zatem szpital obliczając wysokość dochodu zwolnionego nie ma prawa do pomniejszania dochodu z działalności zwolnionej o wysokość straty poniesionej na tej działalności. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji zarzucono naruszenie art. 14b § 5 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm. zwanej dalej "O.p.") tj. przy braku przesłanek wskazanych w tym przepisie, uprawniających organ do wszczęcia postępowania z urzędu; art. 14b § 3 O.p. przez jego pominiecie w sytuacji, gdy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] doręczone zostało stronie skarżącej po upływie 3 miesięcznego terminu; art. 210 § 1 pkt 5 O.p. i art. 235 O.p., w zw. z art. 14 § 5 O.p. przez wydanie z urzędu decyzji zmieniającej, bez wskazania w jej treści zakresu dokonanej zmiany oraz odmowy uchylenia tak wydanej decyzji; art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p. przez jego błędną interpretację; art. 17 ust. 1b u.p.d.o.p. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wskazała, że wbrew stanowisku organu ujęte w księgach rachunkowych wydatki i koszty, nieznane w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym za koszty uzyskania przychodów, wpływają na zwiększenie dochodu podatkowego. W przeciwnym wypadku nie powstałby po stronie podatnika dochód jako rezultat poniesienia powyższych danin, nie zaliczanych do kosztów uzyskania przychodów. Przedstawione tym samym stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej jest zatem rażąco sprzeczne nie tylko z obowiązującymi przepisami lecz także, z zadnieniem decyzji z dnia [...]. Dodatkowo strona skarżąca zauważyła, że wydatki ponoszone przez szpital jako wpłaty na PFRON oraz odsetki budżetowe nie mają charakteru ponoszonych na inne cele niż statutowe jako zakładu ochrony zdrowia, zarówno w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 4 i art. 17b u.p.d.o.p. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi. W uzasadnieniu organ podatkowy wskazał, że z akt sprawy wynika, że wniosek podatnika wpłynął [...] , a postanowienie z dnia [...] Nr [...] zostało doręczone w dniu [...] – w ostatnim dniu terminu, gdyż [...] był dniem ustawowo wolnym. Zauważono też, że decyzja wydana na podstawie art. 14b § 5 pkt 1 u.p.d.o.p. ma odnosić się jedynie do treści pytania o interpretację, odpowiedzi zawartej w postanowieniu i zarzutów odwołania. Zdaniem strony przeciwnej istotne w sprawie jest, że pytanie podatnika dotyczyło możliwości rozliczenia straty podatkowej z lat ubiegłych z dochodu roku bieżącego ( z tytułu PFRON i odsetek budżetowych, których nie zalicza się do kosztów uzyskania przychodów), a nie kwestii, czy składki na PFRON oraz odsetki budżetowe należy traktować na równi z podatkami i czy wydatki te są opodatkowane. Stąd też argumenty pełnomocnika strony skarżącej uznano za nietrafne. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc w przepisie art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach, których katalog został wymieniony w przepisie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm: zwanej dalej "p.s.a."). W określonych przez ten przepis przedmiotowych granicach kognicji sądów administracyjnych, mieści się m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje oraz postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1 i 2 p.s.a.). W przedmiotowej sprawie Sąd uznał, że skarga na decyzje w przedmiocie interpretacji przepisów prawa podatkowego jest zasadna, choć nie z przyczyn wskazanych w skardze. Przedmiotem postępowania przed organami podatkowymi było udzielenie interpretacji podatkowej, w trybie art. 14a i nast. O.p. Co oznacza, że granice tego postępowania są określane przez stronę w zapytaniu skierowanym do organu. Zgodnie bowiem z art. 14a § 2 O.p. podatnik składając wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego sprawy oraz do własnego stanowiska w sprawie. Natomiast postanowienie