I OSK 1062/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łukaszewska-Macioch Sędzia NSA Irena Kamińska Sędzia WSA del. Jarosław Stopczyński (spr.) Protokolant asyst. sędz. Anna Pośpiech-Kłak po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej "[...]" Spółki z o.o. z siedzibą w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 13 maja 2009 r. sygn. akt II SA/Sz 220/09 w sprawie ze skargi "[...]" Spółki z o.o. z siedzibą w Ł. na postanowienie Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Delegatura w Koszalinie z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia – wypisu z ewidencji gruntów i budynków oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 13 maja 2009 r. wydanym w sprawie sygn. akt II SA/Sz 220/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę "[...]" spółki z o.o. w Ł. na postanowienie Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Delegatura w Koszalinie z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia – wypisu z ewidencji gruntów i budynków. Powyższy wyrok został oparty na następujących ustaleniach i rozważaniach: "[...]" spółka z o.o. z siedzibą w Ł. zwróciła się do Starosty S. o udzielenie informacji czy jej dłużnicy M. P. i D. P. są lub byli właścicielami, współwłaścicielami lub użytkownikami wieczystymi nieruchomości, budynków lub lokali położnych na terenie miasto S. i powiatu s. oraz podanie dla tych nieruchomości numerów ksiąg wieczystych bądź zbioru dokumentów. Wymieniona spółka prosiła także o podanie numeru księgi wieczystej nieruchomości wraz z danymi jej właściciela jeżeli byłyby jawne położnej w D. przy ul. [...]. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2008 r. ([...]) Starosta S. odmówił wydania zaświadczenia – wypisu z ewidencji gruntów i budynków o żądanej treści. Podał, że z przepisów art. 217 kpa i art. 24 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne wynika, że osoba fizyczna lub prawna nie będąca właścicielem nieruchomości może uzyskać wypis z ewidencji gruntów i budynków wówczas gdy wykaże istnienie interesu prawnego do uzyskania takiego dokumentu, wnioskodawca zaś istnienia interesu prawnego nie wykazał. Fakt toczącego się postępowania egzekucyjnego świadczy według Starosty o istnieniu interesu faktycznego a nie prawnego. Spółka nie wskazała także przepisu prawa materialnego, z którego wynikałoby jej prawo do uzyskania wypisu z ewidencji gruntów i budynków. Ponadto przedmiotem żądania wniosku nie było potwierdzenie informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków ale ustalenie majątku dłużnika a do tego właściwym organem jest komornik i sąd powszechny. Organ II instancji ( Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Delegatura w Koszalinie) utrzymał w mocy postanowienie Starosty S., o którym wyżej mowa. Swoje rozstrzygnięcie poprzedził przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego, ustaleniem stanu faktycznego oraz stwierdzeniem, że wyrokiem z dnia 5 marca 2008 r. wydanym w sprawie sygn. akt II SA/Sz 1135/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę spółki z o.o. [...] z siedzibą w Ł. na postanowienie utrzymujące w mocy rozstrzygnięcie Starosty S. odmawiające ww. spółce zaświadczenia – wypisu z ewidencji gruntów i budynków dotyczących jej dłużników tj. M. P. i D. P. Organ stwierdził, że rozstrzygnięta przez Sąd sprawa jest tożsama z rozpatrywaną w niniejszym postępowaniu. Oznacza to, że sprawa była już rozstrzygnięta ( powaga rzeczy osądzonej) a jej stan prawny się nie zmienił. W skardze na postanowienie organu odwoławczego spółka z o.o. [...] podniosła, że zarzut powagi rzeczy osądzonej nie może odnosić się do postępowania w sprawie wydawania zaświadczeń. Każdy może wielokrotnie wnioskować o wydanie zaświadczenia a organ administracji ocenia za każdym razem czy istnieją przesłanki do wydania takowego zaświadczenia i wydaje zaświadczenie lub też postanowienie