I SA/Wa 301/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędziowie: WSA Jolanta Rudnicka (spr.) WSA Elżbieta Sobielarska Protokolant Jolanta Dominiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2009 r. sprawy ze skargi W.F. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia naukowego oddala skargę. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...] po rozpatrzeniu odwołania W. F. od uchwały Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w O. z dnia [...] czerwca 2006 r. odmawiającej nadania mgr inż. W. F. stopnia doktora nauk [...], utrzymała w mocy zaskarżoną uchwałę. W uzasadnieniu decyzji Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wskazała, że Sekcja Nauk [...], po zapoznaniu się z odwołaniem i po wysłuchaniu opinii recenzentów Centralnej Komisji w głosowaniu tajnym wypowiedziała się przeciw wnioskowi o uchylenie zaskarżonej uchwały z dnia [...] czerwca 2006 r. (wynik głosownia: za uchyleniem uchwały - 2 głosy, przeciw - 26 głosów, wstrzymujących się - 2 głosy). Prezydium Centralnej Komisji, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji w głosowaniu tajnym utrzymało w mocy zaskarżoną uchwałę (wynik głosowania: za uchyleniem uchwały - 0 głosów, przeciw - 10 głosów, wstrzymujących się - 0 głosów). Centralna Komisja stwierdziła, że argumenty przedstawione w odwołaniu nie znalazły jej uznania, bowiem nie stwierdzono uchybień formalnych w postępowaniu. Na podstawie recenzji rzeczoznawców Centralnej Komisji oraz przeprowadzonej dyskusji stwierdzono, że wersja rozprawy doktorskiej na temat: "[...]" zawiera sporo błędów, choć nie tak rażących, jak jej pierwsza wersja. Prezentowana w trakcie publicznej obrony wersja rozprawy była drugą, poprawioną przez doktoranta, dysertacją na wymieniony powyżej temat. Autoreferat doktoranta został przygotowany z uwzględnieniem sugestii zawartych w recenzjach. Podkreślono jednak, na podstawie merytorycznego poziomu odpowiedzi, duże braki doktoranta w wykształceniu [...], które powinien zdobyć w trakcie studiów i przygotowania pracy doktorskiej. Odpowiedzi doktoranta na zadawane pytania były niezadowalające. Kilka osób zadających pytania wyraziło opinię o słabym poziomie wypowiedzi doktoranta. Organ podniósł, że treść odwołania i opinii Rady Wydziału w tej sprawie nie dają podstaw do uznania odwołania za zasadne. Tym samym podtrzymano negatywną decyzję Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w O., która nie nadała mgr inż. W. F. stopnia doktora nauk technicznych w zakresie dyscypliny [...] (w głosowaniu niejawnym na 18 głosujących, 9 osób było za nadaniem stopnia, 5 przeciw, a 4 wstrzymały się od głosu). Organ zaznaczył ponadto, że opiniodawcy Centralnej Komisji wykazali niski poziom przygotowanej rozprawy doktorskiej, sporą ilość błędów i niedomówień w treści dysertacji. Zdaniem recenzentów treść pracy niezbyt ściśle odpowiada jej tematowi. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł W. F. podnosząc, że decyzja Centralnej Komisji powinna być wyeliminowana z obrotu prawnego z powodu: 1. spełnienia przesłanek do stwierdzenia nieważności, zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, związanych z rażącym naruszeniem art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, polegającym na utrzymaniu w mocy uchwały nr [...] Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w O. z dnia [...] czerwca 2006 r., "w sprawie odmowy nadania stopnia naukowego doktora", która nie została podjęta w brzmieniu znajdującym się w aktach sprawy oraz nie została podpisana przez osoby upoważnione do jej wydania; 2. spełnienia przesłanek wznowienia postępowania, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, dotyczących wydania decyzji organu odwoławczego bez wymaganej opinii organu pierwszoinstancyjnego, o której mowa w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r.; 3. spełnienia przesłanek wznowienia postępowania, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 6 kpa, związanych z naruszeniem zasady czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 § 1 kpa) wskutek wyłączenia jawności postępowania odwoławczego na podstawie § 14 Statutu Centralnej