II OSK 1432/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Hauser Sędziowie sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz sędzia del. WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.) Protokolant Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 21 września 2010r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. N. i M. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 19 maja 2009 r. sygn. akt II SA/Ke 183/09 w sprawie ze skargi J. N. i M. N. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] stycznia 2009 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną Zaskarżonym wyrokiem z dnia 19 maja 2009r., sygn. akt II SA/Ke 183/09 Wojewódzki Sad Administracyjny w Kielcach, oddalił skargę J. i M. N. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] stycznia 2009r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że powyższą decyzją Wojewoda Świętokrzyski, po rozpatrzeniu odwołania pp. N., utrzymał w mocy decyzję Starosty Opatowskiego z dnia [...] listopada 2008r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą PGE Dystrybucja Rzeszów Spółka z o.o. - Rejon Dystrybucji Energii w Staszowie pozwolenia na budowę linii kablowej SN-15 kV, stacji transformatorowej, linii kablowej NN i przyłącza kablowego do istniejącego budynku mieszkalnego, I etap, na działkach nr [...] i [...] położonych w Sobowie, gm. Ożarów. Sprawa ta była już przedmiotem rozpoznania, gdyż decyzją z dnia [...] lipca 2008r. Starosta Opatowski udzielił ww. Spółce pozwolenia na budowę ww. inwestycji, a Wojewoda Świętokrzyski decyzją z dnia [...] września 2008r. uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Po ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji wydał opisaną na wstępie decyzję, od której odwołanie złożyli J. i M. N.. Po rozpoznaniu powyższych odwołań Wojewoda Świętokrzyski, przytoczył art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U.06.156.1118 ze zm.), zw. dalej Prawem budowlanym, wskazując że inwestycję zaprojektowano na ww. działkach, które obejmuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wsi Sobów (uchwała Nr XXVI/122/2000 z 10.XI.2000r. Dz.Urz. Woj. Świętokrzyskiego Nr 77, poz. 689 z 22.XII. 2000r.) zw. dalej planem. Organ odwoławczy wskazał, że działki nr [...] i [...] znajdują się na terenach o symbolach "2UT- tereny usług technicznych", "16RP- tereny gospodarki rolnej" oraz "2KS- obiekty i urządzenia obsługi komunikacyjnej". Na terenach usług technicznych dopuszcza się lokalizację sieci i urządzeń infrastruktury (§ 12 pkt 2 ppkt 4), na terenach gospodarki rolnej również dopuszcza się lokalizację sieci i urządzeń infrastruktury, ale w sytuacji braku możliwości ich trasowania lub lokalizacji poza terenem RP oraz pod warunkiem, że nie spowoduje to konieczności wyłączenia terenów z produkcji rolnej (§ 14 pkt 2 ppkt a). Wojewoda wskazał, że zgodnie z załącznikiem Nr 2 do planu, stacja transformatorowa powinna być usytuowana na pograniczu obszarów "2KS" i "2UT", a usytuowana ją na terenie "2KS". Zgodnie z § 17 pkt 1 ppkt 2 planu dopuszczalna jest zmiana lokalizacji stacji, pod warunkiem, że nie będzie wymagała zmiany przeznaczenia terenu na cele nierolnicze i nieleśne, z zachowaniem obowiązujących przepisów szczególnych. Inwestycja przebiega przez tereny rolne – grunty klasy IV i leśne – klasy V, które nie wymagają wyłączenia z produkcji rolnej i leśnej. Projekt budowlany jest zatem zgodny z planem. Ponadto Wojewoda wyjaśnił, że zgodnie z rozporządzeniem RM z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko, stacje elektroenergetyczne lub napowietrzne linie elektroenergetyczne o napięciu znamionowym 15 kV, nie należą do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, nie wymagają więc decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z projektem zagospodarowania działki, sporządzonym na kopii aktualnej mapy do celów projektowych, inwestycję usytuowano w następujący sposób: słup nr 12 na działce nr [...] w odległości 1m od granicy z działką nr 1639, słupową stację