II OSK 1365/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Kisiel Sędziowie Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska Sędzia del. NSA Janusz Furmanek (spr.) Protokolant asystent sędziego Maciej Stojek po rozpoznaniu w dniu 08 września 2010r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Wr 551/08 w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] lipca 2008 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki stawu rybnego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania, 2. zasądza od Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu na rzecz M. W. kwotę 470 (czterysta siedemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. WYROKIEM Z DNIA 12 MAJA 2009 R. SYGN. AKT II SA/WR 551/08, WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY WE WROCŁAWIU ODDALIŁ SKARGĘ M. W. NA DECYZJĘ DOLNOŚLĄSKIEGO WOJEWÓDZKIEGO INSPEKTORA NADZORU BUDOWLANEGO WE WROCŁAWIU Z DNIA [...] LIPCA 2008 R. NR [...] W PRZEDMIOCIE NAKAZU ROZBIÓRKI STAWU RYBNEGO. ZASKARŻONĄ DECYZJĄ DOLNOŚLĄSKI WOJEWÓDZKI INSPEKTOR BUDOWLANY WE WROCŁAWIU UCHYLIŁ W CAŁOŚCI DECYZJĘ POWIATOWEGO INSPEKTORA NADZORU BUDOWLANEGO W BOLESŁAWCU Z DNIA [...] MAJA 2008R. NR [...] NAKAZUJĄCĄ SKARŻĄCEMU ROZBIÓRKĘ STAWU RYBNEGO ZLOKALIZOWANEGO NA DZIAŁKACH NR [...], [...] I [...] W B., GM. BOLESŁAWIEC I PRZEKAZAŁ SPRAWĘ DO PONOWNEGO ROZPATRZENIA TEMU ORGANOWI. W NINIEJSZEJ SPRAWIE POSTĘPOWANIA W SPRAWIE LEGALNOŚCI BUDOWY PRZEZ SKARŻĄCEGO STAWU RYBNEGO ZOSTAŁO WSZCZĘTE PRZEZ POWIATOWEGO INSPEKTORA NADZORU BUDOWLANEGO W BOLESŁAWCU W WYNIKU ZAWIADOMIENIA ZAKŁADU ENERGETYCZNEGO JELENIA GÓRA S.A. REJON ENERGETYCZNY Z DNIA 27 LISTOPADA 2002 R. W SPRAWIE PROWADZENIA PRAC ZIEMNYCH W POBLIŻU KONSTRUKCJI WSPORCZYCH LINII ENERGETYCZNEJ ŚREDNIEGO NAPIĘCIA. ORGAN I INSTANCJI USTALIŁ W WYDZIALE ARCHITEKTONICZNO – BUDOWLANYM STAROSTWA POWIATOWEGO W BOLESŁAWCU, ŻE NA REALIZACJĘ INWESTYCJI OBJĘTEJ ZAKRESEM PROWADZONEGO POSTĘPOWANIA SKARŻĄCY NIE UBIEGAŁ SIĘ O WYDAWANE POZWOLENIA NA BUDOWĘ. NATOMIAST DO DOKONANEGO PRZEZ NIEGO ZGŁOSZENIA ROZPOCZĘCIA ROBÓT Z DNIA 31 PAŹDZIERNIKA 2002 R. ZOSTAŁ W PISMEM Z DNIA 26 LISTOPADA 2002 R. ZGŁOSZONY SPRZECIW . DECYZJĄ Z DNIA [...] LIPCA 2003R. NR [...] ORGAN I INSTANCJI NA PODSTAWIE ART. 48 USTAWY PRAWO BUDOWLANE NAKAZAŁ SKARŻĄCEMU ROZBIÓRKĘ POPRZEZ ZASYPANIE NIECKI STAWU RYBNEGO USYTUOWANEGO NA DZIAŁKACH NR [...], [...] I [...] W B. I PRZYWRÓCENIE TERENU DO STANU PIERWOTNEGO. DECYZJA TA ZOSTAŁA UCHYLONA PRZEZ DOLNOŚLĄSKIEGO INSPEKTORA NADZORU BUDOWLANEGO DECYZJĄ Z DNIA [...] LIPCA 2003 R. NR [...]. ORGAN ODWOŁAWCZY UZASADNIAJĄC PODJĘTE ROZSTRZYGNIĘCIE WSKAZAŁ NA KONSEKWENCJE WEJŚCIA W ŻYCIE Z DNIEM 11 LIPCA 2003 R. USTAWY Z DNIA 27 MARCA 2003 R. O ZMIANIE USTAWY - PRAWO BUDOWLANE ORAZ O ZMIANIE NIEKTÓRYCH USTAW, MOCĄ KTÓREJ WPROWADZONO NOWĄ PROCEDURĘ LEGALIZACYJNĄ (ART. 48 UST. 2 – ART. 49B), KTÓRA DAJE MOŻLIWOŚĆ ZACHOWANIA OBIEKTU BUDOWLANEGO POD WARUNKIEM SPEŁNIENIA OKREŚLONYCH WYMAGAŃ I UISZCZENIA OPŁATY LEGALIZACYJNEJ. ROZPOZNAJĄC PONOWNIE SPRAWĘ ORGAN I INSTANCJI NA PODSTAWIE ART. 48 UST. 2 I 3 PRAWA BUDOWLANEGO POSTANOWIENIEM Z DNIA [...] STYCZNIA 2004 R. NR [...] WSTRZYMAŁ PROWADZONE ROBOTY BUDOWLANE ORAZ ZOBOWIĄZAŁ INWESTORA DO ZABEZPIECZENIA BUDOWY PRZED DOSTĘPEM OSÓB TRZECICH I PRZEDŁOŻENIA W TERMINIE 2 MIESIĘCY OD DATY OTRZYMANIA ZAŚWIADCZENIA WŁAŚCIWEGO ORGANU O ZGODNOŚCI BUDOWY Z MIEJSCOWYM PLANEM ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO, 4 EGZ. PROJEKTU BUDOWLANEGO Z OPINIAMI, UZGODNIENIAMI I POZWOLENIAMI ORAZ ZAŚWIADCZENIEM O PRZYNALEŻNOŚCI PROJEKTANTA DO IZBY SAMORZĄDU ZAWODOWEGO, OŚWIADCZENIA O POSIADANYM PRAWIE DO DYSPONOWANIA NIERUCHOMOŚCIĄ NA CELE BUDOWLANE, CELEM LEGALIZACJI ZAISTNIAŁEJ SAMOWOLI BUDOWLANEJ. PO PRZEPROWADZENIU OGLĘDZIN BUDOWY STAWU W DNIU 14 KWIETNIA 2008 R. I STWIERDZENIU, ŻE STAN ZAAWANSOWANIA BUDOWY NIE ZMIENIŁ SIĘ OD CZASU WYDANIA POSTANOWIENIA Z DNIA [...] STYCZNIA 2004 R., ORGAN I INSTANCJI DECYZJĄ Z DNIA [...] MAJA 2008 R. NR [...] NA PODSTAWIE ART. 48 UST.1 I ART. 48 UST. 4 PRAWA BUDOWLANEGO NAKAZAŁ SKARŻĄCEMU ROZBIÓRKĘ STAWU RYBNEGO NA DZIAŁKACH NR [...], [...] I [...] W B., PRZEZ PRZYWRÓCENIE TERENU DO STANU POPRZEDNIEGO, Z UWAGI NA NIE PRZEDŁOŻENIE - MIMO UPŁYWU TERMINU OKREŚLONEGO W POSTANOWIENIU NR [...] Z DNIA [...] STYCZNIA 2004 R. WYMAGANYCH DOKUMENTÓW. OD POWYŻSZEJ DECYZJI SKARŻĄCY WNIÓSŁ ODWOŁANIE. PODNIÓSŁ, ŻE ZAKOŃCZENIE ROBÓT BUDOWLANYCH ZGŁOSIŁ W STAROSTWIE POWIATOWYM W DNIU 14 STYCZNIA 2003 R. I NIE BYŁO MOŻLIWOŚCI ICH