II SA/Wa 183/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędziowie WSA Anna Mierzejewska, Eugeniusz Wasilewski (spr.), Protokolant Mateusz Rogala, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2009 r. sprawy ze skargi A. S. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] września 2008 r. Komendant Szkoły Policji w P., działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 7 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.), zwolnił [...] A. S. ze służby w Policji z dniem [...] września 2008 r. Na podstawie art. 108 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego rozkazowi nadano rygor natychmiastowej wykonalności, uzasadniając to ważnym interesem społecznym, wyrażającym się przede wszystkim w potrzebie zapewnienia ciągłości i prawidłowości realizacji nałożonych na Zakład Prewencji Szkoły Policji w P. zadań służbowych. W uzasadnieniu rozkazu podano, iż [...] A. S. od dnia [...] stycznia 2007 r. do dnia [...] października 2007 r. oraz od dnia [...] listopada 2007 r. do dnia [...] sierpnia 2008 r. był niezdolny do służby z powodu choroby. Na zwolnieniu lekarskim przybywał on łącznie [...] dni, z czego jedno zwolnienie zostało wystawione przez lekarza chorób wewnętrznych, zaś pozostałe przez lekarza psychiatrę. W związku z przebywaniem policjanta na długotrwałych zwolnieniach lekarskich w dniu [...] lipca 2007 r. został on skierowany do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA [...], celem orzeczenia o zdolności do dalszej służby w Policji i na zajmowanym stanowisku. W dniu [...] sierpnia 2007 r. funkcjonariusz pobrał od Przewodniczącej WKL MSWiA [...] kartę obiegową do wykonania niezbędnych badań lekarskich, jednak nie stawił się przed komisją w celu jej zdania oraz wyznaczenia terminu badania. Jednocześnie nie informował bezpośredniego przełożonego o jakichkolwiek trudnościach w tym przedmiocie. W dniu [...] października 2007 r. A. S. stawił się do służby po okresie długotrwałej nieobecności z powodu choroby, trwającym nieprzerwanie od dnia [...] stycznia 2007 r. do dnia [...] października 2007 r. Policjant nie posiadał zaświadczenia lekarskiego, określającego jego aktualny stan zdrowia i zdolność do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku, wymaganego z uwagi na przebywanie na zwolnieniu lekarskim dłużej niż 30 dni. W związku z powyższym A. S. nie został dopuszczony do wykonywania czynności służbowych, zaś w dniu [...] października 2007 r. skierowano go do lekarza medycyny pracy, celem oceny stanu zdrowia i możliwości wykonywania przez niego obowiązków służbowych. W okresie od dnia [...] października 2007 r. do dnia [...] listopada 2007 r. policjant wykonywał zlecone przez lekarza medycyny pracy badania lekarskie. W dniu [...] listopada 2007 r. A. S. przedłożył zwolnienie lekarskie, stwierdzające niezdolność do pracy do dnia [...] listopada 2007 r. W dniu [...] listopada 2007 r. przedłożył kolejne zwolnienie lekarskie na okres do dnia [...] grudnia 2007 r. oraz jednocześnie zaświadczenie wydane przez lekarza medycyny pracy, datowane na dzień [...] listopada 2007 r., stwierdzające zdolność do wykonywania przez policjanta pracy na stanowisku wykładowcy w Szkole Policji w P. Następnie, od dnia [...] listopada 2007 r. do dnia [...] sierpnia 2008 r. A. S. nieprzerwanie przebywał na zwolnieniu lekarskim. W związku z powyższym, w dniu [...] sierpnia 2008 r. wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie zwolnienia ww. policjanta ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji. W dniu [...] sierpnia 2008 r. A. S. stawił się do służby po okresie długotrwałego zwolnienia lekarskiego z powodu choroby. Funkcjonariusz w dalszym ciągu nie posiadał orzeczenia komisji lekarskiej, na którą został skierowany w dniu [...] lipca 2007 r., jak również nie przedstawił żadnego innego zaświadczenia lekarskiego, określającego jego aktualny stan zdrowia i zdolność do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku, w związku z czym nie dopuszczono go do wykonywania zadań służbowych do czasu przedstawienia stosownego zaświadczenia oraz skierowano w dniu [...] sierpnia 2008 r. na badania kontrolne, które miały ustalić stan zdrowia funkcjonariusza i możliwości wykonywania przez niego obowiązków służbowych. Dokonując analizy przepisu art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji organ wskazał, iż ma on charakter fakultatywny, co oznacza, że możliwość skorzystania z jego dyspozycji leży w gestii organu po spełnieniu