II SA/Wr 109/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Julia Szczygielska (sprawozdawca) Sędzia WSA Andrzej Cisek Sędzia WSA Anna Siedlecka Protokolant Izabela Krajewska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 maja 2009 r. sprawy ze skargi E.Z. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do dokonanego zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę W dniu 23 września 2008r. skarżąca E.Z. zgłosiła w Starostwie Powiatu O. zamiar wykonywania robót budowlanych polegających na: "powiększeniu otworu okiennego: wycięcia do rozmiaru drzwi wejściowych do lokalu usługowego nr 3a, położonego w budynku przy ul. [...]". Decyzją z dnia [...], Nr [...], wydaną na podstawie art.30 ust.6 pkt.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane / Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 118 ze zm./ Starosta O. wniósł sprzeciw odnośnie dokonanego zgłoszenia, kwalifikując zamierzoną inwestycję jako objętą obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła skarżąca E.Z., zarzucając organowi pierwszej instancji naruszenie: 1. przepisu art. 7 i 77 § 1 k.p.a. przez niezbadanie stanu faktycznego w sposób zapewniający przestrzeganie zasady prawdy obiektywnej; 2. art. 10 k.p.a. przez uniemożliwienie stronie wypowiedzenie się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji; 3. art. 107 § 3 k.p.a. przez niewskazanie podstaw faktycznych i prawnych rozstrzygnięcia; 4. art. 29 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez jego błędną wykładnię. Z uwagi na powyższe naruszenia strona odwołująca wniosła o uchylenie kwestionowanej decyzji w całości. Po rozpatrzeniu w/w odwołania, Wojewoda D. decyzją z dnia [...], Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy wskazał, że obiekty i roboty budowlane, których realizacja nie wymaga wcześniejszego uzyskania pozwolenia na budowę, zostały enumeratywnie wymienione przepisami art. 29 ustawy – Prawo budowlane. Przepisy te określają wyjątki od ogólnej zasady, zawartej w art. 28 tej samej ustawy, obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, co powoduje niedopuszczalność stosowania do nich wykładni rozszerzającej. Oznacza to, że zwolnienie inwestora z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę inwestycji obejmującej wykonanie w/w robót budowlanych nie oznacza jednak rezygnacji z kontroli administracyjnej prawidłowości wykonania tych robót. Dalej Wojewoda wskazał, że zgodnie z art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego, część inwestycji zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę wymaga zgłoszenia właściwemu organowi, w terminie 30 dni przed zamierzonym terminem rozpoczęcia robót budowlanych. W badanej sprawie, w ocenie inwestora dokonane zgłoszenie obejmuje jedno z przedsięwzięć zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a podlegających jedynie zgłoszeniu właściwemu organowi. Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy podkreślił, że stosownie do art. 29 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego, pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie robót budowlanych polegających na remoncie istniejących obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych, z wyjątkiem obiektów wpisanych do rejestru zabytków. Należy jednak pamiętać, że w art. 3 pkt 8 wspomnianej wyżej ustawy zdefiniowano remont jako wykonanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. W ocenie organu odwoławczego, zgłoszone roboty budowlane polegające na powiększeniu otworu okiennego do rozmiaru drzwi wejściowych nie mieszczą się w powyższej definicji, stanowią natomiast przebudowę w rozumieniu art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego, ponieważ ich skutkiem byłaby zmiana parametrów użytkowych istniejącego obiektu budowlanego. W związku z tym organ odwoławczy stwierdził, że organ pierwszej instancji zasadnie wniósł sprzeciw, powołując się na przepis art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym, właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 10 k.p.a., Wojewoda stwierdził, że zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych jest swoistym odpowiednikiem wniosku inwestora o pozwolenie na budowę zastrzeżonym dla ściśle określonych w ustawie przypadków. W praktyce dokonanie zgłoszenia prowadzi do uzyskania tzw. milczącej zgody organu administracji publicznej, który nie wnosząc w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia sprzeciwu w drodze decyzji administracyjnej, akceptuje zastosowanie względem konkretnego zamierzenia inwestycyjnego wskazanego w art. 30 Prawa budowlanego uproszczonego trybu postępowania. Odformalizowany charakter zgłoszenia sprawia, że nie ma podstaw do stosowania wszelkich uregulowań kodeksowych, a te, które zastosowanie znajdą, stosować należy odpowiednio, a więc uwzględniając specyfikę instytucji zgłoszenia. Dokonanie zgłoszenia /art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego/ wszczyna postępowanie administracyjne w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, jednak nie wszystkie przepisy Kodeksu mają zastosowanie w tak wszczętym postępowaniu /wyrok NSA z dnia 17 listopada 2005r. II OSK 19/05 niepubl./. Wojewoda powołując się na wyrok NSA z dnia 7 lutego 2002r., SA/Bk 1375/01, LexPolonica 355929/, wskazał, że zgłoszenie budowlane jest szczególną formą wszczęcia postępowania administracyjnego – z woli ustawodawcy tak szczególnego i uproszczonego, że toczy się tylko z udziałem osoby dokonującej zgłoszenia. Z uwagi na ściśle określony przez ustawodawcę termin do wniesienia sprzeciwu, a także fakt, iż w tak prowadzonym postępowaniu stroną jest jedynie osoba dokonująca zgłoszenia /inwestor/, art. 10 k.p.a. nakładający na organ administracyjny obowiązek zapewnienia stronom postępowania czynnego w nim udziału, a także możliwości wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów w sprawie, doznaje w badanym przypadku – zdaniem organu odwoławczego – istotnych ograniczeń. Nie jest celowe bowiem informowanie stron postępowania o zamknięciu postępowania dowodowego, ponieważ wszystkie czynności muszą toczyć się z jej udziałem i na bieżącą może być o nich informowana. W przeciwnym razie mogłoby to doprowadzić do przedłużenia postępowania, co groziłoby uchybieniem 30-dniowego terminu przewidzianego dla organu pierwszej instancji do wniesienia sprzeciwu w drodze decyzji. Skargę na w/w decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosła E.Z., zarzucając jej naruszenie: 1. przepisu art. 7 i 77 § 1 k.p.a. przez niezbadanie stanu faktycznego w sposób zapewniający przestrzeganie zasady prawdy obiektywnej w toku postępowania administracyjnego; 2. przepisu art. 29 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez jego zastosowanie. Z uwagi na powyższe naruszenia skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz utrzymanej tą decyzją w mocy decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, powołując się na przepis art. 7 k.p.a., że w przedmiotowej sprawie organ nie badał stanu faktycznego, co wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, lecz zapoznał się jedynie z dokumentem zgłoszenia. Winien natomiast wnikliwie sprawdzić, czy zamierzone prace remontowe, ich rodzaj i zakres istotnie wymagają odrębnej decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ pierwszej instancji stwierdził jedynie, że jego zdaniem zamierzenie prace wymagają pozwolenia na budowę, lecz nie wskazał jakie ustalenia faktyczne przemawiają za takim stanowiskiem. Ponadto organy administracyjne badając wniosek skarżącej o zamiarze wykonania robót budowlanych obowiązane były na mocy art. 77 § 1 i § 4 k.p.a. wziąć pod uwagę fakty mające istotne znaczenie w sprawie znane im z urzędu. Po pierwsze Starosta O. decyzją nr [...] z dnia [...] udzielił pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania pomieszczeń przyziemia w budynku mieszkalnym z przeznaczeniem na lokale handlowo-usługowe /nieuciążliwe/ w J.-L. przy ul. [...]