Komisji z dnia 19 kwietnia 1991 r. ze zm., 4. innych naruszeń procedury, mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, w tym w szczególności naruszenia art. 6, 7, 8, 9, 10 § 1, 11, 15, 36, 77 § 1, 107 § 1 i 3, oraz 139 kpa w związku z art. 29 ust. 1 in principio ustawy z dnia 14 marca 2003 r. Zarzuty skargi skarżący rozwinął w obszernym uzasadnieniu skargi oraz pismach procesowych z dnia 15 grudnia 2007 r. (k. 46 akt sądowych) i z dnia 20 maja 2009 r. (k. 116 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 grudnia 2007 r., sygn. akt I SA/Wa 1528/07 uchylił zaskarżoną decyzję oraz uchwałę Rady Wydziału [...]Uniwersytetu [...] w O. z dnia [...] czerwca 2006 r. uznając, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a zwłaszcza art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 i 3 kpa. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd zaznaczył, że w aktach administracyjnych nie ma uzasadnienia uchwały (decyzji) organu pierwszej instancji oraz podniósł, że na podstawie akt administracyjnych nie sposób ustalić, jakiej treści uchwała była głosowana przez organ pierwszej instancji. Zdaniem Sądu organ nie wyjaśnił dlaczego, pomimo podjęcia na tym samym posiedzeniu uchwały "w sprawie przyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej mgr inż. W. F." stosownie do art. 14 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym, nie nadano mgr inż. W. F. stopnia doktora, o czym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 5 tej ustawy. W ocenie Sądu przepis art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. został tak skonstruowany, że nie daje możliwości działania organu administracji publicznej na zasadzie uznania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał również, że zawarte w protokole posiedzenia Rady Wydziału stwierdzenie Rady Wydziału, że ze względu na to, iż nie uzyskano bezwzględnej większości głosów Rada Wydziału nie nadała stopnia doktora nauk technicznych mgr inż. W. F. jest sprzeczne z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r., bowiem zostały spełnione wszystkie warunki zamieszczone w tym przepisie. Zdaniem Sądu organ drugiej instancji nie wyjaśnił wszystkich tych wątpliwości, a rozpoznając odwołanie nie rozpatrzył zarzutów podniesionych przez stronę w odwołaniu, do czego był zobowiązany i nie przedstawił swojego stanowiska zajętego odnośnie tych zarzutów. Sąd podkreślił ponadto, że jako podstawę wydania decyzji organu drugiej instancji, w osnowie decyzji wskazano jedynie art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wskazano podstawy prawnej określającej kompetencje organów Centralnej Komisji, jej organizację, tryb działania czy sposób powoływania recenzentów, na których w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji się powoływano, co uniemożliwiło dokonanie oceny prawidłowości zastosowanej przez organ procedury. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 grudnia 2008 r., sygn. akt I OSK 539/08 - po rozpoznaniu skargi kasacyjnej wniesionej przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów - uchylił wyrok z dnia 21 grudnia 2007 r. i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Sąd drugiej instancji uznał, że błędna ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego doprowadziła do nieuzasadnionego uwzględnienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów utrzymująca w mocy uchwałę Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w O. z dnia [...] czerwca 2006 r. odmawiającą W. F. nadania stopnia doktora nauk technicznych. Postępowanie w sprawie prowadzone było w oparciu o przepisy ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 z późń. zm.). Stosownie do art. 14 ust. 2 powyższej ustawy - "Czynności przewodu doktorskiego kończą się uchwałami rady jednostki organizacyjnej w przedmiocie: 1) wszczęcia przewodu doktorskiego i wyznaczenia promotora; 2) wyznaczenia recenzentów, 3) przyjęcia rozprawy doktorskiej i dopuszczenia jej do publicznej obrony; 4) przyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej, 5) nadania stopnia doktora. W rozpoznawanej sprawie ostatni etap czynności przewodu doktorskiego zakończył