II OSK 262/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska Sędziowie Sędzia NSA Anna Łuczaj ( spr. ) Sędzia del. NSA Zdzisław Kostka Protokolant Michał Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 października 2009 r. sygn. akt III SA/Gd 216/09 w sprawie ze skargi J. J. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia danych osobowych ze zbiorów meldunkowych uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania. Wyrokiem z dnia 8 października 2009 r., sygn. akt III SA/Gd 216/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę J. J. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia danych osobowych ze zbiorów meldunkowych. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd podał, że w dniu [...] listopada 2008 r. J. J. wystąpił do Urzędu Miejskiego w Gdyni Wydziału Spraw Obywatelskich o podanie adresu M. K.. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że informację należy przesłać do Sądu Okręgowego I Wydział Cywilny w Gdańsku do sprawy I C 1075/07. W kolejnym piśmie z dnia 11 grudnia 2008 r. J. J. podał, że M. K. jest radcą prawnym należącym do OIRP w Gdańsku, a więc o dane personalne można zwrócić się do tej Izby. Decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. Prezydent Miasta Gdyni, powołując się na art. 44h ust. 1 i 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.) zwanej dalej "ustawą" oraz § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 listopada 2008 roku w sprawie wysokości opłat za udostępnienie danych ze zbiorów meldunkowych ( Dz. U. Nr 207 z 2008r., poz.1298), odmówił udostępnienia danych osobowych ze zbiorów meldunkowych tj. podania adresu zameldowania M. K. Organ uzasadnił rozstrzygnięcie tym, że wnioskodawca nie wykazał interesu prawnego w uzyskaniu adresu M. K., nie podał bliższych danych umożliwiających identyfikację tej osoby i pomimo wezwania organu nie uiścił opłaty za udostępnienie danych osobowych zgodnie z art. 44 h ust. 9 pkt. 2 ustawy, której przepisy nie przewidują zwolnień z opłaty również w przypadku braku dochodów wnioskującego. W odwołaniu od powyższej decyzji J. J. wniósł o jej uchylenie. W odwołaniu od tej decyzji J. J. wniósł o jej uchylenie, zarzucając, że decyzja jest wadliwa, bowiem wnioskujący przedstawił podstawę faktyczną i prawną żądania podania danych osobowych M. K., tj. postanowienie sądu powszechnego. Prezydent Miasta Gdyni rozpoznał wniosek lakonicznie, a podjęta decyzja godzi w porządek prawny i uniemożliwia J. J. zrealizowanie prawa do sądu. Decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. Wojewoda Pomorski utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołał art. 44h ust. 2 pkt. 1 ustawy, a następnie stwierdził, że zgodnie z art. 44 h ust. 9 pkt. 2 ustawy udostępnienie danych ze zbiorów meldunkowych, zbioru PESEL oraz ewidencji wydanych i utraconych dowodów osobistych następuje odpłatnie. Organ odwoławczy stwierdził, iż "nie ma wątpliwości, że interes prawny J. J. wynika z zobowiązania Sądu Okręgowego w Gdańsku Wydziału I Cywilnego", ale nie ma możliwości zwolnienia odwołującego się z opłaty za udzielenie żądanej informacji adresowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję J. J. wniósł o uchylenie decyzji Wojewody Pomorskiego zarzucając jej naruszenie prawa. Zdaniem skarżącego organ odwoławczy powielił błędne stanowisko organu I instancji, a wnioskodawca udowodnił swój interes w uzyskaniu danych adresowych M. F. i M. K. Skarżący podniósł, że od Prezydenta Miasta Sopotu uzyskał żądane dane adresowe osób bez wnoszenia opłat. Stanowisko Wojewody Pomorskiego stoi w sprzeczności z prawami skarżącego zagwarantowanymi w Konstytucji RP i uniemożliwia realizację zobowiązania Sądu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Pomorski wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoją dotychczasową argumentację. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku w dniu 8 października 2009 r. pełnomocnik skarżącego poparł skargę i podniósł, że wiadomym mu jest, iż M. K. był pełnomocnikiem skarżącego w (jakiejś) sprawie przed sądem. Zdaniem pełnomocnika fakt zobowiązania skarżącego przez sąd powszechny do wskazania adresu M. K. świadczy o istnieniu interesu prawnego po stronie skarżącego, a to uprawnia do uzyskania żądanych danych adresowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Sąd wskazał, iż przepisy art. 44 h ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( t.j. z 2006 r. Dz. U. Nr 139, poz. 993 ze zm.) określają zasady udostępniania danych ze zbiorów meldunkowych - zawierają zamknięty katalog osób prawnych i osób fizycznych uprawnionych do udostępnienia im danych osobowych ze zbiorów meldunkowych, a nadto określają warunki jakie powinien spełniać uprawniony do uzyskiwania danych. W ustępie 2 pkt 3 art. 44 h zawarto zapis, iż dane osobowe mogą być udostępnione innym osobom i podmiotom (co mogło by mieć zastosowanie w przypadku skarżącego), jeżeli uwiarygodniają one interes faktyczny w otrzymaniu danych, za zgodą osób których dane dotyczą. Zdaniem Sądu można przyjąć, że skarżący uwiarygodnił interes faktyczny w otrzymaniu danych osobowych M. K. przedkładając do akt administracyjnych postanowienie Sądu Okręgowego w Gdańsku I Wydziału Cywilnego z dnia 23 października 2008 r. w sprawie IC 1075/07, lecz na przeszkodzie udostępnienia danych w tym trybie stanął brak szczegółowych danych personalnych osoby, o którą pyta skarżący. A zatem organ ewidencyjny nie miał możliwości uzyskania zgody tej osoby. Sąd zaznaczył, iż z uzasadnienia postanowienia Sądu Okręgowego w Gdańsku I Wydziału Cywilnego z dnia 23 października 2008 roku w sprawie IC 1075/07 wynika, że Sąd kilkakrotnie doręczał pozew skarżącego pod wskazywany przez J. J. adres, lecz każdorazowo okazywało się, że mieszkający tam M. K. nie jest pozywanym przez skarżącego (dowód: akta adm. k- 2). W ocenie Sądu podstawy do ujawnienia danych osobowych w tej sprawie nie stanowi również, przepis art. 44 h ust. 2 pkt1 ustawy - który stanowi, że dane, o których mowa w ust. 1, mogą być udostępnione osobom i jednostkom organizacyjnym, jeżeli wykażą w tym interes prawny - bowiem skarżący interesu prawnego w udostępnieniu danych osobowych M. K. nie wykazał. Sąd stwierdził, iż wbrew twierdzeniom skarżącego, na organie ewidencyjnym – administratorze danych osobowych nie spoczywa obowiązek poszukiwania dowodów na wykazanie interesu prawnego skarżącego. To osoba ubiegająca się o uzyskanie dostępu do tych danych (udostępnienie) winna wykazać, że ma interes prawny w uzyskaniu danych oraz podać podstawę prawną i okoliczności uzasadniające żądanie, a organ administrujący może żądane dane udostępnić. Sąd przytoczył treść art.. 44 i ust. 5 ustawy i stwierdził, iż nawet w przypadku legitymowania się interesem prawnym i wyjaśnieniem okoliczności, które uzasadniają żądanie udostępnienia danych, organowi udostępniającemu pozostawiona jest fakultatywność w ich udostępnieniu. Wskazuje na to sformułowanie przepisu: "mogą być udostępnione"( por. uchwała SN w sprawie III CZP 119/03 z dnia 24.02.2004 r. – OSNC 2005/5/80). Zdaniem Sądu skarżący nie tylko nie wykazał interesu prawnego w uzyskaniu danych adresowych M. K., ale nawet nie uprawdopodobnił, że taka potrzeba istnieje. Sąd zaznaczył, że podstawą do legitymowania się interesem prawnym jest przepis prawa materialnego. Podstawą wynikającą z przepisów prawa materialnego mogą być przykładowo przepisy kodeksu rodzinnego i opiekuńczego nakładające na rodziców obowiązki alimentacyjne względem małoletnich dzieci. W sytuacji zaniedbywania obowiązków alimentacyjnych dzieci mają interes prawny w uzyskaniu danych adresowych rodzica. Interes prawny, związany z realizowaniem w drodze procesu cywilnego roszczeń skierowanych wobec konkretnej osoby, realizuje się wyłącznie w stosunku do takiej osoby. Skoro w postępowaniu wykazano, że w ewidencji ludności Miasta Gdyni figuruje więcej osób o imieniu i nazwisku M. K., to rzeczą skarżącego było takie sprecyzowanie wniosku, by umożliwić identyfikację osoby, której wniosek dotyczy. Jeśli, pomimo wezwania, skarżący nie wskazał żadnych informacji pozwalających na identyfikację osoby, której wniosek dotyczy, to trafny jest wniosek organu, że skarżący nie wykazał interesu prawnego w rozumieniu przepisów ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Nadto Sąd wskazał, iż w czasie postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji obowiązywały przepisy rozporządzeń Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 