I SA/Kr 1480/08

Sygn. akt I SA/Kr 1480/08 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 maja 2009r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Długosz-Ślusarczyk, Sędziowie: WSA Beata Cieloch (spr), WSA Ewa Michna, Protokolant: Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2009r., sprawy ze skargi P. P., na interpretację indywidualną Ministra Finansów, z dnia 20 maja 2008r. nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług, - skargę oddala - W dniu [...] lutego 2008r., skarżący P.P. złożył wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zastosowania zwolnienia z podatku VAT przy sprzedaży działek. We wniosku oraz w piśmie uzupełniającym został przedstawiony następujący stan faktyczny: W ramach prowadzonej działalności gospodarczej polegającej na kupnie i sprzedaży nieruchomości na własny rachunek, w dniu 1 lutego 2008 roku skarżący dokonał odpłatnego zbycia dwóch działek położonych w Z. W ewidencji gruntów przedmiotowe działki oznaczone są jako PS V, czyli pastwiska trwałe na gruncie klasy piątej. Dla terenów, na których znajdują się przedmiotowe działki nie obowiązuje obecnie plan zagospodarowania przestrzennego, nie wydano również dla tych działek decyzji ustalającej warunki zabudowy. Agencja Nieruchomości Rolnych odmówiła skorzystania z prawa pierwokupu przedmiotowych działek. Dla terenu, na którym położone są działki będące przedmiotem wniosku istnieje studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, w którym przedmiotowy grunt został oznaczony jako OSI - "Zamoyskiego-Kościeliska", które przewiduje możliwość zabudowy tego terenu. W dniu [...] grudnia 2007r. Rada Miasta podjęła uchwałę dotyczącą utworzenia Parku Kulturowego Kotliny Zakopiańskiej. Zgodnie z jej postanowieniami, działki należące do podatnika zostały częściowo objęte szczególną ochroną jako strefa pierwsza "pasa podreglowego i polan". Część znajdująca się na terenie parku zajmuje około 89% powierzchni całkowitej przedmiotowych nieruchomości. Z treści uchwały wynikało, że w rejonach Parku Kulturowego zabroniono prowadzenia robót budowlanych, oraz działalności przemysłowej, rolniczej, hodowlanej, handlowej lub usługowej, które mogą prowadzić do: zniszczenia historycznie ukształtowanej formy, skali i funkcji miasta, zniszczenia osi i otwarć widokowych, zniszczenia kompozycji zieleni urządzonej, w tym zadrzewień i terenów otwartych oraz otwartych terenów rolnych. Ponadto dla strefy pierwszej "pasa podreglowego i polan" ustalono ograniczenie realizacji zabudowy, za wyjątkiem zabudowy dopuszczonej przez plan ochrony parku kulturowego lub miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego albo ostateczną decyzję o warunkach zabudowy wydaną przed [...] listopada 2006r., dopuszczono zagospodarowanie w zakresie rekreacji, turystyki pieszej, rowerowej lub konnej oraz narciarstwa, a także tradycyjnego wypasu. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: czy w przedstawionym stanie faktycznym znajdzie zastosowanie zwolnienie od podatku od towarów i usług wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT? Skarżący uznał, że dostawa przedmiotowych nieruchomości jest objęta zwolnieniem od podatku od towarów i usług. Stanął na stanowisku, że na przedmiotowych działkach nie może być realizowana żadna inwestycja albowiem "plan ochrony parku kulturowego" oraz plan zagospodarowania przestrzennego obejmujące przedmiotowe nieruchomości nie zostały dotychczas uchwalone. Ponadto powołując się na treść art. 16 ust. 6 ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, póz. 1568 ze zm.) dodał, że dla obszarów, na których utworzono parki kulturowe, sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest obowiązkowe. Natomiast zgodnie z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, póz. 717 z późn. zm.), jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu. Toteż zdaniem skarżącego, jakakolwiek zabudowa dokonywana na przedmiotowych działkach jest wyłączona, przedmiotowe działki nie są działkami budowlanymi, ani przeznaczonymi pod zabudowę ponieważ nie ma obecnie możliwości podejmowania na nich żadnej budowy. W dniu 20 maja 2008r., Dyrektor Izby Skarbowej działający z upoważnienia Ministra Finansów wydał dla skarżącego indywidualną interpretację Nr [...] uznając, że stanowisko skarżącego w zakresie zastosowania zwolnienia z VAT przy sprzedaży działek jest nieprawidłowe. W uzasadnieniu interpretacji organ podatkowy wskazał, że dla określenia przeznaczenia danego terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz w sytuacji gdy nie wydano decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu decydujące znaczenie ma przeznaczenie ternu określone w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Pismem z dnia [...] czerwca 2008 r. skarżący wezwał Dyrektora Izby Skarbowej