się dla skarżącego negatywnie - podjęciem uchwały o odmowie nadania stopnia doktora. Uchwała ta, jak również zaskarżona decyzja Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów stały się przedmiotem szeregu zarzutów kwestionujących ich zgodność z prawem a sprecyzowanych w skardze. Zdecydowana większość podnoszonych przez skarżącego zarzutów była przedmiotem rozważań sądów obu instancji orzekających w sprawie. Wymaga zatem podkreślenia, że stosownie do art.190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.): "Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny (..)". W uzasadnieniu wyroku z dnia 12 grudnia 2008 r., uchylającego wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył, że postępowanie przed Centralną Komisją jest postępowaniem szczególnym, do którego w myśl art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 ze zm. - dalej "ustawa o stopniach naukowych"), przepisy kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio w zakresie nieuregulowanym w ustawie. Stąd też ocena zaskarżonej decyzji pod kątem przestrzegania w postępowaniu poprzedzającym jej wydanie przepisów proceduralnych winna nastąpić przy uwzględnieniu występujących w tego rodzaju sprawach odrębności. Centralna Komisja działa przy Prezesie Rady Ministrów i w zakresie wydawanych przez siebie decyzji pełni funkcję centralnego organu administracji rządowej (art. 33 ust. 1 powołanej ustawy). Zgodnie z art. 35 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych, organami Centralnej Komisji są: 1) przewodniczący Centralnej Komisji, 2) prezydium Centralnej Komisji, 3) sekcja Centralnej Komisji. Art. 35 ust. 5 zaś stanowi, że kompetencje organów Centralnej Komisji, sposób wyboru prezydium Centralnej Komisji, jej organizację i tryb działania oraz sposób powoływania recenzentów określa uchwalony przez nią statut. Zgodnie więc z wolą ustawodawcy uprawnienie do ustalenia w zakresie zagadnień wskazanych w art. 35 ust. 5 ustawy, powierzone zostało samej Centralnej Komisji w formie uchwalonego przez tę Komisję statutu. W rozpoznawanej sprawie jako podstawę wydania zaskarżonej decyzji wskazano art. 21 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych i nie można zgodzić się ze stanowiskiem, że niewskazanie w tej decyzji podstawy prawnej określającej kompetencje organów Centralnej Komisji, jej organizację, tryb działania czy sposób powoływania recenzentów, uniemożliwiało dokonanie oceny prawidłowości zastosowanej przez organ procedury. Kwestie te zostały uregulowane w Statucie Centralnej Komisji, który dołączony został do akt postępowania przekazanych przez organ. Kontrola pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji winna więc być dokonana z uwzględnieniem także zawartej tam regulacji. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, że nie można zgodzić się z konkluzją wywodu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, że jeśli zostanie podjęta uchwała "w sprawie przyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej", oznacza to, że wszystkie kolejne czynności przewodu doktorskiego zostały zrealizowane i następuje nadanie stopnia doktora - uchwałą rady wydziału w sprawie "nadania stopnia doktora". Zaakceptowanie prezentowanej interpretacji omawianej regulacji, która zakłada, że podjęcie uchwały o przyjęciu publicznej obrony rozprawy doktorskiej powoduje automatycznie skutek w postaci konieczności podjęcia uchwały o nadaniu stopnia doktora przeczyłoby racjonalności działania ustawodawcy. Ustawodawca przewidział, że czynności przewodu doktorskiego, m.in. wymienione w art. 14 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy, kończą się odrębnymi uchwałami. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że podjęcie pozytywnych uchwał odnoszących się do poszczególnych czynności przewodu doktorskiego nie przesądza pozytywnej uchwały o nadaniu stopnia doktora. Również i ta uchwała, podobnie jak i poprzednie ma autonomiczny charakter, nie jest ona jedynie formalnym zakończeniem przewodu doktorskiego. Sądu drugiej instancji zaznaczył ponadto, że uchwały w przewodzie doktorskim podejmowane są w głosowaniu tajnym przez gremium kolegialne, nie występuje więc tu uznanie administracyjne wspomniane przez Sąd pierwszej instancji. Decyzja administracyjna, która wydana jest w postaci uchwały podejmowanej przez organ kolegialny stanowi wyraz woli przejawiany przez zespół osób fizycznych, pełniących na podstawie określonych procedur prawnych funkcję posiadaczy tych praw i obowiązków, które ustawa przypisuje organowi kolegialnemu. Uchwałę - decyzję należy uznać za podjętą z chwilą wyrażenia woli przez organ kolegialny w sposób prawem określony, tzn. najczęściej w drodze głosowania (tajnego lub jawnego) zwykłą lub kwalifikowaną większością głosów obecnych członków danego organu przy zachowaniu minimalnej, a koniecznej dla ważności podejmowania uchwał liczby uczestniczących osób (quorum). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można podzielić stanowiska Sądu pierwszej instancji, że zawarte w protokóle posiedzenia Rady Wydziału stwierdzenie, że ze względu na to, iż nie uzyskano bezwzględnej większości głosów Rada Wydziału nie nadała skarżącemu stopnia doktora nauk technicznych jest sprzeczne z art. 20 ust. 1 ustawy. Przytoczona w skardze kasacyjnej zasada bezwzględnej większości głosów, która oznacza konieczność uzyskania 50% +1 ważnie oddanych głosów za uchwałą jest zgodna z najbardziej rozpowszechnionym sposobem rozumienia pojęcia "bezwzględnej większości głosów", które to pojęcie oznacza co najmniej o jeden głos więcej od sumy pozostałych ważnie oddanych głosów, to znaczy przeciwnych i wstrzymujących się. Tak też rozumieć należy to pojęcie zawarte w art. 20 ust. 1 omawianej ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył ponadto, że zgodnie ze zdaniem pierwszym ustępu 1 art. 21 ustawy o stopniach naukowych "osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora lub doktora habilitowanego może wnieść od uchwał, o których mowa w art. 14 ust. 2 i art. 18 ust. 2, jeżeli są one odmowne, odwołanie do Centralnej Komisji za pośrednictwem rady właściwej jednostki organizacyjnej w terminie jednego miesiąca od dnia powiadomienia o treści uchwały". Wynikający z przytoczonego przepisu obowiązek "powiadomienia o treści uchwały" (jeżeli jest ona odmowna) nie może być utożsamiany z obowiązkiem doręczenia kandydatowi tejże uchwały wraz z uzasadnieniem. Chybiony jest pogląd, że skarżącemu powinien być doręczony oryginał uchwały rady wydziału wraz z podpisami osób ją podejmujących oraz uzasadnieniem. Sąd drugiej instancji zalecił, że rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie winien ocenić zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, zarówno w świetle przepisów ustawowych, jak i uwzględnieniem regulacji zawartej w Statucie Centralnej Komisji, a nadto mając na uwadze wykładnię przedstawioną w wyroku Sądu drugiej instancji. Jak zatem wynika z przytoczonego powyżej uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego za niezasadne uznane zostało stanowisko Sądu I instancji a tym samym i skarżącego, w kwestiach: 1) niewskazania w zaskarżonej decyzji podstawy prawnej określającej kompetencje organów Centralnej Komisji, jej organizację, tryb działania czy sposób powoływania recenzentów; 2) wykładni art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki polegającej na przyjęciu, że jeśli została podjęta uchwała "w sprawie przyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej" to oznacza, że wszystkie kolejne czynności zostały zrealizowane i następuje "nadanie stopnia doktora", 3) przyjęcia, że naruszony został art. 20 ust. 1 wymienionej ustawy związany z zasadą bezwzględnej większości i sposobem jej wyliczenia, 4) obowiązku doręczenia skarżącemu oryginału uchwały rady wydziału wraz z podpisami osób ją podejmujących oraz z uzasadnieniem, 5) naruszenia przez organy orzekające w sprawie art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a.; 6) czynności przewodu doktorskiego m.in. wymienione w art. 14 ust. 1 pkt 4 i 5, zdaniem NSA, wbrew stanowisku sądu I instancji, kończą się odrębnymi uchwałami. Tym samym zarzuty skarżącego zawarte w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego a dotyczące wyżej wymienionych kwestii nie mogą być przedmiotem ponownego