I SA/Bd 196/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Dudra (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mirella Łent Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka Protokolant Asystent sędziego Joanna Jaworska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 maja 2009 r. sprawy ze skargi A. K. na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług. oddala skargę W dniu [...] r. A. K. złożył do Dyrektora Izby Skarbowej w B. działającego z upoważnienia Ministra Finansów wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania samochodów używanych. W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe. Podatnik jest dealerem samochodowym. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej firmy flotowe, którym sprzedaje nowe samochody proponują w rozliczeniu swoje samochody używane. Zgodnie z § 8 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług samochody te jako towar używany są zwolnione od podatku VAT, a tym samym firma flotowa za swój samochód używany zamierza wystawić podatnikowi jako dealerowi fakturę VAT, w której zastosowano zwolnienie. Problem pojawia się, gdy wnioskodawca zamierza sprzedać odkupiony od firmy flotowej pojazd używany jako towar zwolniony od podatku. Samochody używane przyjęte w rozliczeniu przy sprzedaży samochodów nowych są towarem do dalszej odsprzedaży i nie są wykorzystywane w prowadzonej działalności gospodarczej. Pytanie wnioskodawcy dotyczyło kwestii, czy w przypadku zakupu przez dealera samochodu używanego, będącego własnością firmy, która przy jego nabyciu dokonała częściowego odliczenia podatku VAT (60% nie więcej niż 6.000 zł) i sprzedała go dealerowi na podstawie faktury ze stawką zwolnioną od podatku, dealer odsprzedając dalej ten pojazd będzie mógł go sprzedać wystawiając fakturę VAT - marża, obliczając podatek VAT jedynie od swojego zarobku wynikającego z marży jaką uzyskał ze sprzedaży tego pojazdu, czy też będzie zobowiązany naliczyć podatek w wysokości 22% od całej wartości sprzedawanego samochodu używanego. Zdaniem wnioskodawcy, gdy zakupi on samochód używany zwolniony od podatku VAT, przy jego odsprzedaży opodatkowaniu podlega tylko marża stanowiąca dochód, a zatem powinna być wystawiona faktura VAT-marża. W ocenie podatnika, na powyższe wskazuje interpretacja systemowa przepisów podatkowych oraz Dyrektywa Unijna w sprawie podatku od towarów i usług. Każda inna interpretacja byłaby niezgodna z istotą podatku VAT jako podatku pośredniego i powodowałaby, że samochód używany nabyty przez dealera byłby niezbywalny, gdyż podatek VAT podwyższałby jego cenę ponad cenę rynkową. Prowadziłoby to do sytuacji, że podatek VAT za samochody używane płacony byłby podwójnie. W dniu [...]. Dyrektor Izby Skarbowej w B. działając w imieniu Ministra Finansów stwierdził, że stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe. W uzasadnieniu organ wskazał, zgodnie z przepisem art. 120 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), w przypadku podatnika wykonującego czynności polegające na dostawie towarów używanych (...) nabytych uprzednio przez tego podatnika dla celów prowadzonej działalności lub importowanych w celu odsprzedaży, podstawą opodatkowania podatkiem jest marża stanowiąca różnicę między całkowitą kwotą, którą ma zapłacić nabywca towaru, a kwotą nabycia, pomniejszona o kwotę podatku. W myśl definicji zawartej w art. 120 ust. 1 pkt 4 ustawy, przez towary używane rozumie się ruchome dobra materialne nadające się do dalszego użytku w ich aktualnym stanie lub po naprawie (...) - czyli także samochody osobowe. Natomiast uregulowanie zawarte w art. 120 ust. 10 ww. ustawy stanowi, że przepisy ust. 4 i 5 dotyczą m.in. dostawy towarów używanych, które podatnik nabył od: 1. osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, niebędącej podatnikiem podatku od towarów i usług, lub niebędącej podatnikiem podatku od wartości dodanej; 2. podatników, o których mowa w art. 15, jeżeli dostawa tych towarów była zwolniona od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 lub art. 113; 3. podatników, jeśli dostawa tych towarów była opodatkowana zgodnie z ust. 4 i 5; 4. podatników podatku od wartości dodanej, jeżeli dostawa tych towarów była zwolniona od podatku na zasadach odpowiadających regulacjom