VII SA/Wa 315/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska, , Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska (spr.), Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Protokolant Joanna Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi K. B. na czynność Komisji Egzaminacyjnej powołanej przez Ministra Zdrowia polegającej na nie uznaniu za zdany państwowego egzaminu specjalistycznego postanawia. odrzucić skargę. VII SA/Wa 315/09 UZASADNIENIE Minister Zdrowia decyzją z dnia [...] maja 2005 r. na podstawie § 37 ust.1a rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 sierpnia 2001 roku w sprawie specjalizacji lekarzy i lekarzy dentystów (Dz.U nr 83, poz.905) oraz na podstawie opinii Zespołu powołanego przez Dyrektora Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego z dnia 4 listopada 2004 r. uznał K. B. i M. M. dotychczasowy dorobek naukowy i zawodowy za równoważny ze zrealizowaniem szczegółowego programu specjalizacji w zakresie urologii dziecięcej oraz dopuścił ich do egzaminu państwowego w zakresie tej specjalizacji. Pismem z dnia [...] października 2005 r. skarżący zostali poinformowani przez Centrum Egzaminów Medycznych, że egzamin testowy w dziedzinie urologii dziecięcej odbędzie się [...] listopada 2005 r. i przeprowadzony zostanie przez Komisję Egzaminacyjną powołaną przez Ministra Zdrowia. Skarżący przystąpili do egzaminu testowego, w wyniku którego K. B. uzyskała 36 punktów, natomiast M. M. 39 na 59 możliwych. Za prawidłową odpowiedź na każde z pytań można było uzyskać jeden punkt. Początkowo test zawierał 60 pytań, jednak Komisja z powodu nieprecyzyjności jednego z pytań uchyliła je, stąd pozostało 59 pytań i 59 możliwych do uzyskania punktów. W dacie egzaminu obowiązywało (od dnia 12 listopada 2005 r.) Rozporządzenie Ministra Zdrowia z 20 października 2005 r. w sprawie specjalizacji lekarzy i lekarzy dentystów (Dz. U 05.213.1779), zgodnie z którym egzamin testowy uważa się za zaliczony z wynikiem pozytywnym w przypadku uzyskania co najmniej 60 procent możliwej do uzyskania liczby punktów (§ 32 ust. 4 rozporządzenia) Mimo iż zarówno K. B. jak i M. M. uzyskali ponad 60 procent możliwej do uzyskania liczy punktów, Komisja uznała, że nie zaliczyli oni egzaminu testowego z wynikiem pozytywnym. W związku z powyższym pełnomocnik skarżących zwrócił się pismami kierowanymi zarówno do Komisji Egzaminacyjnej jak i do Ministra Zdrowia o usunięcie naruszenia prawa i uznanie skarżącym za zaliczone specjalizacyjnych egzaminów państwowych w dziedzinie urologii dziecięcej. Także skarżący w dniu 28 listopada 2005 r. złożyli odwołania w sprawie nie zaliczenia złożonych przez nich egzaminów do Przewodniczącej Państwowej Komisji Egzaminacyjnej - Konsultanta Krajowego w Dziedzinie Urologii Dziecięcej W odpowiedzi Przewodnicząca Komisji w piśmie z [...] grudnia 2005 r. poinformowała skarżących, że wobec tego, że zostali oni dopuszczeni do egzaminu na podstawie § 46 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z 20 października 2005 r. - a więc w trybie szczególnym, formę tego egzaminu określiła Komisja Egzaminacyjna. Komisja ustaliła, że egzamin, w którym uczestniczyli skarżący będzie miał formę egzaminu testowego składającego się z 60 pytań, a nie ze 120 pytań, jak to ma miejsce na egzaminie organizowanym wg. § 32 wyżej wymienionego rozporządzenia i przyjęła próg zaliczeniowy na poziomie 70 % dobrych odpowiedzi. Wobec nieuzyskania określonej ilości punktów skarżący nie zaliczyli egzaminu specjalizacyjnego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na czynność Komisji Egzaminacyjnej polegającą na nie uznaniu za zdany państwowego egzaminu specjalizacyjnego wnieśli K. B. i M. M. Pełnomocnik skarżących podniósł, że wobec tego, że regulacja odnosząca się do przeprowadzenia egzaminu specjalizacyjnego na podstawie uznania