WSTRZYMYWANIA. BĘDĄC W POSIADANIU OPERATU WODNO-PRAWNEGO, KTÓRY JEGO ZDANIEM UPRAWNIAŁ DO WYKONANIA STAWU JAKO URZĄDZENIA NIEZBĘDNEGO DO SZCZEGÓLNEGO KORZYSTANIA Z WÓD, W DNIU 31 PAŹDZIERNIKA 2002 R. DOKONAŁ ZGŁOSZENIA ZAMIARU ROZPOCZĘCIA ROBÓT BUDOWLANYCH; POSTANOWIENIA O UZUPEŁNIENIU WNIOSKU NIE WYDANO - SKARŻĄCY OTRZYMAŁ JEDYNIE PISMO (OPATRZONE BŁĘDNIE DATĄ 26 LUTEGO 2002 ROKU), W KTÓRYM JEST MOWA O SPRZECIWIE, LECZ NIE MA ON FORMY DECYZJI, CO ZDANIEM SKARŻĄCEGO UPRAWNIAŁO GO ROZPOCZĘCIA PRAC PRZY BUDOWIE STAWU, PO UPŁYWIE 30 DNI OD ZŁOŻENIA WNIOSKU. SKARŻĄCY PODNIÓSŁ, IŻ DOPIERO W 2003 R. USTAWODAWCA DOKONAŁ ZMIANY PRAWA BUDOWLANEGO WPROWADZAJĄC OBOWIĄZEK UZYSKANIA POZWOLENIA NA BUDOWĘ ZIEMNYCH STAWÓW HODOWLANYCH (ART. 29 UST. 2 PKT 9A) BEZ WZGLĘDU NA MIEJSCE ICH PLANOWANEJ BUDOWY. ZARZUCIŁ ORGANOWI I INSTANCJI POMINIĘCIE ART. 122 UST. 3 USTAWY Z DNIA 18 LIPCA 2001 R. PRAWO WODNE (STAN PRAWNY NA DZIEŃ ZGŁOSZENIA ZAMIARU BUDOWY STAWU - 31 PAŹDZIERNIKA 2002 R.). ZDANIEM SKARŻĄCEGO Z POWOŁANYCH PRZEPISÓW WYNIKA, ŻE W PRZYPADKU PRZEDMIOTOWEGO STAWU NIE BYŁO KONIECZNE POZWOLENIE NA BUDOWĘ A JEDYNIE ZGŁOSZENIE, KTÓREGO DOKONAŁ. DOLNOŚLĄSKI WOJEWÓDZKI INSPEKTOR NADZORU BUDOWLANEGO WE WROCŁAWIU DECYZJĄ Z DNIA [...] LIPCA 2008 R., NR [...] UCHYLIŁ ZASKARŻONĄ DECYZJĘ ORGANU I INSTANCJI. STWIERDZIŁ, ŻE ORGAN I INSTANCJI PRZEPROWADZIŁ POSTĘPOWANIE W SPRAWIE Z NARUSZENIEM PRZEPISÓW PROCEDURY ADMINISTRACYJNEJ ORAZ PRZEPISÓW USTAWY PRAWO BUDOWLANE W TYM ART. 48. ORGAN ODWOŁAWCZY PODNIÓSŁ, ŻE POSTANOWIENIEM ORGANU I INSTANCJI Z DNIA [...] STYCZNIA 2004 R. NAŁOŻONO NA INWESTORA OBOWIĄZEK PRZEDŁOŻENIA ZAŚWIADCZENIA WŁAŚCIWEGO ORGANU O ZGODNOŚCI BUDOWY Z PLANEM MIEJSCOWYM, CO W PRZYPADKU BRAKU TAKIEGO PLANU OZNACZAŁO W DACIE NAŁOŻENIA PRZEDMIOTOWEGO OBOWIĄZKU KONIECZNOŚĆ PRZEDŁOŻENIA DECYZJI O WARUNKACH ZABUDOWY I ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO, OSTATECZNEJ W DNIU WSZCZĘCIA POSTĘPOWANIA, ZGODNIE PRZEPISEM ART. 48 UST. 3 PKT 1 W BRZMIENIU ZMIENIONYM Z DNIEM 31 MAJA 2004 R. PRZEZ PRZEPIS ART. 1 PKT 18 LIT. B USTAWY Z DNIA 16 KWIETNIA 2004 R. O ZMIANIE USTAWY – PRAWO BUDOWLANE (DZ. U. NR 93, POZ. 888). PONIEWAŻ JEDNAK NIEZGODNE Z ZASADAMI KONSTYTUCYJNYMI JEST ŻĄDANIE DECYZJI O WARUNKACH ZABUDOWY, KTÓRA BYŁABY OSTATECZNA JUŻ W DNIU WSZCZĘCIA POSTĘPOWANIA, A KWESTIA ZGODNOŚCI PRZEDMIOTOWEJ INWESTYCJI Z PRZEPISAMI O PLANOWANIU I ZAGOSPODAROWANIU PRZESTRZENNYM JEST KLUCZOWA DLA PODJĘCIA ROZSTRZYGNIĘCIA, W OCENIE ORGANU ODWOŁAWCZEGO ZASKARŻONA DECYZJA JEST PRZEDWCZESNA I SPRAWA WYMAGA PONOWNEGO ROZPOZNANIA. ORGAN PODNIÓSŁ, ŻE OD CZASU WYDANIA POSTANOWIENIA O WSTRZYMANIU ROBÓT BUDOWLANYCH Z DNIA [...] STYCZNIA 2004 R. NR [...] DO WYDANIA ZASKARŻONEJ DECYZJI UPŁYNĘŁO PONAD 4 LATA. W OKRESIE POWYŻSZYM NASTĄPIŁA ISTOTNA ZMIANA STANU PRAWNEGO, ZWIĄZANA Z WYŻEJ POWOŁANYM WYROKIEM TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO, KTÓRĄ ORGAN ORZEKAJĄCY W SPRAWIE WINIEN WZIĄĆ POD UWAGĘ PRZY WYDAWANIU ROZSTRZYGNIĘCIA. ORGAN I INSTANCJI NIE UWZGLĘDNIŁ JEDNAKŻE POWYŻSZEJ ZMIANY STANU PRAWNEGO, CO STANOWI NARUSZENIE PRZEPISÓW PRAWA ZARÓWNO MATERIALNEGO JAK I PROCEDURALNEGO, MAJĄCE ISTOTNY WPŁYW NA WYNIK SPRAWY. W SKARDZE NA DECYZJĘ ORGANU II INSTANCJI SKARŻĄCY ZARZUCIŁ ZASKARŻONEMU ROZSTRZYGNIĘCIU TO, ŻE NARUSZA ONO PRZEPISY: ART. 138 § 1 PKT 2 I § 2 KPA POPRZEZ BŁĘDNE PRZYJĘCIE, ŻE ROZSTRZYGNIĘCIE SPRAWY WYMAGA UPRZEDNIEGO PRZEPROWADZANIA POSTĘPOWANIA WYJAŚNIAJĄCEGO W CAŁOŚCI LUB ZNACZNEJ CZĘŚCI W SYTUACJI ISTNIENIA PODSTAW DO UMORZENIA POSTĘPOWANIA PIERWSZEJ INSTANCJI; ART. 7, 77 § 1, ORAZ 107 § 3 KPA POPRZEZ BRAK ROZPATRZENIA CAŁEGO MATERIAŁU DOWODOWEGO, NALEŻYTEJ DBAŁOŚCI O DOKŁADNE WYJAŚNIENIE STANU FAKTYCZNEGO SPRAWY ORAZ BRAK W UZASADNIENIU DECYZJI WSKAZANIA FAKTÓW NA KTÓRYCH ORGAN SIĘ OPARŁ ORAZ PRZYCZYN Z POWODU KTÓRYCH INNYM DOWODOM ODMÓWIŁ WIARYGODNOŚCI I MOCY DOWODOWEJ; ORAZ ART. 122 UST. 3 USTAWY Z DNIA 13 LIPCA 2001 R. PRAWO WODNE (DZ. U. 2001 R. NR 115 POZ. 1229 - STAN PRAWNY NA DZIEŃ 31 PAŹDZIERNIKA 2002 ROKU) PRZEZ PRZYJĘCIE, ŻE POWOŁANE PRZEPISY NIE ZNAJDUJĄ ZASTOSOWANIA W NINIEJSZEJ SPRAWIE, CO MA ISTOTNY WPŁYW NA WYNIK SPRAWY. SKARŻĄCY ZARZUCIŁ TAKŻE ORGANOWI BRAK ODNIESIENIA SIĘ DO TREŚCI ART. 122 UST. 3 USTAWY Z DNIA 18 LIPCA 2001 R. PRAWO WODNE W ZW. Z ART. 9 UST. 1PKT 19 LIT. C POWOŁANEJ USTAWY. W ODPOWIEDZI NA SKARGĘ DOLNOŚLĄSKI WOJEWÓDZKI INSPEKTOR NADZORU BUDOWLANEGO, PODTRZYMUJĄC STANOWISKO ZAWARTE W SKARŻONEJ DECYZJI, WNIÓSŁ O JEJ ODDALENIE. W UZASADNIENIU WYROKU ODDALAJĄCEGO SKARGĘ WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY PODZIELIŁ STANOWISKO ORGANU II INSTANCJI, W KTÓRYM ZWRÓCONO UWAGĘ NA KONSEKWENCJE WYROKU TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO Z DNIA 20 GRUDNIA 2007R., SYGN. P 37/2006, OGŁOSZONEGO W DZ. U. NR 247, POZ. 1844, ZGODNIE Z KTÓRYM ART. 48 UST. 2 PKT 1 LIT. B I ART. 48 UST. 3 PKT 1 USTAWY, W CZĘŚCIACH OBEJMUJĄCYCH WYRAŻENIE "W DNIU WSZCZĘCIA POSTĘPOWANIA", SĄ NIEZGODNE Z WYNIKAJĄCĄ Z ART. 2 KONSTYTUCJI RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ ZASADĄ SPRAWIEDLIWOŚCI SPOŁECZNEJ ORAZ Z ART. 32 UST. 1 KONSTYTUCJI. W OCENIE SĄDU ORGAN SŁUSZNIE PODNIÓSŁ, ŻE DECYDUJĄCE ZNACZENIE W PROCESIE LEGALIZACJI SAMOWOLI (RÓWNIEŻ LEGALIZACJI PROWADZONEJ W ZWIĄZKU Z WSZCZĘCIEM POSTĘPOWANIA ROZBIÓRKOWEGO) WINNO MIEĆ USTALENIE, ŻE OBIEKT WYBUDOWANY BEZ POZWOLENIA NA BUDOWĘ NIE NARUSZA PRZEPISÓW PRAWA - W TYM REGULUJĄCYCH KWESTIE PLANOWANIA I ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO, NIEZALEŻNIE OD TEGO, KIEDY INWESTOR UZYSKAŁ OSTATECZNĄ DECYZJĘ O WARUNKACH ZABUDOWY I ZAGOSPODAROWANIA TERENU. W UZASADNIENIU POWOŁANEGO ORZECZENIA TK PODKREŚLONO, ŻE DYSPONOWANIE DECYZJĄ O WARUNKACH ZABUDOWY, OSTATECZNĄ W DNIU WSZCZĘCIA POSTĘPOWANIA ROZBIÓRKOWEGO, USTAWODAWCA UCZYNIŁ WARUNKIEM ZALEGALIZOWANIA SAMOWOLI DOKONANEJ NA TERENIE, NA KTÓRYM NIE OBOWIĄZUJE PLAN MIEJSCOWY. RÓWNOCZEŚNIE WARUNKIEM LEGALIZACJI SAMOWOLI DOKONANEJ NA TERENIE, NA KTÓRYM OBOWIĄZUJE PLAN MIEJSCOWY, USTAWODAWCA UCZYNIŁ UZYSKANIE ZAŚWIADCZENIA WÓJTA O ZGODNOŚCI BUDOWY Z USTALENIAMI TEGO PLANU, PRZY CZYM NIE MA ŻADNYCH OBOSTRZEŃ CO DO DATY TAKIEGO ZAŚWIADCZENIA. OZNACZA TO FAKTYCZNE ZRÓŻNICOWANIE SYTUACJI PRAWNEJ SPRAWCÓW SAMOWOLI, WEDŁUG KRYTERIUM OBOWIĄZYWANIA NA DANYM TERENIE PLANU MIEJSCOWEGO. TYMCZASEM ADRESATAMI REGULACJI POŚWIĘCONEJ LEGALIZACJI SAMOWOLI SĄ PODMIOTY, KTÓRE WYBUDOWAŁY OBIEKTY BUDOWLANE BEZ POZWOLENIA NA BUDOWĘ, I TO WŁAŚNIE TEN BRAK STANOWI CECHĘ RELEWANTNĄ. Z TEGO TEŻ WZGLĘDU TRYBUNAŁ KONSTYTUCYJNY STANĄŁ NA STANOWISKU, IŻ ZRÓŻNICOWANIE SYTUACJI PRAWNEJ INWESTORÓW, WYNIKAJĄCE Z PRZYCZYN OD NICH NIEZALEŻNYCH (A DO TAKICH NALEŻY OBOWIĄZYWANIE, ALBO NIEOBOWIĄZYWANIE, NA DANYM TERENIE PLANU MIEJSCOWEGO), GODZI W ZASADY SPRAWIEDLIWOŚCI SPOŁECZNEJ I RÓWNOŚCI WOBEC PRAWA, JAK RÓWNIEŻ RODZI WĄTPLIWOŚCI CO DO RACJONALNOŚCI DZIAŁAŃ PRAWODAWCY. ZGODNIE Z ART. 190 UST. 3 KONSTYTUCJI RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ ORZECZENIE TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO WCHODZI W ŻYCIE Z DNIEM OGŁOSZENIA (O ILE TERMIN TEN NIE ZOSTANIE INACZEJ OKREŚLONY). DLATEGO TEŻ Z TYM DNIEM PRZEPIS PRAWA PODDANY NEGATYWNEJ OCENIE TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO TRACI OBOWIĄZUJĄCĄ MOC. Z POWYŻSZYCH WZGLĘDÓW WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY, DOKONUJĄC KONTROLI LEGALNOŚCI AKTU ADMINISTRACYJNEGO, NIE MOŻE NIE UWZGLĘDNIĆ STANU POTWIERDZONEGO PÓŹNIEJSZYM ORZECZENIEM TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO. NIEDOPUSZCZALNE BYŁOBY BOWIEM ZAAKCEPTOWANIE PRZEZ SĄD DECYZJI WYDANEJ W OPARCIU O PRZEPIS, KTÓRY TRYBUNAŁ KONSTYTUCYJNY UZNAŁ ZA NIEZGODNY Z PRAWEM. W ROZPOZNAWANYM PRZYPADKU ORGAN ODWOŁAWCZY W SYTUACJI USTALENIA, ŻE POSTANOWIENIE POWIATOWEGO INSPEKTORA NADZORU BUDOWLANEGO Z DNIA [...] STYCZNIA 2004 R., KTÓRYM NAŁOŻONO NA INWESTORA OBOWIĄZEK PRZEDŁOŻENIA ZAŚWIADCZENIA WŁAŚCIWEGO ORGANU O ZGODNOŚCI BUDOWY Z PLANEM MIEJSCOWYM, CO W PRZYPADKU BRAKU TAKIEGO PLANU OZNACZAŁO W DACIE NAŁOŻENIA TEGO OBOWIĄZKU KONIECZNOŚĆ PRZEDŁOŻENIA DECYZJI O WARUNKACH ZABUDOWY I ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO, OSTATECZNEJ W DNIU WSZCZĘCIA POSTĘPOWANIA, ZGODNIE PRZEPISEM ART. 48 UST. 3 PKT 1 W BRZMIENIU ZMIENIONYM Z DNIEM 31 MAJA 2004 R. PRZEZ PRZEPIS ART. 1 PKT 18 LIT. B USTAWY Z DNIA 16 KWIETNIA 2004 R. O ZMIANIE USTAWY - PRAWO BUDOWLANE ZOSTAŁO WYDANE Z NARUSZENIEM ZASAD KONSTYTUCYJNYCH POPRZEZ ŻĄDANIE DECYZJI O WARUNKACH ZABUDOWY, KTÓRA BYŁABY OSTATECZNA JUŻ W DNIU WSZCZĘCIA POSTĘPOWANIA, PRAWIDŁOWO UZNAŁ ŻE DECYZJA ROZBIÓRKOWA JEST PRZEDWCZESNA I SPRAWA WYMAGA PONOWNEGO ROZPOZNANIA. W OCENIE SĄDU ORGAN ODWOŁAWCZY PRAWIDŁOWO WSKAZAŁ, ŻE NAŁOŻENIE NA INWESTORA OBOWIĄZKÓW DOTYCZĄCYCH PRZEDŁOŻENIA OKREŚLONYCH DOKUMENTÓW W TYM. M.IN. ZAŚWIADCZENIA WŁAŚCIWEGO ORGANU O ZGODNOŚCI BUDOWY Z MIEJSCOWYM PLANEM ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO LUB OSTATECZNEJ W DNIU WSZCZĘCIA POSTĘPOWANIA DECYZJI O WARUNKACH ZABUDOWY I ZAGOSPODAROWANIA TERENU, POWINNO UWZGLĘDNIAĆ KONSEKWENCJE PRAWNE