przesłanek formalnych w nim zawartych. Oznacza to również, iż oprócz samego faktu upływu 12 miesięcy zaprzestania służby z powodu choroby powinny być brane pod uwagę również inne czynniki, w tym przede wszystkim rokowania na powrót policjanta do zdrowia. W ocenie organu przepis ten dotyczy sytuacji, w której dochodzi do zwolnienia policjanta z uwagi na upływ 12-miesięcznego okresu zaprzestania służby z powodu choroby, a nie upływu 12-miesięcznego okresu przebywania na zwolnieniu lekarskim. Istotne jest zatem ustalenie, czy przez powyższy okres funkcjonariusz świadczył służbę, tzn. został do niej dopuszczony i faktycznie wykonywał obowiązki służbowe. Stwierdził, iż w przypadku A. S. dniem zaprzestania służby z powodu choroby był dzień [...] stycznia 2007 r., w związku z czym z dniem [...] stycznia 2008 r. upłynął termin 12 miesięcy zaprzestania służby z powodu choroby. Zdaniem organu w rozpatrywanej sprawie doszło wprawdzie do przerwania ciągłości zwolnienia lekarskiego, jednakże nie nastąpiło przerwanie okresu nieświadczenia służby od czasu jej zaprzestania z powodu choroby, ponieważ faktyczne podjęcie służby przez policjanta nie miało miejsca. W okresie, którego nie obejmuje zwolnienie lekarskie, A. S. nie został bowiem dopuszczony do wykonywania obowiązków służbowych, nie zostały mu przydzielone do realizacji żadne czynności, jak również nie wyznaczono mu pomieszczenia służbowego. Od powyższego rozkazu personalnego A. S. złożył odwołanie do Komendanta Głównego Policji, domagając się jego uchylenia w całości. W uzasadnieniu wskazał, iż rozkaz został oparty na błędnej interpretacji art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, bowiem w niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki określone w cytowanym przepisie. Stwierdził również, iż jedynym dokumentem potwierdzającym zaprzestanie służby z powodu choroby jest zwolnienie lekarskie. W ocenie funkcjonariusza czasowa niezdolność do służby z powodu choroby, potwierdzona zwolnieniami lekarskimi, trwała od dnia [...] stycznia 2007 r. do dnia [...] października 2007 r., a następnie od dnia [...] listopada 2007 r. do dnia [...] sierpnia 2008 r., zatem w dniach od [...] października 2007 r. do [...] listopada 2007 r. pełnił on służbę, przerywając tym samym zwolnienie lekarskie. Ponadto podał, że w dniu [...] sierpnia 2008 r. ponownie otrzymał skierowanie na badania kontrolne, pomimo tego, iż posiadał już zaświadczenie lekarskie stwierdzające jego zdolność do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku, wydane w dniu [...] listopada 2007 r. i ważne do dnia [...] listopada 2010 r. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] listopada 2008 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz Komendanta Szkoły Policji w P. Analizując treść art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji organ uznał, iż podstawą jego zastosowania jest zaprzestanie służby z powodu choroby, w związku z czym nie można zgodzić się z poglądem strony, iż w okresie od dnia [...] października 2007 r. do dnia [...] listopada 2007 r. pełnił służbę i nie był chory, bowiem nie posiadał zaświadczenia lekarskiego wydanego na druku ZUS ZLA. Organ wskazał, iż A. S. po upływie terminu zwolnienia lekarskiego w dniu [...] października 2007 r. nie zgłosił się do lekarza po kolejne zwolnienie, lecz usiłował w dniu [...] października 2008 r. podjąć służbę, co nie oznaczało jednak, że był zdrowy i zdolny do służby. Po długotrwałej chorobie policjant nie był uprawniony do samodzielnej oceny własnego stanu zdrowia i podjęcia decyzji o powrocie do służby. Komendant Główny Policji podał, iż w oparciu o § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów, policjant podlega badaniom określonym w przepisach o służbie medycyny pracy w zakresie i terminie wskazanym przez przełożonego właściwego w sprawach osobowych, w tym okresowym badaniom lekarskim, analogicznie do regulacji obowiązujących w zakresie medycyny pracy. W przypadku długotrwałej niezdolności do służby spowodowanej chorobą, policjant podlega ponadto kontrolnym badaniom lekarskim w celu ustalenia zdolności do pełnienia służby na dotychczasowym stanowisku. Przełożony nie może dopuścić do służby policjanta bez aktualnego orzeczenia lekarskiego, stwierdzającego brak przeciwwskazań do służby na określonym stanowisku. Organ zaznaczył, iż A. S. do dnia [...] sierpnia 2008 r. nie zrealizował ciążącego na nim obowiązku wynikającego z § 14 ust. 2 powołanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, w