do usunięcia naruszenia prawa poprzez zmianę indywidualnej pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia 20 maja 2008 r. W odpowiedzi na ww. wezwanie Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w interpretacji indywidualnej z dnia 20 maja 2008r. stwierdzając jednocześnie, że zarzuty skarżącego są bezprzedmiotowe. Na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego z dnia [...] marca 2008 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jej uchylenie. W skardze, skarżący zarzucił naruszenie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, póz. 535 ze zm.) Skarżący podniósł, że oceny, czy dana transakcja jest opodatkowana, czy podlega zwolnieniu podatkowemu powinno dokonywać się z uwzględnieniem stanu prawnego i faktycznego na dzień przeprowadzenia transakcji. Tymczasem na dzień dokonania dostawy grunt był rolny. Ponadto jest on określony w ewidencji gruntów jako pastwiska trwałe, brak jest zatem możliwości wydania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, a także objęty Parkiem Kulturowym na terenie którego jest zakaz prowadzenia jakichkolwiek inwestycji do czasu uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego oraz planu ochrony parku kulturowego. Skarżący podniósł, że studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy z 1999 r. zostało wydane na podstawie nieobowiązującej już ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994 r. i obecnie trwają prace zmierzające do jego zmiany. Studium takie nie może być podstawą do zakwalifikowania gruntów jako budowlane, albowiem nie jest aktem normatywnym i nie może kształtować sposobu wykonywania prawa własności chociażby ze względu na swój tymczasowy charakter. Zdaniem skarżącego brak jest możliwości studium do ustalenia jego sytuacji prawnopodatkowej. Skarżący podkreślił znaczenie danych zawartych w ewidencji gruntów, które wskazują, że przedmiotowe grunty nie są przeznaczone pod zabudowę. Skarżący podniósł, że ewidencja gruntów mimo, iż ma charakter informacyjny ujawnia bezsporne dane o gruntach. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje : Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie zaznaczyć należy, że interpretacja indywidualna wydana została (doręczona) w terminie określonym w przepisie art. 14 d Ordynacji podatkowej, tj. terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku . Do tego terminu Sąd nie wliczył terminu o którym mowa w art.139 § 4 Ordynacji podatkowej. Przedmiot niniejszej sprawy sprowadza się do ustalenia, czy nieruchomość gruntowa sprzedana przez skarżącego spełnia kryteria wymagane do zwolnienia z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z . 05, Nr 54, poz. 535 ze zm.). Istota zaś sporu dotyczyła interpretacji pojęcia "terenu przeznaczonego pod zabudowę" zawartego w treści art.43 ust.1 pkt 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz.535 ). Skarżący stanął na stanowisku, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz decyzji dotyczącej warunków zabudowy, decydujące znaczenie dla określenia przeznaczenia gruntów ma zakwalifikowanie danego obszaru ujęte w ewidencji gruntów i budynków. Natomiast organ uznał, że w takiej sytuacji o przeznaczeniu gruntów będą decydowały ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, jako wiążące dla organów gminy przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu. Orzekający Sąd podzielił stanowisko zaprezentowane przez Ministra Finansów. Od dnia 1 maja 2004 r. w ustawie o VAT rozszerzono pojęcie towaru w ten sposób, że zaliczono do tej kategorii również grunty. Z ustawy o VAT nie wynika jednak, czy dla podatku od towarów i usług grunt jest tym samym, co nieruchomość gruntowa. W praktyce przyjmuje się, że decydujące znaczenie ma definicja zawarta w art. 46 k.c., zgodnie z którą nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności. Jednakże w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT mowa jest nie o gruntach, lecz o terenach. Stosownie do treści tego przepisu zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę. Są to pojęcia niezdefiniowane w ustawie o VAT. Należy więc szukać ich definicji w innych przepisach prawa. Odnosząc się do treści tego pojęcia należało zgodnie już w tej kwestii utrwalonym orzecznictwie WSA i NSA sięgnąć do przepisów ustawy z dnia 23.03.2003 r. o zagospodarowaniu i planowaniu przestrzennym (Dz. U. z 03 r., Nr 80, poz. 717 ze zm). Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Z kolei art. 6 ust. 1 cytowanej ustawy stanowi, iż ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Na szczeblu gminy, kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkami należy do zadań własnych gminy (art. 3 ust. 1 ww. ustawy). Polityka przestrzenna gminy wyrażona jest natomiast w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, którego uchwalenie jest niezbędnym etapem uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przepis art. 9 cyt. wyżej ustawy stanowi, że studium nie jest aktem prawa miejscowego, jednakże jego postanowienia są wiążące dla organów gminy przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu. Ponadto wskazać należy, iż ewidencja gruntów i budynków, na którą powołuje się skarżący, również nie jest aktem obowiązującego prawa, ale jedynie urzędowym zbiorem informacji faktycznych. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy jest obok miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania, środkiem prawnym kształtowania polityki przestrzennej przewidzianym przez ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Te właśnie środki mają bezpośredni wpływ na gospodarkę nieruchomościami w skali gminy i w odniesieniu do konkretnego właściciela nieruchomości (por. Wyrok NSA z dnia 22.07.2008, sygn. akt I FSK 868/07). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że w momencie dokonywania sprzedaży dla przedmiotowych działek nie było obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego jak również decyzji o wzizt , co wynika zarówno z wniosku skarżącego, jak i interpretacji organu. W tej sytuacji, zdaniem Sądu decydujące znaczenie w sprawie będzie miało studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego obowiązujące na tym terenie w dacie dokonania transakcji. Ponadto należy przy tym podkreślić ,że ustawa o VAT wprowadza tu kryterium przeznaczenia terenu, a nie jak błędnie twierdziła strona skarżąca aktualnej ( na dzień dokonania sprzedaży ) kwalifikacji terenu ujętej w wypisie z rejestru gruntów.. Sąd podzielił w tym zakresie pogląd przedstawiony w indywidualnej interpretacji, że ewidencja gruntów odzwierciedla tylko stan faktyczny i nie może przesądzać o przeznaczeniu terenu w kontekście polityki przestrzennej danego regionu. Podstawą bowiem jej kształtowania jest plan zagospodarowania przestrzennego. Jednakże w przypadku jego braku jak i wobec braku decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego , należało jak słusznie wskazał organ odnieść się do ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, w szczególności ,iż ustalenia studium są wiążące dla sporządzania planów miejscowych . Dlatego wszystkie podnoszone w skardze argumenty dotyczące aktualnego charakteru działek nie mają znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. W żadnym razie, w świetle unormowań zawartych w omawianym przepisie ustawy o VAT, o przeznaczeniu terenu nie może przesądzić, jak chce tego skarżący, fakt że działki, o których mowa w pytaniu są działkami niezabudowanymi, zaklasyfikowanymi w ewidencji gruntów miasta jako pastwiska trwałe klasy 5. Ewidencja gruntów, jako baza informacyjna obrazuje faktyczny sposób użytkowania gruntów bez względu na ich przeznaczenie. Jak już wcześniej stwierdzono, ustawodawca nie wprowadził jako kryterium zwolnienia sposobu aktualnego wykorzystywania terenu, czy też aktualnej kwalifikacji terenu, lecz kryterium przeznaczenia terenu. Jak wynika z akt sprawy działki będące jej przedmiotem na podstawie obowiązujących zapisów studium były położone w terenie oznaczonym OS1 obszar " Zamoyskiego – Kościeliska " ,w którym to ustalono " utrzymanie i rozwijanie funkcji mieszkaniowej, bazy noclegowej turystyki i wypoczynku oraz funkcji usługowych ." Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi ,ze powyższy teren stanowi Park Kulturowy to należy podnieść ,że zgodnie z treścią art.2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 roku o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. nr 62,poz.1568 ze zm. ), ustawa ta nie narusza w szczególności przepisów między innymi o gospodarce nieruchomościami, o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, prawa budowlanego itd. ,a utworzenie "parku kulturowego" ma na celu utrzymanie wyjątkowych walorów krajobrazu kulturowego miasta Zakopane. Ponadto jak wynika z § 4 uchwały Rady Miasta Zakopane z dnia 1 marca 2007 roku Nr VII/78/2007 o utworzeniu Parku Kulturowego Kotliny Zakopiańskiej ,wbrew twierdzeniom skarżącego dotyczącym zakazu zabudowy , w " pasie podreglowym i polan" ustala się jedynie ograniczenie realizacji zabudowy sprzecznej z historycznie ukształtowanym użytkowaniem terenu za wyjątkiem zabudowy dopuszczonej przez plan ochrony parku kulturowego lub miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego . Dopuszcza się zagospodarowanie w zakresie rekreacji ,turystyki pieszej, rowerowej lub konnej oraz narciarstwa , a także tradycyjnego wypasu. Mając na uwadze powyższ e rozważania stwierdzić należy, że zarzuty dotyczące naruszenia przepisów art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT nie są zasadne. Z tych powodów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.