I SA/Lu 111/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Fita (sprawozdawca), Sędziowie WSA Wojciech Kręcisz,, NSA Anna Kwiatek, Protokolant Referent stażysta Kamil Rutkowski, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 maja 2009 r. sprawy ze skargi E. K. i E. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2003 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz E. K. i E. K. kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] nr [...], po rozpatrzeniu odwołania E. i E. K. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] nr [...] , uchylił zaskarżoną decyzję w części ustalenia wymiaru podatku od budynków i w tym zakresie ustalił podatek od powierzchni 12.240 m2 w wysokości 54.060 zł, przez co wymiar podatku od nieruchomości za rok 2003 (marzec-grudzień) stanowi kwotę 65.810 zł, a w części dotyczącej ustalenia podatku za grunt utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu podał, że zaskarżoną decyzją organ podatkowy pierwszej instancji ustalił dla małżonków – E. i E. K. wysokość podatku od nieruchomości na rok 2003, opodatkowując za okres od 1 marca do końca 2003 roku budynki o powierzchni 12.240,25 m2 i grunty o powierzchni 93.997 m2 stawkami podatkowymi określonymi na rok 2003 dla budynków i gruntów pozostałych. Podstawą takiego ustalenia podatku było ustalenie, że E. i E. K. nabyli w dniu 7 lutego 2003 roku od Agencji Mienia Wojskowego - działki przy ul. W. w L., a mianowicie nr 2/3 o pow. 9.904 m2, sklasyfikowaną jako inne tereny zabudowane oznaczone symbolem "Bi" oraz działkę 2/4 o powierzchni 84.093 m2, sklasyfikowaną jako tereny różne, oznaczone symbolem "Tr". Jak wskazał organ, podatnicy w określonym art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.) terminie nie złożyli informacji podatkowej dotyczącej tych nieruchomości i dopiero, na wezwanie organu podatkowego, w dniu 28 lutego 2006 roku złożyli ,,informację w sprawie podatku od nieruchomości", w której wskazali do opodatkowania grunty pozostałe o pow. 93.997m2 i budynki pozostałe o pow. 163 m2, zaznaczając, że powyższą łączną powierzchnię budynków stanowi: budynek stacji trafo – 23 m2, 2 budynki inne po 9 m2, budynek inny o powierzchni 27 m2 i budynek o pow. 95 m2 z węzłem sanitarnym, WC, umywalniami. Następnie małżonkowie K. złożyli w dniu 14 grudnia 2006 roku "informację w sprawie podatku od nieruchomości", wskazując w niej przedmioty opodatkowania na dzień 1 marca 2003 roku identyczne, jak w informacji z 28 lutego 2006 roku oraz informację stanowiącą korektę pierwszej, wskazując do opodatkowania grunty o pow. 93.997 m2 oraz budynki pozostałe o pow. 27 m2. Organ podatkowy stwierdził ponadto, że wobec wyburzenia przez podatników większości budynków i zgłoszenia w Wydziale Architektury i Administracji Budowlanej faktu ich rozbiórki, niemożliwe stało się, wobec uchylenia przez Kolegium decyzji z dnia [...] roku w sprawie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości na 2003 rok i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, dokonanie ponownych pomiarów budynków dla ustalenia ich powierzchni użytkowej. W związku z tym, mając za podstawę m.in. treść aktu notarialnego z 7 lutego 2003 roku, protokół zdawczo-odbiorczy nieruchomości z dnia 30 kwietnia 2001 r. pomiędzy Rejonowym Zarządem Infrastruktury a Agencją Mienia Wojskowego, protokół zdawczo-odbiorczy nieruchomości spisany pomiędzy Rejonowym Zarządem Infrastruktury a Agencją Mienia Wojskowego, organ ustalił, że na przedmiotowej nieruchomości w roku 2003 znajdowało się 20 obiektów budowlanych, a nie tylko te, które zostały wskazane w informacji podatkowej podatników z dnia 28 lutego 2006 r. i w informacji złożonej 14 grudnia 2006 r. W związku z tym organ pierwszej instancji przyjął do opodatkowania powierzchnię gruntów wynikającą z ewidencji i powierzchnię budynków wynikającą ze wskazanych wyżej dokumentów, w tym z aktu notarialnego, stosując do opodatkowania stawki jak dla budynków tam wskazanych, ocenionych zgodnie z prawem budowlanym i orzecznictwem sądów administracyjnych. Organ zważył przy tym, że E. K. w ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Wydział Spraw Administracyjnych Urzędu Miasta ma zarejestrowaną działalność gospodarczą od 21 marca 2001 r. m.in. w zakresie instalowania konstrukcji metalowych, produkcji metalowych elementów stolarki budowlanej, wytłaczania i walcowania metali, produkcji ciągników rolniczych, sprzedaży hurtowej materiałów budowlanych. Natomiast E. K. figuruje w ewidencji działalności gospodarczej pod numerem [...] od dnia 21 marca 2001 r. jako prowadząca działalność pod nazwą A. m.in. w zakresie restauracji, wynajmu nieruchomości na własny rachunek. Organ pierwszej instancji uznał zatem, że budowle znajdujące się na tej nieruchomości jako przedmioty opodatkowania niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej, nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Od niniejszej decyzji E. i E. K. wnieśli odwołanie, żądając uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów art. 4 ust.1 pkt 2 i ust. 2 w związku z art. 1 a ust. poprzez błędne ustalenie podstawy opodatkowania, opartej na treści umowy notarialnej Rep. A nr [...] z 7 lutego 2003 r. i protokołach zdawczo-odbiorczych, zakwalifikowanie obiektów budowlanych do kategorii budynków i budowli bez zgromadzenia dostatecznych dowodów w sprawie oraz przyjęcie jako podstawy opodatkowania powierzchni użytkowej budynków wyszczególnionej w umowie sprzedaży nieruchomości, która jest większa niż ustalona na podstawie fizycznych pomiarów dokonanych w trakcie oględzin nieruchomości. Decyzji zarzucono również naruszenie przepisów procesowych, a mianowicie art. 122 art. 187 § 1 i art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, rozpatrując sprawę podniosło, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r.- Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.), podstawę wymiaru podatków stanowią dane ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z art. 6 ust.6 ustawy dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006 r.Nr 121, poz.844 ze zm.), osoby fizyczne, z zastrzeżeniem ust. 11, są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia mającego wpływ na wysokość opodatkowania. W przedmiotowej sprawie małżonkowie E. i E. K. aktem notarialnym z dnia 7 lutego 2003 roku nabyli na prawach wspólności małżeńskiej od Skarbu Państwa (Agencji Mienia Wojskowego Oddział Terenowy) działki w obrębie 43 – W. , tj. działkę numer 2/3 o pow. 9904 m2 sklasyfikowaną jako inne tereny zabudowane (Bi) oraz nr 2/4 o pow. 84093 m2 sklasyfikowaną jako tereny różne (Tr). Klasyfikację tych gruntów potwierdzają załączone wypisy z ewidencji. Według treści aktu działki te w dacie sprzedaży zabudowane były budynkami o łącznej powierzchni użytkowej 12.817 m2. Organ odwoławczy podniósł, że dane zawarte w akcie notarialnym w odniesieniu do powierzchni użytkowej budynków znajdują potwierdzenie w protokole zdawczo-odbiorczym z dnia 21 grudnia 1999 roku dotyczącym przekazania Agencji Mienia Wojskowego przez Rejonowy Zarząd Infrastruktury dotyczącym działki nr 2/2 wraz z 6 budynkami, w tym o nr 2 (biurowo-sztabowy) i pow. użytkowej 188 m2 i nr 3 (magazyn) o pow. użytkowej 741 m2 oraz w protokole zdawczo-odbiorczym z dnia 30 kwietnia 2001 roku dotyczącym przekazania działki nr 2/4 przy ul. W. wraz z budynkami oznaczonymi numerami: 1, 7, 8, 20, 22 - 24, 35, 36, 54 – 63. W ocenie Kolegium organ pierwszej instancji prawidłowo przyjął dane do opodatkowania nieruchomości za okres marzec-grudzień 2003 roku z podanych wyżej dokumentów. Szczególne znaczenie ma tutaj akt notarialny mający istotne znaczenie dowodowe tym bardziej, że odwołujący nie przedstawili żadnych dowodów, które kwestionowałyby zapisy tego aktu. Ponadto organ odwoławczy podniósł, że po uchyleniu przez Kolegium decyzją z dnia [...] decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] , wobec zgłoszenia przez odwołujących dokonania rozbiórki niektórych budynków, nie było możliwe przeprowadzenie ponownego postępowania podatkowego zgodnie m.in. z zaleceniami Kolegium zawartymi w powyższej decyzji. Należy nadmienić przy tym, że potwierdzenie zgłoszenia rozbiórki dla E. i E. K. Wydział Architektury