II SA/Bk 778/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys (spr.), Sędziowie sędzia NSA Stanisław Prutis,, sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 07 maja 2009 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] września 2008 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę II SA/Bk 778/08 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] odmówiono S. K. udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wolnostojącego, parterowego, z poddaszem użytkowym, garażem, szczelnym zbiornikiem o poj. 5, 70 m2 na działkach nr ewid. [...] i [...] w B. przy ul. A. G. W uzasadnieniu organ wskazał, że teren działek budowlanych objęty jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla B. w B. zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej B. nr [...] z dnia [...] maja 2007 r. W związku z powyższym w toku postępowania postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2008 r. organ zobowiązał wnioskodawcę do: dołączenia oświadczenia właściwej jednostki organizacyjnej o zapewnieniu dostaw wody i odbioru ścieków oraz o warunkach przyłączenia obiektu do sieci wodociągowych i kanalizacyjnych, przedłożenia dokumentu potwierdzającego prawo przejścia i przejazdu inwestora przez działkę nr [...], wykazania spełnienia warunków dotyczących odległości budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów w sposób umożliwiający naturalne oświetlenie oraz wykazania, że spełnione zostały przesłanki z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego dotyczące poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z przepisami uchwały nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] maja 2007 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla B. w B. poprzez spełnienie warunków określonych w: § 27, § 28 i §29 planu co do zasilenia w wodę oraz doprowadzenia ścieków i wód opadowych, §12 ust. 2 pkt 1 planu w zakresie zastosowania kolorystyki nawiązującej do przeważającej zabudowy na tym terenie, § 12 ust. 3 pkt 2 planu w zakresie uzgodnienia lokalizacji obiektu i urządzeń towarzyszących z użytkownikami linii elektroenergetycznej, § 15 ust. 3 planu w zakresie obowiązku realizacji sieci wodociągowej oraz kanalizacji sanitarnej, § 17 ust. 1, 3 i 5 planu w zakresie zapewnienia warunków ochrony przed hałasem, wibracjami i polami elektromagnetycznymi oraz § 32 ust. 7 planu co do wskazania odległości lokalizacji obiektów od rzutu poziomego skrajnego przewodu linii 110 kV, § 24 ust. 5 w zakresie zapewnienia obsługi komunikacyjnej działek budowlanych, § 30 ust. 3 i 4 dotyczącego ogrzewania budynku poprzez energię z procesu spalania oleju opałowego niskosiarkowego a w przypadku wydajności większej niż 20 kW -wykonania w projekcie architektoniczno – budowlanym analizy wpływu zanieczyszczeń na środowisko przyrodnicze, zdrowie ludzi i oddziaływania na obiekty sąsiednie, z podaniem rodzaju emitowanych substancji, wielkości emisji i zasięgu rozprzestrzeniania, uzupełnienie metryk rysunków projektu o numery rysunków, dane osobowe projektantów, ich specjalności i numer uprawnień budowlanych, daty i podpisy, opatrzenie numeracją wszystkich stron projektu oraz dokonanie jego oprawy w sposób uniemożliwiający dekompletację, przedłożenie kserokopii mapy zasadniczej, potwierdzenie za zgodność oryginałem kopii mapy stanowiącej podkład do projektu zagospodarowania terenu, doprowadzenie projektu do zgodności z planem, wskazanie wszystkich projektowanych i istniejących na działce obiektów wraz ze zwymiarowaniem miejsca ich usytuowania, wskazanie projektowanych wejść do budynku, lokalizacji wszystkich przyłączy, wyjaśnienie budzących wątpliwości zapisów dotyczących obliczeń konstrukcyjnych, wykazanie, że zdjęta powierzchnia