organu w przedmiocie interpretacji podatkowej powinno zawierać ocenę prawną stanowiska pytającego z przytoczeniem przepisów prawa ( art. 14a § 3 O.p.). Z powyższej regulacji należy więc wywnioskować, że organ dokonuje jedynie oceny prawnej przedstawionego przez podatnika stanu faktycznego, bez możliwości jego modyfikowania czy też prowadzenia postępowania dowodowego w trybie przepisów działu IV Ordynacji podatkowej. Zatem kontrola Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w swej istocie powinna polegać na ocenie czy za podstawę udzielonej przez organ interpretacji podatkowej posłużył stan faktyczny przedstawiony przez skarżącą we wniosku o interpretację podatkową, a jeśli tak to czy organ w sposób prawidłowy zinterpretował przepisy prawa. Należy także podkreślić, że wyczerpująco przedstawiony stan faktyczny, to taki, na podstawie którego można w sposób pewny i nie uzasadniający żadnych przedmiotowych wątpliwości udzielić interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Wyczerpująco przedstawione stanowisko wnioskodawcy powinno natomiast wskazywać przepisy prawa, mogące stanowić postawę dochodzonej interpretacji, oraz ocenę ich znaczenia dla wyczerpująco przedstawionego we wniosku stanu faktycznego. W analizowanym postępowaniu interpretacyjnym ocenia się wyczerpująco przedstawiony przez wnioskodawcę stan faktyczny jako rozważany przedmiot subsumcji pod przepisy prawa, których wykładni dochodzi strona postępowania, nie zaś pod wszystkie, czy też jakiekolwiek regulacje prawne. Zaniechanie przez stronę jasnego i nie budzącego wątpliwości wskazania przepisów prawa, o których wykładnię w kontekście danego stanu faktycznego się ubiega, uzasadnia ocenę, że wniosek mający wszcząć postępowanie interpretacyjne nie zawiera wyczerpującego przedstawienia stanowiska własnego wnioskodawcy (por. wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2009r. sygn. akt II FSK 1408/07, niepubl.). Należy zauważyć, że w przedmiotowej sprawie wniosek strony skarżącej dotyczy rozliczenia straty podatkowej z lat ubiegłych z dochodu do opodatkowania wynikającego m.in. z wydatków na PFRON i odsetek budżetowych. Nie jest jednakże jasnym, co strona rozumie pod pojęciem straty podatkowej. Z treści wniosku nie wiadomo do jakiej kategorii działalności owo pojęcie odnosi, albowiem pojęcie "strata podatkowa" jest kategorią prawną nie zaś kategorią faktyczną. Sąd może jedynie domniemywać w oparciu o treść wniosku, że chodzi o stratę wynikającą z działalności Szpitala przeznaczoną na ochronę zdrowia choć nie można wykluczyć straty na innej działalności. Wspomniane domniemanie wynika z tego, że we wniosku strona podkreśla, że korzysta ze zwolnienia przedmiotowego przewidzianego w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p. W piśmie zaś uzupełniającym z dnia [...] wskazuje również na kontrolę podatkową w zakresie prawidłowości wykorzystania środków publicznych w 2005r., co sugeruje również odniesienie się do tzw. działalności objętej ww. zwolnieniem. Jednocześnie strona w treści uzasadnienia przedmiotowego wniosku, powołuje się na pismo Ministerstwa Finansów z dnia [...] Nr [...] wskazując na fakt, że zamierza zastosować się do ww. wyjaśnienia. W oparciu o ww. wyjaśnienie wysuwa tezę, że podatnik korzystający ze zwolnienia przedmiotowego może stosownie do art. 7 ust. 5 u.p.d.o.p. stratę poniesioną w latach poprzednich pokrywać z dochodu uzyskanego w najbliższych, kolejno po sobie następujących pięciu latach podatkowych. Tyle tylko, że wyżej wskazane wyjaśnienie Ministerstwa Finansów dotyczy ujęcia w deklaracji podatkowej dochodów zwolnionych i opodatkowanych, a jego główna teza brzmi, że poniesiona strata na działalności statutowej nie może obniżać lub eliminować dochodów z opodatkowanej działalności, w tym ze sprzedaży wyrobów spirytusowych. A zatem treść wyjaśnienia Ministerstwa Finansów na które powołuje się strona jest