zawartym w art. 43 ust. 1 pkt 2 lub art. 113; 5. podatników podatku od wartości dodanej, jeżeli dostawa tych towarów była opodatkowana podatkiem od wartości dodanej na zasadach odpowiadających regulacjom zawartym w ust. 4 i ust. 5, a nabywca posiada dokumenty jednoznacznie potwierdzające nabycie towarów na tych zasadach. Organ zauważył, że przepis art. 43 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, zwalnia od podatku dostawę towarów używanych, z zastrzeżeniem pkt 10, pod warunkiem że w stosunku do tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego (...). Przez towary używane, w myśl art. 43 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy, rozumie się pozostałe towary, z wyjątkiem gruntów, których okres używania przez podatnika dokonującego ich dostawy wyniósł co najmniej pół roku. Dalej organ wyjaśnił, że w art. 82 ust. 3 powołanej ustawy zawarto delegację, zgodnie z którą minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, wprowadzić inne niż określone art. 43-81 zwolnienia od podatku, a także określić szczegółowe warunki stosowania tych zwolnień, uwzględniając: 1. specyfikę wykonywania niektórych czynności oraz uwarunkowania obrotu gospodarczego niektórym i towarami; 2. przebieg realizacji budżetu państwa; 3. potrzebę uzyskania dostatecznej informacji o towarach będących przedmiotem zwolnienia; 4. przepisy Wspólnoty Europejskiej. W oparciu o wyżej powołaną delegację, na podstawie § 8 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 97, poz. 970 ze zm.), zwolniono od podatku dostawę samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych, przez podatników, którym przy ich nabyciu przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego, o którym mowa w art. 86 ust. 3 i 5 ustawy o podatku od towarów i usług, jeżeli te samochody i pojazdy są towarami używanymi w rozumieniu art. 43 ust. 2 pkt 2 ustawy (warunek używalności towaru przez okres co najmniej pół roku). Dyrektor wskazał, że § 8 ww. rozporządzenia Ministra Finansów, zawiera dodatkowy katalog czynności zwolnionych od podatku, a nie rozwinięcie czynności określonych już w art. 43 ustawy, na który powołuje się art. 120 ust. 10. Organ podkreślił, że jak wynika z przedstawionego przez wnioskodawcę zdarzenia przyszłego, dokona on zakupu samochodu używanego od podmiotu gospodarczego, który przy sprzedaży skorzystał ze zwolnienia od podatku na podstawie § 8 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, tym samym nie jest on podmiotem wymienionym w art. 120 ust. 10 ustawy. Zatem biorąc pod uwagę powołane wyżej przepisy, stronie nie przysługuje prawo do określenia podstawy opodatkowania metodą marży, gdyż nie zostały spełnione przesłanki, o których mowa w przepisie art. 120 ust. 10 ustawy o podatku od towarów i usług. Dlatego przy sprzedaży winien naliczyć podatek od całej wartości samochodu używanego. W dniu 12 grudnia 2008r. do Dyrektora Izby Skarbowej w B. Biura Krajowej Informacji Podatkowej w T. wpłynęło pismo skarżącego, w którym wezwał on organ do usunięcia naruszenia prawa i uznania stanowiska wnioskodawcy z dnia [...]. za prawidłowe. W odpowiedzi na powyższe wezwanie w piśmie z dnia [...]. Dyrektor Izby Skarbowej w B. działając w imieniu Ministra Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany powyższej interpretacji. W skardze do Sądu, strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej interpretacji indywidualnej, zarzucając jej naruszenie przepisów prawa, tj. art. 120 ust. 4, ust. 5 oraz art. 10 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) w zw. z § 8 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 97, poz. 970 ze zm.) oraz przepisem art. 313 ust. 1 i art. 314 lit. b) Dyrektywy nr 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE nr L 347 z 2006 r.) poprzez jego wadliwą interpretację niezgodną z prawem i uznającą, iż należy jako podstawę prawną opodatkowania uznać całą wartość odsprzedawanego używanego pojazdu, a nie tylko marżę dealera. Ponadto skarżący zarzucił ww. interpretacji sprzeczność istotnych ustaleń w sprawie z treścią zebranego materiału dowodowego w sposób mający decydujące znaczenie dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Podatnik podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, wyrażone w treści wezwania