listopada 2002 r. i z dnia 30 kwietnia 2002 r. określające zarówno wzory formularza wniosku o udostępnienie danych ze zbiorów meldunkowych, zbioru PESEL oraz ewidencji wydanych i utraconych dowodów osobistych jak i wysokość opłat za te czynności (odpowiednio: Dz.U. z 2002r., Nr 201, poz. 1702 i Dz.U. z 2002r., Nr 62, poz. 564). Sąd stwierdził, że zgodnie z odnośnymi przepisami, wniosek należało złożyć na stosownym formularzu uzasadniając żądanie i wskazać podstawę prawną upoważniającą do otrzymania danych lub uzasadnienie potrzeby żądania ich udostępnienia, informacje o osobie umożliwiające wyszukanie w zbiorze żądanych danych oraz zakres żądanych danych o osobie wskazanej. W ocenie Sądu wniosek J. J. z dnia [...] listopada 2008 r. wymogom tym nie odpowiadał. Pomimo tego Prezydent Miasta Gdyni podjął czynności celem ustalenia danych adresowych M. K. w bazie danych, co nie doprowadziło do ustalenia wnioskowanych danych ( k. -5 akt adm. ). Odnośnie zarzutów i wniosków podniesionych w uzupełnieniu do skargi Sąd wyjaśnił, że wobec nie spełnienia przez J. J. podstawowych warunków wynikających z przepisów dotyczących udostępniania danych osobowych - nie wskazanie do kogo organ ma zwrócić się z zapytaniem o zgodę na udostępnienie danych i nie wykazanie interesu prawnego w uzyskaniu danych adresowych M. K. - bezprzedmiotowe było rozważanie, czy podanie przez organy jako dodatkowego argumentu odmownego - braku opłaty - było zasadne. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J. J., reprezentowany przez radcę prawnego B. B. Wyrok zaskarżono w całości, zarzucając naruszenie przepisu prawa materialnego - art. 44h ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993) poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że w ramach badania interesu prawnego ocenie podlega także prawidłowe oznaczenie (indywidualizacja) osoby, której dotyczy wniosek o udostępnienie danych ze zbiorów meldunkowych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik J. J. stwierdził, iż po stronie skarżącego niewątpliwie istniał interes prawny, gdyż został zobowiązany przez Sąd Okręgowy w Gdańsku do podania miejsca zamieszkania M. K. w związku z toczącą się przed tym Sądem sprawą cywilną. Nieuzyskanie przedmiotowych informacji przez skarżącego uniemożliwia prowadzenie tego postępowania cywilnego, a w konsekwencji realizację cywilnoprawnych roszczeń skarżącego. Tymczasem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku dokonując wykładni przepisu art. 44h ustawy stwierdził, że skarżący nie wykazał interesu prawnego w uzyskaniu danych adresowych M. K., bowiem nie wskazał bliższych informacji (np. PESEL) pozwalających na identyfikację osoby, której dotyczy wniosek. W ocenie pełnomocnika skarżącego badanie w ramach oceny interesu prawnego, o którym mowa w art. 44h ust. 2 pkt 1 ustawy, kwestii prawidłowego oznaczenia (indywidualizacji) osoby, której danych dotyczy wniosek jest nieuprawnione. Czym innym jest bowiem prawidłowe oznaczenie osoby, której danych dotyczy żądanie, aby możliwe było udostępnienie tych danych, a czym innym interes prawny, który powinien być rozumiany zgodnie z wypracowanymi w nauce prawa i w orzecznictwie sądowym dyrektywami – interes w realizacji określonych uprawnień lub obowiązków wynikających z prawa materialnego. Wykładnia art. 44h ustawy dokonana przez Sąd pierwszej instancji, łącząca interes prawny z obowiązkiem dokładnego wskazania osoby, której dotyczy wniosek, pozbawia wnioskodawcy dysponującego jedynie imieniem i nazwiskiem innej osoby, możliwości ochrony jego uzasadnionego interesu prawnego, co znacznie zawęża zakres zastosowania przedmiotowej normy. W skardze kasacyjnej podkreślono, iż Sąd pierwszej instancji błędnie uznał, że skarżący nie wskazał jakichkolwiek dodatkowych danych M. K. pozwalających zindywidualizować osobę, o której udostępnienie danych wnosił. Skarżący podał bowiem, że M. K. jest radcą prawnym należącym do OIRP w Gdańsku. Tym samym organy administracji publicznej w oparciu o art. 7 k.p.a. winny podjąć działania mające na celu ustalenie bliższych danych M. K. będącego radcą prawnym wpisanym na listę Okręgowej Izby Radców Prawnych w Gdańsku. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny a nadto o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W przypadku zaś oddalenia skargi kasacyjnej wniesiono o zasądzenie od Skarbu Państwa – Naczelnego Sądu Administracyjnego na rzecz pełnomocnika skarżącego wyznaczonego z urzędu radcy prawnego B. B. wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu według norm przepisanych albowiem wynagrodzenie to nie zostało uiszczone w całości ani w części. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. A zatem, zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie zawiera usprawiedliwione podstawy zaskarżenia, choć nie wszystkie jej zarzuty zasługują na uwzględnienie. Chybiony jest zarzut dotyczący dokonania przez Sąd pierwszej instancji błędnej wykładni art. 44h ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993). Zgodnie z art. 44h ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993) dane ze zbiorów meldunkowych, zbioru PESEL oraz ewidencji wydanych i unieważnionych dowodów osobistych mogą być udostępnione osobom i jednostkom organizacyjnym - jeżeli wykażą w tym interes prawny. O tym, czy w konkretnej sprawie wnioskodawca ma interes prawny decydują przepisy prawa materialnego. W tym miejscu podkreślić należy, iż mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 1984 r. I SA 1748/83, publik. E. Smoktunowicz, Orzecznictwo Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego, Kodeks postępowania administracyjnego - Warszawa 1994, s. 109). Musi to być taki przepis, z którego dla danego podmiotu wynikają prawa lub obowiązki pozostające w związku z konkretnym rozstrzygnięciem. Tak więc istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego - taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się do ustalenia związku o charakterze materialno - prawnym między normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnioskodawca ubiegający się o udostępnienie danych ze zbiorów meldunkowych ma interes prawny w uzyskaniu danych ze zbiorów meldunkowych ( adres zameldowania ) osoby przeciwko której wytoczył powództwo przed sądem powszechnym w sytuacji, gdy sąd powszechny zobowiązał powoda do podania aktualnego adresu zamieszkania pozwanego. Od spełnienia tego wymogu zależy dalsze postępowanie cywilne. Powyższe nie oznacza jednak, że wnioskodawca ma interes prawny w uzyskaniu danych ze zbiorów meldunkowych wszystkich osób o imieniu i nazwisku takim jakie posiada pozwany. A zatem, J. J. nie ma interesu prawnego w uzyskaniu danych ze zbiorów meldunkowych wszystkich osób o imieniu i nazwisku M. K., czy też osób o tym imieniu i nazwisku, których nie dotyczy pozew wniesiony przez J. J. do Sądu Okręgowego w Gdańsku. Interes prawny skarżący ma wobec konkretnej osoby, tj. M. K., wobec którego wystąpił z powództwem do sądu powszechnego, a nie wobec wszystkich osób o takim imieniu i nazwisku, które mogą figurować w zbiorach meldunkowych. Podkreślić należy, iż w postępowaniu administracyjnym wykazano, że w ewidencji ludności Miasta Gdyni figuruje kilka osób o imieniu i nazwisku M. K. Z tego też względu należy przyznać rację Sądowi pierwszej instancji, iż wnioskodawca winien sprecyzować wniosek tak, aby umożliwić identyfikację osoby, której dotyczy wniosek o udostępnienie danych ze zbiorów meldunkowych. To zaś oznacza, że w konkretnych sytuacjach organ może wezwać wnioskodawcę do podania bliższych danych, pozwalających na zindywidualizowanie osoby, której dane ze zbiorów meldunkowych miałby być udostępnione. Skoro zarówno w zbiorze danych stałych mieszkańców jak i w zbiorze danych byłych mieszkańców gromadzone są dane wyszczególnione w art. 44a ust. 2 pkt 1 - 21 ustawy o ewidencji ludności, tym samym podanie tych danych przez wnioskodawcę może służyć do identyfikacji osoby, której dotyczy wniosek. A zatem, będą to m.in. takie informacje jak: imiona i nazwiska rodowe rodziców ( pkt 4 ), data i miejsce urodzenia (pkt 5 ), numer aktu urodzenia i oznaczenie urzędu stanu cywilnego, który ten akt sporządził ( pkt 7 ), numer PESEL ( pkt 9 ), adres i data zameldowania na pobyt stały (pkt 13 ), poprzednie adresy zameldowania na pobyt stały wraz z określeniem okresu zameldowania ( pkt 14 ). Jest rzeczą oczywistą, że wnioskodawca może podać tylko takie dane o osobie poszukiwanej, które są