o odmowie jego wydania. Dla uzyskania kolejnego zaświadczenia nie trzeba wykazywać, że zmienił się stan prawny lub faktyczny na podstawie którego organ orzekał. Skarżący wskazał, że z przepisów art. 24 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz działu VII kpa regulujących kwestie wydawania zaświadczeń wynika, iż prawo do uzyskania informacji z rejestru gruntów ma m.in. podmiot posiadający interes prawny. Błędne jest jednak stanowisko organów, że wierzyciel legitymujący się tytułem wykonawczym ma jedynie interes faktyczny a nie prawny i tym samym nie jest legitymowany zgodnie z art. 24 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne do uzyskania informacji z ewidencji gruntów. Poza tym potwierdzeniem istnienia interesu prawnego skarżącej spółki będącej wierzycielem jest klauzula wykonalności stwierdzająca, że określony tytuł egzekucyjny uprawnia do egzekucji oraz polecająca wszystkim urzędom oraz osobom, których to może dotyczyć aby postanowienia tytułu wykonały, a gdy o to będą wezwane udzieliły pomocy. Skarżąca podkreśliła, że przymusowej realizacji jej uprawnień jako wierzyciela służy np. art. 64 Konstytucji chroniący wierzytelność jako prawo majątkowe, art. 527 i inne kc. czy też przepis art. 109 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece ( Dz. U Nr 124 z 2001 r., poz. 1361), który stanowi, iż wierzyciel którego wierzytelność jest stwierdzona tytułem wykonawczym może na podstawie tego tytułu uzyskać hipotekę na wszystkich nieruchomościach dłużnika ( hipoteka przymusowa). Wskazując na treść art. 7 Konstytucji spółka [...] stwierdziła, że skoro przepis prawa obliguje organ do wydania zaświadczenia żądanej treści to organ zaświadczenie takie ma obowiązek wydać a nie badać do czego wnioskującemu zaświadczenie takie jest potrzebne. Wypis z ewidencji gruntów jest niewątpliwie zaświadczeniem w myśl przepisów kpa. Zaświadczenie zaś jest jedynie przejawem wiedzy organu a nie jego woli. Zdaniem skarżącej brak jest więc podstaw do twierdzenia, że złożony wniosek zmierza de facto do poszukiwania majątku do czego uprawniony jest tylko sąd powszechny. Oddalając skargę sąd I instancji uznał iż w sprawie w której postępowanie kończy się wydaniem zaświadczenia lub wydaniem postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia nie obowiązuje zasada powagi rzeczy osądzonej. Zaświadczenie jest jedynie potwierdzeniem istnienia prawa lub faktów i nie rozstrzyga sprawy administracyjnej co do jej istoty. Postępowanie administracyjne w sprawie wydania kolejnego zaświadczenia nie staje się bezprzedmiotowe pomimo, że wcześniej wydano zaświadczenie bądź odmówiono postanowieniem jego wydania. Mając na uwadze to, że organ II instancji pomimo stwierdzenia, że sprawa była już rozstrzygnięta nie umorzył postępowania a utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję a ponadto przeprowadził postępowanie wyjaśniające i ustalił, iż niniejsza sprawa jest tożsama ze sprawą zakończoną wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 5 marca 2008 r. sygn. akt II SA/Sz 1135/07 Sąd uznał, iż organ faktycznie rozstrzygnął sprawę jako organ II instancji uznając w pełni argumentację zawartą we wcześniej zapadłych rozstrzygnięciach organów a także w ww. wyroku WSA w Szczecinie. Sąd I instancji stwierdził wprawdzie, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem art. 107 § 3 kpa bowiem jego uzasadnienie nie zawiera motywów prawnych rozstrzygnięcia i nie odnosi się do argumentów strony podniesionych w zażaleniu to jednak to naruszenie przepisów postępowania administracyjnego nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny przytoczył następnie treść przepisów art. 217 §2 kpa oraz art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne i podkreślił, że dla osób nie będących właścicielami lub władającymi nieruchomością uzyskanie dokumentów, o których mowa w art. 24 ust. 3 