III SA/Wa 837/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hieronim Sęk, , po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. z siedzibą w N. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] marca 2009 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany postanowienia w sprawie interpretacji umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania postanawia: - odrzucić skargę - Pełnomocnik H., będący doradcą podatkowym, pismem z dnia 16 kwietnia 2009 r. złożył skargę na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany postanowienia w sprawie interpretacji umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. Zaskarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi strony skarżącej 26 marca 2009 r., co wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 40 akt administracyjnych). Strona została pouczona o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Ministra Finansów, w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji. Skarga została nadana w urzędzie pocztowym bezpośrednio na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 22 kwietnia 2009 r. Do Sądu wpłynęła w dniu 27 kwietnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przekazał ww. skargę strony Ministrowi Finansów, w dniu 28 kwietnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwaną dalej "P.p.s.a.") wynika, że skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Sąd zauważa jednocześnie, że w okresie dwóch lat od dnia wejścia w życie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. do 31 grudnia 2005 r., skargę wniesioną w terminie, bezpośrednio do Sądu administracyjnego, Sąd przekazywał organowi, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem skargi, ze skutkiem określonym w art. 54 § 1 P.p.s.a. Działo się tak na podstawie art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1271). Wobec skarg wnoszonych z dniem 1 stycznia 2006 r. omawiany wyżej przepis przejściowy nie znajduje już zastosowania. Brak jest też przepisów, które wprost normowałyby konsekwencje wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego z pominięciem organu administracji oraz określały czynności, jakie wobec takiego sposobu wniesienia skargi powinien podjąć Sąd. Z tego też względu zasadne jest, zdaniem Sądu, przyjęcie poglądu wypracowanego na gruncie procedury cywilnej w analogicznym stanie prawnym, odnoszącego się do sytuacji, w której apelację od orzeczenia wydanego przez sąd pierwszej instancji, wniesiono bezpośrednio do sądu odwoławczego, pomimo, iż zgodnie z art. 369 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks podstępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) apelację wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok. Zgodnie ze stanowiskiem zarówno judykatury (por. uchwała połączonych izb: Izby Cywilnej i Administracyjnej oraz Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 28 listopada 1987 r. sygn. III CZP 33/87), jak i powszechnie akceptowanym w doktrynie (por. K. Piasecki (red.) Kodeks postępowania cywilnego Komentarz, CH BECK Warszawa 2002, Tom I, s. 1343 oraz T. Ereciński (red.) Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis Warszawa 2004, Tom I, s. 684) w sytuacji takiej, po wniesieniu apelacji do innego sądu niż ten, który wydał zaskarżony wyrok, sąd niewłaściwy do przyjęcia apelacji powinien ją przekazać sądowi właściwemu, a dla zachowania przewidzianego przepisami terminu decydująca jest data nadania w Urzędzie Pocztowym apelacji przez sąd niewłaściwy do sądu właściwego, a nie data wpływu apelacji do sądu niewłaściwego. Podobne poglądy były formułowane również odnośnie wniesienia skargi kasacyjnej bezpośrednio do Sadu Najwyższego, z pominięciem sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie. Odpowiednie zastosowanie ww. stanowiska nakazuje przyjąć, iż skargę wniesioną bezpośrednio do sądu administracyjnego, sąd ten powinien przekazać do organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, a dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi decydująca jest data nadania tejże skargi przez Sąd w Urzędzie Pocztowym. Sąd wskazuje, przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, że termin do wniesienia skargi, jeśli wniesiono by ją prawidłowo - za pośrednictwem organu, a więc w sposób przewidziany w prawidłowym pouczeniu zawartym w zaskarżonej decyzji, upłynąłby z dniem 27 kwietnia 2009 r. (poniedziałek). Ostatni bowiem dzień terminu przypadał na sobotę (25 kwietnia 2009 r.), więc zgodnie z art. 83 § 2 P.p.s.a., za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Skarga natomiast zamiast do organu w ww. terminie została wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (wpływ do Sądu w dniu 27 kwietnia 2009 r.) i została przekazana Ministrowi Finansów w dniu 28 kwietnia 2009 r. Dopiero ostatnia z dat uważana jest, w świetle wyżej wymienionych poglądów, które Sąd podziela, za datę wniesienia skargi. Wniesienie skargi w wyżej wymienionym terminie oznacza uchybienie 30-dniowemu terminowi, o którym mowa w art. 53 § 1 P.p.s.a. (jednodniowe opóźnienie). Sąd, mając powyższe na uwadze, stwierdza, że skarga w rozpatrywanej sprawie została wniesiona po upływie trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia, wskazanego w art. 53 § 1 P.p.s.a., co uzasadniało jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a.