myśl którego policjant skierowany do komisji lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w celu określenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby jest obowiązany bez zbędnej zwłoki poddać się badaniom lekarskim zleconym przez komisję lekarską, a mianowicie nie poddał się badaniom komisji lekarskiej, na którą został skierowany ponad rok wcześniej, tj. w dniu [...] lipca 2007 r. Pomimo dwukrotnych wezwań (maj i czerwiec 2008 r.) policjant nie stawiał się do WKL [...] oraz nie dostarczył w wyznaczonym terminie karty badań oraz całej dokumentacji leczniczej. W ocenie organu odwoławczego Komendant Szkoły Policji w P. słusznie zastosował art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji jako podstawę zwolnienia A. S. ze służby w Policji, albowiem przez okres ponad 12 miesięcy od dnia jej zaprzestania funkcjonariusz nie podjął służby. Ponadto, dostarczając zaświadczenie o zdolności do pełnienia służby policjant przebywał już na zwolnieniu lekarskim. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji A. S. zarzucił organowi naruszenie prawa materialnego, tj.: - art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, poprzez błędną wykładnię przepisu, który chroni trwałość stosunku służbowego policjanta w okresie choroby oraz jego niewłaściwe zastosowanie, - § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów, - art. 87 Konstytucji RP, poprzez zastosowanie w sprawie zarządzenia Komendanta Głównego Policji nr 916 z dnia 24 sierpnia 2004 r., które nie stanowi źródła prawa powszechnie obowiązującego. W ocenie skarżącego naruszone zostały również przepisy postępowania, w szczególności art. 6, art. 7, art. 10, art. 15, art. 77, art. 81 oraz art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wskazując na powyższe A. S. wniósł o uchylenie w całości obu wydanych w sprawie decyzji, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, przywrócenie do służby oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący podał, iż organ dokonał zsumowania okresów chorobowych z naruszeniem podstawy prawnej oraz nie respektuje zaświadczeń lekarskich o braku przeciwwskazań zdrowotnych do pełnienia służby na dotychczas zajmowanym stanowisku. Wskazał ponadto, iż Komendant Szkoły Policji w P. błędnie przyjął, iż skarżący nie pełnił służby przez okres 12 miesięcy, podczas gdy przed upływem tego okresu bezsprzecznie zgłosił się do służby i rozpoczął wykonywanie obowiązków służbowych. Zdaniem skarżącego, w dniu [...] października 2007 r. stawił się do służby i wykonywał czynności służbowe określone w "Karcie opisu pracy na stanowisku", tj. w ramach samokształcenia doskonalił i pogłębiał wiedzę ogólną, zawodową i pedagogiczną. Niepowierzenie zatem skarżącemu wykonywania zadań i obowiązków służbowych w okresie jego gotowości do służby nie stanowi wypełnienia dyspozycji art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, czyli zaprzestania pełnienia służby z powodu choroby. A. S. stwierdził również, iż w dniu [...] sierpnia 2008 r. zgłosił się do służby po zakończeniu zwolnienia lekarskiego trwającego od dnia [...] listopada 2007 r. i w tym samym dniu otrzymał skierowanie na profilaktyczne badania kontrolne, jednak jego zdaniem organ naruszył art. 87 Konstytucji RP, poprzez zastosowanie w tym przypadku zarządzenia Komendanta Głównego Policji nr 916 z dnia 24 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków bezpieczeństwa i higieny służby oraz organizacji służby bhp w Policji. Skarżący zarzucił także organowi, iż rozkazowi o jego zwolnieniu ze służby w Policji bezpodstawnie nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Wskazał ponadto, iż naruszona została zasada dwuinstancyjności postępowania, bowiem przed wydaniem rozstrzygnięcia w I instancji Komendant Szkoły Policji w P. zwrócił się do Dyrektora Biura Prawnego Komendy Głównej Policji o wyrażenie opinii w przedmiotowej sprawie. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, wskazując na argumenty powołane w wydanych w sprawie decyzjach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. przepisami prawa obowiązującego w dniu podjęcia zaskarżonego aktu lub czynności. Skarga analizowana w aspekcie tych podstaw nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.), zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Jak trafnie zauważył organ, wystąpienie przesłanki określonej w tym przepisie nie obliguje wprost do zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Aby skorzystać z powołanej podstawy prawnej organ zobowiązany jest wyjaśnić dlaczego, mając wybór pomiędzy pozostawieniem policjanta nadal w służbie a zwolnieniem go ze służby, decyduje się wybrać tę drugą opcję. Decyzja taka jest zatem decyzją uznaniową, co oznacza, iż przedmiotem oceny Sądu jest wyłącznie zakres dokonanego przez organ uznania oraz zastosowana przez niego argumentacja. Innymi słowy Sąd bada jedynie, czy podjęta w drodze uznania decyzja nie posiada cech dowolności. Wobec zarzutów zawartych w skardze kluczowym zagadnieniem jest ustalenie, czy w niniejszej sprawie rzeczywiście wystąpiła przesłanka określona w art. 41 ust. 2 pkt 7 powołanej ustawy o Policji, tj. zaprzestanie służby z powodu choroby przez okres powyżej 12 miesięcy. Bezsporne jest, iż A. S. przebywał na zwolnieniu lekarskim nieprzerwanie od dnia [...] stycznia 2007 r. do dnia [...] października 2007 r. oraz od dnia [...] listopada 2007 r. do dnia [...] sierpnia 2008 r. Istotne jest zatem rozstrzygnięcie, czy stawienie się w dniu [...] października 2007 r. do służby i zgłoszenie chęci jej podjęcia przerwało wskazany w powołanym przepisie okres zaprzestania służby z powodu choroby. W ocenie Sądu bieg terminu, o którym mowa w art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, nie został przerwany, a co za tym idzie spełniona została przesłanka w nim określona. Z akt administracyjnych sprawy wynika, iż przez cały okres, w którym A. S. zgłaszał chęć podjęcia służby, tj. od dnia [...] października 2007 r. do dnia [...] listopada 2007 r. (początek kolejnego zwolnienia lekarskiego), nie został on dopuszczony do jej pełnienia z uwagi na nieprzedstawienie zaświadczenia potwierdzającego zdolność do służby po długotrwałym leczeniu lekarskim. Funkcjonariuszowi nie zostały przydzielone do realizacji żadne czynności służbowe, ani też nie zostało mu wyznaczone pomieszczenie służbowe. Należy również zauważyć, iż fakt podpisywania przez skarżącego listy obecności w spornym okresie pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Samo jej podpisanie przez skarżącego nie świadczy bowiem o podjęciu służby, tym bardziej, że na liście obecności zamieszczona jest adnotacja Kierownika Zakładu Prewencji Szkoły Policji w P., iż A. S. został odsunięty do dnia [...] listopada 2007 r. od realizacji zadań służbowych z uwagi na brak stosownego zaświadczenia lekarskiego. Bezpośredni przełożony skarżącego nie podjął zatem jakichkolwiek czynności, które wskazywałyby na dopuszczenie A. S. do służby. Przeciwnie, w dniu [...] października 2007 r. policjant otrzymał skierowanie na przeprowadzenie badań kontrolnych po długotrwałym zwolnieniu lekarskim. Zgodnie bowiem z § 3 ust. 1 pkt 1 zarządzenia Komendanta Głównego Policji nr 916 z dnia 24 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków bezpieczeństwa i higieny służby oraz organizacji służby bhp w Policji (Dz. Urz. KGP z 2004 r. Nr 16, poz. 98), które zostało wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o Policji, w celu zapewnienia bezpieczeństwa i higieny służby w Policji stosuje się odpowiednio przepisy działu X ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, o ile przepisy ustawy o Policji i inne przepisy szczególne nie stanowią inaczej. W myśl zaś art. 229 § 2 Kodeksu pracy, w przypadku niezdolności do pracy trwającej dłużej niż 30 dni, spowodowanej chorobą, pracownik podlega ponadto kontrolnym badaniom lekarskim w celu ustalenia zdolności do wykonywania pracy na dotychczasowym stanowisku. Pracodawca nie może dopuścić do pracy pracownika bez aktualnego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań do pracy na określonym stanowisku (art. 229 § 4). Trzeba zauważyć, iż skarżący, stawiając się w dniu [...] października 2007 r. do służby, nie przedłożył wymaganego zaświadczenia lekarskiego potwierdzającego odzyskanie zdolności do służby. Ponadto zignorował skierowanie go z urzędu w dniu [...] lipca 2007 r. do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA [...] celem orzeczenia zdolności do służby w Policji oraz na zajmowanym stanowisku, bowiem nie poddał się badaniom zleconym przez komisję lekarską, do czego był zobowiązany na podstawie § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2002 r. Nr 151, poz. 1261). Wprawdzie w dniu [...] listopada 2007 r. skarżący otrzymał od lekarza medycyny pracy zaświadczenie potwierdzające jego zdolność do pełnienia służby na zajmowanym przez niego stanowisku, jednak w momencie wydawania tego dokumentu przebywał