ww. ustawy uzależnione jest od wykazania własnego indywidualnego interesu prawnego uzasadniającego ich wydanie. Istotą interesu prawnego jest natomiast jego oparcie na konkretnej normie prawa materialnego, którą to normę można wskazać jako jego podstawę i z której dany podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Interes prawny nie może być więc wywodzony tylko z faktu istnienia jakiegoś aktu prawnego, czy jakiejś konstrukcji prawnej. Tym samym ustalenie interesu prawnego sprowadza się do wykazania związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie jego pozycji materialnoprawnej. Odnosząc się do twierdzeń skarżącej odnośnie pojęcia interesu prawnego i ostrożności w stosowaniu przepisów ogólnego postępowania administracyjnego w postępowaniu w sprawach wydawania zaświadczeń Sąd podkreślił, że w istocie postępowanie to powinno być prowadzone przy odpowiednim stosowaniu przepisów postępowania administracyjnego. Uznał więc, że nie można na użytek tego postępowania dopuścić konstruowania jakiejś odmiennej od przyjętej w doktrynie i orzecznictwie definicji interesu prawnego. W rozpoznawanej sprawie skarżąca nie wskazała przepisu stanowiącego podstawę jej interesu prawnego w żądaniu wydania zaświadczenia. Nie można bowiem uznać za przepisy uzasadniające interes prawny strony powołanych przez skarżącą przepisów proceduralnych z kodeksu postępowania cywilnego dotyczących postępowania egzekucyjnego. Intencją skarżącej było poszukiwanie majątku dłużników nadającego się do egzekucji w związku z uzyskanym tytułem wykonawczym. Cel taki nie może być uznany za interes prawny lecz interes faktyczny wierzyciela. Komornik lub sąd powszechny ( jako organ egzekucyjny) są organami uprawnionymi do prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Przepis art. 797 kpc wbrew twierdzeniom skarżącej nie nakłada na wierzyciela obowiązku przedłożenia dowodów stwierdzających jaki jest stan majątkowy dłużnika. We wniosku o przeprowadzenie egzekucji wierzyciel ma wskazać świadczenie i sposób egzekucji oraz dołączyć tytuł wykonawczy. Z kolei z art. 7971 kpa wynika, że wierzyciel może zlecić komornikowi poszukiwanie majątku dłużnika. Postępowanie o wyjawienie majątku dłużnika regulowane przepisami art. 913 – 920 1 kpc jest instytucją przewidzianą dla uzyskania przez wierzyciela informacji o stanie majątkowym dłużnika. Na brak interesu prawnego w uzyskaniu przez skarżącą zaświadczenia wskazuje i to, że spółka może realizować swoje prawa wierzyciela w trybie przewidzianym przez ww. przepisy postępowania cywilnego. Nietrafne jest również powoływanie się przez skarżącą na przepisy art. 365 kpc, art. 527 kc, czy art. 64 Konstytucji RP. Przepisy te niewątpliwie mają na celu ochronę interesów wierzyciela jednak metodami przewidzianymi prawem. Nie odwołują się one do konieczności przedłożenia dowodu w postaci zaświadczeń, Sąd I instancji nie zgodził się ze skarżącą jakoby postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia naruszało przepisy art. 20 i art. 24 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz art. 218 kpa a tym bardziej przepisy Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków z dnia 29 marca 2001 r., które są przepisami technicznymi dla organów geodezyjno – kartograficznych. Niezasadne jest również odwoływanie się do treści art. 7 Konstytucji RP jako że z przepisu art. 217 § 2 ust. 2 kpa wynika niewątpliwie potrzeba badania interesu prawnego podmiotu ubiegającego się o wydanie zaświadczenia. Odnośnie zarzutu dotyczącego niezastosowania art. 23 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych ( Dz. U Nr 101 z 2002 r. poz. 926 ze zm.) wskazano, że reguluje on kwestie przetwarzania danych, jednakże art. 5 tej ustawy stanowi, że jeżeli przepisy odrębnych ustaw, które odnoszą się do przetwarzania danych przewidują dalej idącą ochronę niż wynika to z niniejszej ustawy stosuje się przepisy