przez Ministra Zdrowia dotychczasowego dorobku naukowego i zawodowego lekarza za równoważny z przeprowadzeniem specjalizacji a-§ 46 ust. 2 i 5 rozporządzenia z 20 października 2005 r. nie zawiera w zakresie oceniania żadnych szczególnych unormowań, zastosowanie w takim przypadku muszą mieć przepisy ogólne tj. § 32 ust 4 rozporządzenia. Nadto, zdaniem pełnomocnika, nawet gdyby w/w rozporządzenie upoważniało Ministra Zdrowia do ustalania oprócz formy i terminu egzaminu specjalistycznego także kryteriów jego oceny, innych niż określone w § 32 ust. 4 0 musiałoby to nastąpić, podobnie jak wybór terminu i formy w drodze stosownych czynności czy aktów administracyjnych przed przystąpieniem zdających do egzaminu, a o kryteriach tych zdający winni być poinformowani przed egzaminem. Skarżący natomiast, o zastosowaniu przez Komisję Egzaminacyjną 70 % progu zaliczenia egzaminu dowiedzieli się dopiero w momencie ogłaszania jego wyników. Przy czym Komisja Egzaminacyjna nie jest uprawniona do ustalania jakichkolwiek warunków egzaminu. W odpowiedzi na skargę Minister Zdrowia wniósł o odrzucenie skargi podnosząc, że jego zdaniem możliwe byłoby zaliczenie egzaminu specjalizacyjnego lekarzom, którzy osiągnęli na egzaminie wynik co najmniej 60 % możliwej do uzyskania liczby punktów tj. spełnili warunek określony w § 33 ust. 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 20 października 2005 r. Jednakże organ podał, że Centrum Egzaminów Medycznych powołane Zarządzeniem Ministra Zdrowia z 31 lipca 2001 r. przeprowadza egzaminy medyczne niezależnie, dlatego Minister Zdrowia nie jest uprawniony do ingerowania w prace Państwowej Komisji Egzaminacyjnej , która ponosi odpowiedzialność za wydany dyplom potwierdzający uzyskanie tytułu specjalisty. Dlatego też Minister Zdrowia nie podejmuje i nie może podejmować decyzji lub czynności administracyjnych w zakresie właściwości Państwowej Komisji Egzaminacyjnej, Konsultanta Krajowego i Centrum Egzaminów Medycznych W przedmiotowej sprawie organ nie podejmował żadnej decyzji ani żadnej czynności administracyjnej a więc nie ma materialnych podstaw do złożenia skargi. Postanowieniem Sądu wydanym dnia 16 lipca 2007 r. skarga wniesiona przez M. M. została odrzucona. W pierwszej kolejności należy podnieść, że Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem wydanym dnia 7 sierpnia 2007 r. odrzucił skargę wniesioną w rozpoznawanej sprawie uznając, że objęta nią sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Postanowienie to na skutek skargi kasacyjnej K. B. zostało uchylone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym 12 grudnia 2008 r. w sprawie II OSK 1638/07. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela w całości wywody Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawione w uzasadnieniu wspomnianego wyżej postanowienia, iż gdyby uznać, że dokonanie oceny testowego egzaminu specjalizacyjnego jest czynnością z zakresu administracji, to podlegałaby ona kontroli sądowej stosownie do zapisu art. 3 § 2 pkt. 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002 r, nr 153, poz. 1270 ze zm.) Jak wynika z treści uzasadnienia wyżej wymienionego postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny pozostawił sądowi I instancji ocenę merytoryczną kwestii dotyczącej uregulowania i czynności podejmowanych w toku postępowania specjalizacyjnego lekarza. Korzystając z tej możliwości Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art.16 ust.1 ustawy z 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty - lekarz może uzyskać tytuł specjalisty w określonej dziedzinie medycyny po odbyciu przeszkolenia określonego programem specjalizacji i złożeniu egzaminu państwowego albo po uznaniu równoważnego tytułu specjalisty uzyskanego za granicą. Z zapisów wydanego na podstawie w/w art. 16 