WYNIKAJĄCE Z ORZECZENIA TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO I TYCH POWODÓW POSTANOWIENIE TO POWINNO ZOSTAĆ ZMIENIONE ADEKWATNIE DO OBOWIĄZUJĄCEGO STANU PRAWNEGO. Z TYCH TEŻ POWODÓW, PODNIESIONY PRZEZ SKARŻĄCEGO ZARZUT PRZEPISU ART. 138 § 2 KPA POPRZEZ JEGO BŁĘDNE ZASTOSOWANIE W SPRAWIE ZAMIAST NORMY WYNIKAJĄCEJ Z ART. 138 § 1 PKT 2 IN FINE KPA, NAKAZUJĄCEJ UCHYLIĆ DECYZJĘ ORGANU I INSTANCJI I UMORZYĆ POSTĘPOWANIA W PIERWSZEJ INSTANCJI W PRZYPADKU BEZPRZEDMIOTOWOŚCI POSTĘPOWANIA NIE JEST ZASADNY. SĄD WYJAŚNIŁ, ŻE DECYZJA KASACYJNA NA PODSTAWIE ART. 138 § 2 KPA MOŻE BYĆ WYDANA TYLKO WÓWCZAS GDY ORGAN ODWOŁAWCZY STWIERDZI ISTNIENIE PODSTAW DO MERYTORYCZNEGO ROZSTRZYGNIĘCIA DANEJ SPRAWY. NATOMIAST W PRZYPADKU DECYZJI, O KTÓREJ MOWA W ART. 138 § 1 PKT 3 KPA ORGAN ODWOŁAWCZY UCHYLA ZASKARŻONĄ DECYZJĘ WÓWCZAS GDY NIE ZNAJDUJE ON PODSTAW DO ROZSTRZYGNIĘCIA SPRAWY POD WZGLĘDEM MERYTORYCZNYM (CO DO JEJ ISTOTY). ARGUMENTY SKARŻĄCEGO NIE BĘDĄ MOGŁY ZATEM BYĆ UZNANE ZA ZASADNE JEŻELI ZOSTANIE PRZESĄDZONE, ŻE SKARŻĄCY BUDOWAŁ OBIEKT BUDOWLANY BEZ WYMAGANEGO POZWOLENIA NA BUDOWĘ ALBO ZGŁOSZENIA, BĄDŹ TEŻ POMIMO WNIESIENIA SPRZECIWU PRZEZ WŁAŚCIWY ORGAN. INACZEJ MÓWIĄC, UMORZENIE PROWADZONEGO POSTĘPOWANIA BĘDZIE TYLKO WÓWCZAS MOŻLIWE JEŻELI ZOSTANIE USTALONE, ŻE PRZEPROWADZONE PRZEZ SKARŻĄCEGO ROBOTY BUDOWLANE NIE MAJĄ CHARAKTERU SAMOWOLI BUDOWLANEJ. W ZAKRESIE DOKONANEJ KWALIFIKACJI PRAWNEJ CHARAKTERU PROWADZONYCH ROBÓT BUDOWLANYCH I OBOWIĄZKÓW ADMINISTRACYJNOPRAWNYCH Z TYM ZWIĄZANYCH, SĄD W PODZIELIŁ STANOWISKO ZAWARTE W ZASKARŻONEJ DECYZJI. ZWRÓCIŁ JEDNAK UWAGĘ, ŻE UZYSKANIE WSZYTKICH WYMAGANYCH DECYZJI I POZWOLEŃ UPRAWNIA DOPIERO DO PRZYSTĄPIENIA DO FAZY REALIZACJI DANEGO PROJEKTU. SKARŻĄCY OSTATECZNE ZEZWOLENIE NA REALIZACJĘ ZREALIZOWANEGO PRZEZ SIEBIE PRZEDSIĘWZIĘCIA WIĄŻE Z POZWOLENIEM WODNOPRAWNYM, WSKAZUJĄC, ŻE NA JEGO PODSTAWIE OTRZYMAŁ M.IN. ZGODĘ NA WYKONANIE ZASTAWKI TRAPEZOWEJ O WYMIARACH B-0,6 M, H-1,0 M. SĄD W ŚLAD ZA ORGANEM UZNAŁ, ŻE NA PODSTAWIE UZYSKANEGO POZWOLENIA WODNOPRAWNEGO SKARŻĄCY UZYSKAŁ JEDYNIE UPRAWNIENIE DO SZCZEGÓLNEGO KORZYSTANIA Z WÓD, NA WARUNKACH SZCZEGÓŁOWO OPISANYCH W TYM POZWOLENIU, NIE OZNACZA TO JEDNAK, ŻE JEST ONO RÓWNOCZEŚNIE POZWOLENIEM NA WYKONANIE URZĄDZEŃ WODNYCH SŁUŻĄCYCH DO TEGO KORZYSTANIA ALE PRZEDE WSZYSTKIM NIE POZWALA W ŻADEN SPOSÓB WYINTERPRETOWAĆ, ŻE URZĄDZENIEM WODNYM, NA KTÓREGO REALIZACJĘ UZYSKAŁ ZGODĘ JEST STAW. ZDANIEM SĄDU, ABY MOŻNA BYŁO MÓWIĆ, ŻE ZGŁOSZENIE BYŁO SKUTECZNE, MUSI BYĆ DOKONANE PRZED ROZPOCZĘCIEM INWESTYCJI, KTÓREJ DOTYCZY, A NADTO MUSI DOTYCZYĆ INWESTYCJI, KTÓREJ BUDOWA WYMAGA TYLKO ZGŁOSZENIA A NIE WYDANIA DECYZJI O POZWOLENIU NA BUDOWĘ. W PRZECIWNYM WYPADKU TAKIE ZGŁOSZENIE JEST JEDYNIE PRÓBĄ OBEJŚCIA PRAWA. W KONSEKWENCJI CZEGO, CZYNNOŚĆ FAKTYCZNO-PRAWNA DOKONANA W SYTUACJI NIEPRZEWIDZIANEJ W PRZEPISACH PRAWA JEST CZYNNOŚCIĄ FAKTYCZNĄ A NIE PRAWNĄ I NIE WYWOŁUJE OCZEKIWANYCH SKUTKÓW PRAWNYCH, A MOŻE JEDYNIE NARAZIĆ ZGŁASZAJĄCEGO NA DODATKOWE KONSEKWENCJE PRAWNE, JEŻELI TAKĄ CZYNNOŚCIĄ NARUSZONO INNE PRZEPISY PRAWA. W ŚWIETLE TEGO, CO ZOSTAŁO TU POWIEDZIANE, POWIEDZIEĆ TRZEBA, ŻE NAWET DOKONANIE ZGŁOSZENIA PRZEZ SKARŻĄCEGO, W SYTUACJI GDY BIORĄC POD UWAGĘ ZAKRES I SKALĘ PRAC WSKAZUJE, ŻE WYMAGANE BYŁO DLA NICH UZYSKANIE POZWOLENIA NA BUDOWĘ - W STANIE PRAWNYM NA DZIEŃ 31 PAŹDZIERNIKA 2002 R. - DATA ZGŁOSZENIA ROBÓT ZGODNIE Z ART. 29 UST 1 PKT 2 PRAWA BUDOWLANEGO (DZ. U. 2001, NR 100, POZ. 1085) POZWOLENIE NA BUDOWĘ NIE BYŁO WYMAGANE TYLKO W PRZYPADKU BUDOWY OBIEKTÓW BUDOWLANYCH PIĘTRZĄCYCH WODĘ I UPUSTOWYCH O WYSOKOŚCI PIĘTRZENIA PONIŻEJ 1 METRA POZA RZEKAMI ŻEGLOWNYMI, NIE WYŁĄCZA ODPOWIEDZIALNOŚCI SKARŻĄCEGO ZA DOKONANĄ SAMOWOLĘ BUDOWLANĄ. STANOWISKA TEGO NIE ZMIENIA WYSTĄPIENIE, PODNOSZONYCH PRZEZ SKARŻĄCEGO NIEPRAWIDŁOWOŚCI ZWIĄZANYCH ZE ZGŁASZANYM SPRZECIWEM. NIE MIAŁY ONE BOWIEM WPŁYWU DLA PRAWNEJ SKUTECZNOŚCI CZYNNOŚCI ORGANU. PISMO ORGANU Z DNIA 26 LISTOPADA 2002 R. ZAWIERA WSZYSTKIE WYMAGANE PRZEZ PRAWO ELEMENTY, ABY MOGŁO BYĆ UZNANE ZA KWALIFIKOWANY AKT ADMINISTRACYJNY JAKIM JEST DECYZJA ADMINISTRACYJNA. ODNOSZĄC SIĘ DO ZARZUTU NARUSZENIA ART. 7, 77 § 1, ORAZ 107 § 3 KPA SĄD WSKAZAŁ NA BŁĄD W PRZEDSTAWIONEJ W SKARDZE ARGUMENTACJI. Z JEDNEJ STRONY SKARŻĄCY OCZEKUJE OD ORGANU, ŻE TEN POWINIEN UZNAĆ, ŻE ROZSTRZYGNIĘCIE SPRAWY NIE WYMAGA JUŻ PRZEPROWADZANIA POSTĘPOWANIA WYJAŚNIAJĄCEGO W CAŁOŚCI LUB ZNACZNEJ CZĘŚCI I NA TEJ PODSTAWIE ORGAN TEN POWINIEN WYDAĆ DECYZJĘ O UMORZENIU POSTĘPOWANIA PIERWSZEJ INSTANCJI, Z DRUGIEJ STRONY PODNOSZONY JEST ZARZUT BRAKU ROZPATRZENIA CAŁEGO MATERIAŁU DOWODOWEGO, NALEŻYTEJ DBAŁOŚCI O DOKŁADNE WYJAŚNIENIE STANU FAKTYCZNEGO SPRAWY ORAZ BRAKU W UZASADNIENIU DECYZJI WSKAZANIA FAKTÓW NA KTÓRYCH ORGAN SIĘ OPARŁ ORAZ PRZYCZYN Z POWODU KTÓRYCH INNYM DOWODOM ODMÓWIŁ WIARYGODNOŚCI I MOCY DOWODOWEJ. W TEJ SYTUACJI UZNAJĄC ZASADNOŚĆ TEGO ZARZUTU ORGAN ODWOŁAWCZY, ABY NIE NARAŻAĆ SIĘ NA ZARZUT NARUSZENIA ZASADY DWUINSTANCYJNOŚCI POSTĘPOWANIA, KTÓREJ ISTOTA POLEGA NA DWUKROTNYM ROZPATRZENIU I ROZSTRZYGNIĘCIU SPRAWY, POPRZEZ SANOWANIE BRAKÓW W POSTĘPOWANIU DOWODOWYM W POSTĘPOWANIU ODWOŁAWCZYM, TAKĄ DECYZJĘ UCHYLIĆ I PRZEKAZAĆ SPRAWĘ DO PONOWNEGO ROZPARZENIA. Z TYCH WSZYSTKICH POWODÓW, W OCENIE SĄDU, DOLNOŚLĄSKI WOJEWÓDZKI INSPEKTOR NADZORU BUDOWLANEGO PRAWIDŁOWO ZASTOSOWAŁ ART. 138 § 2 KPA WYDAJĄC DECYZJĘ KASATORYJNĄ. SYTUACJA, GDY ORGAN I INSTANCJI NIE UWZGLĘDNIŁ KONSEKWENCJI PRAWNYCH WYROKU TK SPRAWIA, ŻE ORGAN ODWOŁAWCZY MUSIAŁ UCHYLIĆ WYDANĄ PRZEZ ORGAN I INSTANCJI DECYZJĘ. ORZECZENIE PRZEZ TRYBUNAŁ KONSTYTUCYJNY, JUŻ PO WYDANIU POSTANOWIENIA Z DNIA [...] STYCZNIA 2004 R., O NIEKONSTYTUCYJNOŚCI OBOWIĄZUJĄCEGO PRZEPISU, KTÓRY STANOWIŁ PODSTAWĘ PRAWNĄ TEGO POSTANOWIENIA MUSIAŁO BYĆ KWALIFIKOWANE PRZEZ ORGAN II INSTANCJI, JAKO WADLIWOŚĆ BĘDĄCĄ PODSTAWĄ DO WZNOWIENIA POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO ZGODNIE Z ART. 145 A K.P.A. A W POSTĘPOWANIU ODWOŁAWCZYM JAKO PRZESŁANKA DO WYDANIA DECYZJI NA PODSTAWIE ART. 138 § 2 KPA. OD POWYŻSZEGO WYROKU WOJEWÓDZKIEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO WE WROCŁAWIU M. W. WNIÓSŁ SKARGĘ KASACYJNĄ ZASKARŻAJĄC GO W CAŁOŚCI. SKARGĘ KASACYJNĄ OPARŁ NA PRZESŁANCE WYNIKAJĄCEJ Z ART. 174 PKT 2 USTAWY – PRAWO O POSTĘPOWANIU PRZED SĄDAMI ADMINISTRACYJNYMI TJ. NA PODSTAWIE MAJĄCEGO ISTOTNY WPŁYW NA WYNIK SPRAWY NARUSZENIA PRZEPISÓW PRAWA MATERIALNEGO ORAZ PRZEPISÓW POSTĘPOWANIA W TYM: - ART. 145 § 1 PKT 1 LIT. A USTAWY - PRAWO O POSTĘPOWANIU PRZED SĄDAMI ADMINISTRACYJNYMI, ART. 6 I 7 KPA, ART. 122 UST. 3 ORAZ ART. 9 UST. 1 PKT 19 LIT. C USTAWY Z DNIA 18 LIPCA 2001 R. PRAWO WODNE (DZ. U. Z DNIA 11 PAŹDZIERNIKA 2001 R.) - (STAN PRAWNY NA DZIEŃ 31 PAŹDZIERNIKA 2002 ROKU - DZIEŃ ZŁOŻENIA ZGŁOSZENIA O PRZYSTĄPIENIU DO BUDOWY STAWU) POLEGAJĄCEGO NA ICH NIEZASTOSOWANIU, - ART. 145 § PKT 1 LIT. C USTAWY - PRAWO O POSTĘPOWANIU PRZED SĄDAMI ADMINISTRACYJNYMI, ART. 12 KPA ORAZ ART. 138 § 2 KPA POLEGAJĄCEGO NA NIETRAFNYM PRZYJĘCIU, IŻ ROZSTRZYGNIĘCIE NINIEJSZEJ SPRAWY WYMAGA PRZEPROWADZENIA POSTĘPOWANIA WYJAŚNIAJĄCEGO PRZEZ ORGAN PIERWSZEJ INSTANCJI, CO SKUTKOWAŁO PRZEKAZANIEM SPRAWY ORGANOWI PIERWSZEJ INSTANCJI DO PONOWNEGO ROZPOZNANIA. SKARŻĄCY WNIÓSŁ O UCHYLENIE ZASKARŻONEGO WYROKU W CAŁOŚCI I PRZEKAZANIE SPRAWY DO PONOWNEGO ROZPOZNANIA WOJEWÓDZKIEMU SĄDOWI ADMINISTRACYJNEMU WE WROCŁAWIU ORAZ ZASĄDZENIE KOSZTÓW POSTĘPOWANIA. SKARŻĄCY STWIERDZIŁ, ŻE ZGODNIE Z ART. 122 UST. 3 USTAWY Z DNIA 18 LIPCA 2001 R. PRAWO WODNE, POZWOLENIE WODNOPRAWNE NA SZCZEGÓLNE KORZYSTANIE Z WÓD JEST JEDNOCZEŚNIE POZWOLENIEM NA WYKONANIE URZĄDZEŃ WODNYCH SŁUŻĄCYCH DO TEGO KORZYSTANIA. URZĄDZENIEM WODNYM DO KORZYSTANIA Z WÓD W TYM PRZYPADKU JEST STAW, BOWIEM ZGODNIE Z ART. 9 UST.1 PKT 19 LIT. C POWOŁANEJ USTAWY DO URZĄDZEŃ WODNYCH ZALICZA SIĘ MIĘDZY INNYMI STAWY. ORGAN DRUGIEJ INSTANCJI NIE PRZEPROWADZIŁ NA TĘ OKOLICZNOŚĆ UZUPEŁNIAJĄCEGO POSTĘPOWANIA DOWODOWEGO I NIE ODNIÓSŁ SIĘ DO TEJ KWESTII W ZASKARŻONEJ DECYZJI POMIMO TEGO, ŻE SKARŻĄCY WSKAZYWAŁ TĘ OKOLICZNOŚĆ, ZAŚ WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY WE WROCŁAWIU POMIMO WSKAZANIA TEGO ZARZUTU ZARÓWNO PISEMNIE W SKARDZE NA DECYZJĘ ORAZ USTNIE PODCZAS ROZPRAWY JEDYNIE W SPOSÓB OGÓLNIKOWY, BEZ WYCZERPUJĄCEGO WSKAZYWANIA KONKRETNYCH PRZEPISÓW PRAWA PODZIELIŁ STANOWISKO ORGANU DRUGIEJ INSTANCJI. DZIAŁANIA TAKIE STANOWIĄ W OCENIE SKARŻĄCEGO RAŻĄCE NARUSZENIE ART. 6 I 7 KPA. SKARŻĄCY UZNAŁ, ŻE KWESTIA LEGALNOŚCI PRZEPROWADZENIA PRZEZ NIEGO ROBÓT BUDOWLANYCH NIE ZOSTAŁA DOKŁADNIE WYJAŚNIONA CO MOŻNA BYŁO UCZYNIĆ NA ETAPIE POSTĘPOWANIA PRZED ORGANEM DRUGIEJ INSTANCJI W TRYBIE ART. 136 KPA ORAZ W TRAKCIE POSTĘPOWANIA SKARGOWEGO WYDAJĄC ORZECZENIE STOSOWNIE DO TREŚCI ART. 145 § 1 PKT 1 LIT. A P.P.S.A. PONADTO ZASTOSOWANIE W NINIEJSZEJ SPRAWIE ART. 138 § 2 KPA BYŁO BŁĘDNE, GDYŻ W POSTĘPOWANIU TYM, KTÓRE TRWA OD KILKU LAT ZGROMADZONO NIEZBĘDNE DO WYDANIA ORZECZENIA DOWODY. STĄD PRZEPROWADZENIE PRZEZ ORGAN PIERWSZEJ INSTANCJI POSTĘPOWANIA WYJAŚNIAJĄCEGO JEST ZBĘDNE. ORGAN DRUGIEJ INSTANCJI EWENTUALNEGO UZUPEŁNIENIA