transformatorową na działce nr [...] w odległości 8m od granicy z działką nr 1639, kabel ziemny od słupa nr 12 do projektowanej stacji transformatorowej - w odległości 0,8m od granicy z działką nr 1639, odcinek przyłącza kablowego NN (od projektowanej stacji transformatorowej do złącza kablowego ZK-4/1) kablem o długości 12m, od ww. złącza kablowego do zestawu złączowo pomiarowego kablem ziemnym o długości 6m, przyłącze od ww. złącza kablowego do budynku na dz. nr [...] i [...], od strony drogi – dz. nr 236. Inwestor złożył oświadczenie o prawie do dysponowania ww. nieruchomościami na cele budowlane. Organ II instancji uznał zatem, że projekt budowlany spełnia wymogi wymienione w art. 35 ust. 1 pkt 2, 3 i 4 Prawa budowlanego. Odnosząc się do zarzutów odwołania stwierdził, że wprawdzie J. N. nie uczestniczyła w rozprawie administracyjnej, jednak brała udział w postępowaniu na każdym jego etapie, mogła więc zgłaszać zastrzeżenia. Zawiadomiona o możliwości złożenia wniosków i zastrzeżeń z prawa tego nie skorzystała. Organ wyjaśnił ponadto, że projekt zagospodarowania działki sporządzono na kopii aktualnej mapy sytuacyjno – wysokościowej do celów projektowych, której aktualność potwierdził uprawniony geodeta. Następnie powołując się na PN-76/E-05125 organ stwierdził, że minimalna odległość kabla od ściany budynku lub budowli wynosi 0,5m. Linia przebiegać ma w odległości 0,8m od granicy z działką skarżących, nie utrudni zatem przyszłej zabudowy. Natomiast II etap inwestycji wykracza poza zakres niniejszej sprawy. Skargę na powyższą decyzję złożyli J. i M. N., wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu I instancji i zarzucając: 1. rozpoznanie sprawy "bez wnikliwości i wszechstronności z końcowym uznaniem", że organy są związane zaleceniami co do dalszego postępowania zawartymi w decyzji z dnia [...] września 2008r., w której Wojewoda polecił organowi I instancji ustalenie inwestora, obszaru oddziaływania oraz spełnienie wymogów art. 3 pkt 20 ww. ustawy; 2. "nie zainteresowanie" się Wojewody zagadnieniami geodezyjnymi, podniesionymi w odwołaniu, mimo konieczności działania z urzędu, w sytuacji, gdy "mapy inwestycyjne" Starostwa Opatowskiego z 2007r. użyte do wydania decyzji są odmienne od map Starostwa z 2008r.; 3. przyjęcie za zgodne z prawem, że odległość ww. obiektów energetycznych, budowanych za pieniądze publiczne dla prywatnej osoby, podana z powołaniem się na PN jest wystarczającym dowodem dla uznania poprawności projektu, w sytuacji gdy norma ta nie jest załącznikiem do projektu, 4. uznanie, że niepowiadomienie J. N. o rozprawie administracyjnej przed organem I instancji nie jest naruszeniem interesów strony, podczas gdy na rozprawie dokonywano czynności i objaśnień projektu, mające znaczenie dla wydania decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że wszystkie przewidziane w ustawie Prawo budowlane warunki, niezbędne do wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę ww. inwestycji, zostały spełnione. Sąd wskazał, że I etap dotyczy budowy linii kablowej, stacji transformatorowej i przyłącza kablowego do istniejącego budynku mieszkalnego, na ww. działkach. Zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego inwestor dołączył oświadczenie o prawie do dysponowania gruntem na cele budowlane. Projekt odpowiada art. 34 ust. 3 w zw. z ust. 3a ww. ustawy. Został sporządzony i sprawdzony przez uprawnione osoby oraz zawiera wymagane przepisami szczególnymi opinie, uzgodnienia i pozwolenia. Inwestor dołączył aktualne zaświadczenia, wymienione w art. 12 ust. 7 cyt. ustawy. Sąd podzielił stanowisko organu, że inwestycja odpowiada prawu miejscowemu. Z zaświadczenia Burmistrza Ożarowa wynika bowiem, że zgodnie z planem działki nr [...] i [...] położone są na terenach: 2UT – tereny usług technicznych, 16RP – tereny gospodarki rolnej oraz 2KS – obiekty i urządzenia obsługi komunikacyjnej. W § 12 ust. 1 planu przeznaczenie podstawowe terenu "UT" określono "pod zakłady produkcyjne rzemieślnicze, bazy, składy i