i Administracji Budowlanej Urzędu Miasta wydał w dniu 26 stycznia 2006 roku. Kolegium podzielając stanowisko organu pierwszej instancji w zakresie wyłączenia z opodatkowania obiektów o nr 57, 63 i 62 nie zgodziło się jedynie z przyjęciem do podstawy opodatkowania powierzchni użytkowej budynku nr 59, nr 61 i nr 55 z protokołów z pięcioletniej kontroli sprawności technicznej i wartości użytkowej obiektów budowlanych z 20 i 21 marca 2001 roku, które jedynie na marginesie podają powierzchnie budynków, a zasadniczym celem tej kontroli była ocena stanu budynków. W związku z powyższym Kolegium uchyliło zaskarżoną decyzję w części ustalenia wymiaru podatku za budynki o pow. użytkowej 12.240,25 m2 i ustaliło podatek od nieruchomości za miesiące marzec - grudzień 2003 rok od powierzchni 12.240 m2 w wysokości 54.060 zł z zastosowaniem stawki podatkowej określonej dla budynków pozostałych, przez co wymiar podatku od nieruchomości za rok 2003 stanowi kwotę 65.810 zł. Na powyższą decyzję organu decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego E. K. i E. K. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której wnieśli o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 4 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 1, 2 i 5 i w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych poprzez błędne ustalenie podstawy opodatkowania budynków na podstawie umowy sprzedaży nieruchomości - aktu notarialnego Rep. A nr [..] i protokołów zdawczo-odbiorczych, uwzględnienie w podstawie opodatkowania powierzchni obiektów budowlanych nazwanych budynkami bez zgromadzenia dostatecznych dowodów potwierdzających prawidłowość kwalifikacji do kategorii budynków oraz art. 122, art. 181, 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 oraz art. 68 § 1 ustawy Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skargi skarżący zwrócili uwagę na to, że powierzchnia obiektów budowlanych wymienionych w umowie sprzedaży nieruchomości została zamieszczona w jej treści na podstawie oświadczenia J. M. działającego w imieniu Sprzedawcy - Agencji Mienia Wojskowego oraz, że dane z protokołu zdawczo-odbiorczego sporządzonego 21 grudnia 1999 r. nie są takie same jak w akcie notarialnym. Z protokołu wynika bowiem, iż na przekazywanych działkach o numerach 2/2 i 2/3 znajdowało się 6 budynków, podczas gdy w umowie sprzedaży wymienione zostały tylko 2 z nich. Ponadto z dowodów, na których oparta jest zaskarżona decyzja nie wynika czy wymieniona w nich powierzchnia użytkowa została zmierzona po wewnętrznej długości ścian budynków na wszystkich kondygnacjach, czy z pomiarów wyłączono powierzchnię klatek schodowych, czy z pomiarów wyłączono powierzchnię szybów dźwigowych i czy powierzchnia kondygnacji o wysokości poniżej 1,40 m została pominięta, a powierzchnia kondygnacji o wysokości pomiędzy 1,40 m a 2,20 m została uwzględniona w 50%. Ponadto zwrócili uwagę na to, iż powierzchnia użytkowa budynków uwzględniona w umowie sprzedaży nieruchomości oraz protokołach zdawczo odbiorczych nie może służyć do ustalenia podstawy opodatkowania, gdyż nieznane jest źródło pochodzenia danych zawartych w protokołach zdawczo odbiorczych dotyczących powierzchni użytkowej budynków, pomiędzy datą sporządzenia protokołu zdawczo-odbiorczego z 1999 r. a datą zawarcia umowy sprzedaży upłynął okres ponad 3 lat, a w okresie tym stan ilościowy obiektów budowlanych prawdopodobnie uległ zmianie, czego potwierdzeniem jest fakt, iż w protokole z 1999 r. wymienionych zostało,6 budynków, z których w umowie sprzedaży wskazano 2, wszystkie wymienione w umowie sprzedaży obiekty budowlane określone zostały mianem budynków bez względu na to czy były budynkami czy też budowlami w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Na podstawie umowy sprzedaży nieruchomości i protokołów zdawczo-odbiorczych nie jest możliwe ustalenie ile z obiektów budowlanych nazwanych w ich treści budynkiem było budynkiem w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i czy nie było wśród tych obiektów budowli, które u osób fizycznych nie podlegają opodatkowaniu. Ponadto skarżący wskazali, że