gleby próchnicznej wykorzystana będzie na cele poprawy wartości użytkowej gruntów znajdujących się poza zabudową. Organ wskazał, że w związku z obszernością uzupełnienia zawiesił postępowanie w dniu [...] kwietnia 2008 r. na wniosek inwestora, zaś w dniu [...] maja 2008 r. wydał postanowienie o jego podjęciu – również na wniosek strony. W uzasadnieniu przytoczono przepisy, które, jego zdaniem, uzasadniały konieczność uzupełnienia projektu budowlanego. Wskazano przede wszystkim na § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) – nakazujący zapewnić dojście i dojazd projektowanej inwestycji budowlanej do drogi publicznej. Powołując się na art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym definiujący pojęcie "dostępu do drogi publicznej" oceniono, że warunek ten w przedmiotowej sprawie nie został spełniony, bowiem zamierzony dostęp z działek objętych wnioskiem nr [...] i [...] do drogi publicznej A. J. P. [...] planowany jest przez działkę nr [...] – jako przedłużenie działki nr [...] tj. planowanej przyszłej ul. E. Jak wskazał, obecnie działka nr [...] jest prywatnym niezabudowanym terenem. Brak jest zatem faktycznego i bezpośredniego dostępu przez nią do drogi publicznej, jak również inwestor nie przedłożył dokumentu świadczącego o możliwości ustanowienia służebności drogi koniecznej przez działkę nr [...]. Organ podniósł, że inwestor nie przedstawił również projektu w wersji zgodnej z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie budowy systemu zaopatrzenia w wodę. Tymczasem uchwalony plan zakazuje budowy indywidualnych ujęć wody, za wyjątkiem przypadków ujęć awaryjnych, przemysłowych itp. Jak wskazano, plan miejscowy dopuszcza odprowadzanie ścieków do innych niż miejska systemów kanalizacji spełniającej warunki zbiorowego odprowadzania ścieków, jednak projekt tych wymagań nie uwzględnia. Brak jest także oświadczeń właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw wody, odbioru ścieków i warunków przyłączenia do sieci, nie uzgodniono lokalizacji projektowanego obiektu kubaturowego i urządzeń towarzyszących z użytkownikami sieci elektroenergetycznej, nie wskazano rodzaju oleju opałowego oraz nie przedłożono kserokopii mapy zasadniczej. Odwołanie od powyższej decyzji złożył S. K. wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, ewentualnie orzeczenie co do istoty sprawy. Zakwestionował ustalenie organu I instancji o braku dostępu działek nr [...] i [...] do drogi publicznej. Podniósł, że czynił starania zmierzające do ustanowienia służebności drogi koniecznej przez działkę nr [...], jednak jej właściciel odmówił zgody. Pomimo to należy przyjąć, zdaniem odwołującego się, że dostęp do drogi publicznej jest zapewniony przez ul. A. G., przy której bezpośrednio projektowana jest inwestycja. Wymieniona ulica została w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z dnia 21 maja 2007 r. określona jako "ulica gminna". Jak wskazał inwestor ustawa z dnia 21 marca 1985 r. przewiduje, że drogi gminne są rodzajem dróg publicznych, a zaliczenie do dróg publicznych następuje na podstawie uchwały rady gminy. W jego ocenie rolę takiej uchwały w sprawie niniejszej spełnił miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Nadto, jak podniósł, dostęp do drogi publicznej zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym to dostęp bezpośredni lub przez drogę wewnętrzną, jak również poprzez wykorzystanie służebności drogowej. Wskazał, że SKO w decyzji z dnia [...] stycznia 2006 r. uchylającej decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] grudnia 2005 r. ustalającą warunki zabudowy w zakresie konieczności ustanowienia służebności drogi koniecznej przesądziło, że działki nr [...] posiadają dostęp do drogi publicznej ulicą G. Decyzją z dnia [...] września 2008 r. nr [...] Wojewoda P. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu wskazał, że inwestor ubiegający się o pozwolenie na budowę jest zobowiązany spełnić określone przepisami wymagania warunkujące prawidłowość realizacji inwestycji. Wskazano w szczególności na obowiązek wykazania, że inwestycja będzie znajdowała się na działce posiadającej dostęp do drogi publicznej, zapewnienia przez właściwe jednostki organizacyjne przyłączenia obiektu do sieci wodociągowych i kanalizacyjnych, uzgodnienia lokalizacji obiektu z użytkownikami linii elektroenergetycznej, wykonania kompletnego projektu i przedstawienia zagospodarowania działki na aktualnej mapie, jak również sporządzenia projektu w czytelnej technice graficznej i w sposób uniemożliwiający jego dekompletację. W ocenie organu odwoławczego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wykazuje istotne braki w zakresie wypełnienia przez inwestora w/w wymagań. Potwierdzeniem powyższego jest, zdaniem organu, sporządzona na wniosek organu odwoławczego informacja Departamentu Dróg i Transportu Urzędu Miejskiego w B. Z ustaleń w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy i powyższą informację wynika, że działki skarżącego nie posiadają bezpośredniego dostępu do drogi publicznej, bowiem ani ul. G., ani projektowana jako jej przedłużenie ul. E., nie są drogami publicznymi, zaś bezpośredni dostęp do A. J. P. [...] jest możliwy tylko przez działkę nr [...], jednak inwestor nie posiada zgody jej właściciela na przejazd. Wbrew twierdzeniom odwołującego się – uchwała z dnia 21 maja 2007 r. o zatwierdzeniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla B. w B. nie dotyczy zaliczenia ul. G. do dróg gminnych. Organ odwoławczy podkreślił, że sam inwestor przyznał, iż podejmował starania o uzupełnienie dokumentacji projektowej, w tym w zakresie dołączenia oświadczeń właściwych jednostek o zapewnieniu dostaw mediów, jednak z przyczyn od niego niezależnych próby te były bezskuteczne. Organ administracji architektoniczno – budowlanej jest natomiast uprawniony do udzielenia pozwolenia na budowę tylko w wypadku spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Skargę na powyższą decyzję złożył do sądu administracyjnego S. K. wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji organu I instancji, nadto wnioskował o dopuszczenie dowodów z akt sprawy II SA/Bk 45/08 oraz z akt SKO nr [...]. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że jego zdaniem ul. G., do której przylegają działki nr [...] i [...], jako ulica miasta wojewódzkiego jest drogą publiczną. Wskazał, iż nieprzedłożenie oświadczeń właściwych jednostek o zapewnieniu dostaw wody i odbioru ścieków oraz przyłączenia do sieci wodno – kanalizacyjnej wynika z faktu braku działań Urzędu Miejskiego w B. w kierunku wywłaszczenia działki nr [...] i przeprowadzenia przez nią niezbędnej infrastruktury technicznej. Oświadczył, że do czasu zrealizowania tej infrastruktury przez władze B. zamierza korzystać z własnego ujęcia wody i lokalnej kanalizacji. Zarzucił bezprawne przerzucenie na niego, decyzją odmawiającą pozwolenia na budowę, realizacji zadań w zakresie budowy ulic, dróg, wodociągów i zaopatrzenia w wodę i kanalizację. Odnośnie oceny organu, że jego działki nie posiadają dostępu do drogi publicznej przez ul. G., a następnie projektowaną ul. E., skarżący powołał wyrok WSA w Białymstoku z dnia 29 kwietnia 2008 r., w którym sąd uznał, że dostęp do tej ulicy spełnia wymóg dostępu do drogi publicznej. Jego zdaniem identyczne stanowisko zawiera decyzja SKO z dnia [...] stycznia 2006 r. w sprawie nr [...] uchylająca decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] grudnia 2005 