magazyny". W ust. 2.1.4 plan dopuszcza na tym terenie sytuowanie sieci i urządzeń infrastruktury technicznej. Na terenach "RP" dopuszcza się natomiast lokalizację urządzeń i sieci infrastruktury technicznej, w sytuacji braku możliwości ich trasowania lub lokalizacji poza terenem "RP" oraz pod warunkiem, że nie spowoduje to konieczności wyłączenia terenów z produkcji rolnej (§ 14 ust.2 lit. a planu). Sąd wskazał, że z akt wprawdzie nie wynika wprost na jakim terenie ("UT" czy "RP") ma być zlokalizowany słup nr 12, jednak okoliczność ta nie wpływa na wynik sprawy. Inwestycja nie leży bowiem na całej długości działek nr [...] i [...]. Porównanie jej przebiegu przedstawionego na mapach, długości obu działek oraz rysunków załączonych do planu wskazuje z dużym prawdopodobieństwem, że słup wraz kablem do stacji transformatorowej, ułożonym wg projektu na głębokości 0,9 m, ma być posadowiony na terenie "UT", gdzie plan dopuszcza bez żadnych ograniczeń lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej. Jeśliby nawet przyjąć, że słup stanie na terenie "RP", to i tak inwestycja jest zgodna z planem, gdyż zgodnie z art. 4 pkt 11 ustawy z 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (DZ.U.04.121.1266 ze zm.) wyłączeniem gruntów z produkcji jest rozpoczęcie innego niż rolnicze niż leśne użytkowania gruntów. Z uwagi na charakter obiektu tj. słupa i ułożonego w ziemi kabla, nie ma konieczności wyłączenia gruntów z produkcji rolnej w rozumieniu § 14 ust. 2 lit. a planu. Sąd wskazał, że z § 14 planu dot. terenów KS i 2 KS, gdzie ma być wybudowana stacja trafo, nie wynika bezpośrednio możliwość zrealizowania przedmiotowej inwestycji. Wynika natomiast z § 17.1.1. tiret 7, zgodnie z którym dla terenów o symbolu 1 KS i 2 KS przewidziano wprawdzie zaopatrzenie w energię z projektowanej stacji trafo 15/0,4 kV oznaczonej symbolem "EE-9", jednak ust. 2 tego przepisu dopuszcza zmianę lokalizacji stacji trafo pod warunkiem, że jej lokalizacja nie będzie wymagała zmiany przeznaczenia terenu na cele nierolnicze i nieleśne, z zachowaniem obowiązujących przepisów szczególnych. Sąd podniósł, że zgodnie z art. 4 pkt 6 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze lub nieleśne to ustalenie innego niż rolniczy lub leśny sposób użytkowania gruntów rolnych oraz innego niż leśny sposobu użytkowania gruntów leśnych. Takiego przeznaczenia gruntów dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Ponieważ teren, na którym ma stanąć stacja trafo został w planie przeznaczony na cele nierolnicze i nieleśne, dlatego inwestycja także w tej części odpowiada prawu miejscowemu. Sąd I instancji stwierdził, że wobec spełnienia wszelkich wymagań wymienionych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego organy nie mogły odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 ustawy). Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd podniósł, że kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje związania organu I instancji wskazówkami zawartymi w decyzji organu odwoławczego, jak przyjmuje błędnie skarżący. Zalecenia o jakich mowa w art. 138 § 2 kpa, wiążą organ I instancji jedynie co do obowiązku wyjaśnienia okoliczności w nich wskazanych, zaś sposób prowadzenia postępowania wyjaśniającego w tym zakresie należy do wyłącznej kompetencji organu I instancji. Ponadto Sąd obszernie wyjaśnił, że planowana inwestycja o napięciu znamionowym 15 kV nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów cyt. rozporządzenia i ustawy o ochronie środowiska, zatem nie ma podstawy prawnej do wyznaczenia obszaru oddziaływania obiektu w myśl art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Z tych samych powodów inwestor nie musiał uzyskać decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o jakiej mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy. Zdaniem Sądu I instancji nie ulega wątpliwości, że złożona wraz z projektem mapa spełnia wymogi z art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy w zw. z § 8 ust.1 oraz § 