równocześnie na zwolnieniu lekarskim, które trwało nieprzerwanie od dnia [...] listopada 2007 r. do dnia [...] sierpnia 2008 r. Wobec powyższego uznać należy, iż w przypadku skarżącego spełniona została przesłanka zwolnienia ze służby w Policji określona w art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy. W przepisie tym nie chodzi bowiem o nieprzerwany okres trwania zwolnienia lekarskiego, ale o nieprzerwany okres zaprzestania służby z powodu choroby, co w niniejszej sprawie miało miejsce. Niezasadne są również zarzuty dotyczące prawidłowości działania organu po stawieniu się skarżącego do służby w dniu [...] sierpnia 2008 r., w tym między innymi zarzut dotyczący naruszenia § 14 ust. 1 powołanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r., poprzez zwolnienie ze służby przed wydaniem zaświadczenia w przedmiocie określenia zdolności do jej podjęcia po długotrwałym zwolnieniu lekarskim lub przed wydaniem orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA [...]. Podkreślenia wymaga fakt, iż organ nie zwolnił skarżącego ze służby zaraz po upływie 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby, bowiem w pierwszej kolejności miał zamiar ustalić, czy policjant będzie w stanie wykonywać obowiązki służbowe oraz czy ustała choroba będąca powodem zaprzestania służby. Zwolnienie ze służby nastąpiło po ponad półtora roku od dnia jej zaprzestania z powodu choroby. Ma to tym większe znaczenie, jeśli weźmie się pod uwagę, iż A. S. już od roku 2000 bardzo często przebywał na długotrwałych zwolnieniach lekarskich. Z akt sprawy wynika, iż w 2000 r. policjant przebywał na zwolnieniu lekarskim przez [...] dni, w 2001 r. - [...] dni, w 2002 r. - [...] dni, w 2003 r. - [...] dni, w 2005 r. - [...] dni i w 2006 r. - [...] dni. Wprawdzie organ skierował skarżącego w dniu [...] sierpnia 2008 r. na badania kontrolne w związku z jego długotrwałym przebywaniem na zwolnieniu lekarskim, zaś potem skierowano go na badania orzecznicze do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA [...], jednak organ nie miał obowiązku czekać ze zwolnieniem skarżącego ze służby w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji do czasu wydania orzeczenia w tym zakresie. Poza tym, jak już wskazano, to sam skarżący nie dostarczył zaświadczenia o zdolności do służby oraz nie chciał poddać się badaniom lekarskim przed komisją lekarską, na którą został skierowany w dniu [...] lipca 2007 r., a więc na ponad rok przed zwolnieniem ze służby. Nie można zgodzić się również ze skarżącym, iż organ nie uwzględnił zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] listopada 2007 r., które potwierdzało jego zdolność do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku i było ważne do 2010 r. Skarżący nie mógł być dopuszczony do służby w oparciu o ten dokument, bowiem po jego wydaniu (jak już wskazano przedmiotowe zaświadczenie zostało wydane w czasie kiedy skarżący przebywał na zwolnieniu lekarskim) A. S. po raz kolejny przebywał na długotrwałym zwolnieniu lekarskim, tym razem do dnia [...] sierpnia 2008 r., co obligowało przełożonego skarżącego do skierowania go na ponowne badania kontrolne, wymagane z uwagi na przebywanie na zwolnieniu lekarskim dłużej niż 30 dni. Za niezasadne Sąd uznał ponadto pozostałe zarzuty skarżącego, dotyczące naruszenia art. 87 Konstytucji RP oraz wskazanych przepisów postępowania administracyjnego. Organ, stojąc na straży praworządności, podjął bowiem wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a wydając zaskarżony rozkaz personalny miał na względzie interes społeczny i słuszny interes skarżącego. W sprawie nie uchybiono art. 15 kpa, ponieważ zwrócenie się organu I instancji do Dyrektora Biura Prawnego Komendy Głównej Policji o wyrażenie opinii w przedmiotowej sprawie nie stanowiło naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania. Również nadanie rozkazowi Komendanta Szkoły Policji w P. rygoru natychmiastowej wykonalności zostało przez organ wystarczająco uzasadnione i spełnia wymogi przewidziane w art. 108 § 1 kpa. Reasumując stwierdzić należy, iż rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie uwarunkowane było dokonaną przez organ oceną zebranego w sprawie materiału dowodowego, a ta ocena, zdaniem Sądu, jest prawidłowa. Podjęty w drodze uznania administracyjnego rozkaz nie posiada cech dowolności, a organ w sposób wystarczający uzasadnił zajęte w nim stanowisko. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł, jak w wyroku.