r. o ustaleniu warunków zabudowy w zakresie konieczności ustanowienia służebności drogi koniecznej. Podniósł, że uzyskał pozwolenie na budowę na działce sąsiedniej nr [...] położonej również przy ul. G. bez kwestionowania faktu dostępu do drogi publicznej. Wskazał, że Gmina B. wybudowała instalację gazową w ulicy G. Zarzucił naruszenie art. 7 Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumenty podane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna i podlegała oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca jej wydanie decyzja Prezydenta Miasta B. z dnia [...] czerwca 2008 r. nie naruszają prawa. Kognicja zaś sądu administracyjnego ogranicza się jedynie do badania legalności (zgodności z prawem) zaskarżonego aktu administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 pkt 1 – 4 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, 2. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi, 3. kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także zaświadczenia o posiadaniu przez osoby zaangażowane w proces budowlany stosownych uprawnień, jak również 4. wykonanie obowiązku sprawdzenia projektu przez uprawnioną osobę. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie objętym powyższym przepisem, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie, wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego). Zasady wynikające z przedstawionej regulacji prawnej zostały zachowane w sprawie niniejszej. Inwestor o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę wystąpił wnioskiem z dnia 20 marca 2008 r. Stwierdziwszy braki w załączonej dokumentacji Prezydent Miasta postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2008 r. zobowiązał S. K. do uzupełnienia tych braków w terminie do dnia 18 kwietnia 2008 r. Wachlarz zobowiązań był bardzo rozległy i został sprecyzowany w 9 punktach. Między innymi zobowiązano inwestora do dołączenia oświadczenia właściwej jednostki o zapewnieniu dostaw mediów, przedłożenia dokumentów potwierdzających prawo inwestora do przejścia i przejazdu przez działkę nr [...] i wyjaśnienia znajdującego się w projekcie budowlanym zapisu o założeniach konstrukcyjnych obiektu, który to niejasny zapis brzmi: "lokalizacja ... w II strefie śniegowej". Odnośnie projektu budowlanego to w pkt 4 postanowienia zawarto następującą treść: "doprowadzić projekt budowlany do zgodności z przepisami uchwały nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia 21 maja 2007 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla B. w B. poprzez spełnienie warunków określonych w: § 27, § 28 i §29 planu co do zasilenia w wodę oraz doprowadzenia ścieków i wód opadowych, §12 ust. 2 pkt 1 planu w zakresie zastosowania kolorystyki nawiązującej do przeważającej zabudowy na tym terenie, § 12 ust. 3 pkt 2 planu w zakresie uzgodnienia lokalizacji obiektu i urządzeń towarzyszących z użytkownikami linii elektroenergetycznej, § 15 ust. 3 planu w zakresie obowiązku realizacji sieci wodociągowej oraz kanalizacji sanitarnej, § 17 ust. 1, 3 i 5 planu w zakresie zapewnienia warunków ochrony przed hałasem, wibracjami i polami elektromagnetycznymi oraz § 32 ust. 7 planu co do wskazania odległości lokalizacji obiektów od rzutu poziomego skrajnego przewodu linii 110 kV, § 24 ust. 5 w zakresie zapewnienia obsługi komunikacyjnej działek budowlanych, § 30 ust. 3 i 4 dotyczącego ogrzewania budynku poprzez energię z procesu spalania oleju opałowego niskosiarkowego a w przypadku wydajności większej niż 20 kW -wykonania w projekcie architektoniczno – budowlanym analizy wpływu zanieczyszczeń na środowisko przyrodnicze, zdrowie ludzi i oddziaływania na obiekty sąsiednie, z podaniem rodzaju emitowanych substancji, wielkości emisji i zasięgu rozprzestrzeniania". W dniu 17 kwietnia 2008 r. inwestor przedłożył uzupełnioną według niego dokumentację projektową oraz w tym samym dniu złożył wniosek o zawieszenie postępowania z uwagi na trwające uzgodnienia odnośnie połączenia ulic: E. i G. z A. J. P. [...]