rozpoznania. Stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego jest w tych kwestiach dla Sądu I instancji wiążące. Odnosząc się do pozostałych podnoszonych w skardze zarzutów, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ponownie rozpoznającego sprawę, również nie zasługują na uwzględnienie. Zacząć należy od najdalej idącego zarzutu rażącego naruszenia art. 12 ust.1 ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, polegającego na utrzymaniu w mocy przez organ odwoławczy uchwały, która nie została podjęta w brzmieniu znajdującym się w aktach sprawy i nie została podpisana przez osoby do tego upoważnione. Wskazany przepis określa wymogi, które musi spełnić kandydat aby uzyskać stopień doktora a nie określa wymogów, którym powinna odpowiadać uchwała w przedmiocie nadania lub odmowy nadania stopnia doktora. Dlatego zarzut niepodpisania uchwały nie pozostaje w żadnym związku ze wskazanym przepisem - art. 12 ust. 1 wymienionej ustawy. Intencją skarżącego było prawdopodobnie wykazanie, że spełnia wymogi określone w tym przepisie a mimo to zapadła negatywna uchwała w przedmiocie nadania stopnia doktora. W tej kwestii Naczelny Sąd Administracyjny w szeroko opisanym powyżej uzasadnieniu wyroku zajął jednoznaczne stanowisko, że uchwały w przewodzie doktorskim podejmowane są w głosowaniu tajnym przez gremium kolegialne, nie występuje tu więc uznanie administracyjne. Co do zarzutu, że uchwała powinna być podpisana przez osoby do tego upoważnione trzeba zwrócić uwagę, że uchwała w sprawie nadania stopnia naukowego jest uchwałą organu kolegialnego i zostaje podjęta z chwilą wyrażenia woli przez organ kolegialny w formie głosowania tajnego a fakt podjęcia uchwały podlega rejestracji i ujawnieniu w protokole, a zatem uchwała organu kolegialnego powstaje z chwilą złożenia oświadczenia woli przez organ kolegialny a wynik głosowania odnotowywany jest w protokole posiedzenia, do którego załączona jest lista obecności członków organu kolegialnego. Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 12 grudnia 2003 r., sygn. III RN 135/03, publ. ONSP 2004/16/274: "Decyzja administracyjna organu kolegialnego (zgodnie zasadą pisemności - art. 14 § 1 kpa) jest "opatrywana podpisami" osób uczestniczących w jej przyjęciu albo przez sporządzenie odrębnego dokumentu, który jest podpisywany przez wszystkie osoby uczestniczące w jego przyjęciu, albo też przez ujęcie treści rozstrzygnięcia przyjętego w wyniku głosowania w protokole posiedzenia, do którego załączona jest podpisana przez uczestników posiedzenia lista obecności członków organu kolegialnego. Taka praktyka podpisywania decyzji administracyjnych (art. 104 kpa) podejmowanych przez kolegialne organy orzekające jest zgodna z art. 107 § 1 kpa)". Stanowisko to w pełni podziela Sąd orzekający w niniejszej sprawie. Odnosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należy zauważyć, że protokół nr [...] z posiedzenia Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] odbytego w dniu [...] czerwca 2006 r. został prawidłowo podpisany przez przewodniczącą posiedzenia dr hab. Z. R. i protokolanta dr inż. S. C. Załączona została do tego protokołu lista obecności osób biorących udział w posiedzeniu. Skarżący prezentuje stanowisko, że uchwałę powinni podpisać wszyscy członkowie Rady Wydziału z dwóch powodów: w posiedzeniu Rady Wydziału uczestniczą osoby nie mające prawa do głosowania, podpisanie listy obecności na posiedzeniu nie oznacza, że dana osoba uczestniczyła w głosowaniu. Ta argumentacja jest nie do przyjęcia, jeśli zważy się, że z protokołu posiedzenia Rady Wydziału z dnia [...] czerwca 2006 r. wynika skład osobowy Rady Wydziału, zaproszonych gości, przedstawicieli związków zawodowych, recenzentów oraz nieobecnych, a ponadto w protokole zaznaczono, że w głosowaniu brało udział 18 członków Rady Wydziału na 22 uprawnionych do głosowania. Dlatego nietrafny jest zarzut, że uchwała o odmowie nadania stopnia doktora jest wadliwa, bo nie została podpisana przez członków Rady Naukowej. Natomiast zarzut, że uchwała miała inną treść, niż spisana w protokole jest gołosłowny i niczym nieuzasadniony. Odnośnie zaś