do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] r. Wskazał, że interpretacja indywidualna jest wadliwa, niezrozumiała, jak również sprzeczna z prawodawstwem unijnym i winna zostać uchylona z powodu jej niezgodności z prawem. Interpretacja ustalająca, iż dealer odsprzedając (pośrednicząc) pojazd używany ma naliczać podatek VAT w wysokości 22% od całej wartości samochodu używanego w ocenie skarżącego powoduje całkowitą nieopłacalność powyższych transakcji oraz podwójne opodatkowanie towaru. Powołując się na przepis art. 313 ust. 1 i art. 314 lit. b) Dyrektywy 2006/112/WE Rady w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej skarżący zarzucił wydanej interpretacji niezgodność z prawem podatkowym Unii Europejskiej i naruszenie tym samym neutralności VAT oraz zasady wolnej konkurencji, wskazując przy tym, iż przedmiotowa interpretacja jest zbyt literalna. Strona podkreśliła, że z przepisów Dyrektywy wynika jednolita zasada stosowania procedury opodatkowania w systemie VAT - marża towarów nabytych jako zwolnione z podatku VAT. Na taką konstrukcję oraz konieczność zachowania zasadności neutralności VAT oraz wolnej konkurencji wskazywał w swoim orzecznictwie Europejski Trybunał Sprawiedliwości (wyrok z dnia 8 grudnia 2005 r., sygn. C - 280/2004). Na możliwość i obowiązek stosowania Unijnej Dyrektywy w przypadku niezgodności ustawy o podatku od towarów i usług z Dyrektywą UE, według skarżącego, wskazuje orzecznictwo wojewódzkich sądów administracyjnych. Skarżący wskazał, iż interpretacja prawa polskiego, tj. ustawy o podatku od towarów i usług winna być celowościowa - z uznaniem korzyści dealera i biorąc pod uwagę niedostosowanie prawa polskiego do wymogów unijnych. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżony akt nie narusza prawa. Należy wskazać, że sąd administracyjny na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a (ostatni ze wskazanych punktów dotyczy pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanej w indywidualnych sprawach) uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Kontroli Sądu w sprawie niniejszej poddana została interpretacja przepisów prawa podatkowego w zakresie opodatkowania sprzedaży samochodów używanych, zakupionych uprzednio od podmiotu, który przy jego nabyciu dokonał częściowego odliczenia podatku VAT. Na gruncie polskiego prawa szczególne procedury w zakresie dostawy towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich i antyków normuje rozdział 4 działu XII u.p.t.u. Zgodnie z art. 120 ust. 4 ustawy, w przypadku podatnika wykonującego czynności polegające na dostawie towarów używanych (...) nabytych uprzednio przez tego podatnika dla celów prowadzonej działalności lub importowanych w celu odsprzedaży, podstawą opodatkowania podatkiem jest marża stanowiąca różnicę między całkowitą kwotą, którą ma zapłacić nabywca towaru, a kwotą nabycia, pomniejszona o kwotę podatku. Przepis powyższy określa zatem zakres przedmiotowy i podmiotowy regulacji. Przedmiotem ww. unormowania są więc towary używane, dzieła sztuki, przedmioty kolekcjonerskie oraz antyki. Przez towary używane rozumie się ruchome dobra materialne, nadające się do dalszego użytku w ich aktualnym stanie lub po naprawie, inne niż dzieła sztuki, przedmioty kolekcjonerskie i antyki oraz metale szlachetne lub kamienie szlachetne. Zatem, zgodnie z tą definicją towarem używanym będą również samochody osobowe. Z kolei zakres podmiotowy został określony poprzez wskazanie podatnika, który nabył wymienione towary dla celów prowadzonej działalności lub dokonał importu tych towarów celem ich odsprzedaży. Następnie wskazać trzeba na art. 120 ust. 10 ww. ustawy, który precyzuje, że przepisy ust. 4 i 5 dotyczą dostawy towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków, które podatnik nabył od: 1) osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, niebędącej podatnikiem, o którym mowa w art. 15, lub niebędącej podatnikiem podatku od wartości dodanej, 2) podatników, o których mowa w art. 15, jeżeli dostawa tych towarów była zwolniona od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 lub art. 113, 3) podatników, jeżeli dostawa tych towarów była opodatkowana zgodnie z ust. 4 i 5, 4) podatników podatku od wartości dodanej, jeżeli dostawa tych towarów była zwolniona