POSTĘPOWANIA DOWODOWEGO MÓGŁ DOKONAĆ W TRYBIE ART. 136 KPA, W PRZYPADKU ZAISTNIENIA WĄTPLIWOŚCI, CO DO OKOLICZNOŚCI ISTOTNYCH DLA ROZSTRZYGNIĘCIA SPRAWY. W NINIEJSZEJ SPRAWIE ORGAN ODWOŁAWCZY BYŁ ZOBOWIĄZANY ZDANIEM SKARŻĄCEGO ZASTOSOWAĆ ART. 138 § 1 PKT 2 KPA PRZEZ UCHYLENIE DECYZJI ORGANU PIERWSZEJ INSTANCJI I UMORZENIE POSTĘPOWANIA. STĄD TEŻ SKARŻĄCY UZNAŁ, ŻE DOPUSZCZONO SIĘ RÓWNIEŻ OBRAZY ART. 12 KPA. PONADTO ZGŁOSZENIE ROBÓT BUDOWLANYCH ZOSTAŁO PRZEZ SKARŻĄCEGO SKUTECZNIE DOKONANE STOSOWNIE DO TREŚCI POZWOLENIA WODNOPRAWNEGO I NAWET GDYBY NALEŻAŁO UZYSKAĆ DECYZJĘ POZWOLENIE NA BUDOWĘ TO ORGAN SPRZECIWIAJĄC SIĘ TAKIEMU ZAMIERZENIU DOKONAĆ POWINIEN TEGO SPRZECIWU W PRZEWIDZIANEJ PRZEZ PRZEPISY PRAWA PROCEDURZE, KTÓRA JAK WSKAZYWAŁ SKARŻĄCY W TRAKCIE TEGO POSTĘPOWANIA ZOSTAŁA NARUSZONA - STĄD NIE SPOSÓB ZGODZIĆ SIĘ Z TWIERDZENIEM ORGANÓW PROWADZĄCYCH POSTĘPOWANIE ORAZ SĄDU, ŻE SKARŻĄCY PONOSI ODPOWIEDZIALNOŚĆ ZA DOKONANĄ SAMOWOLĘ. SKARŻĄCY PRZYWOŁAŁ ZASADY OGÓLNE KODEKSU POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO – ART. 9 ORAZ ART. 10, 11, 12 KPA, KTÓRE JEGO ZDANIEM W NINIEJSZYM POSTĘPOWANIU ZOSTAŁY ZŁAMANE. W TRAKCIE PROWADZONEGO POSTĘPOWANIA SKARŻĄCY WSKAZYWAŁ RÓWNIEŻ, ŻE GDYBY W OPISANYM PRZYPADKU ZASTOSOWANIA NIE ZNALAZŁA NORMA WYNIKAJĄCA Z ART. 122 UST. 3 ORAZ ART. 9 UST.1 PKT 19 LIT. C USTAWY Z DNIA 18 LIPCA 2001 R. PRAWO WODNE TO STOSOWNIE DO TREŚCI ART. 29 UST. 2 PKT 4 USTAWY PRAWO BUDOWLANE Z DNIA [...] LIPCA 1994 R. (STAN PRAWNY NA DZIEŃ 31 PAŹDZIERNIKA 2002 R.), POZWOLENIA NA BUDOWĘ NIE WYMAGA WYKONANIE ROBÓT BUDOWLANYCH POLEGAJĄCYCH NA WYKONANIU I REMONCIE URZĄDZEŃ MELIORACJI SZCZEGÓŁOWYCH DO KTÓRYCH ZGODNIE Z ART. 73 UST. 1 PKT 4 USTAWY PRAWO WODNE Z DNIA 18 LIPCA 2001 R. ZALICZA SIĘ ZIEMNE STAWY RYBNE. GDYBY NAWET ZASTOSOWAĆ TĘ NORMĘ PRAWNĄ DO NINIEJSZEJ SPRAWY, Z KTÓREJ JASNO WYNIKA, ŻE POZWOLENIE BUDOWLANE NA ZREALIZOWANIE STAWU NIE JEST KONIECZNE TO WÓWCZAS STOSOWNIE DO TREŚCI ART. 30 UST.1 PKT 1 USTAWY PRAWO BUDOWLANE NALEŻAŁOBY DOKONAĆ ZGŁOSZENIA ZAMIARU REALIZACJI TAKIEGO OBIEKTU. ZGŁOSZENIA TAKIEGO SKARŻĄCY DOKONAŁ STOSOWNIE DO TREŚCI DECYZJI POZWOLENIE WODNOPRAWNE W DNIU 1 PAŹDZIERNIKA 2002 R. SKORO ZAŚ W OCENIE ORGANU PRZYJMUJĄCEGO ZGŁOSZENIE NA WYKONANIE PRZEDMIOTOWEGO OBIEKTU NIEZBĘDNE BYŁO POZWOLENIE BUDOWLANE TO POWINIEN ON WSZCZĄĆ PROCEDURĘ PRZEWIDZIANA PRZEZ ART. 30 UST. 1A USTAWY PRAWO BUDOWLANE. PROCEDURA TA PRZEWIDUJE W PRZYPADKU KONIECZNOŚCI UZUPEŁNIENIA ZGŁOSZENIA NAŁOŻENIE, W DRODZE POSTANOWIENIA, NA ZGŁASZAJĄCEGO OBOWIĄZKU UZUPEŁNIENIA, W OKREŚLONYM TERMINIE BRAKUJĄCYCH DOKUMENTÓW, A W PRZYPADKU ICH NIEUZUPEŁNIENIA ORGAN WNOSI SPRZECIW, W DRODZE DECYZJI. ORGAN PRZYJMUJĄCY ZGŁOSZENIE NIE WYDAŁ POSTANOWIENIA, W KTÓRYM NAŁOŻYŁBY SKARŻĄCEGO OKREŚLONE OBOWIĄZKI, ZATEM ZGŁOSZENIE NIE WYMAGAŁO UZUPEŁNIENIA. JEDYNYM PISMEM, W ZWIĄZKU Z KTÓRYM PROWADZONE JEST POSTĘPOWANIE W CELU LEGALIZACJI LUB ROZBIÓRKI PRZEDMIOTOWEGO OBIEKTU JEST PISMO, KTÓRE ORGANY UZNAJĄ ZA DECYZJĘ SPRZECIWU JEST DOKUMENT, KTÓRY NIE ZOSTAŁ WYDANY W DRODZE DECYZJI NA CO SKARŻĄCY WSKAZYWAŁ W TOKU POSTĘPOWANIA WIELOKROTNIE PRZYTACZAJĄC RÓWNIEŻ NA POTWIERDZENIE TEJ OKOLICZNOŚCI OŚWIADCZENIE OSOBY, KTÓRA SPORZĄDZAŁA TO PISMO I JEDNOCZEŚNIE WSKAZUJĄC, NA NOWELIZACJĘ USTAWY PRAWO BUDOWLANE DOKONANĄ PRZEZ USTAWODAWCĘ 22 SIERPNIA 1997 R., PRZEZ DODANIE ZAPISU DO ART. 30 USTAWY PRAWO BUDOWLANE O OBOWIĄZKU WDANIA DECYZJI KTÓRA ZAPOBIEGAĆ MIAŁA NARUSZENIOM PRAWA DOKONYWANYM PRZEZ ORGANY ADMINISTRACJI PUBLICZNEJ POPRZEZ DOWOLNOŚĆ FORMY SPRZECIWU JAKA PRAKTYKOWANA BYŁA W KRAJU PRZED NOWELIZACJĄ. STOSOWNIE DO ART. 141 § 4 ZDANIE PIERWSZE USTAWY - PRAWO O POSTĘPOWANIU PRZED SĄDAMI ADMINISTRACYJNYMI UZASADNIENIE WYROKU POWINNO ZAWIERAĆ ZWIĘZŁE PRZEDSTAWIENIE STANU SPRAWY, ZARZUTÓW PODNIESIONYCH W SKARDZE, STANOWISK POZOSTAŁYCH STRON, PODSTAWĘ FAKTYCZNĄ ROZSTRZYGNIĘCIA ORAZ JEJ WYJAŚNIENIE. W OCENIE SKARŻĄCEGO, W UZASADNIENIU ZASKARŻONEGO WYROKU SĄD NIE USTALIŁ JAKA NORMA PRAWA OBOWIĄZUJE W NINIEJSZYM POSTĘPOWANIU JEDYNIE OGÓLNIKOWO ODNOSZĄC SIĘ DO ZARZUTÓW SKARŻĄCEGO. NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE: ZGODNIE Z ART. 183 § 1 USTAWY Z DNIA 30 SIERPNIA 2002 R. PRAWO O POSTĘPOWANIU PRZED SĄDAMI ADMINISTRACYJNYMI (DZ. U. NR 153, POZ. 1270 ZE ZM.), DALEJ P.P.S.A., NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY ROZPOZNAJE SPRAWĘ W GRANICACH SKARGI KASACYJNEJ, BIERZE JEDNAK Z URZĘDU POD ROZWAGĘ NIEWAŻNOŚĆ POSTĘPOWANIA, KTÓREJ PRZESŁANKI ZOSTAŁY OKREŚLONE W ART. 183 § 2 P.P.S.A. ŻADNA Z