zarzutu, że uchwała o odmowie nadania stopnia doktora nie była poddana pod głosowanie zauważyć należy, że protokół jest dokumentem urzędowym- w rozumieniu art. 76 § 1 kpa, który stanowi dowód tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone. W protokole nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. odnotowano, że odbyło się głosowanie nad uchwałą w sprawie nadania stopnia doktora nauk [...] w dyscyplinie "[...]" mgr inż. W. F. Zarzut skarżącego nieudzielania mu głosu na zakończenie publicznej obrony pracy doktorskiej dotyczy etapu przyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej (art.14 ust. 2 pkt 4 ustawy), zakończonego korzystną dla skarżącego uchwałą a ponadto nie znajduje potwierdzenia w protokole nr [...] z posiedzenia Rady Wydziału Geodezji i Gospodarki Przestrzennej z dnia [...] czerwca 2006 r. Nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym zarzut, że opinia załączona do odwołania jest wyłącznie opinią Przewodniczącego Rady Wydziału, czyli Dziekana. Jak bowiem wynika z treści protokołu nr [...] z posiedzenia Rady Wydziału odbytego w dniu 17 października 2006 r. w porządku obrad tego posiedzenia było "ustosunkowanie się Rady Wydziału do wniesionego przez mgr inż. W.F. odwołania od uchwały nr [...] Rady Wydziału U. w O. z dnia [...] czerwca 2006 r. w sprawie odmowy nadania stopnia". Do protokołu załączona została lista obecności członków Rady Wydziału obecnych na tym posiedzeniu. Z protokołu tego wynika, że odbyła się dyskusja, w wyniku której Rada Wydziału prosi Centralną Komisję o rozpatrzenie odwołania. Rada Wydziału nie zmieniła zatem swego stanowiska w kwestii odmowy nadania skarżącemu stopnia doktora. Z treści art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie wynika, aby opinia Rady Wydziału w przedmiocie odwołania musiała mieć formę uchwały. A to oznacza, że niezasadne są zarzuty naruszenia wymienionego powyżej art. 21 ust. 1 i rozpatrzenia przez Centralną Komisję odwołania "bez wymaganego prawem stanowiska innego organu" (art. 106 § 1 kpa). Podnoszone w skardze i w piśmie procesowym z dnia 20 maja 2009 r. przez skarżącego zarzuty dotyczące "niekonstytucyjności" Statutu Centralnej Komisji i pozbawienia skarżącego prawa udziału w postępowaniu przez Centralną Komisją pozostają poza rozważaniami Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, a to z uwagi na wyrażone w sposób jednoznaczny stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, który nakazał przy ponownym rozpoznaniu sprawy ocenić zgodność z prawem zaskarżonej decyzji z uwzględnieniem regulacji zawartych w załączonym do akt Statucie Centralnej Komisji a nadto zaznaczył, że postępowanie przez Centralną Komisją jest postępowaniem szczególnym, do którego przepisy kpa stosuje się odpowiednio. Skarżący zarzucił ponadto, że pomimo upływu trzymiesięcznego terminu zakreślonego dla Rady Wydziału przekazania Centralnej Komisji odwołania wraz z opinią i aktami przewodu skarżący nie został powiadomiony ani o fakcie przekazania odwołania, ani o opinii Rady Wydziału w kwestii złożonego przez niego odwołania, które zostało przekazane Centralnej Komisji dopiero 30 października 2006 r. Skarżący wytknął bezczynność Centralnej Komisji, organ odwoławczy nie wyznaczył dodatkowego terminu załatwienia sprawy a decyzja Centralnej Komisji została wysłana skarżącemu z dwumiesięcznym przekroczeniem terminu zakreślonego organowi odwoławczemu na podjęcie decyzji w sprawie. Odnosząc się do powyższych zarzutów stwierdzić należy, że nie mogą one odnieść skutku i nie mają wpływu na treść podjętych w sprawie rozstrzygnięć. Jeśli zachodziła bezczynność organów orzekających w sprawie skarżący mógł podjąć kroki prawne w tym zakresie (złożyć zażalenie na bezczynność Rady Wydziału lub wystąpić ze skargą na bezczynność Centralnej Komisji w rozpoznaniu odwołania). Okoliczność, że w sprawie wystąpiło przekroczenie terminu do jej załatwienia nie mogła mieć żadnego wpływu na treść wydanych w sprawie decyzji. Niezasadny jest podnoszony w skardze zarzut, że Centralna Komisja rozpoznając odwołanie nie ustosunkowała się szczegółowo do zarzutów zawartych w