powierzchnia użytkowa budynków wymieniona w umowie sprzedaży jest znacznie większa od powierzchni ustalonej w .drodze obmiarów dokonanych przez pracowników Urzędu Miasta w trakcie oględzin przeprowadzonych 4 listopada 2004 r. Zważywszy na to, iż pomiary powierzchni 20 obiektów budowlanych dały wynik 11 208,20 m2 jest nieprawdopodobne, aby po wyłączeniu 3 z nich (uznanych przez organy podatkowe za budowle), powierzchnia 17 pozostałych była większa o ponad 1000 m2 od poprzednio ustalonej. Powyższa rozbieżność świadczyć może o tym, że powierzchnia użytkowa budynków wykazana w akcie notarialnym nie uwzględnia uregulowania art. 4 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, stanowiącego, iż powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50%, a jeżeli wysokość jest mniejsza niż 1,40 m, powierzchnię tę pomija się. Skarżący również zarzucili, że uznano za udowodnione iż obiekty budowlane wg numeracji nadanej przez organ podatkowy: od nr 1 do nr 3, od nr 5 do nr 16 oraz od nr 18 do 19 spełniały w 2003 r. definicję budynku zawartą w art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy, tj. były trwale związane z gruntem, posiadały przegrody budowlane (ściany), fundamenty oraz dach oraz, że obiekty budowlane nr 4 i 17 nie były trwale związane z gruntem, gdyż miały konstrukcję stalową ze słupami nośnymi umocowanymi w podłożu śrubami i tym samym stanowiły budowle. Twierdzeń tych nie da się udowodnić ani na podstawie umowy sprzedaży nieruchomości, ani protokołów zdawczo odbiorczych czy planów sytuacyjnych nieruchomości. Zdaniem skarżacych, w związku z wątpliwościami co do zakwalifikowania poszczególnych obiektów do kategorii budynków lub budowli wskazane było powołanie biegłego, który w oparciu o specjalistyczną wiedzę z zakresu prawa budowlanego dokonałby właściwej klasyfikacji obiektów. Dowodami, na podstawie których organ I instancji zakwalifikował obiekty nr 4 i 17 do kategorii budowli były zdjęcia obiektów. Ta sama dokumentacja zdjęciowa była podstawą do uznania pozostałych obiektów (poza stacją trafo) za budynki, jednak informacja na ten temat me została zamieszczona w decyzjach 'obu organów. Zdjęcia zostały załączone do protokołu oględzin nieruchomości sporządzonego 4 listopada 2004 r., jednak nie stanowiły formalnie jego części. W protokole z oględzin brak jest na ich temat jakiejkolwiek wzmianki, nie są także wymienione jako jego załączniki. Zdjęcia w żaden sposób nie zostały opisane, w związku z czym na ich podstawie nie da się ustalić jakie obiekty są na nich przedstawione i gdzie sfotografowane obiekty się znajdują. Zdaniem skarżących, dokumenty, na podstawie których wydana została zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, w szczególności: protokoły zdawczo-odbiorcze nieruchomości spisane pomiędzy Rejonowym Zarządem Infrastruktury a Agencją Mienia Wojskowego, projekt rozbiórki budynków magazynowych, gospodarczych, socjalnych oraz wartowni sporządzony przez inż. W. R., protokoły z pięcioletniej kontroli sprawności technicznej i wartości użytkowej obiektów budowlanych nie mogą stanowić dowodu w sprawie, gdyż nie mieszczą się w żadnej z kategorii dowodów, o których mowa wart. 181 i art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 181 dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Żaden z kwestionowanych dowodów nie został zgromadzony w wyniku oględzin, ani w toku czynności sprawdzających czy też kontroli podatkowej. Dokumenty te nie zostały formalnie włączone do materiału dowodowego, a zatem nie mogą stanowić podstawy wydania zaskarżonej decyzji. Protokoły zdawczo-odbiorcze oraz protokoły z pięcioletniej kontroli sprawności technicznej i wartości użytkowej obiektów budowlanych nie są dokumentami urzędowymi, o których mowa w art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej. Są one dokumentami sporządzonymi na potrzeby wewnętrzne organów wojskowych i jako takie formalnie nie mogą stanowić dowodu w sprawie na podstawie w/w przepisu. Projekt rozbiórki jest dokumentem prywatnym sporządzonym na ich indywidualne zlecenie i nie jest on dokumentem urzędowym. Ponadto