. Wniosek został uwzględniony, bowiem postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2008 r. zawieszono postępowanie "na żądanie strony". Dnia 23 maja 2008 r. wpłynęło pismo inwestora o podjęcie postępowania, które organ uwzględnił wydając następnie decyzję odmowną. Została ona oparta na treści przepisu art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Organ I instancji wskazał trzy główne podstawy odmowy: 1. brak dostępu działki budowlanej do drogi publicznej, 2. niedopuszczalność zaaprobowania projektu zaopatrzenia w wodę w stosunku do wymogów i ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 3. nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie braków przedłożonej dokumentacji. Wojewoda P. rozpoznając sprawę na skutek odwołania sam dokonał analizy materiału dowodowego i także nie znalazł możliwości uznania za dopuszczalne zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, głównie – w sytuacji nieusunięcia braków w dokumentacji. Zgodził się z wywodami i oceną organu I instancji. W uzasadnieniu podkreślił, że sam inwestor w odwołaniu przyznał, że "nie był w stanie uzupełnić dokumentów", zaś nieuzupełnienie rodziło skutek w postaci decyzji odmownej. Powyżej zaprezentowane stanowisko oraz ocena dokonana przez organy administracji architektoniczno – budowlanej podlegają aprobacie sądu, bowiem decyzja odmowna pozostaje w zgodzie z prawem w sytuacji kiedy inwestor nie usunął braków wniosku i projektu budowlanego będąc do tego zobowiązanym. Skutek odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wynika bezpośrednio z treści art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego – podanego jako podstawa prawna decyzji. Przepis ten został prawidłowo zastosowany w sytuacji stanu faktycznego w sprawie niniejszej. Skarżący został wezwany do usunięcia braków czego nie wykonał. Nie sygnalizował organowi niemożności wykonania zobowiązania w wyznaczonym terminie, a nawet, na jego wniosek postępowanie zawieszono. Decyzja pierwszej instancji została wydana dopiero po podjęciu postępowania na wniosek S. K. Zatem nie można uznać, by wydając decyzją odmowną miedzy innymi (i głównie) z powodu nieusunięcia braków wniosku i pozostałej dokumentacji - organy administracji architektoniczno – budowlanej naruszyły prawo. Drugą, sygnalizowaną przez organy okolicznością uniemożliwiającą, w ocenie tychże organów, udzielenie pozwolenia budowlanego było przekonanie o braku dostępu do drogi publicznej działek nr [...] i [...], na których miała być realizowana inwestycja. Ustalono, że ulica A. G., do której przedmiotowe działki bezpośrednio przylegają, nie jest drogą publiczną, takiego charakteru (drogi publicznej) nie ma także ulica E., do której dochodzi z kolei ulica G. Dostęp z tych ulic do drogi publicznej – ulicy J. P. [...] – prowadzi przez nieruchomość nr [...] stanowiącą własność osoby prywatnej. Skarżący nie przedłożył dokumentu "potwierdzającego prawo przejścia i przejazdu inwestora przez działkę nr [...]", do czego był zobowiązany w pkt 2 postanowienia z dnia [...] kwietnia 2008 r. Prawidłowo wskazały organy obydwu instancji, że m.in. warunkiem udzielenia pozwolenia na budowę jest zapewnienie dostępu do drogi publicznej z nieruchomości, na której ma być realizowana budowa. Warunek ten podlega kontroli organu przed wydaniem decyzji (art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego oraz § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Zgodnie z art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) przez pojęcie działki budowlanej należy rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Zaś pojęcie dostępu do drogi publicznej, wyjaśnione w art. 2 pkt 14 ustawy z 27 marca 2003 r. oznacza bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Drogą publiczną w rozumieniu art. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) jest droga zaliczona do kategorii dróg: krajowych, wojewódzkich, powiatowych, gminnych, z których może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w powołanej ustawie lub w innych przepisach szczególnych. Ulice leżące w ciągu dróg publicznych należą do tej samej kategorii, co drogi (art. 2 ust. 2 ustawy o drogach publicznych). Z mocy art. 7 ust. 1 ostatnio wymienionej ustawy do dróg gminnych należą drogi o znaczeniu lokalnym niezaliczone do innych kategorii, stanowiące uzupełniającą sieć dróg służących miejscowym potrzebom, z wyłączeniem dróg wewnętrznych. Zaliczenie do kategorii dróg gminnych następuje w drodze uchwały po zasięgnięciu opinii właściwego zarządu powiatu, a także ustalenie przebiegu istniejących dróg gminnych następuje w drodze uchwały (art. 7 ust. 2 i 3 ustawy o drogach publicznych). Drogi niezliczone do żadnej kategorii dróg publicznych, w szczególności drogi w osiedlach mieszkaniowych, dojazdowe do gruntów rolnych i leśnych, dojazdowe do obiektów użytkowanych przez przedsiębiorców, place przed dworcami kolejowymi, autobusowymi i portami oraz pętle autobusowe, są drogami wewnętrznymi. Z pism zarządcy drogi: z dnia 24 czerwca 2008 r. (k. 8 akt adm. II inst.) i z dnia 29 lipca 2008 r. (k. 17 tych akt) wynika, że zarówno ulica A. G., jak i ulica E. – nie stanowią dróg publicznych, bowiem nie były podjęte uchwały o zaliczeniu ich do tej kategorii dróg. Zatem słusznie uznano, że stanowią drogi wewnętrzne i prawidłowo badano, czy łączą się one (jako drogi wewnętrzne) z drogą publiczną – ulicą J. P. [...]. Ocena o braku takiego połączenia nie może zostać zakwestionowana w świetle dowodów z map geodezyjnych i załącznika graficznego do planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem z wszystkich tych dokumentów wynika, że połączenie ulic: G. i E. z ulicą J. P. [...] stanowi działka geodezyjna nr [...], która jest własnością prywatną. Zgodnie z definicją "dostępu do drogi publicznej" cytowaną powyższej – warunek dostępu do takiej drogi w aktualnym charakterze ulic G. i E. spełniałby skarżący, gdyby przedstawił dowód ustanowienia odpowiedniej służebności przez działkę nr [...] (art. 2 pkt 14 in fine ustawy z 27 marca 2003 r.), do czego był zobowiązany, a czego nie wykazał. W świetle powyższych wywodów nie można było uwzględnić zarzutu skargi o bezpodstawnym przyjęciu braku dostępu jego działek nr [...] do drogi publicznej. Błędne jest przekonanie skarżącego, iżby warunek podjęcia uchwał, w sprawie zaliczenia ulicy G. do kategorii dróg publicznych został spełniony przez podjęcie przez radę gminy uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ta uchwała ma inny przedmiot regulacji, a samo użycie w niej stwierdzeń, jak w § 24 ust. 2 lit. a) – "istniejące ulice dojazdowe (gminne) ... ul. A G. (KD – 12D)", czy w ust. 8 pkt 12 tego § 24: "KD-12D – ul. A. G. – dojazdowa, szerokość ..." – nie skutkuje zaliczeniem tej ulicy do drogi gminnej. Dopóki nie zostanie podjęta stosowna uchwała na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, dopóty ulica G. będzie stanowiła drogę wewnętrzną. Przyznać należy nieprecyzyjność określeń w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, co może wprowadzać w błąd (i to czyni, jak wynika z odczuć skarżącego oraz wyniku postępowania sądowego w sprawie sygn. akt II SA/Bk 45/08), jednak nie może to powodować