odwołaniu. Zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki w postępowaniu o nadanie tytułu w zakresie nieuregulowanym w ustawie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest również wynikiem szczególnego charakteru tego postępowania. Charakter postępowania odwoławczego przed Centralną Komisją ds. Stopni i Tytułów nie jest identyczny jak w przypadku postępowania odwoławczego od decyzji organu administracji publicznej, prowadzonego na podstawie przepisów k.p.a. Wynika to ze specyfiki postępowania w sprawie nadawania stopni i tytułów naukowych. Komisja poza oceną legalności zaskarżonej uchwały rady wydziału, przeprowadza własne postępowanie co wynika wprost z art.35 powołanej powyżej ustawy, a podejmowana decyzja zapada w głosowaniu tajnym, co powoduje, że również przepisy dotyczące postępowania odwoławczego muszą być stosowane odpowiednio a nie wprost (por. wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2007 r., sygn. I OSK 1661/06, publ. Lex nr 337127). W piśmie procesowym z dnia 20 maja 2009 r. skarżący zarzucił ponadto, że zgodnie z uchwałą Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów z dnia [...] października 2005 r. w sprawie określenia dziedzin nauki i dziedzin sztuki oraz dyscyplin naukowych i artystycznych (M. P. nr 79, poz. 1120) dyscyplina naukowa "[...]" należy do dziedzin nauk [...], a skoro istnieje Sekcja Nauk [...] to skierowanie pracy doktorskiej do innej sekcji stałej - Sekcji Nauk [...], jest naruszeniem właściwości organów, co powoduje nieważność zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do powyższego zarzutu zacząć należy od wskazania, że zgodnie z § 8 pkt 1 Statutu Centralnej Komisji postępowanie opiniodawcze w sprawach dotyczących oceny kwalifikacji kandydatów do tytułu naukowego, stopni naukowych oraz przyznania uprawnień do nadawania stopni naukowych prowadzone jest w tej sekcji stałej, której kompetencje najbliższe są specjalności reprezentowanej przez ocenianego kandydata. Rację ma skarżący, gdy zwraca uwagę, że zgodnie z uchwałą Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] października 2005 r. w sprawie określenia dziedzin nauki i dziedzin sztuki oraz dyscyplin naukowych i artystycznych (M.P. nr 79, poz. 1120) [...] została wymieniona w dziedzinie nauk [...] (§ 1 pkt 14 ppkt 9), podczas gdy sprawę skarżącego rozpoznawała Sekcja Nauk [...]. Jak jednak wynika ze składu osobowego Sekcji Nauk [....] nie ma w niej specjalistów z dziedziny [...], zaś w składzie osobowym Sekcji Nauk [...] są specjaliści z tej dziedziny. Ponadto opinie dotyczące odwołania od negatywnej dla skarżącego uchwały Rady Wydziału [...] wydawali specjaliści z dziedziny geodezji: prof. dr hab. W.G. z Wydziału [...] Akademii [...] w K. oraz prof. E. K. z Katedry [...] Akademii [...] w B. Zatem uznać należy, że z uwagi na skład osobowy Sekcji Nauk [...], która rozpoznawała sprawę skarżącego a w której są specjaliści z dziedziny [...] kompetencje tej Sekcji są najbliższe specjalności ocenianego kandydata, co odpowiada dyspozycji § 8 pkt 1 Statutu Centralnej Komisji. Nietrafny jest również podnoszony przez skarżącego zarzut, że w sytuacji nie podjęcia uchwały w sprawie nadania skarżącemu stopnia naukowego doktora konieczne jest zakończenie wszczętego przewodu doktorskiego umorzeniem postępowania, gdyż stało się bezprzedmiotowe i tym samym rozpatrzenie odwołania było niedopuszczalne. Zgodnie z art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym czynności przewodu doktorskiego kończą się uchwałami wymienionymi w pkt. 1-5 wskazanego przepisu, a w przypadku, gdy uchwały te są odmowne osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora może wnieść odwołanie (art. 21 ust. 1 wymienionej ustawy). Z prawa wniesienia odwołania skarżący skorzystał. Nie mógł mieć zatem zastosowania wskazany przez skarżącego art. 105 kpa. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że zaskarżona decyzja Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów podjęta została zgodnie z ustawą z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki i stosownie do regulacji przewidzianych w Statucie Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w wyroku.