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U.03.120.1133 ze zm.), a naniesiony na niej przebieg inwestycji wskazuje, że w całości znajduje się ona na działce, którą inwestor może dysponować na cele budowlane. Inwestycja nie narusza zatem ewidencyjnej granicy z działką skarżących. Zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie podważa też złożona na rozprawie mapa sytuacyjno-wysokościowa, która istotnie nie wskazuje granicy pomiędzy działką skarżących a działką nr [...], jednak to nie na tej mapie sporządzono projekt zagospodarowania działki. Sąd wyjaśnił również, powołując się na art. 5 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 12 września 2002r. o normalizacji (Dz.U.02.169.1386 ze zm.), że stosowanie Polskich Norm jest dobrowolne, zatem nie można skutecznie zarzucić, że autor projektu z nich korzysta bądź nie. Ponadto, żaden przepis nie nakłada na projektanta obowiązku załączania do projektu Polskich Norm, na których oparł opracowanie. Nie ma również przepisów regulujących normy odległościowe sytuowania sieci i urządzeń energetycznych, dlatego planowana inwestycja winna być przede wszystkim zlokalizowana w granicach tej działki (działek), do której inwestor dysponuje nieruchomością na cele budowlane. Za bezsporny Sąd uznał brak zawiadomienia J. N. o terminie rozprawy administracyjnej, co naruszało art. 10 § 1 i art. 90 § 2 kpa. Stwierdził jednak, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyby powodowało pozbawienie strony możności udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1b i 1c p.p.s.a.). Skarżąca taki udział miała zapewniony. Skargę kasacyjną na powyższy wyrok wnieśli J. i M. N., zaskarżając go w całości i - wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania – zarzucili: 1. na zasadzie art. 174 pkt 1 ppsa naruszenie prawa materialnego, tj. art. 51 ust. 1 pkt. 1 Prawa budowlanego w zw. z § 12 ust. 2 lit. a planu przez przyjęcie, że inwestycja może być realizowana na ww. działkach, w sytuacji gdy część z nich leży na trenach "16RP - tereny gospodarki rolnej", na których dopuszcza się taką inwestycję jedynie pod warunkiem "braku możliwości jej prowadzenia lub lokalizacji poza terenem RP", której to okoliczności w sprawie nie wyjaśniono, 2. naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy tj.: - art. 7 kpa przez niewyjaśnienie, w jakim zakresie inwestycja będzie realizowana na "terenie gospodarki rolnej" o symbolu 16 RP, a także czy ustalono "brak możliwości realizacji przedmiotowej inwestycji poza terenami rolnymi", mimo iż niespełnienie tego warunku wyklucza zgodności tej inwestycji z planem, a tym samym zgodność z art. 35 ust. 1 pkt. 1 Prawa budowlanego; - art. 7 kpa przez niewyjaśnienie, czy realizacja inwestycji będzie zgodna z § 17 planu na terenach 1 KS i 2 KS, w sytuacji gdy zasilenie energetyczne tego terenu przewidziano z innej stacji trafo- EE9, co także wskazuje na jej niezgodność z art. 35 ust. 1 pkt. 1 ww. ustawy; - art. 7 kpa przez niewyjaśnienie, czy mapy geodezyjne na których wyznaczono inwestycję są zgodne z mapami Powiatowego Ośrodka Geodezyjno Kartograficznego w Opatowie, wobec złożenia na rozprawie mapy obrazującej geodezyjny zakres inwestycji innej niż będąca przedmiotem opracowania dla potrzeb niniejszego postępowania, ale wydanej na kilka dni przed rozprawą sadową przez kompetentny organ geodezyjny; - art. 10 § 1 i art. 90 § 2 kpa w zw. z art. 145 § 1 pkt 1c ppsa, przez przyjęcie, że niepowiadomienie skarżącej o terminie rozprawy administracyjnej nie pozbawiło jej praw do prezentowania własnego stanowiska, przy ustaleniu, iż jej prawa reprezentował małżonek, które nie znajduje oparcia w prawie i nie może być prawidłowe; Skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie skarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sadowi Administracyjnemu, do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że inwestycja zlokalizowana jest także na terenach o symbolu "16 RP tereny gospodarki rolnej". Tereny te muszą być wyłączone z działań inwestycyjnych