PRZESŁANEK NIEWAŻNOŚCI POSTĘPOWANIA WYMIENIONYCH W TYM PRZEPISIE NIE ZACHODZI W TEJ SPRAWIE. ZATEM SPRAWA TA MOGŁA BYĆ PRZEZ NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY ROZPOZNANA TYLKO W GRANICACH ZAKREŚLONYCH SKARGĄ KASACYJNĄ. GRANICE SKARGI KASACYJNEJ WYZNACZAJĄ MIĘDZY INNYMI WYMIENIONE W ART. 176 P.P.S.A. PODSTAWY KASACYJNE, KTÓRE ZGODNIE Z ART. 174 TEJ USTAWY MOGĄ STANOWIĆ: 1. NARUSZENIE PRAWA MATERIALNEGO PRZEZ BŁĘDNĄ WYKŁADNIĘ LUB NIEWŁAŚCIWE ZASTOSOWANIE , 2. NARUSZENIE PRZEPISÓW POSTĘPOWANIA, JEŻELI MOGŁO MIEĆ ISTOTNY WPŁYW NA WYNIK SPRAWY. W PODSTAWACH KASACJI WNOSZĄCY SKARGĘ KASACYJNĄ MUSI WSKAZAĆ KONKRETNĄ NORMĘ PRAWA MATERIALNEGO CZY PROCESOWEGO, KTÓREJ NARUSZENIE ZARZUCA ZASKARŻONEMU ORZECZENIU. W ZWIĄZKU Z POWOŁANIEM OBU PODSTAW KASACYJNYCH W PIERWSZEJ KOLEJNOŚCI NALEŻAŁO USTOSUNKOWAĆ SIĘ DO ZARZUTU NARUSZENIA PRZEPISÓW POSTĘPOWANIA (CO WYNIKA Z UZASADNIENIA SKARGI, GDYŻ TEGO PRZEPISU WPROST NIE WSKAZANO) A GŁÓWNIE PRZEPISU ART. 141 § 4 P.P.S.A., POPRZEZ NIEUSTOSUNKOWANIE SIĘ W WYROKU DO JEDNEGO Z PODSTAWOWYCH ZARZUTÓW SKARGI. Z TEGO PUNKTU WIDZENIA SKARGA KASACYJNA MA USPRAWIEDLIWIONE PODSTAWY. OTÓŻ NIE PRZESĄDZAJĄC OSTATECZNEGO WYNIKU SPRAWY NALEŻY STWIERDZIĆ, ŻE TRAFNY JEST ZARZUT NARUSZENIA PRZEZ SĄD WSKAZANEGO W SKARDZE KASACYJNEJ PRZEPISU. WYNIKA Z NIEGO, ŻE UZASADNIENIE WYROKU POWINNO ZAWIERAĆ ZWIĘZŁE PRZEDSTAWIENIE STANU SPRAWY, ZARZUTÓW PODNIESIONYCH W SKARDZE, STANOWISK POZOSTAŁYCH STRON, PODSTAWĘ PRAWNĄ ROZSTRZYGNIĘCIA ORAZ JEJ WYJAŚNIENIE. JEŻELI W WYNIKU UWZGLĘDNIENIA SKARGI SPRAWA MA BYĆ PONOWNIE ROZPATRZONA PRZEZ ORGAN ADMINISTRACJI, UZASADNIENIE POWINNO ZAWIERAĆ WSKAZANIA CO DO DALSZEGO POSTĘPOWANIA. ZWRÓCIĆ PRZY TYM UWAGĘ TRZEBA NA TO, ŻE OBOWIĄZEK ZWIĘZŁEGO PRZEDSTAWIENIA STANU SPRAWY OBEJMUJE NIE TYLKO PRZYTOCZENIE USTALEŃ DOKONANYCH PRZEZ ORGAN ADMINISTRACJI PUBLICZNEJ, ALE TAKŻE ICH OCENĘ POD WZGLĘDEM ZGODNOŚCI Z PRAWEM (ART. 3 § 1 P.P.S.A.). NIE WYSTARCZY PRZY TYM OGRANICZYĆ SIĘ DO STWIERDZENIA, CO USTALIŁ ORGAN, LECZ NIEZBĘDNE JEST WSKAZANIE, KTÓRE USTALENIA ZOSTAŁY PRZYJĘTE PRZEZ SĄD I INSTANCJI, A KTÓRE NIE (WYROK NSA Z DNIA 12 MAJA 2005 R., FSK 2123/04, ONSA I WSA Z 2006 R., NR 1, POZ. 9). OBOWIĄZEK ZWIĘZŁEGO PRZEDSTAWIENIA STANU SPRAWY NIE OZNACZA PRZEDSTAWIENIA STANU SPRAWY ZE SKRÓTAMI, LUKAMI W ROZUMOWANIU ALBO SPRZECZNOŚCIAMI W ARGUMENTACJI. PRAWIDŁOWE PRZEDSTAWIENIE STANU SPRAWY OZNACZA PONADTO OBOWIĄZEK JEGO PRZEDSTAWIENIA W TAKI SPOSÓB, BY STRONY ORAZ SĄD ODWOŁAWCZY MOGLI DOKONAĆ OCENY PRAWIDŁOWOŚCI ROZUMOWANIA SĄDU, A WIĘC OCENY CZY I JAKIE TEN SĄD POPEŁNIŁ BŁĘDY. W ŚWIETLE ART. 141 § 4 P.P.S.A. NIEWĄTPLIWYM JEST, ŻE SAMO TYLKO PRZEDSTAWIENIE, A WIĘC ZACYTOWANIE, ZAPREZENTOWANIE STANOWISKA STRONY, ZAWIERAJĄCE JEJ ZARZUTY PODNIESIONE W SKARDZE NIE WYCZERPUJE POJĘCIA Z ART. 141 § 4 P.P.S.A. O TREŚCI "PRZEDSTAWIENIE ZARZUTÓW PODNIESIONYCH W SKARDZE" ALBOWIEM POJĘCIE TO OZNACZA ROZWAŻENIE WSZYSTKICH ZARZUTÓW ORAZ STANOWISK POZOSTAŁYCH STRON, JEŻELI MOGĄ ONE MIEĆ WPŁYW NA WYNIK SPRAWY. TEN OBOWIĄZEK SĄDU WYNIKA TAKŻE Z ART. 1 § 1 I § 2 USTAWY Z DNIA [...] LIPCA 2002 R. – PRAWO O USTROJU SĄDÓW ADMINISTRACYJNYCH (DZ. U. NR 153, POZ. 1269 ZE ZM.), OKREŚLAJĄCY ISTOTĘ WYMIARU SPRAWIEDLIWOŚCI, A MIANOWICIE KONTROLĘ DZIAŁALNOŚCI ADMINISTRACJI PUBLICZNEJ POD WZGLĘDEM ZGODNOŚCI Z PRAWEM. W ZWIĄZKU Z TYM NIEUSTOSUNKOWANIE SIĘ DO ISTOTNYCH ZARZUTÓW STRONY ALBO BRAK ICH OCENY JAKO NIEISTOTNYCH NALEŻY UZNAĆ ZA NIEWYJAŚNIENIE STANU SPRAWY ORAZ ZA NARUSZAJĄCE ART. 141 § 4 P.P.S.A. W TEJ MIERZE STANOWISKO NACZELNEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO Z DNIA 5 GRUDNIA 2006 R. SYGN. AKT I FSK 264/06 (LEX NR 26751), ŻE TYLKO UZASADNIENIE SPEŁNIAJĄCE OKREŚLONE USTAWĄ WARUNKI STWARZA PODSTAWĘ DO PRZYJĘCIA, ŻE BĘDĄCA POWINNOŚCIĄ SĄDU ADMINISTRACYJNEGO KONTROLA DZIAŁALNOŚCI ADMINISTRACJI PUBLICZNEJ POD WZGLĘDEM JEJ ZGODNOŚCI Z PRAWEM RZECZYWIŚCIE MIAŁA MIEJSCE I ŻE PROWADZONE PRZEZ TEN SĄD POSTĘPOWANIE ODPOWIADA PRZEPISOM PRAWA, NALEŻY UZNAĆ ZE WSZECH MIAR ZA TRAFNE. PODOBNIE W UZASADNIENIU WYROKU Z DNIA 30 SIERPNIA 2006 R., SYGN. AKT II OSK 1109/05 (LEX NR 266425) STWIERDZONO M. IN., ŻE "UZASADNIENIE ORZECZENIA, KTÓRE NIE POZWALA NA JEDNOZNACZNE USTALENIE PRZESŁANEK, JAKIMI KIEROWAŁ SIĘ SĄD I INSTANCJI, PODEJMUJĄC ZASKARŻONE ORZECZENIE, NALEŻY UZNAĆ ZA DOTKNIĘTE WADĄ, KTÓRA NIE POZWALA NA KONTROLĘ KASACYJNĄ TEGO ORZECZENIA. WADA TA NIE MOŻE BYĆ SANOWANA W POSTĘPOWANIU KASACYJNYM. W KONTEKŚCIE POWYŻSZYCH WYWODÓW MOŻNA ZWRÓCIĆ UWAGĘ NA JESZCZE JEDEN ASPEKT DOTYCZĄCY