obejścia wymogów ustawowych co do formy zaliczenia dróg do kategorii dróg publicznych. Skarżący przywołuje w skardze fragment uzasadnienia wyroku w sprawie sygn. akt II SA/Bk 45/08, w którym sąd uznał, że nieruchomość innego inwestora posiadająca bezpośredni dostęp do ulicy G. spełnia wymóg zapewnienia dostępu do drogi publicznej, ale nie zauważa tego fragmentu uzasadnienia w sprawie sygn. akt II SA/Bk 45/08, z którego wynika, że sąd swoją ocenę oparł nie tylko na nieprecyzyjnych zapisach planu zagospodarowania przestrzennego (powyżej przytoczonych), ale na braku kwestionowania przez organ charakteru ul. G. jako drogi publicznej. Sąd bowiem stwierdził tam: "Jak wynika z zaskarżonej decyzji działki nr [...] położone są bezpośrednio przy ul. G. w B. Organ nie kwestionuje, że ulica ta jest drogą publiczną, potwierdzają to również zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla B. w B. zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej B. z dnia [...].05.2007 r., z których wynika, że jest ona drogą gminną, a zatem drogą publiczną. W konsekwencji ustalenie, iż nieruchomość posiada bezpośredni dostęp do ulicy G. w ocenie Sądu wypełnia wymóg zapewnienia dostępu do drogi publicznej". W sprawie niniejszej, skoro pismami z dnia 29 lipca 2008 r. nr [...] oraz z dnia 24 czerwca 2008 r. nr [...] jednoznacznie wyjaśniono charakter ulic G. i E. przy wskazanym braku stosownych uchwał o zaliczeniu ich do dróg publicznych, nie można oprzeć się na ocenie sądu dokonanej w innej sprawie, czego oczekuje skarżący. Przy tym zauważyć należy, że głównym powodem uwzględnienia skargi w sprawie sygn. akt II SA/Bk 45/08 była ocena sądu o niemożliwości wykonania przez inwestora nałożonych obowiązków w wyznaczonym przez organ terminie, gdzie wniosku o przedłużenie terminu nie uwzględniono. Analiza akt sprawy, w tym powołanych przez skarżącego decyzji administracyjnych SKO, decyzji dotyczących udzielenia pozwolenia na budowę na innej działce (nr [...]) i treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pozwala na ocenę, że nieprecyzyjne określenia zawarte w tym planie mogą powodować i powodują błędne wnioski zarówno organów, jaki i społeczeństwa. Dlatego w interesie zarówno organów władzy publicznej, jak i samych mieszkańców ulic G. i E. leży doprowadzenie do podjęcia uchwały w przedmiocie publicznego charakteru tych ulic. Przyznać należy rację skarżącemu, że organy władzy państwowej nie powinny przerzucać na inwestorów własnych zadań w zakresie budowy ulic, dróg, wodociągów i pozostałej infrastruktury, ale także w interesie mieszkańców leży inicjatywa w aktywowaniu organów w zakresie realizacji ich obowiązków, chociażby domaganie się podjęcia stosownej uchwały o zaliczeniu ulicy do drogi publicznej. Skład orzekający w sprawie niniejszej podziela stanowisko zaprezentowane w wyroku WSA w Gdańsku z dnia 13 lutego 2008 r. w sprawie sygn. akt II SA/Gd 514/07 (Lex nr 401705), że pojęcie dostępu do drogi publicznej należy rozumieć możliwie jak najszerzej. Dlatego warunek dostępu do drogi publicznej spełniony jest zawsze wtedy, kiedy na przedmiotową działkę można dostać się - zgodnie z prawem - z drogi publicznej. Ustawodawca nie stawia przy tym wymagań co do rodzaju tego dostępu, czy ma być to droga, ścieżka itp. Jednak warunek dostępu zgodnie z prawem do drogi publicznej zawsze musi być zachowany. W sprawie niniejszej nie został zachowany przy braku prawnego zezwolenia właścicieli działki nr [...] udzielonego skarżącemu do przejścia i przejazdu jego nieruchomością łączącą drogę wewnętrzną – ulicę G. – z drogą publiczną - ulicą J. P. [...]. Z wyżej wskazanych przyczyn skarga podlegała oddaleniu o czym orzeczono na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.