II OSK 1304/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łuczaj Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Gliniecki (spr.) Sędzia del. WSA Jerzy Siegień Protokolant asyst. sędz. Anna Pośpiech-Kłak po rozpoznaniu w dniu 10 września 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 kwietnia 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 290/09 w sprawie ze skargi A. G. i P. G. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania; 2) zasądza od A. G. i P. G. solidarnie na rzecz [...] Sp. z o.o. w W. kwotę 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 30 kwietnia 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 290/09, w sprawie ze skargi P. i A. G. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, w pkt I uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; w pkt II określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; w pkt III zasądził od Wojewody Małopolskiego na rzecz skarżących P. G. i A. G. kwotę 500 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia [...] września 2008 r. nr [...] Starosta Nowotarski, na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz na podstawie art. 104 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie, zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] Sp. z o.o. o oznaczeniu [...] waz z przyłączem energetycznym na działce ew. nr [...] położonej w S. Pismem z dnia 9 października 2008 r. P. i A. G. złożyli odwołanie od powyższej decyzji Starosty Nowotarskiego. po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] Wojewoda Małopolski, na podstawie art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane i art. 138 § 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty Nowotarskiego. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że przedmiotem inwestycji jest urządzenie i nie stosuje się do niego przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Podniesiono też, że planowana inwestycja nie oddziaływuje negatywnie na działkę sąsiednią ani środowisko, ponieważ miejsca dostępne dla ludzi znajdują się w odległości większej niż 150 m od środka elektrycznego wzdłuż osi głównej promieniowania każdej z anten. W projekcie budowlanym zawarto rozwiązania w zakresie ochrony odgromowej urządzeń, ochrony przed przepięciami atmosferycznymi oraz ochrony przeciwporażeniowej, co nie powoduje zwiększenia zagrożenia uderzeniem pioruna w budynki sąsiednie i co podnosili odwołujący się. Pismem z dnia 5 stycznia 2009 r. P. i A. G. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na powyższą decyzję Wojewody Małopolskiego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 30 kwietnia 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 290/09, w pkt I uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wyroku wskazano na szereg uchybień polegających na nieokreśleniu przez organy administracyjne miejsca położenia działki skarżących i w związku z tym niedokonanie analizy ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z planowaną inwestycją ograniczając się jedynie do stwierdzenia, iż inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Sądu I instancji organy I i II instancji nie ustaliły, czy przedmiotowa działka położona jest w obszarze górniczym w rozumieniu § 1 uchwały Rady Miasta Szczawnica z dnia 26 lipca 2004 r. Nr XVII/100/2004 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Szczawnica w obrębie obszaru i terenu górniczego "[...]", z poszerzeniem o przyległe tereny zainwestowania co przesądza o uzgodnieniu lub braku takiego uzgodnienia z [...] w S. oraz z Dyrektorem Okręgowego Urzędu Górniczego w Krakowie (§ 1 planu). Nie określono w zaskarżonych decyzjach również, dlaczego uznano, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej w obszarze [...] jest zgodna z przeznaczeniem tego terenu na zabudowę jednorodzinną. Zdaniem Sądu I instancji nie wskazano również w uzasadnieniu decyzji, czy projektowana inwestycja nie narusza ustaleń planu w zakresie zasad obsługi infrastruktury technicznej (pkt 6.2 planu), ponieważ nie ustalono, czy działka ew. nr [...] jest położona na obszarze [...] Parku Krajobrazowego, w otulinie [...] Parku Narodowego oraz w obrębie projektowanego Parku Krajobrazowego [...], gdzie obowiązuje realizacja nowych sieci wyłącznie kablowych. W ocenie Sądu organy administracyjne nie dokonały też kwalifikacji prawnej planowanych robót budowlanych oraz w świetle brzmienia § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez ustalenie, czy przedmiotową inwestycję można uznać za urządzenie związane z budynkiem. Podkreślono również, że stronami postępowania powinni być wszyscy właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, a obszar oddziaływania winien być określony z uwzględnieniem miejsc dostępnych dla ludności znajdujących się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wskazując na naruszenie przez organy I i II instancji art. 7, art. 15, art. 77 i art. 107 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wydał wyrok na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ i art. 135 p.p.s.a., w którym uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj.: – art. 28, art. 33, art. 34, art. 35 i art. 36 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie przez Sąd, że nie zostały spełnione warunki ww. przepisów przy wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę przez Starostę Nowotarskiego, podczas gdy inwestor przedłożył wszystkie wymagane dokumenty i uzgodnienia a projekt budowlany jest zgodny z przepisami prawa, – art. 28 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, iż stronami postępowania są wszyscy właściciele nieruchomości znajdujący się w obszarze oddziaływania obiektu – skarżący nie wie dlaczego powołano ten przepis w uzasadnieniu wyroku, skoro w postępowaniu brały udział zainteresowane strony, – art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że inwestycja stacji bazowej jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko podczas gdy inwestycja budowy stacji bazowej nie jest kwalifikowana jako inwestycja mogąca znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga sporządzenia raportu, – naruszenie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) – dalej u.p.z.p., poprzez przyjęcie, iż inwestycja budowy stacji bazowej telefonii komórkowej narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy organy administracji wyraźnie uznały, że budowa stacji bazowej nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, – naruszenie przepisów ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) – dalej p.u.s.a., w zakresie zgodności decyzji z prawem oraz naruszenie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. Skarżący kasacyjnie wniósł o zmianę w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 kwietnia 2009 r. i jego uchylenie w całości, względnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz obciążenie stronę przeciwną kosztami postępowania, w tym kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że inwestor na podstawie zaskarżonych decyzji, przed wydaniem zaskarżonego wyroku przez Sąd I instancji wybudował stację bazową. Pismem z dnia 31 lipca 2009 r. P. i A. G. wnieśli odpowiedź na skargę kasacyjną wnosząc o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania. Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy. Na wstępie należy przypomnieć, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej polega na badaniu zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych). Natomiast rozstrzygniecie sprawy wyrokiem ma miejsce "na podstawie akt sprawy" (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Zaś skompletowanie akt niezbędnych do rozpoznania sprawy, a w razie potrzeby także innych dowodów należy do sądu administracyjnego zgodnie z art. 62 pkt 1 p.p.s.a. Przypomnienie powyższych przepisów wydawało się niezbędne z uwagi na treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku, gdyż można odnieść wrażenie, że Sąd I instancji dysponował innymi aktami, niż Sąd kasacyjny. Po pierwsze należy zauważyć, że w aktach sprawy znajduje się kopia wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (k. 9–24), której strony są opieczętowane przez Burmistrza i Urząd Miasta i Gminy Szczawnica z datą 29 lipca 2008 r. Na mapach k. 24 i 37 jest zaznaczone miejsce lokalizacji inwestycji na terenie o symbolu planu "[...], którego przeznaczenie w miejscowym planie zostało opisane na k. 53-54. Zdaniem Sądu stwierdzenie w decyzjach obu organów, że przedłożony projekt jest kompletny, zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie jest wystarczające. Ale z drugiej strony Sąd nie przedstawia żadnych konkretnych dowodów świadczących o tym, że te twierdzenia organów są nieprawdziwe lub co innego wynika z akt sprawy. Z przedstawionego wypisu i wyrysu planu też nie wynika, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej na obszarze "[...] jest niezgodna z przeznaczeniem tego terenu. Nie wskazano też przepisów prawa, czy poglądów z orzecznictwa sądowego, czy też doktryny, zgodnie z którymi miejsca lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej muszą być ustalane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Wprowadzanie zaś zakazów w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej na terenach poszczególnych gmin, zostało uznane za niezgodne z prawem (patrz art. 46, 47 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, Dz.U. Nr 106, poz. 675). Rodzące się wątpliwości Sądu, czy działka nr [...] jest położona na obszarze górniczym, czy na obszarze [...] Parku Krajobrazowego, czy w otulinie [...] Parku Narodowego, czy też w obrębie projektowanego Parku Krajobrazowego [...], są przysłowiowym "szukaniem dziury w całym". Gdyż mało prawdopodobne jest, aby na takich terenach ustalano w planie miejscowym przeznaczenie o symbolu "[...]– zabudowa jednorodzinna, zabudowa mieszkalno-pensjonatowa. Jeżeli nie można było tego ustalić na podstawie przedstawionych akt, to należało wezwać organy bądź inwestora do uzupełnienia akt bądź przedstawienia konkretnych dowodów na tę okoliczność, gdyż same takie wątpliwości oparte jedynie na przypuszczeniach i domysłach nie mogą świadczyć o tym, że został naruszony przepis art. 35 Prawa budowlanego, co trafnie podnosi się w skardze kasacyjnej. Uchylanie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, zbyt często jest w praktyce wojewódzkich sądów administracyjnych motywowane naruszeniem przepisów art. 7, 77 i 107 k.p.a., gdyż wiele z tych wątpliwości można by wyjaśnić mniejszym kosztem społecznym, bez sięgania do rozstrzygnięć najdalej idących w swych skutkach, przy odpowiednim wykorzystaniu przepisów art. 62 pkt 1 i art. 106 § 3 p.p.s.a. W ogóle nie wiadomo o co chodzi i do czego prowadzą rozważania Sądu zamieszczone na str. 6 i 7 uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Skoro inwestor w tym przypadku wystąpił z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę i uzyskał takie, to użycie pojęcia "urządzenie" w uzasadnieniu decyzji organu II instancji, nie jest zapewne tym, o którym mowa w art. 3 pkt 9, czy też w art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, co w sposób oczywisty wynika z akt sprawy, a w szczególności z projektu budowlanego. Stacja bazowa telefonii komórkowej składająca się z masztu antenowego zainstalowanego na dachu budynku i trzech kontenerów usytuowanych na gruncie obok budynku może być jedynie zaliczana do budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, na realizację której wymagane jest pozwolenie na budowę. Należy też zauważyć, iż wbrew temu co stwierdził Sąd, że "nie dokonano kwalifikacji projektowanych robót", w decyzji z dnia [...] września 2008 r. wpisano: "obiekt kategorii VIII", co zgodnie z załącznikiem do ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oznacza: inne budowle. Przy takiej kwalifikacji obiektu budowlanego wydaje się oczywistym, że nie będą tu miały zastosowania przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdyż jak wynika już z samego tytułu rozporządzenia oraz z jego § 1, dotyczącego budynków i związanych z nimi urządzeń, a nie budowli jaką jest stacja bazowa telefonii komórkowej, która rzecz jasna nie jest też urządzeniem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego. Nie wiadomo też w jakim celu Sąd na str. 7 uzasadnienia zaskarżonego wyroku przywołał § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie. Reasumując rozważania Sądu zawarte na str. 6–7 uzasadnienia zaskarżonego wyroku, nie wiadomo do czego zmierzają. Natomiast to, że stację bazową telefonii komórkowej "można uznać za urządzenie związane z budynkiem", nie wynika z akt sprawy, takiego poglądu nie wyraża inwestor ani organy, więc nie wiadomo co tu wyjaśniać. Sąd przywołując na str. 8 zaskarżonego wyroku przepis art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego dodany przez art. 140 pkt 3 lit. b/ ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227), jednak nie zwrócił uwagi na przepis art. 153 i inne przepisy przejściowe tej ustawy. Cytując art. 173 ust. 2 ww. ustawy oraz § 2 ust. 1 pkt 7 lit. b/ rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. Sąd nie wskazał jakie znaczenie dla rozpoznania tej sprawy mają cytowane przepisy, nie zawarł też żadnych wskazań co do dalszego postępowania (art. 141 § 4 p.p.s.a.). Równie dobrze można było tu zacytować przepis § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Pojęcie "miejsc dostępnych dla ludności", jest pojęciem powszechnie używanym w sprawach związanych z budową stacji bazowych telefonii komórkowej. Miejsce dostępne dla ludności w warunkach każdej sprawy, może oznaczać inne miejsce, gdyż zależy to od otoczenia terenu, na którym lokalizuje się anteny nadawcze oraz od parametrów anten i mocy nadajników. W przypadku tej sprawy, jak wynika z akt sprawy w okolicy nie ma wysokiej zabudowy, jest jedynie zabudowa jednorodzinna (niska), co wynika z części tekstowej i rysunków zamieszczonych w zatwierdzonym projekcie budowlanym, stanowiącym załącznik do decyzji z dnia [...] września 2008 r. Nie wiadomo też dlaczego Sąd odwołał się do art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego oraz § 314 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., skoro z akt sprawy nie wynika aby ww. przepisy zaskarżoną decyzją zostały naruszone. Zresztą, jak powiedziano wcześniej przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych (...), nie mają tu zastosowania, gdyż kontrolowane przez Sąd pozwolenie na budowę nie dotyczy budynku, a stacji bazowej telefonii komórkowej, która nie jest budynkiem w rozumieniu art. 3 pkt2 Prawa budowlanego. Stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są podmioty wymienione w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Obszar oddziaływania obiektu (art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego) wyznacza się zgodnie ze stanem faktycznym i prawnym istniejącym w dacie wydania pozwolenia na budowę i nie ma na to wpływu przepis § 314 wcześniej powołanego rozporządzenia. W oparciu o akta przedstawione w sprawie, brak podstaw do twierdzenia, że stronami postępowania nie byli wszyscy właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu (art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego), co sugeruje się w zaskarżonym wyroku. W związku z powyższym należy przyjąć, że również zarzuty skargi kasacyjnej wskazujące na naruszenie przepisów art. 28, 29 ust. 3 Prawa budowlanego oraz art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i art. 3 p.p.s.a. mają usprawiedliwione podstawy. W ocenie Sądu kasacyjnego, wątpliwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w przeważającej większości, nie miały obiektywnego uzasadnienia, wynikającego z akt sprawy. Wątpliwości i zarzuty skargi nie mogą bezkrytycznie być przyjmowane przez Sąd, ale powinny podlegać weryfikacji Sądu w oparciu o jego wiedzę prawniczą i akta przedstawione przez organy w sprawie. Poza tym wątpliwości Sądu nie mogą opierać się na domysłach, przypuszczeniach i wirtualnie tworzonych dla potrzeb danej sprawy fikcyjnych stanach faktycznych i prawnych. Nie można oceniać zaskarżonego aktu wyłącznie w oparciu o jego treść, ale w oparciu o całość akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Jeżeli w uzasadnieniu wyroku powołuje się określone przepisy, podnosi jakieś fakty, to wymaga to uzasadnienia i konkretnych wniosków oraz wskazania konkretnych przepisów, jakie zdaniem Sądu zostały naruszone i wyjaśnienia dlaczego. Gdyż wyrok Sądu uwzględniający skargę wymaga wskazań co do dalszego postępowania oraz oceny prawnej, które wiążą w tej sprawie (art. 141 § 4, art. 153 p.p.s.a.). Ponadto należy pamiętać, że nie wszystkie naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ p.p.s.a., mogą stanowić podstawę do uchylenia decyzji lub postanowienia w całości lub w części. Przed ponownym rozpoznaniem sprawy inwestor, aby wyjaśnić istniejące wątpliwości, powinien przedstawić Sądowi stosowne dokumenty wyjaśniające, czy działka nr [...] jest położona na obszarze górniczym, czy na obszarze [...] Parku Krajobrazowego, czy w otulinie [...] Parku Narodowego, czy też w obrębie projektowanego Parku Krajobrazowego [...], są to jedyne okoliczności mogące mieć wpływ na wynik sprawy, jednak nie dające podstawy do uchylenia decyzji I instancji przed ich wyjaśnieniem. Wyjaśnienie powyższych okoliczności ma znaczenie dla sprawy o tyle, o ile mogło mieć wpływ na przeprowadzone postępowanie oraz wymagane uzgodnienia i opinie, co mogło ewentualnie stanowić naruszenie przepisów prawa w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ p.p.s.a. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 oraz art. 203 pkt 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.