tych ustaw a do takich ustaw należy ustawa Prawo geodezyjne i kartograficzne. Wyrok Sądu I instancji zaskarżyła w całości [...] spółka z o.o. w Ł. zarzucając mu: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tj. - art. 24 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na zastosowaniu tego przepisu w sytuacji gdy wnioskodawca nie żądał wydania wypisu z ewidencji gruntów oraz art. 24 ust. 2 tejże ustawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na niezastosowaniu tego przepisu w sytuacji gdy skarżąca żądała podania jawnych danych z operatu ewidencyjnego, - art. 20 ust. 1 i 2 poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że wniosek o podanie numerów ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów jest wnioskiem o udostępnienie danych o podmiotach ewidencyjnych a nie danych przedmiotowych, - art. 29, art. 30 w związku z art. 23 ust. 1 pkt 5 w związku z art. 23 ust. 4 pkt. 2 ustawy o ochronie danych osobowych przez niewłaściwe zastosowanie polegające na niezastosowaniu tych przepisów w sytuacji gdy przewidują one tryb wydawania informacji z operatu ewidencyjnego oraz art. 5 tej ustawy przez niewłaściwe zastosowanie polegające na jego zastosowaniu w sytuacji gdy ustawa Prawa geodezyjne i kartograficzne nie normuje trybu udzielania informacji w innej formie niż wyrysy i wypisy z operatu ewidencyjnego, - naruszenie art. 365 § 1 kpc poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na niezastosowaniu tego przepisu w sytuacji gdy Sąd był związany prawomocnym orzeczeniem sądu cywilnego’ 2) naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik spraw w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. tj: a) naruszenie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c poprzez: - ustalenie że organ administracji prawidłowo zastosował art. 217 kpa gdy wnioskodawca nie żądał wydania zaświadczenia z operatu ewidencyjnego oraz prawidłowo ustalił, że wierzyciel nie ma interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia, - ustalenie że organ administracji prawidłowo zastosował art. 28 kpa do postępowania w sprawie wydawania zaświadczeń podczas gdy nie może on być wprost stosowany do tego postępowania, - przyjęcie, że naruszenie przez organ II instancji art. 107 § 3 kpa nie miało wpływu na wynika sprawy, b) naruszenie art. 134 p.p.s.a. przez nierozważnie całości sprawy i dokonanie błędnych ustaleń faktycznych co do danych objętych wnioskiem skarżącej, c) naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej i jej uzasadnienie, d) naruszenie art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji gdy organy administracji w sposób oczywisty naruszyły przepisy prawa. Podnosząc powyższe zarzuty kasator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego wg. norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie albowiem kwestionowany wyrok nie narusza prawa. W związku z zarzutami sformułowanymi przez kasatora wskazać należy, że stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej albowiem sprawę rozpoznaje w jej granicach. Z urzędu bierze natomiast pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to, że Sąd może oceniać zaskarżone orzeczenie jedynie w granicach zakreślonych przez autora kasacji. Oznacza to także, iż nie jest możliwe ani domniemywanie zarzutów ani też interpretowanie treści w nich zawartych. Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego stwierdzić należy, iż są one albo wadliwie sformułowane albo nieprecyzyjne albo wręcz nielogiczne. Zarzut naruszenia art. 20 ust. 1 i 2 nie może odnieść skutku dlatego ponieważ autor kasacji nie wskazuje o jaką ustawę w ich przypadku chodzi. Gdyby przyjąć, że jest to ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne ( Dz. U Nr 240/2005 poz.2027) to zauważyć wypada iż ustęp 1 przywołanego artykułu składa się z trzech punktów, natomiast ustęp 2 z punktów czterech. Ustosunkowanie się zatem do tego zarzutu wymagałoby od Naczelnego Sądu Administracyjnego hipotetycznego założenia, ze kasator kwestionuje zastosowanie wymienionego przepisu w części ( w istocie nie wiadomo w jakiej) ewentualnie w całości co obiektywnie nie wydaje się możliwe tak ze względu na treść tegoż przepisu jak i treść zarzutu związanego z jego naruszeniem ( niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że wniosek o podanie numerów ksiąg wieczystych bądź zbiorów dokumentów jest wnioskiem o udostępnienie danych o podmiotach ewidencyjnych a nie danych przedmiotowych) W tym miejscu wypada przypomnieć iż art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje, iż skarga kasacyjna może być oparta na podstawie w postaci naruszenia prawa materialnego, które to naruszenie może polegać na błędnej jego wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu. Ani powyższy przepis ani żaden inny przepis działu IV rozdziału I p.p.s.a. nie wskazuje jednak na to, że niewłaściwe zastosowanie jakiegoś przepisu może polegać również na jego niezastosowaniu. Także orzecznictwo sądowe wyklucza taką możliwość. W istocie więc zaproponowana przez kasatora wykładnia przepisu art. 174 pkt. 1 p.p.s.a. jest niedopuszczalna jeśli wskazuje, że Sąd I instancji naruszył: - art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, - art. 29, 30 w związku z art. 23 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 23 ust. 4 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych ( Dz.U Nr 101 z 2002 r., poz. 926 ze zm.), - art. 365 § 1 kpc przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na ich niezastosowaniu. Nawet proste zasady logiki wykluczają poprawność przyjętego przez kasatora rozumowania. Nie można przecież błędnie zastosować czegoś co w ogóle nie było stosowane. Autor kasacji nie ma racji także wówczas kiedy twierdzi, że art. 5 ustawy o ochronie danych osobowych został naruszony przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na jego zastosowaniu w sytuacji gdy ustawa Prawo geodezyjne i kartograficzne nie normuje trybu udzielania informacji w innej formie niż wyrysy i wypisy z operatu ewidencyjnego. Analiza powyższego zarzutu z jednej strony, z drugiej zaś treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, iż przepis ten nie mógł zostać naruszony w znaczeniu wskazanym przez kasatora. Sąd I instancji wskazał jedynie, że reguluje on kwestie przetwarzania danych i stanowi, że jeżeli przepisy odrębnych ustaw, które odnoszą się do przetwarzania danych przewidują dalej idącą ochronę niż wynika to z ustawy o ochronie danych osobowych to stosuje się przepisy tych ustaw. Należy poza tym zwrócić uwagę na to, że autor kasacji formułując powyższy zarzut wykazał się daleko idącą niekonsekwencją zważywszy na treść zarzutu naruszenia art. 24 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Z jednej strony twierdzi on bowiem, że wnioskodawca nie żądał wydania wypisu z ewidencji gruntów, z drugiej zaś wskazuje, że ustawa Prawo geodezyjne i kartograficzne nie normuje trybu udzielania informacji w innej formie niż wyrysy i wypisy z operatu ewidencyjnego. Jest to istotne albowiem art. 217 § 2 pkt 2 kpa nie mógł stanowić samoistnej podstawy wydania skarżącej zaświadczenia żądanej treści w sytuacji kiedy nie wykazała ona swojego interesu prawnego w tym zakresie. Problem istnienia owego interesu ma w niniejszej sprawie zasadnicze znaczenie. Rodzi się bowiem pytanie czy skarżąca miała ów interes w uzyskaniu informacji z ewidencji gruntów i budynków w formie wypisu wydanego w oparciu o art. 24 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne bądź też czy istniał jakikolwiek przepis prawa zobowiązujący organ do urzędowego potwierdzenia przez niego określonych faktów lub stanu prawnego w formie zaświadczenia wydanego na podstawie art. 217 § 2 pkt. 1 kpa. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wywody Sądu I instancji poczynione w omawianej kwestii tak w zakresie wykładni art. 24 ust. 3 ww. ustawy jak i wskazujące na brak posiadania przez skarżącą interesu prawnego należy podzielić. Zasadnie bowiem zauważono, że nie można uznać za uzasadniające istnienie tegoż interesu te przepisy które wskazał skarżący a mianowicie kodeksu postępowania cywilnego, Konstytucji oraz ustawy o księgach wieczystych i hipotece. Niewątpliwie intencją spółki [...] było poszukiwanie majątku dłużników i to takiego, który mógłby być przedmiotem egzekucji, to zaś przesądza o istnieniu interesu faktycznego skarżącej spółki jako wierzyciela M. P. i D. P. Uzyskanie informacji pożądanych przez skarżącą może nastąpić w sposób wskazany przez Sąd I instancji a mianowicie w trybie przepisów odnoszących się do postępowania egzekucyjnego. Spółka może bowiem realizować swoje prawa jako wierzyciel z wykorzystaniem możliwości jakie dają właśnie te przepisy. Kategoria interesu prawnego jest natomiast kategorią materialnoprawną i dlatego dla jego wykazania należy wskazać przepis prawa materialnego zobowiązujący organ do wydania dokumentu lub uprawniający wnioskującego do jego otrzymania. W przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny trafnie zauważył, że skarżąca przepisu takiego nie wskazała. Nie są bowiem takimi przepisami wskazane przez nią przepisy kpc, Konstytucji, czy też ustawy o księgach wieczystych i hipotece. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego a jego wyrazem są m.in. wyroki oraz ich uzasadnienia w sprawach o sygn. akt I OSK 560/06 – Lex nr 349769 oraz I OSK 228/08 – niepubl. Powyższe oznacza, iż nie może być uznany za trafny zarzut naruszenia art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a albowiem Sąd I instancji w sposób właściwy ocenił wykładnię zastosowanych przez organy przepisów art. 217 § 2 pkt 2 oraz art. 28 kpa. W sposób przekonujący tenże Sąd wyjaśnił także to dlaczego naruszenie przez organ II instancji art. 107 § 3kpa nie miało wpływu na wynik sprawy. Podkreślił w szczególności, iż Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Delegatura w Koszalinie faktycznie rozstrzygnął sprawę jako organ II instancji uznając w pełni argumentację zawartą we wcześniej zapadłych rozstrzygnięciach organów a także w istotnym dla sprawy niniejszej wyroku WSA w Szczecinie z dnia 5 marca 2008 r. sygn. akt II SA/Sz 1135/07. Zasadnie przy tym uznał, iż kwestionowane rozstrzygnięcie organu było co do zasady słuszne i to niezależnie od tego, iż część jego uzasadnienia odnosząca się do rozważań poczynionych w kwestii powagi rzeczy osądzonej była błędna. Naczelny Sąd Administracyjny wywody poczynione przez Sąd I instancji także i w tej materii podziela. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 134 p.p.s.a. Przepis ten wskazuje granice orzekania Sądu. Ani z treści zaskarżonego wyroku ani z jego uzasadnienia nie wynika aby zostały one przekroczone nie mówiąc już o tym, że takowe przekroczenie nie mogło polegać na dokonaniu błędnych ustaleń faktycznych co do danych objętych wnioskiem skarżącej, wszak Sąd ustaleń takich nie dokonywał, oceniał jedynie ustalenia poczynione przez organy oraz podjęte na ich podstawie rozstrzygnięcia. Nie sposób zgodzić się z autorem kasacji także wówczas kiedy twierdzi on, że w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym doszło do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Miałoby ono polegać na niewyjaśnieniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej uzasadnienia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego lektura uzasadnienia kwestionowanego wyroku przeczy powyższej tezie. Zawiera ono bowiem wszystkie niezbędne elementy wskazane w art. 141 §4 p.p.s.a. i jest wyrazem rzeczowej a zarazem trafnej oceny rozstrzygnięć podjętych przez organy. Podstawą wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego jest art. 184 p.p.s.a.