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty rozporządzenia Ministra Zdrowia z 20 października 2005 r. w sprawie specjalizacji lekarzy i lekarzy dentystów wynika, że państwowy egzamin specjalizacyjny dla określonej specjalności organizuje Centrum Egzaminów Medycznych a przeprowadzany jest przez Państwową Komisję Egzaminacyjną powołaną przez Dyrektora Centrum (§ 33) Do zadań Komisji należy podejmowanie decyzji o dopuszczeniu lekarza do egzaminu państwowego, ustalenie listy lekarzy dopuszczonych do egzaminu państwowego w danym terminie, dokonywanie oceny egzaminów praktycznego i ustnego, przekazanie Centrum Egzaminów Medycznych kart testowych po przeprowadzeniu egzaminu testowego, z zachowaniem tajności procedury, przekazania Centrum ocen z egzaminów praktycznego i ustnego oraz innej dokumentacji związanej z przeprowadzonym egzaminem (§ 34). Z powyższego wynika, że ponieważ skarżąca zdawała egzamin testowy z zakresu urologii dziecięcej do zadań Komisji należało jedynie przekazanie Centrum Egzaminów Medycznych kart testowych z zachowaniem tajności procedury (§ 34 pkt. 4 rozporządzenia) Przenosząc powyższe uregulowania prawne na grunt rozpoznawanej sprawy należy uznać, że Państwowa Komisja Egzaminacyjna biorąc pod uwagę przyznane jej uprawnienia w sytuacji egzaminów specjalizacyjnych po dopuszczeniu lekarza do jego zdawania na podstawie § 45 i 46 w/w rozporządzenia - jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie decyzją Ministra Zdrowia - i ustaleniu testowej formy egzaminu miała uprawnienie wynikające z w/w § 34 pkt. 4 rozporządzenia. Z powyższego wynika, że Komisja nie jest organem powołanym do władczego działania w rozumieniu art. 3 § 2 pkt. 4 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi gdyż nie podejmowała czynności ani aktów z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków skarżącej. Nie rozstrzygała bowiem w sposób władczy o przyznaniu określonego prawa a rola jej członków sprowadzała się do sprawdzenia arkusza testów, ustalenia liczby prawidłowych odpowiedzi. Ustalając wynik egzaminu Komisja Egzaminów Medycznych nie kreuje żadnego stosunku prawnego. Osoba, która zgłasza zamiar przystąpienia do lekarskiego egzaminu specjalizacyjnego nie żąda wszczęcia postępowania administracyjnego, a jej dopuszczenie do egzaminu, wyznaczenie daty egzaminu nie wszczyna takiego postępowania. Ustalenie zaś wyników egzaminu stanowi jedynie część postępowania specjalizacyjnego mającą wpływ na jego wynik, nie ma cech samodzielnego orzeczenia, a jedynie poprzedza wydanie dyplomu potwierdzającego otrzymanie tytułu specjalisty w określonej dziedzinie medycyny. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania skład orzekający w rozpoznawanej sprawie w pełni podziela ocenę wyrażoną w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym 6 listopada 2007 r. w sprawie sygn. akt II OSK 1586/07 - na gruncie tożsamego stanu faktycznego ze skargi K. B. i innych na bezczynność Ministra Zdrowia, który w uzasadnieniu postanowienia podniósł, że: " w świetle przepisów ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty oraz wydanego w jej wykonaniu rozporządzenia Ministra Zdrowia z 20 października 2005 r. w sprawie specjalizacji lekarzy i lekarzy dentystów (Dz. U nr 213, poz. 1779 ze zm.) - wynik egzaminu specjalizacyjnego w określonej dziedzinie medycyny podany przez Komisję Egzaminacyjną oraz ustalenie kryteriów oceniania na takim egzaminie nie mieści się w pojęciu aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej o jakich stanowi przepis art. 3 § 2 pkt. 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powoduje to, iż zarówno wynik egzaminu specjalizacyjnego w określonej dziedzinie medycyny, jak i ustalenie kryteriów oceniania na takim egzaminie nie są zaskarżalne do sądu administracyjnego (...)". Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.