odmienna od treści wskazanej we wniosku. A zatem niewiadomo do której treści ma ona zamiar się stosować czy do tej, która faktycznie wynika z wspomnianego wyjaśnienia, czy do tej, którą sama wydedukowała. Skoro zatem przepis art. 14a § 2 O.p. wyraźne wskazuje na konieczność wyczerpującego przedstawienia przez podatnika stanu faktycznego to stan ten nie może być ustalany w drodze interpretacji wniosku czy czynienia na jego podstawie swoistego rodzaju przypuszczeń. W przedmiotowej sprawie o fakcie braku wypełnienia wymogu przedstawienia wyczerpującego stanu faktycznego świadczy następnie to, że zarówno organy, jak i strona w skardze inaczej rozumieją ów stan faktyczny przedstawiony we wniosku. Organ pierwszej instancji odnosił się do faktu obniżenia dochodu opodatkowanego o stratę podatkową koncentrując się na kwestii dochodu do opodatkowania stanowiącego równowartość wpłat na PFRON i odsetki budżetowe. Organ nadzoru zarówno w pierwszej, jak i drugiej instancji z kolei odnosił się do straty strony poniesionej w latach poprzednich na działalności zwolnionej z opodatkowania i zawarł tezę o braku możliwości jej odliczenia od dochodu zwolnionego. Z kolei sama strona skarżąca w skardze koncentruje się zwłaszcza na tym, że dochód strony skarżącej, powstały w związku z ponoszeniem wydatków na PFRON i odsetek budżetowych, jest związany z działalnością statutową Spółki i stanowi przychód ze źródła przychodów, z których dochody są wolne od podatku. Skoro "wyczerpujące" przedstawienie stanu faktycznego, o którym mowa w art. 14a § 2 O.p. należy rozumieć jako niewymagające ze strony organu uzupełniania, domniemywania czy rozstrzygania wątpliwości co do treści wniosku w tym zakresie, to należy uznać, że w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z taką sytuacją. W ocenie Sądu organy podatkowe miały obowiązek ustalenia stanu faktycznego występującego w sprawie, a udzielenie interpretacji bez wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy oraz sprzeczności zawartych w samym wniosku stanowi przesłankę do uchylenia zawierającej ją decyzji z przyczyn proceduralnych. Wprawdzie organ podatkowy pierwszej instancji wystąpił do strony o wyjaśnienie, jednakże odpowiedzi udzielone przez stronę precyzowały jedynie, że sytuacja przedstawiona we wniosku dotyczy dochodu, o którym mowa w art. 7 ust. 2 u.p.d.o.p. uzyskanego w 2006r. oraz wskazywały na brak toczącego się postępowania podatkowego, kontrolnego, sądowego wobec strony skarżącej. Organ podatkowy w ponownie przeprowadzonym postępowaniu powinien ustalić o jaką stratę podatnikowi chodzi, jak też wyjaśnić sprzeczność w przedmiocie powołania się we wniosku o interpretację na wyjaśnienie Ministerstwa Finansów. Dopiero na podstawie wyczerpująco przedstawionego stanu faktycznego organy podatkowe winny dokonać interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w rozpoznawanej sprawie. Tylko taka interpretacja może zostać oceniona przez Sąd, albowiem w innym wypadku wymyka się spod oceny Sądu. W tym stanie rzeczy, zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W., jak też postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] muszą być uznane za naruszające prawo, gdyż są niezgodne z przepisami normującymi wydawanie interpretacji tj. art. 14a O.p., co skutkuje koniecznością ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Wobec stwierdzenia powyższego uchybienia Sąd odstąpił od ustosunkowania się do zarzutów strony skarżącej zawartych w skardze. Mając na uwadze powyższe, wobec naruszenia przepisów prawa dotyczących przesłanek formalnych rozstrzygnięcia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), w zw. z art. 134 i 135 p.s.a Sąd orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 200 p.s.a. Na łączną kwotę kosztów składają się: kwota wpisu sądowego, opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa oraz koszty zastępstwa procesowego.