zgodnie z planem jeśli "istnieje możliwość lokalizacji owej inwestycji poza tymi terenami". Okoliczność ta nie była badana, ani przez organ II instancji, ani przez Sąd. Sąd badał tylko drugi warunek tj. kwestię, czy inwestycja nie spowoduje konieczności wyłączenia terenów z gospodarki rolnej. Zastrzeżenia skarżących budzi także niezgodność planowanej inwestycji z § 14 planu dla ww. działek, gdzie symbol 1 KS i 2 KS objęty § 17 planu wyklucza realizację inwestycji wobec zaprojektowania na tym terenie, w innym miejscu stacji trafo oznaczonej symbolem EE9. Dopuszczalna zmiana lokalizacji stacji tyczy tej wpisanej do planu, a nie nowo projektowanej stacji trafo. W tym zakresie sprawy też nie wyjaśniono. Ponadto, skoro Sąd dopuścił dowód z mapy obejmującej obszar inwestycji, wydanej kilka dni przed rozprawą, ale innej niż mapa użyta do projektowania inwestycji, kwestia ta wymagała rozważenia. Aktualnie skarżący prowadzą postępowanie rozgraniczeniowe, które ustali która z map winna być uznana za "ważniejszą", ale nierozważenie istnienia dwu sprzecznych map budzi niepokój skarżących. W skardze kasacyjnej zarzucono również naruszenie procedury administracyjnej, które pozbawiło J. N. udziału w rozprawie przed organem I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw. Na wstępie wyjaśnić trzeba, że stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. - a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych nie było - to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej i ocenia zaskarżony wyrok wyłącznie w granicach skardze kasacyjnej. Skoro w niniejszej sprawie strony wnoszące skargę kasacyjną zarzucają wyrokowi Sądu I instancji zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego jak i naruszenie przepisów postępowania, to w pierwszej kolejności odnieść się należy do zarzutu naruszenia przepisów postępowania. Bowiem dopiero wówczas, gdy zostanie ustalone, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy, albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów prawa materialnego. Stwierdzić trzeba, iż chybiony jest zarzut naruszenia art. 7 kpa przez niewyjaśnienie, w jakim zakresie inwestycja będzie realizowana na "terenie gospodarki rolnej" o symbolu 16 RP, w tym, czy ustalono "brak możliwości realizacji przedmiotowej inwestycji poza terenami rolnymi". Sąd I instancji trafnie bowiem wyjaśnił, że planowana inwestycja nie jest położona na całej długości działek nr [...] i [...], co potwierdzają mapy znajdujące się w aktach sprawy. W istocie, na podstawie wskazanego w nich przebiegu inwestycji nie można precyzyjnie ustalić, czy nie będzie ona usytuowana również na terenie oznaczonym symbolem 16 RP tj. na terenach gospodarki rolnej z podstawowym przeznaczeniem po uprawy rolne. Tym niemniej § 12 pkt 2 lit. a planu dopuszcza na tym terenie lokalizację urządzeń i sieci infrastruktury pod dwoma warunkami: braku możliwości ich trasowania lub lokalizacji poza terenem RP oraz jeśli nie spowoduje to konieczności wyłączenia terenów z produkcji rolnej. Niewątpliwie ustawienie słupa i ułożenie w ziemi kabla nie spowoduje wyłączenia gruntów z produkcji rolnej, skoro zgodnie z art. 4 pkt 11 ww. ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wyłączeniem gruntów z produkcji jest rozpoczęcie innego niż rolnicze lub leśne użytkowania gruntów. Wprawdzie Sąd I instancji nie odniósł się do drugiego z przytoczonych warunków, jednak zauważyć należy, że celem planowanej inwestycji jest zasilenie w energię elektryczną budynku mieszkalnego położonego na działkach nr [...] i [...]. Z map złożonych do akt sprawy wynika, że najbliżej usytuowaną linią, z którą można skomunikować planowaną linię NN jest linia elektroenergetyczna przebiegającą poniżej działek nr [...] i [...]