. Decyzja ta oparta została m.in. na projekcie budowlanym na zmianę sposobu użytkowania. Następnie w dniu [...] Starosta O. wydał skarżącej zaświadczenie o samodzielności lokalu 3a. Wskazane dowody z dokumentów – zdaniem strony skarżącej – stoją w oczywistej sprzeczności z zaskarżonymi decyzjami. Dokonując zgłoszenia zamiaru wykonania robót miała prawo oczekiwać, że skoro zamierzone roboty są materializacją przywołanej wyżej decyzji oraz zaświadczenia, to zgłoszenie sprzeciwu przez Starostę O. niweczy jej uprawnienia wynikające z omawianych dokumentów. Skarżąca podniosła również, że planowane prace dotyczą samodzielnego lokalu objętego zaświadczeniem wydanym przez Starostę O. oraz wynikają z powołanej wyżej decyzji o zmianie sposobu użytkowania i nie podlegają one w ogóle obowiązkowi zgłoszenia, wymienionych w art. 29 Prawa budowlanego. Zgłoszone roboty budowlane obejmowały prace polegające na przystosowaniu istniejącego lokalu do sposobu użytkowania określonego we wcześniej uzyskanej decyzji o zmianie sposobu użytkowania oraz zaświadczenia o samodzielności lokalu. Roboty zgłoszone zostały poza trybem opisanym w art. 30 w związku z art. 29 § 1 pkt 2 Prawa budowlanego dla informacji Starosty O. jako sygnał rozpoczęcia wykonania jego wcześniejszych aktów władczych. Zatem organy badając zgłoszenie błędnie uznały, że zamiarem zgłaszającej jest wykonanie robót podlegających zgłoszeniu. Strona skarżąca zaznaczyła, że treść zgłoszenia nie mogła być inaczej interpretowana niż jako informacja o przystąpieniu do wykonania decyzji o zmianie sposobu użytkowania. Treść zgłoszenia nie dawała najmniejszych podstaw do przypuszczeń, że skarżąca zamierza wykonywać roboty budowlane wymagające zgłoszenia, lecz że będzie realizować decyzję Starosty O. o zmianie sposobu użytkowania i zaświadczenie o samodzielności lokalu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Działając zatem w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 w/w ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dokonując kontroli legalności podjętych w niniejszej sprawie decyzji, Sąd stosownie do zapisu art. 134 powołanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów. Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy, Sąd stwierdził, że skarga nie może być uwzględniona, jako że ocena przeprowadzonego postępowania oraz stanowisko organu odwoławczego nie daje podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Materialnoprawną podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia jest przepis art. 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane /Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm./, w którym uregulowana została instytucja zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. Jak wskazuje się w doktrynie instytucja ta stanowi swego rodzaju substytut pozwolenia na budowę, a ściślej wniosku o pozwolenie na budowę (Z. Niewiadomski, Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa CH. Beck 2006, s. 366). Na skutek zgłoszenia zamiaru budowy wszczyna się zatem postępowanie administracyjne mające na celu ustalenie przez właściwy organ architektoniczno-budowlany, czy zamierzona budowa lub roboty budowlane są zgodne z wymogami prawa. Konsekwencją tego postępowania jest albo możliwość realizacji tych robót, albo brak takiej możliwości, ze względu na nie dopuszczenie do tego przez organ. Zgodnie z art. 30 ust. 2 ustawy – Prawo budowane w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia dołączyć też trzeba oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia w określonym terminie brakujących dokumentów, a w przypadku ich nie uzupełnienia, wnosi sprzeciw w drodze decyzji. Z przedstawionych regulacji wynika zatem, że postępowanie administracyjne wszczęte omawianym zgłoszeniem kończy się milczącą zgodą organu polegającą na niewniesieniu w ustawowo zakreślonym terminie sprzeciwu, bądź kończy się wniesieniem sprzeciwu, który przybiera formę decyzji administracyjnej. Niesporne jest w niniejszej sprawie, że organ pierwszej instancji powołując się na przepis art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, wniósł sprzeciw. Zgodnie z w/w przepisem art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego - właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Podkreślić należy, że w myśl art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, zasadą jest, iż roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Wyjątki od tej zasady zostały określone m.in. w art. 29 Prawa budowlanego, w którym wymieniono enumeratywnie "budowy" /ust. 1/ oraz "roboty budowlane" /ust. 2/ niewymagające pozwolenia na budowę. Przez "budowę" należy rozumieć, zgodnie z art. 3 pkt 6, wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Natomiast "roboty budowlane" to w myśl art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego - budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Przez "przebudowę" zaś – jak stanowi art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego - należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. W niniejszej sprawie mamy do czynienia – w ocenie Sądu - z robotami budowlanymi polegającymi na przebudowie, o której mowa w art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego. Nie można ich natomiast zaliczyć do "remontu", jako, że pojęciem tym ustawodawca objął jedynie wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a nie stanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym /art.3 pkt.8 Prawa budowlanego/. W niniejszej sprawie zamierzone roboty budowlane mają natomiast polegać na powiększeniu otworu okiennego poprzez wycięcie do rozmiaru drzwi wejściowych do lokalu usługowego nr 3a, położonego w budynku przy ul. [...]. W "Opisie określającym rodzaj, zakres i sposób wykonania robót" – stwierdza się m. innymi, że: "...Istniejący otwór okienny powiększony zostanie do standardowych wymiarów drzwi pojedynczych /.../. Zamontowane zostaną drzwi ...". Opisane wyżej roboty nie mieszczą się zatem w pojęciu "remontu", o którym mowa w powołanym wyżej przepisie art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego.. Podkreślić przy tym należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, na roboty budowlane dotyczące wymiany stolarki okiennej nie jest wymagane uprzednie uzyskanie pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy nie dochodzi do zmiany gabarytów okien lub konstrukcji /zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 września 2007r., sygn. akt II SA/Wa 687/07, publ. LEX nr 374707/. Mając na uwadze powyższe, zasadnie organy przyjęły, że określone w dokonanym przez skarżącą zgłoszeniu roboty budowlane wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. Stąd też w sposób właściwy organ pierwszej instancji wniósł, w drodze decyzji, sprzeciw w myśl art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego. Niezasadny jest tym samym zarzut naruszenia przepisu art. 29 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego. Należy zauważyć, że postępowanie w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych w trybie art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego ma specyficzny, odformalizowany charakter. Dokonanie zgłoszenia już wszczyna postępowanie administracyjne w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Z utrwalonego w tej kwestii orzecznictwa wynika, że zgłoszenie budowlane jest szczególną formą wszczęcia postępowania administracyjnego – z woli ustawodawcy tak szczególnego i uproszczonego, że toczy się tylko z udziałem osoby dokonującej zgłoszenia /zob. wyrok NSA z dnia 7 lutego 2002r., SA/Bk 1375/01, LexPolonica 355929/. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu odwoławczego, że do postępowania w sprawie zgłoszenia zamiaru budowy określonych rodzajów inwestycji budowlanych nie mają w pełni zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Specyfika postępowania administracyjnego prowadzonego w wyniku dokonanego zgłoszenia jest tak znaczna, iż wymaga uwzględnienia, że instytucja ta w rezultacie szczególnego charakteru uregulowania, powoduje, że nie mają do niej zastosowania wszystkie regulacje kodeksowe. Milczenie organu polegające na niewniesieniu sprzeciwu nie stanowi rozstrzygnięcia, chociaż niewątpliwie kończy sprawę administracyjną, jednakże z woli ustawodawcy, z upływem 30-dniowego terminu ustalonego dla właściwego organu do wniesienia sprzeciwu. Organ architektoniczno-budowlany kierując się przepisem art. 30 Prawa budowlanego, a zwłaszcza terminem określającym czasową jego kompetencję do rozstrzygnięcia sprawy wszczętej zgłoszeniem, nie ma prawa dokonywania czynności, a w tym podejmowania postanowień, także o zawieszeniu postępowania, które w swym założeniu przedłużałaby czasowo kompetencję tego organu /zob. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2005r., sygn. akt II OSK 197/05, publ. LEX nr 196647/. Powyższe uprawnia do stwierdzenia, że wprawdzie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego znajdują zastosowanie w sprawach dotyczących zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, jednakże będą one stosowane "odpowiednio", tzn. z uwzględnieniem specyfiki instytucji zgłoszenia. W ocenie Sądu przepisy art. 7 i 77 § 1 k.p.a. będą miały w tego rodzaju sprawach ograniczone zastosowanie, bowiem organ – z uwagi na odformalizowany i uproszczony charakter postępowania - opiera się tylko i wyłącznie na zgłoszeniu i dołączonych do niego dokumentów, wymaganych przepisami art. 30 ust. 2 ustawy – Prawo budowane. Zasadą postępowania administracyjnego, wyrażoną między innymi w art. 63, 65, 128 i 140 k.p.a., jest jego odformalizowanie, tak aby sprawa mogła być rozpoznana zgodnie z intencją i interesem strony bez zbędnego formalizmu. Tylko w sytuacji, gdy żądanie jest zredagowane niezręcznie i mało zrozumiale, to organ administracji publicznej jest uprawniony do doprecyzowania przez strony treści żądania. Taka zaś taka sytuacja nie miała natomiast miejsca w niniejszej sprawie. Tym samym zarzut skargi naruszenia przepisów art. 7 i 77 § 1 k.p.a. jest nieuzasadniony. W praktyce dokonanie zgłoszenia prowadzi do uzyskania tzw. milczącej zgody organu administracji publicznej, który nie wnosząc w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia sprzeciwu w drodze decyzji administracyjnej, akceptuje zastosowanie względem konkretnego zamierzenia inwestycyjnego wskazanego w art. 30 Prawa budowlanego uproszczonego trybu postępowania. Nadto z treści art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego wynika, że zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych należy dokonać przed terminem zamierzonego ich rozpoczęcia. Do wykonywania robót można zaś przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, właściwy organ nie wniesie sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Zatem badanie stanu faktycznego – czego domaga strona skarżąca – nie jest możliwe w sprawach dokonania zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, bowiem roboty te nie mogą być wykonywane przed upływem 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, jeśli właściwy organ nie wniósł sprzeciwu. Dlatego zarzut skargi, że organ pierwszej instancji nie badał stanu faktycznego, lecz zapoznał się jedynie z dokumentem zgłoszenia jest również nieuzasadniony. Także zarzut, że organy badając zgłoszenie błędnie uznały, iż zamiarem zgłaszającej jest wykonanie robót podlegających zgłoszeniu, oraz że - gdy istniała wątpliwość co do celu zgłoszenia - organ administracyjny nie wyjaśnił celu zgłoszenia, jest niezasadny. W rozpatrywanej sprawie dokonane przez skarżącą zgłoszenie w trybie art.30 Prawa budowlanego nie budzi żadnych wątpliwości. Należy zauważyć, że przedmiotowe zgłoszenie dokonane zostało na druku urzędowym, zatytułowanym: "Zgłoszenie przystąpienia do budowy lub wykonania robót budowlanych", który w treści wymienia przepis art. 30 Prawa budowlanego, stanowiący o zgłoszeniu robót budowlanych, oraz pouczenie dotyczące możliwości przystąpienia do wykonania robót budowlanych. Wbrew zatem twierdzeniu skarżącej, organ pierwszej instancji zasadnie przyjął, że pismo z dnia 22 września 2008r. jest zgłoszeniem dokonanym w trybie w/w art.30 Prawa budowlanego, z tej chociażby przyczyny, że wszczęcie i prowadzenie postępowania w sprawie zgłoszenia robót budowlanych następuje z wniosku zgłaszającego zamiar wykonania określonych robót budowlanych. W tej sytuacji, brak było podstaw do przyjęcia, jak podnosi skarżąca, że owe zgłoszenie jest jedynie informacją o przystąpieniu do wykonania decyzji o zmianie sposobu użytkowania, zwłaszcza gdy takiej instytucji nie przewidują przepisy Prawa budowlanego. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a do czego ograniczają się kompetencje Sądu, jako, że Sąd nie może oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej - nie wykazała, by decyzja ta, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, wydana została z naruszeniem przepisów tak prawa materialnego jak i prawa procesowego. Z braku zatem uzasadnionych podstaw, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie mógł uwzględnić skargi E.Z., a wobec tego oddalił ją w myśl art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.