III SA/Kr 1099/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Dorota Dąbek Sędziowie : NSA Grażyna Danielec WSA Elżbieta Kremer spr. Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2009 r. sprawy ze skargi R. P. i K. P. na czynność Burmistrza Miasta i Gminy w przedmiocie obowiązku zapewnienia przez Gminę lokalu zamiennego postanawia : s k a r g ę o d r z u c i ć W skardze datowanej na dzień 16.10.2008r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie R. P. i K. P. zarzucili Burmistrzowi Miasta i Gminy brak stosownych czynności, do których Burmistrz jest zobligowany w zakresie realizacji wynikającego z art. 11 ust. 9 i art. 32 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005r., Nr 31, poz. 266 ze zm.) obowiązku zapewnienia przez gminę lokalu zamiennego. W uzasadnieniu skargi powołali się na decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2007r. Nr [...] nakazującą właścicielom budynku przy ul. A w S. usunięcie nieprawidłowości stanu technicznego budynku i zakazującą użytkowania całego budynku, oraz na wyrok Sądu Rejonowego Wydział I Cywilny z dnia 5.06.2008r. sygn. akt [...] orzekający wobec skarżących eksmisję z lokalu mieszkalnego przy ul. A w S. W przedmiotowym wyroku Sąd ustalił, że skarżącym przysługuje uprawnienie do otrzymania lokalu zamiennego z zasobów Gminy oraz orzekł o wstrzymaniu wykonania eksmisji w stosunku do pozwanych do czasu złożenia przez gminę oferty zawarcia umowy najmu lokalu zamiennego. Skarżący wyjaśnili, że lokale proponowane im przez Gminę w ramach realizacji powyższego wyroku nie odpowiadają kryteriom lokalu zamiennego w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy o ochronie lokatorów (...). Proponowany lokal przy ul. B w S. posiada powierzchnię 22,13 m kw, obejmuje 1 pokój, łazienkę z wc, aneks kuchenny mieszczący się w przedpokoju. Natomiast zajmowany dotychczas lokal nr [...] przy ul. A ma powierzchnię 40 m kw, obejmuje 1 pokój, kuchnie oraz łazienkę z wc. Skarżący powołali się na pismo z dnia 23.09.2008r., w którym wezwali organ do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że skarżącym zostały zaproponowane faktycznie dwa lokale. Pierwszy wskazany został w piśmie Nr [...] z dnia 23.05.2007r. Był nim lokal o standardzie socjalnym położony w S. przy ul. C. Propozycja ta została przez skarżących odrzucona. Następnie, w roku 2008 gmina uzyskała samodzielny lokal przy ul. B w S., który pismem z dnia 4.08.2008r. został skarżącym wskazany jako lokal zamienny. Również i ta propozycja została przez skarżących odrzucona. Organ dodał, że aktualnie nie posiada innego lokalu mieszkalnego, ponadto złożona skarżącym propozycja dotyczy przydziału lokalu do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego zajmowanego przez nich do chwili obecnej lokalu mieszkalnego, do którego po zakończeniu remontu skarżący będą mogli powrócić. Na rozprawie w dniu 12.05.2009r. pełnomocnik Burmistrza wniósł alternatywnie o odrzucenie skargi, z uwagi na brak w sprawie kognicji sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Podstawową kwestią w niniejszej sprawie jest kwestia dopuszczalności wniesienia przedmiotowej skargi R. P. i K. P. z punktu widzenia zakresu kognicji sądu administracyjnego. Zakres kontroli działalności administracji publicznej i stosowania przez wojewódzkie sądy administracyjne środków przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) określa art. 3 § 1-3. Obejmuje on m.in. skargi na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, inne niż określone w pkt 1-3 § 2 art. 3 w/w ustawy akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Punkt 8 § 2 artykułu 3 wymienia m.in. skargi na bezczynność organów, ale jedynie w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4. Ustalenia wymaga zatem czy Burmistrz Miasta i Gminy był zobowiązany w kwestii realizacji obowiązku dostarczenia skarżącym lokalu zamiennego do wydania tego rodzaju orzeczenia lub podjęcia takiej czynności, które mieściłyby się we wskazanym wyżej zakresie kontroli Sądu. W ocenie Sądu sytuacja ta nie zachodzi w przedmiotowej sprawie. Instytucja lokalu zamiennego, tak jak i lokalu socjalnego uregulowana jest w ustawie o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. Znajduje zastosowanie w sytuacji realizacji uprawnień właścicielskich wobec lokalu, który z powodu koniecznych napraw wymaga opuszczenia przez lokatora. Stanowi o tym art. 10 ust. 4 w/w ustawy w ten sposób, że: jeżeli rodzaj koniecznej naprawy tego wymaga, lokator jest obowiązany opróżnić lokal i przenieść się na koszt właściciela do lokalu zamiennego, jednak na czas nie dłuższy niż rok.(...) O lokalu zamiennym wypowiada się również art. 32 ustawy w ten sposób, że: w razie wypowiedzenia najmu, na podstawie art. 11 ust. 2 pkt 4, najemcy opłacającemu w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy czynsz regulowany, obowiązek zapewnienia temu najemcy lokalu zamiennego oraz pokrycia kosztów przeprowadzki spoczywa, do dnia 31 grudnia 2015 r., na właściwej gminie. Realizacja uprawnienia do lokalu zamiennego wynikającego z powyższych przepisów, podobnie realizacja uprawnienia do lokalu przyznawanego lokatorowi w następstwie orzeczenia eksmisji na podstawie art. 14 ustawy o ochronie lokatorów (...) nie następuje na drodze administarcyjnoprawnej. Ustawa posługując się bowiem określeniami, że "obowiązek zapewnienia lokalu zamiennego spoczywa na gminie" lub, że "obowiązek zapewnienia lokalu socjalnego ciąży na gminie właściwej ze względu na miejsce położenia lokalu podlegającego opróżnieniu" nie wskazuje w żaden sposób na realizację tego obowiązku w formie administarcyjnoprawnej. Co więcej, z faktu tego, iż wobec akceptacji przez lokatora zaproponowanego przez gminę lokalu, stosunek prawny, na podstawie którego lokator korzysta następnie z lokalu kształtuje umowa najmu lokalu (o tym art. 14 ust. 6 w/w ustawy). Jest to forma właściwa dla prawa cywilnego, a co za tym idzie podlega kognicji sądów powszechnych. Z powyższego wynika, że skarga R. P. i K. P. na niezrealizowanie przez Burmistrza Miasta i Gminy obowiązku zapewnienia im lokalu zamiennego, a wynikającego z wyroku Sądu Rejonowego z dnia 5 czerwca 2008r., nie może być przez sąd administracyjny rozpoznana, albowiem w sprawie następuje brak kognicji sądu administracyjnego i skarga podlega na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a odrzuceniu.