od podatku na zasadach odpowiadających regulacjom zawartym w art. 43 ust. 1 pkt 2 lub art. 113, 5) podatników podatku od wartości dodanej, jeżeli dostawa tych towarów była opodatkowana podatkiem od wartości dodanej na zasadach odpowiadających regulacjom zawartym w ust. 4 i 5, a nabywca posiada dokumenty jednoznacznie potwierdzające nabycie towarów na tych zasadach. O zwolnieniach od podatku od towarów i usług stanowi art. 43 u.p.t.u. Zgodnie z ust. 1 pkt 2 tego artykułu zwalnia się od podatku dostawę towarów używanych, z zastrzeżeniem punktu 10 (dotyczącego dostawy obiektów budownictwa mieszkaniowego), pod warunkiem że w stosunku do tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Natomiast artykuł 113 u.p.t.u. ustanawia zwolnienie od podatku od towarów i usług drobnych przedsiębiorców, to jest takich podatników, u których wartość sprzedaży opodatkowanej nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty wyrażonej w złotych odpowiadającej równowartości 10.000 euro. Zauważyć należy, że polska ustawa o podatku od towarów i usług przewiduje zatem stosowanie szczególnej procedury opodatkowania dostawy - między innymi - towarów używanych, polegającej na opodatkowaniu marży, czyli różnicy między całkowita kwotą, którą ma zapłacić nabywca towaru, a kwotą nabycia pomniejszoną o kwotę podatku. Stanowi to wyjątek od ogólnej reguły opodatkowania obrotu, czyli kwoty należnej z tytułu sprzedaży pomniejszonej o kwotę należnego podatku. Ta szczególna procedura dotyczy jednak tylko dostawy towarów używanych, które podatnik nabył od osób wymienionych w art. 120 ust. 10 pkt 1)-5). Warunkiem jednak zastosowania szczególnej procedury opodatkowania marży, jest to, że we wcześniejszej fazie obrotu podmiot sprzedający używany towar pośrednikowi pozbawiony był prawa odliczenia podatku od towarów i usług naliczonego przy jego nabyciu. Dotyczy to zarówno osób, które nie są podatnikami tego podatku i już z tego powodu pozbawione są możliwości obniżenia podatku należnego, jak i osób, które wprawdzie podatnikami tego podatku są, ale z różnych powodów prawo do obniżenia podatku należnego im nie przysługiwało. Konsekwencją takiej regulacji jest to, że w cenie towaru używanego, nabywanego przez pośrednika, zawarta jest cała kwota podatku od towarów i usług. Jest to sytuacja zasadniczo odmienna od standardowo występującego w obrocie gospodarczym i stanowiącego istotę systemu podatku od wartości dodanej zjawiska odliczania od podatku należnego podatku naliczonego powstałego w danej fazie obrotu, wskutek czego w cenie nabywanego towaru podatek od towarów i usług nie jest zawarty, a - w sensie ekonomicznym - płaci go dopiero ostateczny nabywca, czyli konsument. Rezultatem procedury opodatkowania marży jest zatem traktowanie wszystkich podmiotów sprzedających używany towar pośrednikowi tak, jakby byli tego towaru ostatecznymi (w sensie ekonomicznym) konsumentami. W opisanym we wniosku o udzielenie interpretacji podatkowej zdarzeniu przyszłym podatnik wskazał, że używane samochody nabywa od podmiotów gospodarczych, które przy sprzedaży skorzystały z odliczenia od podatku na podstawie § 8 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Odliczenie podatku naliczonego przez zbywcę skutkuje tym, iż nie jest spełniona przesłanka z art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, z którego wynika, że zwalnia się od opodatkowania dostawę towarów używanych, pod warunkiem że w stosunku do tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. A zatem zgodzić się należy z Ministrem Finansów, że podmioty gospodarcze, od których skarżący nabywa przedmiotowe samochody używane, nie spełniają warunków wymienionych w art. 120 ust. 10 u.p.t.u., uprawniających nabywcę do zastosowania szczególnej procedury opodatkowania marży. Ponieważ procedura opodatkowania marży ma charakter szczególny, stanowiąc odstępstwo od ogólnych zasad opodatkowania podatkiem od towarów i usług oraz rozliczania tego podatku, przepisy normujące tę procedurę wykładane być muszą w sposób ścisły. Niemożliwa jest więc interpretacja rozszerzająca, której domaga się skarżący. Interpretacja taka prowadziłaby zresztą do wykładni contra legem, ponieważ z przedstawionych w rozważaniach przepisów u.p.t.u. jasno wynika, że unormowana w art. 120 ust. 4 