skarżący podnieśli, że w prowadzonym postępowaniu organy podatkowe obu instancji błędnie ustaliły podstawę opodatkowania budynków tj. z naruszeniem przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, dokonały bezpodstawnej kwalifikacji w umowie sprzedaży nieruchomości jako budynków, pomimo braku wystarczającej wiedzy technicznej w tym względzie, oraz braku dowodów jednoznacznie potwierdzających dokonaną kwalifikację, włączyły do materiału dowodowego dokumenty, które nie spełniają kryteriów dowodów w postępowaniu lub stanowią dowody wadliwe, nie odniosły się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu od decyzji pierwszej instancji i nie rozstrzygnęły istniejących w sprawie wątpliwości, nie zebrały wystarczających dowodów na potwierdzenie faktu, iż wykazana przez nich w informacji o nieruchomościach powierzchnia użytkowa budynków, nie odpowiada rzeczywistości, Niezależnie od powyższego, zdaniem skarżących, organy wydały decyzję ustalającą zobowiązanie podatkowe po upływie terminu przedawnienia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie z przyczyn wziętych przez sąd z urzędu. Mając na uwadze art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W myśl art. 54 § 2 tej ustawy, organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Przez akta sprawy administracyjnej należy rozumieć pełną dokumentację, stanowiącą dowód przeprowadzonych przez organy administracji i strony czynności prawnych oraz dowody pozwalające skonfrontować twierdzenia i zarzuty skarżących. Akta administracyjne, o których mowa, przesyłane do kontroli sądowej wraz ze skargą, winny zawierać wszystkie dokumenty obrazujące kolejne czynności formalne i merytoryczne, wykonywane przez organy prowadzące postępowanie w rozstrzyganej sprawie. Akta postępowań toczących się przed organem pierwszej i drugiej instancji, przedkładane sądowi winny zawierać komplety oryginalnych dokumentów ułożonych chronologicznie, złączonych i ponumerowanych, wyposażonych w kartę przeglądową. Akta winny zawierać oryginały wszystkich dokumentów stanowiących dowody w sprawie, w tym także formalnych. Niespełnienie tych wymagań skutkuje tym, iż sąd, nie będąc w stanie wyjaśnić nasuwających się wątpliwości, nie może uznać za udowodnione okoliczności, na które powołuje się organ administracji. Powyższe wymagania wynikają przede wszystkim z treści art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej jako zasad proceduralnych, a także przepisów szczegółowych w zakresie zbierania i dokumentowania dowodów oraz art. 54 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 lutego 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 2170/07). Zgodnie z art. 133 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami sąd orzeka na podstawie akt sprawy. Sąd administracyjny ocenia zatem, czy zebrany w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy jest pełny, został prawidłowo zebrany i jest wystarczający do ustalenia stanu faktycznego. W niniejszej sprawie organ wraz ze skargą skarżących przekazał do sądu akta administracyjne sprawy, które składają się z segregatora zawierającego akta pierwszej instancji z wpiętymi tematycznie skoroszytami plastikowymi z opisem zawartości oraz wpiętym wewnątrz spisem ponumerowanych akt z dołączonym na wewnętrznej stronie segregatora spisem ponumerowanych teczek z opisem tematycznym teczek oraz skoroszytu plastikowego zawierającego akta drugiej instancji. Przekazane akta w związku z faktem ułożenia ich tematycznie, a nie chronologicznie, nie pozwoliły sądowi na kontrolę przeprowadzonego w niniejszej sprawie postępowania przez organy administracji, a to z kolei powoduje również niemożliwość kontroli decyzji pod względem poprawności merytorycznej. Kontrola taka będzie możliwa dopiero po załączeniu do skargi przez organ odwoławczy kompletu dokumentów ułożonych chronologicznie zgodnie z kolejnością podejmowanych w sprawie czynności, przeprowadzonych dowodów i wydawanych rozstrzygnięć. Z tych też względów oraz na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c) i 152 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.