. Oznacza to, że inny przebieg przedmiotowej inwestycji nie jest możliwy. Podobnie ocenić trzeba zarzut naruszenia art. 7 kpa wobec niewyjaśnienia zgodności projektowanego zamierzenia inwestycyjnego z § 13 planu (omyłkowo powołanym, jako § 14 planu), w związku z treścią § 17 planu, w którym przewiduje się zaopatrzenie w energię elektryczną terenów oznaczonych symbolem 1KS i 2 KS z projektowanej stancji trafo oznaczonej symbolem EE9 usytuowanej w innym miejscu niż nowo projektowana stacja trafo. Zdaniem skarżących, dopuszczalna zmiana lokalizacji stacji dotyczy bowiem stacji wpisanej do planu, a nie nowo projektowanej stacji trafo. Jak słusznie wskazał Sąd I instancji, w zapisie § 13 planu na terenach oznaczonych symbolem 1KS i 2 KS nie dopuszczono wprost możliwości wznoszenia urządzeń infrastruktury technicznej. Jednak w § 17.I.1. tiret 7 planu zasilenie w energię elektryczną dla powyższych terenów przewidziano z projektowanej stacji trafo 15/0,4 kV o symbolu EE9. Tym niemniej ust. 2 § 17 planu dopuszcza zmianę lokalizacji stacji trafo pod warunkiem, że lokalizacja ta nie będzie wymagała zmiany przeznaczenia terenu na cele nierolnicze i nieleśne z zachowaniem obowiązujących przepisów szczególnych. Tereny o symbolu 1KS i 2 KS planu nie są terenami przeznaczonymi na cele nierolnicze i nieleśne, skoro – jak już wspomniano wyżej - na tych terenach plan sytuuje obiekty i urządzenia obsługi komunikacyjnej, co w konsekwencji oznacza, że warunek ten został również spełniony. Dopuszczenie zmiany lokalizacji stacji trafo o symbolu EE9 nie oznacza bowiem, wbrew odmiennym wywodom skargi kasacyjnej, że nie może być ona zastąpiona nowo projektowaną stacją trafo, oczywiście przy zachowaniu wyżej opisanego warunku, którego spełnienie - w świetle celów na które przeznaczono tereny 1KS i 2 KS w planie - nie budzi wątpliwości. Za niezasługujący na uwzględnienie należało również uznać zarzut naruszenia art. 7 kpa poprzez niewyjaśnienie, czy mapy geodezyjne przedstawione przez inwestora są zgodne z mapami Powiatowego Ośrodka Geodezyjno Kartograficznego w Opatowie. Zasadnie wyjaśnił Sąd I instancji, że dołączona do projektu budowlanego mapa odpowiada art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z zapisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (§ 8 i 10). Mapa określa granice działek oraz usytuowanie, obrysy i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, jak i sieci uzbrojenia terenu. Wskazuje przy tym, że inwestycja przebiegać ma przez działki, którymi inwestor dysponuje na cele budowlane. Ponadto, opatrzona jest zapisem, że dokumenty z pomiaru uzupełniającego przyjęto do zasobu powiatowego w dniu [...] listopada 2007r. Natomiast mapa złożona przez skarżących na rozprawie została sporządzona na podstawie oryginału przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego Powiatowego Ośrodka Geodezyjno Kartograficznego w Opatowie w dniu 1 stycznia 1989r. Jest zatem nieaktualna. Przedstawione przez inwestora mapy uprawniały Sąd do zaakceptowania ustaleń dokonanych przez organy. Nie jest też trafne stanowisko strony wnoszącej skargę kasacyjną, że niezawiadomienie o terminie rozprawy administracyjnej przed organem I instancji i w konsekwencji brak jej udziału w tejże rozprawie narusza art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z 10 § 1 i 90 § 2 kpa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Błędne jest założenie, iż uchybienie procesowe polegające na braku zapewnienia stronie możliwości zajęcia stanowiska – tu na rozprawie administracyjnej - w każdym przypadku może mieć istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Z akt sprawy nie wynika, jak również nie zostało wykazane przez stronę, aby fakt ten spowodował ujemne konsekwencje. W toku całego postępowania skarżąca miała zapewniony w nim czynny udział i mogła prezentować własne stanowisko w sprawie. Jedyny, sformułowany w ramach podstawy wymienionej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., zarzut naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z § 12 ust. 2 lit a planu także nie jest uzasadniony, bowiem w skarżonym wyroku normy tej w ogóle Sąd I instancji nie stosował. Z przedstawionych wyżej względów, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 p.p.s.a. podlega oddaleniu.