u.p.t.u. procedura opodatkowania marży nie może być stosowana do pośrednictwa w obrocie używanymi samochodami nabywanymi od podatników podatku od towarów i usług, którym przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu tych samochodów (por. wyrok SN z dnia 12 września 2003r. sygn. akt I CK 46/02, LEX nr 146454). Odnosząc się do argumentacji strony, iż zastosowanie w niniejszej sytuacji podatku od towarów i usług w wysokości 22 % powoduje całkowitą nieopłacalność przedmiotowych transakcji Sąd zauważa, że aspekty ekonomicznej opłacalności pośrednictwa nie mogą rzutować na wykładnię przepisów prawa podatkowego. Ponadto należy uwzględnić okoliczność, że skarżący osiąga określony zysk wynikający z powiązania zakupu używanego samochodu ze sprzedażą samochodu nowego. Podkreślenia wymaga również fakt, że skoro w cenie dostawy (odprzedaży) samochodu używanego jest zawarty podatek od towarów i usług, może on istotnie pomniejszać cenę dostawy takiego samochodu, pod warunkiem że jest ona dokonywana na rzecz podatnika podatku od towarów i usług. Nabywca taki może skorzystać z prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, zawarty w wystawionej przez pośrednika fakturze dostawy samochodu. W odniesieniu do kolejnego zarzutu skargi dotyczącego sprzeczności wydanej interpretacji z prawodawstwem unijnym wskazać należy na regulacje dotyczące kwestii opodatkowania towarów używanych poprzez zastosowanie szczególnej procedury marży znajdujące się w Dyrektywie 112 z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (2006/112/WE, Dz. Urz. U.E. nr L 347 z 2006r.), która weszła w życie dnia 1 stycznia 2007r. zastępując, między innymi, VI Dyrektywę. W szczególności na uwagę zasługuje art. 314 Dyrektywy 112, który stanowi, że procedura marży ma zastosowanie do dokonywanych przez podatnika-pośrednika dostaw towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków w przypadku, gdy towary te zostały mu dostarczone na terytorium Wspólnoty przez jedną z następujących osób: a) osobę niebędącą podatnikiem, b) innego podatnika, o ile dokonywana przez tego innego podatnika dostawa towarów jest zwolniona zgodnie z art. 136, c) innego podatnika, o ile dokonywana przez tego innego podatnika dostawa towarów objęta jest zwolnieniem dla małych przedsiębiorstw przewidzianym w art. 282-292 i obejmuje dobra inwestycyjne, d) innego podatnika-pośrednika, o ile dokonywana przez tego innego podatnika-pośrednika dostawa towarów została opodatkowana VAT zgodnie z niniejszą procedurą marży. Zwolnienie, o którym stanowi art. 136 Dyrektywy 112, dotyczy dostawy towarów wykorzystywanych wyłącznie do celów działalności zwolnionej, jeżeli towary te nie dały prawa do odliczenia oraz dostawy towarów, przy których nabyciu lub wykorzystaniu podatek od wartości dodanej nie podlegał odliczeniu. Powyższe przepisy uzależniają zatem możliwość zastosowania szczególnej procedury opodatkowania marży od tego, by dostawa dla podatnika-pośrednika była dokonywana przez podmiot, który nie miał prawa do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu odsprzedawanych towarów. Zdaniem Sądu, dokonując porównania przedstawionych wyżej przepisów wspólnotowych z przepisami u.p.t.u. można wyprowadzić wniosek, że przepisy polskiej ustawy o podatku od towarów i usług w zakresie szczególnej procedury opodatkowania marży są zgodne z przepisami Dyrektywy 112. Tożsamość uregulowań dotyczy zarówno zasad zastosowania procedury szczególnej, jak i wyłączeń jej stosowania. Przede wszystkim jednak identyczna jest zasada podstawowa, w myśl której wartość dostawy dokonywanej na rzecz podatnika-pośrednika obejmuje podatek od wartości dodanej, niepodlegający odliczeniu przez wcześniejszego dostawcę. Tak więc zarzucana przez skarżącego sprzeczność pomiędzy prawem polskim a prawem wspólnotowym w zakresie opodatkowania pośrednictwa podatkiem od towarów i usług nie zachodzi. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że podniesione w skardze zarzuty nie są uzasadnione. Przeprowadzona pod względem zgodności z prawem kontrola zaskarżonej interpretacji indywidualnej wydanej przez Ministra Finansów nie wykazała zarzuconego naruszenia prawa materialnego. Wobec nieuwzględnienia skargi Sąd skargę tę więc oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).