mu znane. W określonych więc sprawach dane podawane przez wnioskodawcę mogą być innego rodzaju niż dane podane przez wnioskodawców w innych sprawach. Rzeczą organu administracji publicznej jest sprawdzenie, czy podane przez wnioskodawcę dane są dostateczne do odnalezienia w zbiorach poszukiwanej osoby, a tym samym, czy pozwalają na udostępnienie wnioskodawcy żądanych przez niego danych ze zbiorów meldunkowych. Powyższe oznacza, że w konkretnych przypadkach inne dane mogą okazać się wystarczające/dostateczne do zindywidualizowania osoby, której dotyczy wniosek. To zaś oznacza, że każdą sprawę należy rozpatrywać indywidualnie oceniając okoliczności istniejące w konkretnych przypadkach. Jednocześnie zaznaczyć należy, iż przez informacje o osobie umożliwiające wyszukanie w zbiorze żądanych danych, należy rozumieć wszelkie informacje o tej osobie, nawet identyfikujące ją pośrednio (np. wykonywanie zawodu radcy prawnego i przynależność do określonej izby radców prawnych ), a nie tylko informacje identyfikujące ją bezpośrednio, jeżeli tylko stwarzają możliwość wyszukania w zbiorze żądanych danych. Z powyższych względów Sądowi pierwszej instancji nie można skutecznie zarzucić błędnej wykładni art. 44h ust. 2 pkt 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Zaznaczyć przy tym należy, iż strona nie postawiła zarzutu niewłaściwego zastosowania tego przepisu. Błędne jest natomiast stanowisko Sądu pierwszej instancji, że skarżący nie podał bliższych danych M. K. i przedwczesne jest stwierdzenie, iż dane dotychczas wskazane przez skarżącego nie pozwalają na zindywidualizowanie osoby, której adres miałby być udostępniony. Jak wynika z akt sprawy J. J. w piśmie z dnia 11 grudnia 2008 r. skierowanym do organu I instancji podał, że osoba, o której dane się ubiega tj. M. K. jest radcą prawnym należącym do OIRP w Gdańsku, ul. Nowe Ogrody 35 ( k. 9 akt admin.). Także w kolejnym piśmie z dnia 15 stycznia 2009 r. skarżący wskazał, iż M. K. jest radcą prawnym należącym do OIRP w Gdańsku, ul. Nowe Ogrody 35 (k. 14 akt admin.). Powyższe okoliczności zostały poza oceną Sądu pierwszej instancji. W tej sytuacji zgodzić się należy ze skarżącym, iż Sąd pierwszej instancji błędnie uznał, że skarżący nie wskazał jakichkolwiek dodatkowych danych M. K. pozwalających zindywidualizować osobę, o której udostępnienie danych wnosił. J. J. podał bowiem, że M. K. jest radcą prawnym należącym do Okręgowej Izby Radców Prawnych w Gdańsku. W takiej sytuacji istniała konieczność rozważenia przez Sąd pierwszej instancji, czy na podstawie informacji podanej przez wnioskodawcę, iż M. K. jest radcą prawnym M. K. wpisanym na listę Okręgowej Izby Radców Prawnych w Gdańsku istniała możliwość zidentyfikowania M. K. w zbiorze danych i tym samym udzielenia wnioskodawcy żądanych danych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku winien też rozważyć, czy i jakie czynności winien podjąć organ w niniejszej sprawie na podstawie informacji podanej przez skarżącego i ocenić, czy działanie organu czyniło zadość ogólnym zasadom postępowania administracyjnego, w tym przepisowi art. 7 k.p.a. W szczególności Sąd pierwszej instancji nie rozważył, czy organy administracji publicznej winny podjąć działania w celu ustalenia w Okręgowej Izby Radców Prawnych w Gdańsku bliższych danych M. K., a następnie porównania tych danych z danymi zawartymi w zbiorze danych stałych mieszkańców jak i w zbiorze danych byłych mieszkańców. Zaznaczyć należy, iż organy administracji w toku postępowania o udostępnienie danych ze zbiorów meldunkowych nie są bowiem całkowicie pozbawione możliwości przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego z zachowaniem reguł wynikających z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Z uwagi na powyższe podzielić należy zawarty w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzut dotyczący naruszenia przez organy art. 7 k.p.a. i nie dostrzeżenia tego uchybienia przez Sąd pierwszej instancji. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego radcy prawnemu B. B. wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 - 261 p.p.s.a. Pełnomocnik skarżącego zawarł w skardze kasacyjnej oświadczenie, iż koszty te nie zostały zapłacone w całości lub w części.