WAŻNOŚCI UZASADNIENIA Z PUNKTU WIDZENIA KONTROLI DOKONYWANEJ PRZEZ NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY W POSTĘPOWANIU KASACYJNYM. UZASADNIENIE WYROKU W TAKIM PRZYPADKU POWINNO BYĆ JASNE I PRZEKONUJĄCE NIE TYLKO DLA STRONY, KTÓRA WNIOSŁA O JEGO SPORZĄDZENIE, ALE PRZEDE WSZYSTKIM NIE POWINNO BUDZIĆ WĄTPLIWOŚCI NACZELNEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO, ŻE ZASKARŻONE ORZECZENIE ZOSTAŁO PODJĘTE PO GRUNTOWNEJ ANALIZIE AKT SPRAWY I WSZYSTKIE WĄTPLIWOŚCI ZARÓWNO FAKTYCZNE, JAK I PRAWNE WYSTĘPUJĄCE NA ETAPIE POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO, ZOSTAŁY WYJAŚNIONE. PONIEWAŻ SĄD DRUGIEJ INSTANCJI W ZASADZIE OPIERA SIĘ NA USTALENIACH SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI I JEST ZWIĄZANY GRANICAMI SKARGI KASACYJNEJ, KONTROLA INSTANCYJNA ZASKARŻONEGO ORZECZENIA W PRAKTYCE SPROWADZAĆ SIĘ MUSI DO ANALIZY I OCENY POSTĘPOWANIA SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI, PRZEDSTAWIONEJ W UZASADNIENIU ZASKARŻONEGO WYROKU, BEZ MOŻLIWOŚCI ZASTĘPOWANIA SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI W ZAKRESIE UZUPEŁNIENIA USTALEŃ FAKTYCZNYCH LUB WYWODU PRAWNEGO, KTÓREGO NIE DOKONANO W UZASADNIENIU WYROKU I INSTANCJI. PRZECHODZĄC DO OCENY UZASADNIENIA ZASKARŻONEGO WYROKU W RAMACH ZARZUTU KASACYJNEGO ZAUWAŻYĆ NALEŻY, ŻE W TOKU POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO JAK I W SKARDZE DO WOJEWÓDZKIEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO WE WROCŁAWIU ZARZUCONO NIEUSTOSUNKOWANIE SIĘ PRZEZ ORGANY ADMINISTRACYJNE DO DOWODÓW ŚWIADCZĄCYCH O TYM, ŻE W SPRAWIE NIE BYŁ WYDANY SPRZECIW W DRODZE DECYZJI ADMINISTRACYJNEJ A TAKŻE DO TWIERDZEŃ SKARŻĄCEGO, ŻE ZGODNIE Z ART. 122 UST. 3 W ZW. Z ART. 9 UST. 1 PKT 19 LIT. C USTAWY Z DNIA 18 LIPCA 2001 R. PRAWO WODNE, BUDOWA STAWU WODNEGO W ÓWCZESNYM STANIE PRAWNYM NIE WYMAGAŁA POZWOLENIA NA BUDOWĘ, GDYŻ POZWOLENIE WODNOPRAWNE NA SZCZEGÓLNE KORZYSTANIE Z WÓD JEST JEDNOCZEŚNIE POZWOLENIEM NA WYKONANIE STAWU. SĄD PIERWSZEJ INSTANCJI CO DO TYCH ZARZUTÓW STWIERDZIŁ, ŻE "W ZAKRESIE DOKONANEJ KWALIFIKACJI PRAWNEJ CHARAKTERU PROWADZONYCH ROBÓT BUDOWLANYCH I OBOWIĄZKÓW ADMINISTRACYJNYCH Z TYM ZWIĄZANYCH, SĄD PODZIELA STANOWISKO ZAWARTE W DECYZJI". TO SPOWODOWAŁO, ŻE NIE MOŻNA PRZYJĄĆ, IŻ POSTĘPOWANIU PRZED SĄDEM PIERWSZEJ INSTANCJI DO PRAWIDŁOWEJ, ZGODNEJ Z WYMOGAMI USTAWY O POSTĘPOWANIU PRZED SĄDAMI ADMINISTRACYJNYMI KONTROLI LEGALNOŚCI ZASKARŻONEJ DECYZJI. BRAK ODNIESIENIA SIĘ PRZEZ SĄD PIERWSZEJ INSTANCJI DO PODNIESIONYCH PRZEZ STRONĘ ZARZUTÓW SPRAWIA, ŻE NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY W TOKU POSTĘPOWANIA KASACYJNEGO NIE MOŻE DOKONYWAĆ SAMODZIELNYCH USTALEŃ ANI TYM BARDZIEJ ZAJMOWAĆ STANOWISKA PRAWNEGO. ROLĄ BOWIEM NACZELNEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO JEST DOKONYWANIE KONTROLI PRAWIDŁOWOŚCI ROZSTRZYGNIĘĆ WOJEWÓDZKIEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO. BRAK ISTOTNYCH USTALEŃ ORAZ STANOWISKA SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI CO POPODNOSZONYCH ZARZUTÓW POWODUJE, ŻE OCENA ZASADNOŚCI KONTROLOWANEGO ROZSTRZYGNIĘCIA JEST NIEMOŻLIWA. PRZY PONOWNYM ROZPOZNANIU SPRAWY OBOWIĄZKIEM WOJEWÓDZKIEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO WE WROCŁAWIU BĘDZIE NIE TYLKO SZCZEGÓŁOWE USTOSUNKOWANIE SIĘ DO WSZYSTKICH ZARZUTÓW SKARŻĄCEGO ZAWARTYCH W SKARDZE, ALE TAKŻE CAŁOŚCIOWA OCENA ZGODNOŚCI Z PRAWEM ZASKARŻONEJ DECYZJI, DO CZEGO ZOBOWIĄZUJE PRZEPIS ART. 134 § 1 P.P.S.A. CHODZIĆ TU BĘDZIE W SZCZEGÓLNOŚCI O OCENĘ PRAWIDŁOWOŚCI KOMPLETNOŚCI USTALEŃ FAKTYCZNYCH ORGANU PIERWSZEJ INSTANCJI Z PUNKTU WIDZENIA PRZESŁANEK MAERIALNOPRAWNYCH, KTÓRE W SPRAWIE POWINNY MIEĆ ZASTOSOWANIE, A GŁÓWNIE PRZYJĘCIA, ŻE DOSZŁO DO SAMOWOLI BUDOWLANEJ. KONIECZNYM BĘDZIE WYJAŚNIENIE, CZY DECYZJA STAROSTY POWIATOWEGO W BOLESŁAWCU Z DNIA [...] MARCA 2001 R. O UDZIELENIU POZWOLENIA WODNOPRAWNEGO FAKTYCZNIE NIE OBEJMUJE POZWOLENIA WODNOPRAWNEGO DOTYCZĄCEGO STAWU RYBNEGO SKORO "PODSTAWĘ TECHNICZNĄ DECYZJI ORAZ JEJ CZĘŚĆ SKŁADOWĄ STANOWI OPERAT WODNOPRAWNY NA STAW KARPIOWY". W PRZYPADKU BRAKU PODSTAW DO ZASTOSOWANIA WSKAZYWANYCH PRZEZ SKARŻĄCĄ PRZEPISÓW PRAWA MATERIALNEGO NALEŻY W SPOSÓB PRZEKONYWUJĄCY WYJAŚNIĆ, DLACZEGO W ŚWIETLE PRZEPISÓW PRAWA JEJ STANOWISKO JEST PRAWIDŁOWE BĄDŹ NIEPRAWIDŁOWE. W TYM STANIE SPRAWY NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY NA PODSTAWIE ART. 185 § 1 P.P.S.A. ORZEKŁ JAK W SENTENCJI. O ZWROCIE KOSZTÓW POSTĘPOWANIA KASACYJNEGO ROZSTRZYGNIĘTO NA PODSTAWIE ART. 203 PKT 1 TEJ USTAWY.